HxH: Researcher - ตอนที่ 36

ทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของทวีปยอลเบี้ยน ใกล้มหาสมุทรในป่าทึบของนาฮาล มีการค้นพบซากปรักหักพัง

นี่คือซากปรักหักพังที่ ยาซุโอะ มาเยือนในขณะนี้ เพิ่งถูกค้นพบในขณะที่ ยาซุโอะ กำลังสำรวจซากปรักหักพังอีกแห่งในทวีปออเชียนติก้า

ซากปรักหักพังนี้ประกอบด้วยอาคารใต้ดินเพียงหลังเดียวที่มีห้องว่างหลายห้องอยู่ภายใน

ในตอนนี้ ยาซุโอะ อยู่ในซากปรักหักพังพร้อมกับอาเขตของเขาที่กระจายไปทั่ว

‘อืม มีบางอย่างจริง ๆ จากซากปรักหักพังทั้งหมดที่ฉันไปเยือน มีเพียงสองแห่งเท่านั้นที่มีจารึก โดยที่แห่งนี้คือแห่งที่สาม‘

ในปีที่แล้ว ยาซุโอะ ได้เยี่ยมชมซากปรักหักพังหลายแห่ง แม้ว่าจะมีเพียงสามจารึกที่พิสูจน์ให้เห็นถึงความหายากของมัน แม้ว่าสองอันก่อนหน้านี้ที่เขาพบจะช่วยอย่างมากในการศึกษาจารึก

เขาเดินผ่านซากปรักหักพังและสังเกตจารึกบนผนัง ‘ส่วนใหญ่เป็นการเสริมความแข็งแกร่งของจารึก ในขณะที่บางส่วนเป็นจารึกปกปิดและ…‘

เขาเดินต่อไปจนยืนอยู่หน้ากำแพง ‘คำจารึกใหม่‘ เขาสังเกตเห็นเป็นประกายแห่งความสุขปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

อาเขตของเขาประมวลผลทุกข้อมูลที่จดจำจารึก เพื่อทดลองกับมันในภายหลัง

เมื่อเขาจดจำและสำรวจซากปรักหักพังทั้งหมดแล้ว เขาก็ออกไปแล้วบินกลับไปที่โรงแรมที่เขาจองไว้ในเมืองใกล้เคียง

เขาเข้าไปในห้องของเขาหลังจากที่เขาหาบางอย่างรับประทาน จากปลอกกริชทั้งสองบนเข็มขัดของเขา กริชสีดำสองเล่มบินไปมาจนกระทั่งพวกมันลอยอยู่ตรงหน้าเขา แม้ว่าสิ่งที่แตกต่างก็คือการแกะสลักที่น่าดึงดูดบนพวกมัน ทำให้พวกมันดูน่าดึงดูดยิ่งขึ้นในทางที่อันตรายถึงตาย

กริชดูเหมือนจะกลมกลืนไปกับความมืดจนแทบจะมองไม่เห็น นี่คือผลของคำจารึกปกปิด แม้ว่ามันจะไม่ได้ผลขนาดนั้น หลังจากที่เขาเรียนรู้คำจารึกและตรวจสอบการใช้งานแล้ว เขาก็สลักไว้บนกริชที่ทำให้มันอันตรายขึ้น

นี่คือวิธีที่เขาเรียนรู้สิ่งที่จารึกแต่ละอัน เขาสลักลงบนวัตถุทดสอบ จากนั้นสังเกตผลลัพธ์ ในขณะที่ทำการทดสอบหลายครั้ง

จนถึงตอนนี้ เขาพบเพียงสองจารึกที่แตกต่างกัน อันหนึ่งที่เสริมความแข็งแกร่งให้กับวัตถุที่มันถูกสลักไว้และเป็นไปได้มากว่าหนึ่งในนั้น จิน สลักอยู่บนกล่องที่เขาทิ้งไว้ให้ กอน

อีกอันหนึ่งเป็นจารึกลดการมีอยู่ของวัตถุ ด้วยการทำให้กลมกลืนกับสิ่งแวดล้อม แม้ว่าประสิทธิภาพจะค่อนข้างต่ำในเวลากลางวัน ในขณะที่กลางคืนค่อนข้างน่าพอใจ

เหตุผลที่เขาไม่สามารถทดสอบการใช้คำจารึกที่ซากปรักหักพังที่สลักอยู่ได้เพราะสิ่งเหล่านั้นไม่ได้ผล

เรื่องของจารึก คือ เมื่อผู้แกะสลักตาย พวกมันจะสูญเสียผลของมัน เนื่องจากส่วนที่สำคัญที่สุดคือ เน็นของผู้แกะสลักและถ้าเขาตาย เน็นก็หายไป ยกเว้นในกรณีพิเศษที่เน็นแข็งแกร่งขึ้นหลังจากผู้ใช้เสียชีวิต แต่ ยาซุโอะ ยังไม่เจอปรากฏการณ์ดังกล่าวจากกระเป๋าเป้สะพายหลังของเขา เข็มเล็ก ๆ หลายชิ้นและแผ่นโลหะจำนวนหนึ่งบินไปมาลอยอยู่ในอากาศใกล้กับเขา

เข็มเป็นสิ่งที่เขาทำด้วยตัวเองในห้องแล็บที่บ้าน แม้ว่าเขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในการสำรวจ แต่ก็ยังกลับไปเป็นครั้งคราว

เขาทำมันจากวัสดุที่มีความทนทานสูงและสิ่งที่คนธรรมดาไม่สามารถสังเกตได้ก็คือ การแกะสลักเล็ก ๆ ที่เข็ม ซึ่งเป็นการเสริมความแข็งแกร่งของจารึกทำให้เข็มแข็งแกร่งขึ้น ซึ่งทำให้เขาสามารถแกะสลักคำจารึกบนกริชได้ ซึ่งมิฉะนั้นมันจะยาก ถึงแม้จะใช้ ‘ชู‘

เขาใช้ ‘เร็น‘ เป็นออร่าที่ปกคลุมแผ่นโลหะ เขาใช้ ‘ชู‘ ที่เข็มทำให้แข็งแกร่งขึ้น จากนั้นจึงเริ่มแกะสลักจารึก

สิ่งที่สามารถสังเกตได้ง่าย คือ เมื่อเขาเสร็จสิ้นการจารึกส่วนบุคคล มันก็ดูเหมือนจะดูดซับออร่าที่เขาแผ่พุ่งออกมา ในขณะที่ใช้เร็น

นี่คือสิ่งที่ทำให้กระบวนการต้องจ่ายไปอย่างมาก ทำให้เร็นอยู่ระหว่างกระบวนการทั้งหมดและเน็นถูกดูดซึม ทำให้ต้องจ่ายมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจำเป็นต้องแกะสลักคำจารึกไว้อย่างสมบูรณ์ในระหว่างกระบวนการ

กระบวนการที่ยุ่งยากมากนี้ดูเหมือนจะไม่ก่อให้เกิดความยุ่งยากใด ๆ สำหรับ ยาซุโอะ ในขณะที่เขาควบคุมเข็มหลายเข็มพร้อมกันในการแกะสลักคำจารึกได้อย่างสมบูรณ์แบบ

กระบวนการนี้ดูน่าดึงดูดใจ เมื่อออร่าสีม่วงเข้มปกคลุมทุกสิ่ง ในขณะที่เข็มแกะสลักงานศิลปะที่สวยงามนำรอยยิ้มสดใสมาสู่ใบหน้าของ ยาซุโอะ

กระบวนการนี้ดำเนินไปชั่วขณะหนึ่ง จนกระทั่งเขาดึงออร่ากลับ ขณะที่เข็มบินกลับไปที่กระเป๋าเป้ของเขา

แผ่นจารึกที่ดูน่าหลงใหลหลังจากแกะสลักอยู่ข้างหน้าเขา ขณะที่เขาสังเกตอย่างใกล้ชิด

แม้ว่าเขาจะสังเกตเห็นว่าไม่มีการเปลี่ยนแปลง แม้แต่กับอาเขตของเขา แผ่นโลหะก็บินเข้ามาใกล้เขา แล้วตามด้วย ” ขยาย “

ฟองอากาศสีม่วงล้อมรอบ ในขณะที่อาเขตของเขาหดตัวทำให้ความรู้สึกของเขาภายในขอบเขตการขยายแข็งแกร่งขึ้น

เขาสแกนอย่างละเอียด แต่ไม่พบระดับที่สังเกตได้ เขายกมือขึ้นแล้วฟันแผ่นจารึกโลหะออกเป็นสองส่วน

‘อืม ไม่มีผลที่เห็นได้ชัดเจนและไม่มีผลเสริมความแข็งแกร่ง แต่สุดท้ายแล้ว ฉันต้องการการทดสอบในเชิงลึกเพิ่มเติม เพื่อค้นหาการใช้งาน ฉันต้องไปที่ห้องแล็บของฉัน‘ แม้ว่า ยาซุโอะ จะเต็มไปด้วยความสุขในดวงตาของเขา

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขารับสาย ” ครับ “

“ ยาซุโอะ กลับมาบ้านถ้าลูกว่าง เราอาจต้องการให้ลูกใช้ความสามารถของลูกในการสังเกตอะไรบางอย่าง ” ซิลเวอร์ พูดอย่างตรงไปตรงมา

ยาซุโอะ หรี่ตาลง “ ผมว่าง ผมจะไปที่นั่นในไม่ช้า ” จากนั้นเขาก็วางสาย

สิ่งของทั้งหมดของ ยาซุโอะ บินกลับไปที่กระเป๋าเป้ของเขา ในขณะที่เขาคิดว่า ‘อืม ตามจังหวะเวลา ควรจะเป็น นานิกะ เมื่อใดก็ตามที่ฉันกลับบ้าน ฉันใช้เวลาส่วนใหญ่กับ อารุกะ แม้ว่าฉันจะไม่สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลง ฉันเดาว่าถึงเวลาแล้ว ‘

แสงประกายปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา ในขณะที่เขาใช้อาเขตที่สมบูรณ์แบบ เมื่อหน้าต่างเปิดออก เขาก็หายตัวไปจากการบินด้วยความเร็วสูงสุด ซึ่งเร็วขึ้นตั้งแต่เขาเพิ่มระยะอาเขตเป็นเจ็ดสิบเมตร

…

ในสนามเด็กเล่นของตระกูลโซลดิ๊ก สามารถมองเห็นคนสามคนได้

เด็กน้อยสองคนกำลังเล่นอยู่บนพื้นทราย คนหนึ่งมีผมสีดำ อีกคนมีผมสีขาว นั่นก็คือ อารุกะ และ คิรัวร์

ใกล้กับพวกเขา คือ หญิงสาวผมบลอนด์ในชุดคนรับใช้ ดูเหมือนว่าเธอกำลังเฝ้าดูพวกเขาอยู่ นี่คือ มิทสึบะ

ทันใดนั้น อารุกะ ก็หันไปหา มิทสึบะ แล้วยกมือขึ้น เธอพูดว่า ” มิสึบะ อุ้มหน่อย! “

“ ฉันต้องไม่… คุณหนู ” มิทสึบะ พูดด้วยท่าทางขอโทษ

คิรัวร์ ไม่สนใจในขณะที่เขาเล่นต่อ อารุกะ มีสีหน้าว่างเปล่า แต่เธอก็ยังถามอีกครั้งว่า “ ถ้าอย่างนั้น จับมือฉันไว้ มิทสึบะ! ” “ อืมม ฉันทำไม่ได้หรอก คุณหนู ฉัน… ขอโทษ “

จากนั้น อารุกะ ก็ถามอีกคำขอหนึ่ง เพื่อให้ได้คำตอบแบบเดียวกัน จากนั้น ” ถ้าอย่างนั้น ขอดอกเดซี่ตัวอ้วน ๆ หนึ่งดอกให้ฉันได้ไหม? “

“ ฉันขอโทษ ฉันต้องไม่ทำอย่างนั้น คุณหนู… ”

มิทสึบะ พูดไม่จบเพราะเธอถูกบดเป็นเนื้อบด เหลือเพียงไม่กี่ส่วนของร่างกายและกองเลือด สิ่งเดียวกันนี้เกิดขึ้นกับ ฮาชามะ ในสำนักงานใหญ่ของพ่อบ้าน

คิรัวร์ ดูประหลาดใจเล็กน้อย ในขณะที่ อารุกะ แค่มองที่เกิดเหตุอย่างสับสน

“ อารุกะ! ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงเรียกจากเสียงที่คุ้นเคยข้าง ๆ เธอ เธอหันกลับมาด้วยใบหน้าที่มีความสุข ” ยาซุโอะ โอนิจัง! อุ้มหนูหน่อย! ” เธอพูดขณะยกมือขึ้น

ยาซุโอะ ทำอย่างนั้น เขากอดเธอไว้ที่แขนซ้ายด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เขาบีบแก้มเธอและถามว่า ” น้องคิดถึงพี่ไหม? “

“ คิดถึงงง! “อารุกะ มีปัญหาในการตอบโดยที่เขาบีบแก้มของเธอ

” ฮาฮาฮ่า น่ารัก ” ยาซุโอะ หัวเราะออกมาอย่างจริงใจ ซึ่งกลายเป็นรอยยิ้มอันเงียบสงบ ในขณะที่เขาตั้งข้อสังเกต

“ แย่แล้วโอนี่จัง!! ” อารุกะ พูดพร้อมกับทำหน้าบึ้ง

แม้ว่าทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้น แต่เขากำลังประมวลผลข้อมูลทุกอย่าง ในขณะที่อาเขตของเขามุ่งเน้นไปที่เธอ แต่ก็ยังไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงใด ๆ

‘อืม ฉันสแกนหาเธอที่ระดับเซลล์แล้ว แต่เธอก็ดูปกติดี บางทีฉันควรจะลองอีกครั้ง เมื่อ นานิกะ ปรากฏตัว‘