HxH: Researcher - ตอนที่ 33

….

‘ได้เวลาสอบฮันเตอร์แล้ว…‘ และด้วยเหตุนี้ เขาก็บินหายตัวไปอย่างรวดเร็ว เร็วกว่าทุกครั้ง…

…

ทวีปยอลเบี้ยนทางตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐซาเฮอร์ตา ในเมืองเล็ก ๆ กลางทะเลทรายที่มีประชากรน้อยกว่า 2,000 คน

ยาซุโอะ กำลังเหยียบย่ำอยู่ที่นั่น สิ่งสำคัญที่ต้องสังเกตก็คือ มันร้อนมากในภาคใต้ของสหรัฐซาเฮอร์ตา โดยเฉพาะบริเวณรอบ ๆ ที่นี่ โดยสามารถสังเกตเห็นจากผู้คนที่เหงื่อออกได้ แม้ว่าจะมีเพียงไม่กี่คนที่มองเห็นจากภายนอก

ในการเข้าเมืองนั้นค่อนข้างยาก เนื่องจากผู้คนมักใช้อูฐประเภทพิเศษ ซึ่งค่อนข้างใหญ่กว่าปกติเล็กน้อยและมีขนค่อนข้างเยอะ โดยเฉพาะบริเวณหัวของพวกมัน

แม้ว่าจะใช้เวลาค่อนข้างนานสำหรับนักเดินทางทั่วไป เมื่อพิจารณาจากอุณหภูมิในที่นี้ สำหรับ ยาซุโอะ นั้น เขาใช้วิธีการบินมาอย่างง่ายดาย

เขาเดินต่อไปพร้อมกับโรงแรมเล็ก ๆ แห่งหนึ่งเป็นจุดหมายปลายทาง ความร้อนดูเหมือนจะไม่มีผลกับเขาเลย ไม่มีเหงื่อแม้แต่หยดเดียวไหลลงมาบนใบหน้าของเขา

‘หืม การสอบฮันเตอร์จะจัดขึ้นกลางทะเลทรายในครั้งนี้ แม้ว่าจะไม่ควรอยู่ในเมืองนี้ แต่มันก็ควรอยู่ที่ไหนสักแห่งรอบ ๆ หรือใต้ดิน ที่อยู่ที่พวกเขาส่งให้ฉันนำมาสู่โรงแรมในเมืองแห่งนี้โดยเฉพาะ ดังนั้น มันจึงควรเป็นสถานที่สำหรับเตรียมการสอบ‘ ยาซุโอะ คิด

เขาเข้าไปในโรงแรมโดยสังเกตเห็นผู้คนจำนวนมากกำลังจดจ่ออยู่กับกระดาษแผ่นหนึ่ง เขาไม่สนใจพวกเขาและเดินไปที่พนักงานต้อนรับ ” ฉันมาที่นี่เพื่อสอบฮันเตอร์ ” เธอส่งกระดาษแผ่นหนึ่งพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอหลังจากถามชื่อของเขา

เขาหยิบกระดาษแล้วเดินออกไป เมื่อเขาเริ่มออกนอกเมือง มือของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงในเสี้ยววินาทีทำให้กระดาษนั้นหายไป

ในตอนที่เขาเข้าไปในโรงแรม อาเขตของเขาจะสแกนทุกอย่างภายในนั้น รวมถึงกระดาษทุกแผ่น เนื่องจากอาเขตของเขาสามารถรับรู้ถึงน้ำหมึกบนกระดาษได้ ทำให้เขารู้ทุกอย่างที่เขียนอยู่บนนั้น

สิ่งที่เขาพบ คือ บทกลอนสามบท แม้ว่าทั้งหมดจะถูกแต่งขึ้นมาไม่ดีเท่าไร แต่ละบทนั้นนำไปสู่ทิศทางที่แตกต่างกัน แม้ว่าเขาจะสังเกตเห็นบางสิ่งว่าทั้งหมดนั้นง่ายเกินไป บทกลอนของเขาบอกว่า:

สามารถมองเห็นนักมายากลกำลังมองไปทางทิศเหนือ ในขณะที่ดวงอาทิตย์ส่องลงมาบนใบหน้าของเขา

เขาหันความสนใจไปที่การแสดงของเขา

กลเม็ดเหรียญที่เขาทำและผู้ชมก็ส่งเสียงเชียร์

เขาทำการโค้งคำนับขอบคุณ แต่เหรียญก็หล่นจากมือขวาของเขา

เขาหันไปทางขวาหยิบมันขึ้นมาแล้วเดินไปพร้อมกับเงาคอยนำทาง

‘มันง่ายเกินไปถึงขนาดที่ทุกคนสามารถคิดออก บทกลอนของฉันนำไปสู่ทิศใต้ ในขณะที่อีกสองบท บทหนึ่งนำไปสู่ทิศตะวันตกและอีกบทหนึ่งนำไปสู่ทิศตะวันออก‘

เขาไปที่ตรอกด้านหลังพร้อมกับหายลับไปบนท้องฟ้า โดยทำให้แน่ใจว่าไม่มีใครจ้องมองเขา จากนั้นเขาก็มุ่งหน้าไปทางใต้ เขาสังเกตเห็นพายุทรายมาระยะหนึ่งแล้ว แม้ว่าส่วนใหญ่จะส่งผลกระทบทางตอนใต้ของเมือง เนื่องจากอุณหภูมิยังคงสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

‘นี่ควรเป็นส่วนหนึ่งของการทดสอบ การเดินทางในสถานการณ์เช่นนี้เป็นระยะทางหลายกิโลเมตร น่าจะเป็นความท้าทายสำหรับบางคน ในอีเมลที่พวกเขาบอกว่าให้ไปถึงโรงแรมในวันนี้ ซึ่งหมายความว่าพวกเขาเริ่มให้บทกลอนในวันนี้และบนกระดาษ พวกมันเขียนว่ากำหนดเวลา คือ ในตอนเย็น‘ ยาซุโอะ คิด ขณะชื่นชมเนินทรายที่สวยงามที่กำลังแต่งแต้มทะเลทราย

ยาซุโอะ สังเกตเห็นสัญญาณของสิ่งมีชีวิตเป็นครั้งคราว ขณะที่เขาบินสูงพอที่จะไม่ถูกสังเกต เขาลดการมีอยู่ของเขาลงและเขาบินอยู่สูงจากพื้นสองถึงสามกิโลเมตร ดังนั้น แม้ว่าเขาจะมีสายตาที่ดี แต่เขาก็มองเห็นได้เพียงคร่าว ๆ เขาจะรับรู้ได้ชัดเจนด้วยประสาทสัมผัสของเขา

ขณะที่ยังอยู่ในสถานะ ‘อิน‘ ส่วนหนึ่งของเน็นจดจ่ออยู่ที่ดวงตาของเขาด้วยการควบคุมที่แม่นยำไปยังจุดที่เฉพาะเจาะจงสองสามแห่งและทุกอย่างก็อยู่ภายในวิสัยทัศน์ของเขา ขณะที่การมองเห็นของเขาดีขึ้น

นี่เป็นเทคนิคที่ต้องการการควบคุมในระดับหนึ่ง ทำให้ผู้ใช้สามารถปรับปรุงการมองเห็นได้อย่างมาก เนเทโร่ สามารถใช้สิ่งที่คล้ายกันได้เว้นแต่ว่ามันไม่เหมือนกัน มันทำให้เขามองเห็นได้ไกลราวกับอยู่ตรงหน้าเขา

เขาสังเกตเห็นผู้คนจำนวนมากที่น่าจะเป็นผู้เข้าสอบเช่นกัน เขายังคงใส่ใจกับทุกตัวตนที่เขารู้สึก พยายามค้นหาสถานที่สอบ จนกระทั่งเขาสังเกตเห็นประตูเหล็กบนเนินเขาแห่งหนึ่ง

เขาบินลงในระยะไกลแล้วเดินไปหามัน ขณะที่เขาใกล้ประตูที่เปิดอยู่ เขาสามารถเห็นผู้หญิงผมสีน้ำตาลยืนอยู่ตรงนั้น

” ชื่อ ” คือทั้งหมดที่เธอพูด ” ยาซุโอะ ” เธอเริ่มดูรายชื่อที่เรียงกันยาว ๆ เธอไปที่หมวด ‘ย‘ จนกระทั่งพบชื่อของเขาแล้วยื่นป้ายที่มีหมายเลข 39 ให้ เขาหยิบป้ายแล้วสังเกตเห็นผู้สมัครหลายร้อยคน

‘ดังนั้น ผู้สมัครต้องมาสถานที่ที่บทกลอนพาพวกเขามา ถ้าพวกเขาไปที่อื่น พวกเขาจะถูกตัดสิทธิ์ นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาถามชื่อในโรงแรมและที่นี่ เว้นแต่พวกเขาจะกลับมาได้ก่อนกำหนดและนั่นเป็นเหตุผลที่ฉันเห็นหลายคนกลับมา‘

อาเขตของเขาสแกนทุกอย่าง เพื่อสังเกตเห็นสิ่งที่น่าสนใจ ‘ทอมป้า?’ ทอมป้า ประกาศตัวเองว่าเป็นนักล่ามือใหม่ เขาเป็นคนอ้วนเตี้ยที่มีผิวสีแทน ผมสีน้ำตาล จมูกใหญ่และคิ้วหนา

เขาไปที่บริเวณด้านข้างที่มีผู้คนน้อยลงแล้วรอ ในขณะที่มุ่งความสนใจไปที่ ทอมป้า แม้ว่าจะไม่มีอะไรผิดปกติเพียงแค่มนุษย์ธรรมดา

หลังจากสแกนหาเขาหลายครั้งแล้ว ยาซุโอะ ดูเหมือนจะอยู่ในห้วงความคิดลึก ๆ ‘อืม เขาปกติหรือเป็นอะไรที่ฉันตรวจไม่พบ แต่เขายังอ้วนอยู่ได้อย่างไร ในมังงะ เขาวิ่งไป 80 กม.และพิจารณาว่าเขาสอบมากกว่าสามสิบครั้ง แต่เขาก็ยังผ่านพวกมันมาได้และเขาก็ยังมีน้ำหนักเกิน…อืม เป็นเรื่องลึกลับ ฉันควรค้นคว้าเกี่ยวกับเขาดีไหม…‘ ขณะที่แสงประกายส่องลงมาที่ดวงตาของเขา

เขารออยู่ครู่หนึ่งจนประตูบานใหญ่บานอื่นเปิดออก จากนั้นเป็นชายที่มีผมสีลาเวนเดอร์อ่อน ๆ ม้วนงออยู่ที่ปลาย ตาสีฟ้าและคางแหลมยาว

คุณสมบัติที่โดดเด่นที่สุดของเขา คือ หนวดหยิกบางของเขา นี่คือ ซาทอตซ์ ฮันเตอร์ซากปรักหักพัง แม้ว่าจะอายุน้อยกว่าที่เห็นในมังงะ

“ หมดเวลารับแขกแล้ว เริ่มสอบได้! ” ซาทอตซ์ พูด ขณะที่ลูบหนวดของเขา

“ ผมชื่อซาทอตซ์และผมดูแลการสอบส่วนแรก ส่วนเนื้อหาของส่วนนี้ คุณแค่ต้องตามผมมา… ตามผมมาเดี๋ยวนี้ ” เขาพูด ขณะที่กลับผ่านประตูไป เขาเริ่มเดินนำลงบันไดไป

“ ผมลืมบอกบางอย่างไป เมื่อไปถึงที่หมาย คุณจะมีเวลา 15 นาทีในการไปถึงก่อนที่คุณจะถูกตัดสิทธิ์ ” ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่เขาพูดอย่างนั้น

ทุกคนเดินตามไป ขณะที่สังเกตอะไรบางอย่าง ยิ่งลงไปข้างล่างก็ยิ่งร้อนขึ้นเรื่อย ๆ จนร้อนจัด เมื่อไปถึงอุโมงค์

เมื่อพิจารณาจากอุณหภูมิภายนอกแล้ว ก็สามารถจินตนาการได้ว่าที่นี่ร้อนแค่ไหน ทำให้การสอบส่วนนี้ยากขึ้นมาก โดยเฉพาะเมื่อผู้คุมสอบเริ่มวิ่งบังคับให้พวกเขาวิ่งไปกับเขา

ยาซุโอะ วิ่งใกล้กับ ซาทอตซ์ ขณะที่ความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้ผู้สมัครหลายคนต้องล้มลง

การวิ่งดำเนินต่อไปอีก 35 ไมล์โดยใช้เวลาสองชั่วโมง เมื่อเราไปถึงโรงรถเปิดโล่งขนาดใหญ่มาก สังเกตได้ว่ามีอุโมงค์อีกสามแห่งที่นำมาสู่สถานที่นี้

จากอุโมงค์จะเห็นผู้คุมสอบอีกสองคนวิ่งเข้ามาใกล้ในเวลาเดียวกันกับ ซาทอตซ์ ไม่นานก็มีผู้สมัครจากทุกอุโมงค์ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งประตูปิดลง เพื่อเป็นการสิ้นสุดการสอบระยะแรก…