HxH: Researcher - ตอนที่ 31

….

จากนั้น ยาซุโอะ ก็เอามือขวาเข้าไปใกล้ผีเสื้อ แล้ว ” ขยาย.. “

ทันใดนั้น ทรงกลมสีม่วงก็ปรากฏขึ้นล้อมรอบตัวผีเสื้อและปรากฏว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป

อาเขตของ ยาซุโอะ ที่ห่อหุ้มพื้นที่ที่มีรัศมีหกสิบเมตรเริ่มหดตัวจนห่อหุ้มพื้นที่เพียงสองเมตรรอบตัวเขา รอยยิ้มที่สดใสวาดบนใบหน้าของ ยาซุโอะ ราวกับว่าไม่ใช่เรื่องแปลก

เมื่อทรงกลมสีม่วงที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 10 ซม.ห่อหุ้มตัวผีเสื้อไว้ ทุกอย่างภายในตั้งแต่ตัวผีเสื้อไปจนถึงอนุภาคในอากาศก็ดูเหมือนจะหยุดนิ่งราวกับหยุดเวลา

และด้วยเหตุนี้ ประสาทสัมผัสของ ยาซุโอะ ในฟองสบู่สีม่วงจึงแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งประสาทสัมผัสของเขาขยายไปถึงระดับจุลภาค ทำให้อยู่ในการควบคุมของเขา

เขาหลับตาลง ในขณะที่เน็นเล็ก ๆ หลายเส้นที่ต่อกับมือขวาเริ่มเข้าไปในตัวผีเสื้อ ในขณะที่ทำสร้างผลกระทบเล็กน้อยพอที่จะไม่ก่อให้เกิดอันตรายใด ๆ

กระบวนการนี้ดำเนินไปชั่วขณะหนึ่ง ในขณะที่เขาแน่ใจว่าจะปล่อยให้เซลล์ของผีเสื้อได้ลิ้มรสของเน็น จากนั้นเขาก็หยุดลง ขณะที่อาเขตของเขากลับสู่สภาวะปกติ

ความสามารถที่เขาใช้ คือ ความสามารถย่อยของการควบคุมอาเขต ซึ่งทำให้ประสาทสัมผัสของเขาไปถึงระดับที่น่ากลัว ทำให้เขาสามารถควบคุมสิ่งต่าง ๆ ในระดับจุลภาคด้วยค่าใช้จ่ายในการลดอาเขตของเขา

จนถึงตอนนี้ เขาสามารถขยายทรงกลมที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 10 ซม. โดยลดรัศมีของอาเขตควบคุมลงห้าสิบแปดเมตร

—– ควบคุมอาเขต- ขยาย (สายเสริมพลัง): ผู้ใช้สามารถขยายความรู้สึกและควบคุมพื้นที่ได้โดยลดรัศมีการควบคุมอาเขต

– ค่าใช้จ่ายและรัศมีพื้นที่ขยายขึ้นอยู่กับจำนวนการขยายที่ต้องการ

– พื้นที่ขยายสามารถอยู่ภายในอาเขตของผู้ใช้เท่านั้น ซึ่งหมายความว่าหากผู้ใช้เสียสละอาเขต 58 เมตรปล่อยให้เขาเหลือเพียง 2 เมตร จากนั้นอาเขตสามารถอยู่ภายใน 2 เมตรเท่านั้น

– การขยายอาเขตสามารถมีรัศมีใดก็ได้ตราบใดที่อยู่ภายในอาเขตปกติ แต่ยิ่งมีขนาดเล็กเท่าใด การขยายก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

– การควบคุมของผู้ใช้ภายในอาเขตขยายจะแข็งแกร่งขึ้นเท่าใด ขึ้นอยู่กับว่ารัศมีอาเขตของเขาเสียไปมากเพียงใด

———————————-

การขยายอาเขตของเขาหายไปและการควบคุมอาเขตของเขากลับคืนสู่รัศมีเดิม

“ ไปเถอะผีเสื้อน้อยแล้วอย่าทำให้ฉันผิดหวังนะ.. ” รอยยิ้มอันเงียบสงบวาดใบหน้าซีดของเขาเป็นเสียงกระทบกันเล็ก ๆ ที่มาจากต่างหูโซ่ที่หูซ้าย

นี่เป็นสิ่งที่เขาทำหลายครั้งในปีที่แล้วโดยมีคำถามในใจว่า เป็นไปได้ไหมที่จะปลุกเน็นของสิ่งมีชีวิต?

ดังนั้น เขาจึงดูแลผีเสื้อตั้งแต่ปีที่แล้ว แม้ว่าจะยังไม่มีผลมากนักในตอนนี้ เขาก็ทำเช่นเดียวกันกับสัตว์อื่น ๆ สองสามตัว แต่ยังไม่มีผลใด ๆ ในตอนนี้

ยาซุโอะ รู้ว่าสัตว์ต่าง ๆ สามารถปลุกเน็นได้ อย่างเช่น มดคิเมร่า โดยเฉพาะ ยูปี เขาไม่มียีนของมนุษย์ แต่เขาสามารถใช้เน็นได้ ซึ่งหมายถึงยีนของสัตว์ร้ายที่เขามีอยู่ในตัวเขา อนุญาตให้เขาทำอย่างนั้นได้ หรือว่าราชินีมดอาจจะมี DNA ของมนุษย์อยู่ในตัวเธอ

ยาซุโอะ ยังคงหมกมุ่นอยู่กับกระบวนการคิดของเขา ‘ด้วยเหตุนี้ สิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ก็ไม่สมควรที่จะมีเน็น เนื่องจากสิ่งมีชีวิตจากทวีปมืดนั้นมีความสามารถที่สามารถอธิบายได้เฉพาะกับเน็น แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้วิธีใช้เน็นหรือแม้แต่รู้ถึงการมีอยู่ของมัน เน็นสามารถอธิบายได้ด้วยว่าวิญญาณเป็นแหล่งที่มาหรืออย่างน้อยก็เป็นส่วนหนึ่งของมัน…‘

ยาซุโอะ ยังคงผสมส่วนผสมหลายอย่างต่อไป แม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นพิษและมีเพียง 2 ชนิดเท่านั้นที่มีผลในการเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายและยังไม่มีที่ไหนใกล้เคียงกับส่วนผสมแรกที่เขารับประทาน

ดนตรีที่ผ่อนคลายเริ่มบรรเลง ขณะที่เห็นหลอดทดลองต่าง ๆ บินไปทุกที่ เนื่องจากสารต่าง ๆ ดูเหมือนจะปะปนกันไปพร้อม ๆ กันด้วยความถูกต้องที่แม่นยำ

หลอดใหม่ที่มีส่วนผสมใหม่วางอยู่บนฮีลเตอร์ ในขณะที่หลอดที่เสร็จแล้วถูกส่งไปยังตู้เย็นขนาดใหญ่ข้าง ๆ กัน ใบหน้าของ ยาซุโอะ เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ดูเหมือนว่าเขาจะเพลิดเพลินกับกระบวนการดังกล่าว

สิ่งปลูกสร้างทั้งหมดอยู่ในการควบคุมอาเขตของเขา แม้ว่าสิ่งที่เขาฝึกฝนมากที่สุดจะไม่ใช่ระยะของเขา แต่ความแม่นยำของเขาและสิ่งที่เขาสัมผัสได้ แม้ว่าเขาจะยังไม่อยู่ในระดับจุลภาคก็ตาม

สิ่งที่เขาพบ คือ การเพิ่มความรู้สึกของเขาในการควบคุมอาเขตนั้นยากกว่าการเพิ่มระยะมาก ซึ่งอธิบายว่าระยะของเขาเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่า ในขณะที่ความรู้สึกของเขาไม่ได้เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

นั่นเป็นเหตุผลที่เขาสร้างความสามารถย่อย –ขยาย– นี่คือสิ่งที่จำเป็น เนื่องจากข้อจำกัดของเขาสามารถควบคุมได้เฉพาะสิ่งที่เขาสัมผัสได้เท่านั้น

“ อืม ฉันทดสอบสิ่งที่น่าสนใจและพืชที่มีประโยชน์ทุกอย่าง แม้ว่าจะมันจะเป็นสิ่งที่หาได้ทั่วไป ดังนั้น ฉันจึงอยากสอบฮันเตอร์ ใบอนุญาตจะช่วยให้ฉันหาทรัพยากรพิเศษและหายากที่อาจเป็นประโยชน์และมันจะช่วยฉันได้ เดินทางไปทั่วโลกได้อย่างง่ายดาย “

ยาซุโอะ ดื่มอีก 2 ส่วนผสม ในขณะที่ทำงานต่อไปด้วยการควบคุมอาเขต จากนั้น เขาก็เข้าไปในตู้สีขาวเล็ก ๆ ทางด้านซ้ายของห้อง ในขณะที่ใช้อาเขตของเขาสร้างสิ่งกีดขวางไม่ให้สิ่งใดออกจากห้องก่อนที่จะปิดประตู

สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเขา คือ สระน้ำขนาดเล็ก ภายในสระมีของเหลวสีเข้มที่ดูเหมือนจะสร้างฟองอากาศของสารพิษ ออร่าแปลก ๆ สามารถสัมผัสได้ จากออร่าที่ชั่วร้ายราวกับอยู่รอบสระ

จากสระน้ำ กริชสีดำสนิทสองเล่มโผล่ขึ้นมาพร้อมกับของเหลวสีดำเหนียว ๆ หยดลงมาจากพวกมัน กริชไร้ด้ามจับที่มีความยาวสิบนิ้ว พวกมันดูงดงามอย่างยิ่งด้วยรูปร่างที่สมบูรณ์แบบเหมือนกัน แม้ว่าความคมและความรุนแรงจะสังเกตเห็นได้ง่าย

เมื่อกริชเข้ามาภายในระยะสองเมตรจาก ยาซุโอะ อาเขตของเขาเริ่มหดตัวและมีทรงกลมสีม่วงที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งเมตรห่อหุ้มกริชไว้

จากนั้น ยาซุโอะ ก็เริ่มจัดการกับของเหลวทั้งหมดที่ยังคงติดอยู่ในกริชกลับไปที่สระ จนกระทั่งกริชแห้งโดยไม่มีร่องรอยของของเหลวใด ๆ

เขาควบคุมกริชนำพวกมันเข้ามาใกล้ จากนั้น ‘เร็น‘ เขาใช้เร็น เพ่งเล็งออร่าทั้งหมดของเขาไปที่กริชและเมื่อออร่าเข้มข้น มันก็มืดอย่างไม่น่าเชื่อ ขณะที่มันห่อหุ้มกริชอยู่ภายใน

เขาดำเนินการต่อไปประมาณหนึ่งชั่วโมงจากนั้นก็หยุด ” อืม เสร็จแล้ว…สมบูรณ์แบบ ” เขาสังเกตกริชด้วยดวงตาที่เปล่งประกายด้วยความปิติยินดี ขณะที่เขาลากนิ้วตามรอยกริชด้วยนิ้วของเขา เพื่อสัมผัสเน็นทั่วพวกมัน

นี่เป็นโครงการที่ ยาซุโอะ เริ่มต้นขึ้นเมื่อปีที่แล้ว โดยสร้างอาวุธที่คล้ายกับมีดของ เบนนี่ ดีลอน แม้ว่าจะมีคุณภาพที่สูงกว่ามาก

ดังนั้น เขาจึงซื้อวัสดุที่ทนทานที่สุดที่เขาหาได้และให้เวลามากในการปรับปรุงพิษบางอย่างที่ทำให้พวกมันมีอันตรายมากขึ้น เขายังใช้เร็นกับพวกมันเป็นประจำ แม้ว่าเขาจะไม่แน่ใจว่ามันจะได้ผลหรือไม่

แต่ผลลัพธ์ที่อยู่ตรงหน้าเขากลับเต็มไปด้วยความสุข ในขณะที่รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ อืม ตอนนี้ทั้งหมดที่ฉันต้องการ คือ ศึกษาจารึกลึกลับหรือบทศักดิ์สิทธิ์ เพื่อดูว่าฉันสามารถทำให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้นได้หรือไม่ ”

จารึกลึกลับ เมื่อนำไปใช้กับวัตถุจะเพิ่มความทนทานหลายเท่า แม้ว่าส่วนประกอบของวัตถุดังกล่าวจะไม่ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกัน ตัวอย่างเช่น คิรัวร์ ที่มีความแข็งแกร่งเหนือมนุษย์ทำให้เขาสามารถเปิดกล่องเหล็กได้อย่างง่ายดาย ไม่สามารถบิดกล่องของ จิน ได้แม้แต่น้อย

สำหรับบทศักดิ์สิทธิ์นั้น มันมีพลังลึกลับที่จะเสริมความแข็งแกร่งให้กับเน็นของคนที่วาดมัน โดยที่บทนั้นมีออร่าของเขาหรือเธอ สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ ยาซุโอะ สนใจ แม้ว่าเขาจะต้องไปที่กรีดส์ไอแลนด์หรือเยี่ยมชมซากปรักหักพังโบราณ เพื่อศึกษาพวกมัน

จากนั้น ยาซุโอะ ก็ออกไปพร้อมกับกริชที่บินไปรอบ ๆ ตัวเขา ขณะที่เขาปิดประตู ฝักกริชสองอันก็บินจากตู้เสื้อผ้าที่ปลายห้อง สีดำตัดกับสีม่วงอันวิจิตรงดงามทั่วทั้งอัน

พวกมันวางตำแหน่งบนเข็มขัดกางเกงสีดำของ ยาซุโอะ ขณะที่กริชลอยตามมา เข้าสู่ฝักของมัน

หลังจากทำงานสองสามชั่วโมงและเตรียมของบางอย่าง ยาซุโอะ ออกจากอาคารแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าในบ้านของเขา

จากนั้น เขาก็เดินไปบนเนินเขาสีเขียวอันกว้างใหญ่ข้าง ๆ บ้านของเขา จนกระทั่งทันใดนั้น เขาก็กระโดดขึ้นด้วยความเร็วที่เร็วขึ้น ขณะที่เขาบินขึ้นไปบนขอบฟ้าโดยมีคฤหาสน์โซลดิ๊กเป็นจุดหมายของเขา…