HxH: Researcher - ตอนที่ 25

……….

– มุมมองทั่วไป –

ในบ้านสุดหรูใกล้กับลานประลองกลางหาว ในห้องที่ตกแต่งอย่างดี ให้ความรู้สึกสง่างาม เด็กหนุ่มที่คาดว่าน่าจะอายุไม่เกินสิบสองนั่งไขว้ขาอยู่บนเก้าอี้

เขาสวมต่างหูโซ่ยาวที่หูข้างซ้ายและดูเหมือนว่าจะเล่นกับมันโดยใช้มือซ้ายของเขา ในขณะที่จิบกาแฟที่ถืออยู่ในมือขวาเป็นครั้งคราว

สิ่งที่แปลกคือหนังสือที่ลอยอยู่ข้างหน้าเขา ในขณะที่หน้าต่าง ๆ ดูเหมือนจะเปิดบ้างเป็นครั้งคราว

สิ่งที่คนธรรมดาไม่สามารถสังเกตได้ คือ ออร่าสีม่วงเข้มที่ปกคลุมหนังสือ ที่มาของออร่าดูเหมือนจะเป็นเด็กชายผมสีเข้ม ในขณะที่ออร่าโอบล้อมเขาพร้อมกับที่เชื่อมต่อกับหนังสือ

สังเกตได้ว่าเขาจดจ่ออยู่กับการอ่านหนังสือ ในขณะที่หน้าหนังสือจะเปลี่ยนไปก็ต่อเมื่อเขาอ่านจบราวกับว่าหนังสืออยู่ในการควบคุมของเขา

เขาปิดหนังสือลง ขณะที่ดื่มกาแฟเสร็จ จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและออกไปสู่ป่าใกล้ลานประลองกลางหาว ซึ่งเป็นจุดหมายของเขา

รอยยิ้มที่สงบประดับบนใบหน้าซีดของเขา ขณะที่เขาเริ่มเดินอย่างผ่อนคลาย โดยไม่มีเสียงใดให้ได้ยิน

เขาไปถึงพื้นที่แปลก ๆ ในป่า แปลกเหมือนหลุมขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่กว้างใหญ่ไม่มีต้นไม้ให้เห็น

เขาเดินผ่านบริเวณนั้นจนมาถึงบริเวณที่มีต้นไม้มากมายอยู่รอบ ๆ เขายืนอยู่ที่นั่น ขณะที่หลับตาซ่อนขุมนรกที่มืดมิดอยู่ภายใน

ขณะที่เขายืนอยู่ที่นั่น อากาศรอบ ๆ ตัวเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนไป แต่ท่าทางของเขายังคงผ่อนคลายเช่นเคย จนกระทั่งเขาหายตัวไปอย่างเงียบ ๆ และปรากฏตัวอีกทีบริเวณต้นไม้แถวนั้น

มือของเขาดูจะคมขึ้น ขณะที่เล็บของเขากลายเป็นกรงเล็บที่คมกริบ เมื่อระยะห่างระหว่างต้นไม้กับปลายเล็บของเขาน้อยกว่าหนึ่งนิ้ว สีม่วงเข้มจนเกือบมืดปรากฏขึ้นรอบแขนเป็นของเขา ขณะที่มือของเขาทะลุผ่านต้นไม้ทิ้งเส้นสีม่วงไว้ เส้นสีม่วงรอบ ๆ แขนของเขาหายไปอย่างรวดเร็ว เนื่องจากมันปรากฏเพียงเพื่อเอาชนะต้นไม้ลงเท่านั้น

การหายตัวไปของต้นไม้ดูเหมือนจะเป็นสัญญาณ ขณะที่เขาหายตัวไปเพียงเพื่อปรากฏตัวต่อหน้าต้นไม้อีกต้นหนึ่งด้วยมือซ้ายของเขาที่ตีไปทางนั้น เนื่องจากฉากเดียวกันนั้นดูเหมือนจะซ้ำรอยเดิม

ฉากที่ทำซ้ำอยู่หลายครั้งจนกระทั่งเขาปรากฏตัวใกล้กับหินรูปทรงกลมขนาดใหญ่ แม้ว่าจะต้องใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีในการกระโดด การกระโดดก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขากระโดดข้ามไปอีกฝั่งหนึ่งได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เขาดูราวกับนกที่บินไปถึงยอดหินด้วยระยะห่างที่พอเพียงที่จะเอื้อมมือไปถึง ขณะที่แสงประกายสีม่วงของพวกมันหายไป เหลือเพียงรอยสีม่วงเข้มที่ก่อตัวเป็นเส้นยาวผ่านก้อนหิน ขณะที่เขาร่อนลงอย่างสง่างาม

เขาหลับตาด้วยรอยยิ้มที่ยิ้มแย้มแจ่มใสประดับใบหน้าที่ดูเป็นผู้ใหญ่เล็กน้อยสำหรับคนที่อายุเท่าเขา เส้นสีดำรอบแขนของเขาหายไปพร้อมกับหินมหึมาที่อยู่ข้างหลังเขานั้นโค่นลงเช่นกัน…

เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกับออร่าสีม่วงจำนวนมากที่จดจ่ออยู่ที่ขาของเขา จากนั้นเขาก็หายตัวไปปรากฏเหนือพื้นดินห้าสิบเมตร ขณะที่เขาพลิกตัวหันหน้าลงไปทางพื้น เขาเริ่มล้มลงขณะที่เขาเริ่มม้วนงอปลายนิ้วของเขาเข้าไปในฝ่ามือ จากนั้นเอานิ้วโป้งมาพันรอบนิ้วหัวแม่มือแรกของนิ้วนาง

ดูเหมือนว่าเขาจะพร้อมที่จะต่อย ขณะที่มีออร่าจำนวนมากไหลผ่านมือขวาของเขาจนสีม่วงเข้มถูกความมืดครอบงำ แม้ว่าออร่าเพียงเล็กน้อยยังคงล้อมรอบร่างกายของเขาทำให้มีการป้องกันเพียงเล็กน้อย

เขาชูมือซ้ายของเขาขึ้นไปบนท้องฟ้า ขณะที่ออร่าไหลเวียนอยู่รอบ ๆ สร้างการระเบิดขึ้นสู่ท้องฟ้าทำให้ความเร็วในการตกของเขาเร็วขึ้น

ออร่ารอบ ๆ มือขวาของเขาดูเหมือนจะควบแน่นจนมืดมิดและมีสีม่วงรอบ ๆ ตัวเป็นบรรยากาศที่เข้มข้นล้อมรอบสถานที่ที่บ่งบอกถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

เมื่อพื้นดินอยู่เพียงเอื้อมมือของเขา เขาก็เคลื่อนไหวทันที ขณะที่ทรงกลมสีดำรอบ ๆ มือขวาของเขาได้สัมผัสกับพื้นดินตรงหน้าเขา…เสียงกังวานดังก้องไปทั่วป่า…

สามารถมองเห็นเด็กชายผมสีเข้มยืนอยู่หน้าปล่องภูเขาไฟที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณหนึ่งเมตร เส้นผ่านศูนย์กลางเล็กมากเมื่อพิจารณาจากปริมาณออร่าที่เขารวบรวมไว้ที่กำปั้น แม้จะเข้าใจได้ดีเมื่อพิจารณาความลึกของปล่องภูเขาไฟ

รูกลวงที่เริ่มต้นด้วยเส้นผ่านศูนย์กลาง 1 เมตรเท่านั้นที่จะหดตัวต่อไปจนกระทั่งถึงความลึกมากกว่า 15 เมตร ก่อตัวเป็นโพรงรูปกรวย…

และเช่นนั้น 6 วินาทีนับตั้งแต่เขามาถึงสถานที่นี้ เขาก็สร้างสถานที่แปลก ๆ ขึ้นท่ามกลางผู้คนมากมายทั่วป่า…

……..

– มุมมองของ ยาซุโอะ –

‘อืม ไม่แย่ ฉันได้รูปร่างตามที่ต้องการแล้ว‘ ฉันมองไปที่รูที่มีรูปร่างสมบูรณ์แบบ ซึ่งการโจมตีของฉันสร้างขึ้นด้วยรอยยิ้มอันเงียบสงบบนใบหน้าของฉัน

ฉันจดจ่อกับสายเสริมพลังอย่างมาก ตั้งแต่ฉันให้สัตย์สาบานและได้สิ่งที่ต้องการและพบว่าไม่มีข้อจำกัดเฉพาะสำหรับสิ่งที่คุณทำได้ในแต่ละประเภท เนื่องจากสายเสริมพลังดูเหมือนจะซับซ้อนกว่าที่เห็น

หากเน็นได้รับผลกระทบจากพลังจิตใจและอารมณ์ของผู้ใช้ในระดับหนึ่ง ถ้าฉันจะทำให้เพียงพอและมีประสบการณ์เพียงพอ ฉันอาจดำเนินการบางอย่างโดยใช้ความสามารถใด ๆ ก็ได้

การโจมตีครั้งก่อนนั้นคล้ายกับ ‘บิ๊กแบงอิมแพค‘ ของ อูโบกิน แม้ว่าจะไม่ใช่ความสามารถก็ตาม ฉันเพียงแค่รวมออร่าจำนวนมากไว้รอบ ๆ มือของฉันโดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อแสดงความสามารถบางอย่างในใจ

แน่นอน ฉันต้องการการฝึกซ้อมเล็กน้อย เพื่อให้เน็นทำในสิ่งที่สามารถทำได้ในตอนนี้ เนื่องจากสไตล์การต่อสู้ของฉันเน้นไปที่การทำให้ถึงตายและบางสิ่งที่ง่ายอย่าง ‘บิ๊กแบง‘ ที่มีความเสียหายเป็นบริเวณกว้างไม่เหมาะกับฉัน

ฉันหลับตาลงพร้อมรอยยิ้มที่สดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฉัน ‘มันน่าทึ่งมากที่ฉันสามารถใช้เน็นด้วยพลังจิตใจเพียงอย่างเดียวได้ ทำให้ฉันสงสัยว่า จิน เลียนแบบความสามารถของผู้ใช้รายอื่นได้อย่างไร เป็นสิ่งที่เขาได้มาแต่เกิดจริง ๆ หรือ? หรือว่า…‘

อย่างไรก็ตาม ฉันควรจะไปท้าประลองกับฟลอร์มาสเตอร์ ตามที่ฉันรู้ มันใช้เวลาประมาณหนึ่งเดือนนับจากการท้าทายไปจนถึงวันที่กำหนดการแข่งขัน ซึ่งหมายความว่าฉันมีเวลามากพอที่จะ…

และที่สำคัญ ถึงเวลาทำฮัตสึพิเศษของฉันแล้ว…

……….