Guild Master จอมราชันโลกออนไลน์ - ตอนที่ 86

ตอนที่ 86

ซ้อมรบ

“ซ้อมรบเหรอคะ?”มีนที่กำลังเดินตามกวีมาที่พื้นที่นอกเมืองการ์กันถามพลางมองพวกเมฆและวินที่ตามมาด้วยเช่นกัน ตอนนี้คนของกิลด์บูรพากำลังยืนเข้าแถวอยู่ที่ทางตะวันตกของเมืองการ์กันอย่างเป็นระเบียบ แม้จะยังมีจำนวนพันกว่าคนเท่านั้น แต่จำนวนขนาดนี้ก็มากกว่าที่มีนคิดเอาไว้เสียอีก อาจจะเพราะก่อนหน้านี้คนในกิลด์แยกย้ายกันออกไปทำเควสก็เลยไม่ได้เห็นจำนวนเต็มๆเท่าครั้งนี้มาก่อน

“ใช่ แต่คนส่วนใหญ่ก็เป็นคนเก่าทั้งนั้น ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอก”วินตอบพลางมองไปทางด้านหลังตนเอง การจัดทัพของกิลด์บูรพาไม่ได้จัดแบบทหารในโลกภายนอก เพราะแต่ละอาชีพนั้นมีความสามารถที่ต่างกัน อย่างไอช่าที่เป็นผู้ปัดเป่านั้นมีสกิลที่เน้นการลบผลเสียที่เพื่อนร่วมทีมได้รับ และช่วยสนับสนุนเพื่อนร่วมทีมแบบวงกว้าง เพียงแต่สกิลเหล่านี้ได้ผลเพียงคนที่อยู่ในเรดเดียวกันเท่านั้น ไอช่าเลยต้องอยู่ใจกลางเรดของตัวเองเพื่อให้บัพทั่วถึง ส่วนน้ำหวานนั้นเป็นนักธนู แถมฝีมือยังไม่โดดเด่นก็เลยต้องไปปนอยู่ในแถวหลังแทน ซึ่งในแต่ละแถวก็จะแบ่งไปตามเรดที่ต้องคละอาชีพและต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีไม่ได้จัดตามสายเหมือนทหารในชีวิตจริง

“แล้วมีนต้องทำอะไรคะ”มีนถามพลางมองไปรอบๆ ตอนนี้มีนเป็นนักดาบธรรมดาอยู่เลย หรือว่าต้องให้ไปอยู่แถวกลางกับคนอื่นๆ

“มีนน่ะ..ตามติดกวีแล้วปกป้องกวีเอาไว้ให้ได้ก็พอ”เมฆตอบพลางยกดาบขึ้นมาแบกเอาไว้บนไหล่ ตอนนี้เมฆเปลี่ยนอาชีพเป็นอาชีพเบอร์เซอร์เกอร์เรียบร้อยแล้ว แถมดาบและอุปกรณ์สวมใส่ก็ยังเปลี่ยนใหม่แล้วด้วย ดูดุดันกว่าก่อนหน้านี้มากเลย

“งั้นก็ต้องอยู่แนวหลังเหรอคะ”มีนถามพลางเอียงคอด้วยท่าทีงงๆ กวีเป็นนักเวทงั้นกวีก็คงอยู่แนวหลังสินะ

“ตรงนี้แหละ”คนที่ตอบกลับเป็นกวีเสียอย่างนั้น ตรงนี้ที่กวีพูดถึงก็คือแถวหน้าสุดของกองทัพนั่นเอง

“เอ๊ะ….”มีนเลิกคิ้วด้วยท่าทีตกใจ กวีเป็นจอมเวททำไมถึงออกมายืนแนวหน้าได้ล่ะ

“มีนอยู่กับกวีมาสักพักแล้วใช่หรือเปล่า งั้นก็น่าจะพอรู้สินะ”วินพูดพลางยิ้มออกมาบางๆ เมฆกับวินที่เป็นนักดาบกับตัวแทงค์มาอยู่ข้างหน้าไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก แต่..

“จริงด้วย ถ้าเป็นพี่กวีละก็”มีนทำท่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เริ่มนึกออก กวีเป็นจอมเวทแต่กลับแทบไม่เคยโดนโจมตีเลยต่อให้ไม่ต้องมีแทงค์ก็ตาม มีนเป็นผู้เล่นสายหลบหลีกที่เก่งมากคนหนึ่งของเกม แต่กวีน่าจะหลบเก่งกว่ามีนเสียอีกมั้ง

“งั้นมาเริ่มซ้อมกันเลยดีกว่า เดี๋ยวแขกของเราจะหาวซะก่อน”กวีหัวเราะออกมาก่อนจะหยิบไม้เท้าขนาดพอดีมือออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่มีนต้องเข้าร่วมการซ้อมรบแบบนี้ บอกตามตรงว่าตื่นเต้นเหมือนกัน การรบของกวีจะเป็นแบบไหนกัน….

“ซ้ายหัน”เสียงของกวีดังเข้ามาในหัวจากระบบสื่อสารแบบกลุ่มซึ่งเป็นฟังก์ชั่นสำหรับติดต่อสื่อสารระหว่างเรดหรือระหว่างกิลด์ ทำให้กวีสามารถพูดสั่งออกไปได้แม้จะไม่ต้องใช้เสียงดังมากมายอะไร มันช่วยลดปัญหาการสื่อสารที่เป็นปัญหาในสงครามปกติไปได้เยอะทีเดียว

พรึบ…

ทันทีที่กวีสั่งซ้ายหัน ทุกคนก็หันไปทางซ้ายกันอย่างพร้อมเพรียงอย่างกับขบวนสวนสนาม แค่เริ่มเท่านั้นก็พร้อมใจขนาดนี้แล้วงั้นเหรอ

“เดินหน้า”กวีสั่งก่อนจะพาคนในกิลด์เดินเล่นเสียอย่างนั้น

“ขวา”กวีสั่งจบทุกคนก็หันขวาแล้วเดินต่ออย่างพร้อมเพรียง

“ซ้าย”กวีสั่งอีกทุกคนก็ทำเหมือนเดิม หากนับเรื่องความพร้อมเพรียงละก็ทุกคนก็ทำได้ดีมากเลยทีเดียว เพียงแต่นี่มัน…เดินขบวนกีฬาสีงั้นเหรอ?

“ดีมาก ดูเหมือนทุกคนจะจำได้สินะว่าซ้ายคือทางไหน ขวาคือทางไหน”กวีกล่าวชมพลางมองเหล่าสมาชิกเก่าด้วยท่าทีภูมิใจ หรือว่าที่ทำเมื่อครู่ก็แค่ล้อเล่นงั้นเหรอ?

“เอาล่ะ คงไม่มีอะไรต้องฝึกเพิ่มแยกย้ายกันพักผ่อนรอถึงเวลานัด”ถึงตอนแรกมีนจะคิดว่ากวีกำลังล้อเล่น แต่พอเดินเล่นกันได้แค่ไม่กี่นาทีกวีก็สั่งจบการฝึกเสียอย่างนั้น นี่มันเสียเวลาเรียกรวมคนมากกว่าฝึกอีกไม่ใช่เหรอ

“เจ้าพวกเรดซีคงกำลังหัวเราะเยาะพวกเราอยู่แน่ๆ”วินส่ายหน้าช้าๆก่อนจะเก็บโล่และหอกไป

“เรดซี?”มีนที่ยังงงๆอยู่หันไปหาพี่วินด้วยท่าทีสงสัย ทำไมพวกเรดซีต้องกำลังหัวเราะพวกเราด้วยล่ะ

“นั่นไง เห็นไหม”วินว่าพลางชี้ไปที่กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังแอบมองอยู่บนกำแพง แม้จะมองไม่เห็นว่าเป็นใครแต่มาแอบดูแบบนั้นก็เดาได้ไม่ยากหรอก แน่นอนว่าคนของกวีรายงานมาเรียบร้อยแล้วด้วยว่าเป็นคนของเรดซี

“งั้น ที่แกล้งฝึกกันก็เพราะอยากตบตาพวกเรดซีเหรอคะ”มีนถามพลางมองไปทาง กวี เมฆ และ วิน ที่กำลังเก็บของกันอยู่

“เรื่องนั้น…”วินยิ้มเจื่อนๆออกมาก่อนจะมองกันไปกันมาระหว่าง 3 คนเหมือนกำลังขำเรื่องตลกกันอยู่แต่ไม่ยอมบอกมีนเสียอย่างนั้น

“นี่ล่ะคือการฝึกของพวกเรา ไม่ใช่ฝึกเล่นๆแต่เป็นการฝึกจริงๆ”กวีตอบพลางพาคนของตนกลับไปหาไอช่าและน้ำหวานที่ยังรออยู่ด้านหลัง ไอช่าดูท่าทางเคยชินไม่ได้มีท่าทีแปลกใจอะไร แต่น้ำหวานกลับเดินเข้ามาด้วยท่าทีงุนงงไม่ต่างจากมีนเลย

“เดี๋ยวพอวันจริงก็เข้าใจเอง”เมฆว่าพลางเดินกลับเข้าไปในเมืองเพื่อเตรียมการเรื่องอื่นๆต่อ ตอนนี้กิลด์เรดซีส่งคนเข้าไปในกิลด์นกฮูกแล้ว แถมเจฟยังดึงกำลังทหารออกมาจากทางเหนือหมดแล้วด้วย การต่อสู้ครั้งนี้จริงๆแล้วก็คือการต่อสู้ระหว่างกิลด์บูรพากับกิลด์เรดซีนั่นเอง

“ซ้อมรบกันเสร็จแล้วงั้นเหรอ”ระหว่างพวกกวีกำลังกลับเข้ามาในเมือง เจ้าเมืองของเมืองการ์กันก็เดินเข้ามาหากวีด้วยใบหน้าหม่นหมองอย่างประหลาด

“ครับ คนของผมเป็นเหล่าคนมีฝีมือ แค่ซ้อมทบทวนนิดหน่อยเท่านั้นครับ”กวีตอบพลางยิ้มออกมาด้วยท่าทีมั่นใจ

“งั้นเหรอ….หวังว่าเมืองการ์กันจะปลอดภัยนะ”เจ้าเมืองว่าพลางจับบ่าของกวีเบาๆ ท่าทางข่าวของดีโน่จะส่งไปให้เจ้าเมืองแล้ว ท่าทางตอนนี้เจ้าเมืองจะกำลังเครียดเพราะเรื่องของเจฟอยู่ หากเจฟคิดทรยศการปกป้องเมืองนั้นก็จะเป็นเรื่องยาก เหล่าทหารเลเวลสูงและหัวหน้ากองทหารเลเวลสูงนั้นเป็นสิ่งค้ำประกันความปลอดภัยของเมือง ตอนนี้เจฟกลับมีใจออกห่าง แถมข้อมูลที่ดีโน่ได้มายังมีข้อมูลที่กวียัดไส้ไปอีกต่างหาก

ไม่ใช่แค่เรื่องที่เจฟคิดจะเข้าไปเป็นพวกของเรดซี แต่ยังมีข้อมูลที่กิลด์เรดซีส่งคนไปเจรจากับกิลด์นกฮูกหลังจากนั้นอีกต่างหาก ตอนนี้ในสายตาเจ้าเมืองคนที่สั่งการกิลด์นกฮูกอยู่ก็คือกิลด์เรดซี และที่แย่กว่านั้นก็คือเจฟ หัวหน้ากองทหารกลับไปเข้าฝ่ายกับเรดซีอีกต่างหาก ภาพทั้งหมดรวมถึงการถอนกำลังของเหล่าทหารในทางเหนือลงมานั้นทำให้เจ้าเมืองเอนเอียงไปทางเจฟจะทรยศมากกว่า แม้จะยังทำใจไม่ได้แต่หลักฐานที่ได้มามันค้ำคอเหลือเกิน

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมเองก็ผูกพันกับชาวเมืองการ์กันมาก ผมไม่ยอมให้เมืองการ์กันต้องเป็นอะไรหรอกครับ”กวีตอบพลางยิ้มให้เจ้าเมือง รอยยิ้มที่จริงใจของกวีทำให้เจ้าเมืองมีสีหน้าผ่อนคลายขึ้นมาก แม้จะเป็นเวลาไม่นานกวีและคนของกวีก็ช่วยเหลือเมืองการ์กันมาตลอด และยังผูกมิตรกับชาวบ้านเป็นอย่างดีด้วย ในฐานะเจ้าเมืองแล้วเสียงตอบรับของกิลด์บูรพานั้นดีมากจริงๆ

“ขอบใจ”เจ้าเมืองยิ้มออกมาด้วยสีหน้าโล่งใจก่อนจะมองไปยังกองทัพของพวกวี อย่างน้อยจำนวนคนที่บุกมาทางเหนือก็น้อยกว่าพวกกวี คราวนี้หากพวกกวีต้านเอาไว้ได้คงต้องมอบรางวัลให้กวีและกิลด์บูรพาเสียแล้ว ส่วนเรื่องของเจฟเองก็คงต้องจัดการหลังจากนี้

.

.

.

“เห็นหรือเปล่าการซ้อมรบนั่น”ระหว่างกวีกำลังเตรียมตัวจะเริ่มแผนอยู่นั้น ฝ่ายเรดซีเองก็กำลังเปิดวีดีโอแผนการรบที่ถ่ายมาได้ ภาพการเดินขบวนของผู้เล่นนับพันคนอย่างกับงานกีฬาสีนี่ทำเอาเหล่าผู้บริหารหัวเราะออกมาแทบไม่หยุด เพียงแต่ในห้องนี้กลับมีคนหนึ่งที่ไม่ทราบพยายามหัวเราะออกมาอย่างไรดี

“เป็นอะไรไปหมู เห็นกองทัพกีฬาสีแล้วขำไม่ออกหรือไง”ผู้บริหารคนหนึ่งว่าพลางมองไปทางหมูที่กำลังมองภาพในจอด้วยท่าทีฝืนยิ้มสุดๆ

“นี่เราต้องไปสู้กับไอ้พวกนี้จริงๆงั้นเหรอ”หมูว่าพลางถอนหายใจออกมา แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่ในใจกลับยิ้มไม่ค่อยออก แผนครั้งนี้หมูลงทุนเป็นสายให้เลยนะแต่กองทัพของกวีกลับทำเป็นเล่นแบบนี้มันจะสู้ไหวจริงๆงั้นเหรอ แต่ถึงผลจะออกมาเป็นอย่างไรหมูก็ไม่เดือดร้อนอยู่แล้ว เพราะหากกวีชนะเรื่องที่ตกลงเอาไว้กับกวีก็จะได้ผลตอบแทนตามนั้น แต่หากกวีแพ้กิลด์เรดซีก็จะได้ครองเมืองการ์กันง่ายขึ้น เขาก็แค่อยู่กับกิลด์เรดซีต่อไปเท่านั้น

“เอาน่า ถึงตอนแรกจะคาดหวังนิดหน่อยแต่ท่าทางกิลด์ใหม่แบบนี้ก็คงได้ประมาณนี้ล่ะ”ผู้บริหารอีกคนตอบด้วยท่าทีช่วยไม่ได้ การคุมคนให้ทำตามไม่ใช่เรื่องง่ายๆ กิลด์ที่เพิ่งจะสร้างคงเข้าสงครามเลยไม่ได้หรอก แถมแต่เดิมกวีก็จ้างกิลด์นกฮูกมาให้แกล้งแพ้อยู่แล้ว ในใจคงคิดว่ายังไงก็ชนะอยู่แล้วเลยไม่ได้คิดจะวางแผนอะไรเลยสินะ

.

.

.

“นี่มันเรื่องอะไรกัน”ในเช้าวันต่อมา เจ้าเมืองการ์กันที่ได้รับแจ้งว่าคนของกิลด์นกฮูกเข้ามาประชิดเมืองทางเหนือแล้วก็รีบออกไปดูท่าทีบนกำแพงทันที เพียงแต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ภาพที่เจ้าเมืองเคยได้รับรายงานนี่นา….

กิลด์นกฮูกที่ก่อนหน้านี้มีกันไม่ถึงพันคนเสียด้วยซ้ำตอนนี้กลับมีคนเกือบๆสองพันคนเข้าไปแล้ว จำนวนขนาดนี้พวกกวีจะสู้ไหวหรือเปล่า….

ติ๊ง!!

[ กิลด์ นกฮูก ประกาศโจมตีเมืองการ์กันในอีก 1 ชั่วโมง สำหรับผู้เล่นที่ต้องการช่วยปกป้องเมืองการ์กันสามารถยืนยันได้ที่จดหมายจากระบบ ]

หลังจากกิลด์นกฮูกประกาศโจมตีเมืองการ์กัน เหล่าผู้เล่นทั้งหมดที่อยู่ในเมืองก็ได้รับข้อความจากระบบทันที ซึ่งข้อความนี้เป็นการยืนยันว่าเหล่าผู้เล่นจะเข้าร่วมการต่อสู้หรือไม่ หากเข้าร่วมกิลด์นกฮูกก็จะโจมตีได้โดยไม่ติดโทษใดๆเพราะนับเป็นสงครามระหว่างการตีเมือง แต่หากไม่เข้าร่วมผู้เล่นเหล่านั้นก็จะถูกวาร์ปออกไปจากเมืองและไม่สามารถเข้ามาได้จนกว่าสงครามจะจบนั่นเอง

“เอาล่ะ ได้เวลาเริ่มสักที”กวีกดเข้าร่วมการป้องกันเมืองการ์กันเช่นเดียวกับลูกกิลด์คนอื่นๆทันที