Guild Master จอมราชันโลกออนไลน์ - ตอนที่ 84

ตอนที่ 84

ขอแรง

“แล้ว….ทำไมถึงเรียกมากะทันหันแบบนี้ล่ะ”ไอช่าที่กำลังนั่งทำแก้มป่องอยู่บนเก้าอี้ในร้านขายเครื่องดื่มที่มีเพียงไอช่ากับเรย์เพียงสองคนเท่านั้นถามไปทางคู่สนทนาด้วยท่าทางเหมือนเด็กโดนบังคับให้มาหาหมอฟันไม่มีผิด

“ไอช่า…เธอช่วยคุยกับพี่กวีให้หน่อยได้หรือเปล่า”เรย์พูดออกมาด้วยท่าทีลำบากใจก่อนจะกระแอมกระไอออกมาเล็กน้อย มาดหนุ่มหล่อเจ้าของธุรกิจการค้ายามนี้แทบจะหายไปจนหมดเกลี้ยง

“มาบอกไอช่าแบบนี้ไปทำอะไรให้พี่กวีโกรธเข้าล่ะ”ไอช่าใช้ปากงับหลอดในแก้วของตัวเองด้วยท่าทีไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ อยู่ๆเรย์ก็ติดต่อมาตอนไอช่าเพิ่งจะเปลี่ยนอาชีพเสร็จ ตอนแรกกะจะกลับไปดูหนังในช่วงพักผ่อนกับพี่น้ำหวานแท้ๆ แต่เพราะเรย์ขอร้องเลยต้องรอที่ร้านแบบนี้

“ไม่ใช่นะ ก็แค่คนของกิลด์ในสมาคมไปหาเรื่องพี่กวีเท่านั้นเอง”เรย์ตอบพลางถอนหายใจออกมา ตอนนี้เรย์สั่งให้กิลด์นั้นไล่ออฟออกไปแล้ว แถมยังสั่งห้ามให้คนของตนเองซื้อขายกับออฟด้วย สำหรับเกมที่ฆ่าไปก็เกิดใหม่ได้การคว่ำบาตรแบบนี้น่าจะเจ็บปวดมากกว่าดักฆ่าจนออฟเลเวลเหลือ 1 เสียอีก

“นั่นก็เพราะเรย์เอาแต่ทำเป็นงอนจนไม่ยอมสั่งสอนลูกน้องตัวเองให้รู้ว่าใครเป็นใครเองไม่ใช่เหรอ ไอช่าช่วยอะไรไม่ได้หรอก”ไอช่าตอบพลางดูดน้ำในแก้วราวกับไม่สนใจว่าเรย์จะเป็นยังไงต่อ

“รู้แล้วน่า…แค่อยากให้เธอช่วยไปเป็นเพื่อนหน่อย”เรย์พูดออกมาด้วยท่าทีลำบากใจ ปกติเรย์ไม่ค่อยอยากติดหนี้บุญคุณใครนัก แต่ไอช่าเป็นน้องรักของพี่กวี ก็เลยมักจะใจดีกับไอช่ามากกว่าคนอื่นๆเสมอ ขอแค่ไอช่าไปด้วยเรย์ก็เข้าหน้ากวีได้ง่ายขึ้นแล้ว

“อืม….ต่างหูหยดพิรุณ……รัดเกล้าธิดาสมุทร”อยู่ๆไอช่าก็พูดชื่อบางอย่างออกมาช้าๆ แต่เพียงได้ยินคำเหล่านั้น เรย์ที่เป็นพ่อค้ามือหนึ่งก็ชะงักไปทันที

“ที่พูดมานั่นรู้ราคาหรือเปล่า”เรย์ยิ้มเจื่อนๆออกมาพลางจ้องไอช่าด้วยท่าทีจริงจัง ของที่ไอช่าพูดออกมานั้นเป็นไอเทมเครื่องประดับที่ราคาแพงระยับเลยทีเดียว เพราะนอกจากจะได้ชื่อว่าเป็นเครื่องประดับที่สวยงามจนสาวๆต้องพากันแย่งชิงแล้ว ยังเป็นไอเทมเสริมพลังอย่างดีสำหรับจอมเวทอีกด้วย แน่นอนว่าไอช่าที่เพิ่งจะเปลี่ยนเป็นผู้ปัดเป่านั้นก็ต้องใช้ไอเทมเหล่านี้เหมือนกัน

“ไม่รู้สิ แพงงั้นเหรอ”ไอช่ายิ้มออกมาด้วยท่าทีทะเล้นเล่นเอาเรย์เหงื่อตกทันที ยัยนี่ต้องรู้ราคาแน่ๆ และที่จงใจพูดออกมาก็เพราะจะเก็บค่าร่วมทางอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

“ไม่แพง…..ไม่แพงเลย”เรย์กัดฟันกรอดด้วยท่าทีเจ็บใจ ยัยนี่พอได้โอกาสก็กรีดเลือดเขาเลย อย่าให้ได้เอาคืนเชียว….

.

.

.

“นี่มันอะไรงั้นเหรอ”หลังจากขอความช่วยเหลือจากไอช่าแล้ว เรย์ก็เดินทางมายังอาคารของกิลด์บูรพาพร้อมหนังสือที่ดูหรูหรามาก 2 เล่ม

“เวทมนตร์แรงโน้มถ่วง กับ สกิลแหล่งพลังงานครับ”เรย์ตอบพลางยิ้มเจื่อนๆออกมา

“เอาของแบบนั้นมาหาฉันทำไมงั้นเหรอ”กวีถามขณะนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน

“วันก่อนคนของผมทำให้พี่เดือดร้อน….ของพวกนี้ผมเลยเอามาเป็นของไถ่โทษ”เรย์ตอบด้วยท่าทีกังวลอย่างมาก ของแค่นี้ไม่รู้ว่ากวีจะพอใจหรือเปล่า แถมคนที่เพิ่งได้เครื่องประดับไปก็กำลังนอนเล่นอยู่ที่โซฟาด้านขวาอีกต่างหาก

“รู้หรือเปล่าว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ควรเกิดขึ้น ฉันไม่ได้โกรธที่ยอมให้คนแบบนั้นเป็นคนในสมาคม แต่หมาของนายก็ไม่ควรแยกเขี้ยวใส่ฉันแบบนี้”กวีว่าพลางมองเรย์ด้วยท่าทีนิ่งๆ อย่างที่ไอช่าบอก ต่อให้เรย์แก้ตัวอย่างไรเรื่องทั้งหมดนี้ก็เป็นความผิดของเรย์อยู่ดี หากเรย์แจ้งทุกคนในสมาคมให้ทราบว่าอย่าไปทำให้กวีขุ่นเคืองใจเป็นอันขาด เรื่องแบบนี้อาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้

“ครับพี่….ผมผิดไปแล้ว”เรย์ไม่ได้แก้ตัวอะไรออกไปเพียงบอกขอโทษออกมาเท่านั้น

“หลังจากนี้ก็ไปสั่งสอนลูกน้องให้ดี แล้วหนังสือสองเล่มนี้ก็เอากลับไปซะ”กวีดันหนังสือสองเล่มนี้กลับ ก่อนจะถอนหายใจออกมาช้าๆ แม้เรย์จะเป็นเจ้าของสมาคม แต่ในโลกของเกมที่มีพ่อค้าเป็นหมื่นเป็นแสนย่อมไม่ได้มีแค่สมาคมเดียว กวียังสามารถซื้อขายกับสมาคมอื่นได้ ไม่จำเป็นต้องง้อเรย์แต่อย่างไร

“พี่กวี….เรย์สำนึกผิดแล้ว อย่าโกรธเรย์เลยนะ”อยู่ๆไอช่าที่อยู่ด้านหลังเรย์ก็เดินเข้ามาก่อนจะตรงเข้าไปหากวีด้วยท่าทีร่าเริงเหมือนไม่ได้สนใจบรรยากาศอึมครึมระหว่างเรย์กับกวีเลย

“นะคะพี่กวี เรย์ก็เป็นเพื่อนกันมานานนะคะ”ไอช่าเห็นกวียังมีท่าทีนิ่งๆไม่ตอบอะไรก็ขอร้องไปอีกรอบทำให้กวีส่ายหน้าช้าๆ

“ก็ได้ หนังสือสองเล่มนี้พี่จะรับไว้ แล้วก็เตรียมตัวเข้ากิลด์เอาไว้ด้วย”กวียิ้มออกมาบางๆก่อนจะรับเอาหนังสือสองเล่มไป ความจริงเรื่องคราวนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่เพราะกวีอยากรู้ว่าท่าทีของเรย์จะเป็นอย่างไรหลังจากผ่านมา 5 ปีแล้วด้วย

“ขอบคุณครับ….”เรย์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นับว่าจ้างไอช่ามาครั้งนี้คุ้มค่าแรงจริงๆ

“เรย์เองก็จ่ายหนักเหมือนกันนะ ท่าทางนิสัยขี้งกจะเบาลงแล้วสิ”กวีหัวเราะออกมาก่อนจะจับไปที่ต่างหูของไอช่า

“แฮะๆ”ไอช่ายิ้มร่าของมาหน้าตาเฉย ท่าทางกวีจะรู้อยู่แล้วสินะว่าไอช่าช่วยเรย์พูดเพราะอะไร

“พี่กวี แล้วจะให้ผมเข้ากิลด์ตอนไหนละครับ”เรย์ถามพลางเลิกคิ้วสงสัย เรื่องจะกลับเข้ากิลด์เรย์คิดเอาไว้นานแล้ว แม้จะเป็นเจ้าของสมาคม แต่ก็ไม่ได้สังกัดกิลด์ไหนเลย เรย์เองก็คงเหมือนกับเมฆ ไม่ว่าจะกิลด์ไหนก็ไม่สามารถตอบสนองความต้องการของตัวเองได้

“เดี๋ยวจะบอกอีกที น่าจะเป็นหลังจากจัดการเรื่องเมืองการ์กันแล้ว”กวีตอบออกด้วยท่าทีสบายๆไม่เหลือท่าทีกดดันก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย ส่วนเรย์เองก็คงเลิกทำตัวขี้งอนแล้วกลับมาเรียกกวีว่าพี่กวีไปเลยเสียแล้ว

“อ้าว เรย์มางั้นเหรอ ได้ข่าวว่าลูกน้องไปหาเรื่องกวีเข้านี่นา”ระหว่างกำลังตกลงกันเรื่องเข้ากิลด์อยู่นั้น วินก็เดินเข้าห้องมาพอดี พอเห็นว่าเรย์เข้ามาหากวีแล้วก็เข้าใจสถานการณ์ทันที

“เพราะงี้ไงฉันถึงไม่อยากมีลูกน้อง”เมฆที่เข้ามาในห้องพร้อมกับวินพูดด้วยท่าทีนิ่งๆเช่นเดิม

“พวกพี่…รู้ได้ยังไง”เรย์ถามพลางมองพวกเมฆด้วยท่าทีหวาดระแวง เรื่องนี้เพิ่งจะผ่านมาได้ไม่ถึงวัน แถมกวีก็ไม่น่าจะเป็นคนเล่าให้พวกเมฆฟังอีกด้วย

“ก็ไอช่าเล่าให้หมดแล้ว เจ็บหนักเลยนี่งานนี้”วินตอบพลางหัวเราะออกมา ทั้งค่าเครื่องประดับของไอช่า และหนังสือสกิลที่ให้กวีไปไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ หนังสือเวทมนตร์แรงโน้มถ่วงที่เรย์ได้ข่าวว่าจะขายก่อนหน้านี้เรย์ก็ต้องใช้เส้นสายเพื่อขอซื้อขาดมาเลยไม่ต้องเข้างานประมูล ส่วนสกิลแหล่งพลังงานนั้นเรย์ขอซื้อจากเพื่อนเก่าที่สะสมของหายาก เจ้าบ้านี่ไม่เดือดร้อนเรื่องเงิน เรย์เลยต้องยอมเสียข่าวราคาแพงไปสองสามข่าวเพื่อแลกกับหนังสือสกิลนี้เลยทีเดียว เรียกได้ว่างานนี้ขาดทุนย่อยยับเลยก็ว่าได้

“ไอช่า….”เรย์ได้ยินว่าไอช่าแฉตนเสียหมดเปลือกก็หันไปจ้องไอช่าด้วยท่าทีดุๆ แต่ไอช่ามีหรือจะกลัว เธอแลบลิ้นใส่เรย์ก่อนจะเข้าไปหลบหลังกวีเสียอย่างนั้นทำเอาวินหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้ สมัยก่อนเรย์กับไอช่าเป็นสมาชิกที่อายุน้อยกว่าคนอื่นๆกันทั้งคู่ แต่แทนที่จะสนิทกันดันชอบกัดกันเสียอย่างนั้น เห็นเรย์กับไอช่าแกล้งกันแบบนี้ก็นึกถึงวันเก่าๆขึ้นมาเลย

ติ๊ง..

ระหว่างกำลังหัวเราะกับเรย์และไอช่า อยู่ๆกวีก็ได้รับจดหมายจากลูกน้องคนหนึ่งเสียก่อนทำให้กวีต้องเปิดจดหมายขึ้นมาอ่านทั้งๆที่ยังหัวเราะอยู่ แต่พออ่านเนื้อหาในจดหมายจนจบ กวีก็หยุดหัวเราะไปก่อนจะเปลี่ยนเป็นการยิ้มด้วยท่าทียินดีเสียอย่างนั้น

ติ๊ด….!!

อยู่ๆกวีก็เปิดระบบสื่อสารออกมาแล้วติดต่อไปหาคนๆหนึ่ง แต่ที่แปลกก็คือกวีเปิดระบบสื่อสารให้คนในห้องสามารถมองเห็นได้ แถมยังติดต่อไปแบบสามารถเห็นหน้ากันได้อีกด้วย

“ในที่สุดก็ติดต่อมาสักที รู้หรือเปล่าว่าทางนี้รอนานแค่ไหน”เสียงของชายคนหนึ่งที่ดังออกมาจากระบบสื่อสารพร้อมภาพชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังนั่งเช็ดมีดอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ที่เหมือนบัลลังก์ของพระราชาเสียมากกว่า

“โห นี่อยู่กันเกือบครบเลยนี่นา นี่กวีติดต่อฉันมาหลังสุดเลยหรือเปล่าแบบนี้มันน่าน้อยใจชะมัด ให้ตายสิเกือบจะร้องไห้ออกมาเลยนะรู้หรือเปล่า”ชายในระบบสื่อสารพูดด้วยท่าทีไม่เหมือนคนกำลังจะร้องไห้เลยสักนิด เพียงแต่ฟังจากที่พูดออกมาก็เดาได้ไม่ยากว่าชายที่กวีติดต่อด้วยต้องเป็นคนรู้จักเก่าของกวีแน่ๆ

“นั่นเมฆนี่นา ได้ข่าวว่าลบตัวไปเล่นกับกวีใหม่เลยนี่นา ลงทุนสุดๆเลยแต่ฉันคงทำแบบนั้นไม่ไหวหรอก กว่าจะเก็บเลเวลได้เท่านี้ลำบากจะตาย”ชายในระบบสื่อสารยังคงพูดไม่เลิกเล่นเอากวีถอนหายใจออกมา เจ้าหมอนี่ยังเป็นเหมือนเดิมไม่มีผิด

“เจมส์ มีอะไรให้ช่วยหน่อย”กวีตัดบทก่อนจะพูดธุระของตัวเองออกไปทันที

“ได้สิ กวีขอมาทั้งทีทำไมจะไม่ได้ล่ะ ขอแค่ไม่ลำบากเกินไปหรือให้ไปสร้างตัวใหม่ก็พอ”เจมส์หัวเราะออกมาด้วยท่าทีขำขันไม่จริงจัง แถมในภาพเจมส์ก็ควงมีดเล่นไปมาอีกต่างหาก

“ยุบกิลด์แล้วไปอยู่กับกิลด์นกฮูกให้หน่อย ส่วนเรื่องแผนจะส่งไปให้”กวีตอบพลางเขียนจดหมายส่งไปให้เจมส์เพื่อบอกว่าต้องทำอะไรบ้างทันที เจมส์ตอนนี้เป็นหัวหน้ากิลด์ขนาดกลางแห่งหนึ่ง แต่ถึงจะเป็นกิลด์ขนาดกลางแต่ชื่อเสียงก็ไม่ใช่เล่นๆ หากพูดถึงกิลด์ที่รับจ้างฆ่าผู้เล่นละก็กิลด์สนธยาของเจมส์ย่อมเป็นที่รู้จักอยู่แล้ว กิลด์สนธยาของเจมส์เป็นกิลด์ที่สร้างขึ้นเพื่องานสกปรกอย่างการดักฆ่าคน ดักปล้นเสบียง หรือแม้แต่ลอบโจมตีกิลด์อื่นๆเพื่อขัดขาก็ด้วย การสร้างกิลด์ขึ้นมาให้เป็นที่รู้จักแบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แต่กวีจะขอให้ยุบกิลด์แล้วไปอยู่กิลด์กระจอกอย่างกิลด์นกฮูกเนี่ยนะ

“ได้สิ ไม่เห็นยาก”ตรงกันข้ามกับคำพูดก่อนหน้านี้ เจมส์ที่บอกว่าจะไม่ยอมทำอะไรยากๆกลับยุบกิลด์ของตัวเองลงแทบจะทันที เหล่าสมาชิกกิลด์ต่างรู้จักกันอยู่แล้ว เอาไว้ไปคุยกันนอกรอบ แต่กวีให้คำสั่งมาแล้วก็ต้องทำตามต่างหาก

“หวา….ไร้ความรับผิดชอบสุดๆ”เรย์ที่นั่งฟังอยู่มองไปทางเจมส์ด้วยท่าทีไม่อยากจะเชื่อ อย่างน้อยถ้าจะยุบกิลด์ก็บอกคนอื่นก่อนสิ