Guild Master จอมราชันโลกออนไลน์ - ตอนที่ 68

ตอนที่ 68

เลือก

“พี่กวี นกตัวนั้นมันอะไรกันครับ“หลังจากเก็บเลเวลจนเลเวล 50 กันหมดแล้ว ในที่สุดก็ถึงเวลาเดินทางกลับเมืองการ์กันเสียที โดยระหว่างทางเดินกลับนี้เองเจเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าที่ไหล่ของกวีมีนกสีดำตัวหนึ่งเกาะอยู่ แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรเจ้านกตัวนั้นก็ไม่ใช่อีกาแน่ ๆ เพียงแต่เจก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่ามันเป็นนกอะไรทำไมถึงมีสีดำทั้งตัวแบบนั้น

“สกิลที่ได้มาจากถ้ำผีดิบนะสิ ถ้าเรียกเอาไว้แบบนี้ขั้นสกิลก็เพิ่มด้วยนะ“กวีตอบพลางยิ้มออกมาบาง ๆนกสีดำตัวนี้เป็นสัตว์ป่าที่กวีใช้วิชาปลุกชีพขึ้นมา แต่เดิมมันก็เป็นนกกระจอกธรรมดา แต่พอโดนปลุกชีพขึ้นมาไม่รู้ทำไมทั่วร่างของมันถึงเปลี่ยนเป็นสีดำเสียอย่างนั้น ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมต้องเป็นนกกระจอกด้วย นั่นเพราะกวีเพิ่งจะมีเวทมนตร์ขั้นที่ 1 เท่านั้น ซึ่งเวทมนตร์ในส่วนนี้สามารถปลุกชีพสิ่งมีชีวิตได้ 1 เป้าหมาย โดยจะต้องจ่ายพลังเวทไปตามเลเวลของเป้าหมายด้วย ยิ่งเป้าหมายมีเลเวลสูงก็ยิ่งใช้พลังเวทมาก และเป้าหมายจะต้องมีเลเวลต่ำกว่าผู้เล่นที่ร่ายสกิลนี้ด้วย ทำให้กวีเลือกปลุกชีพนกกระจอกข้างทางมาตัวหนึ่งเพื่อฝึกฝนสกิล

“โห….ถ้าฝึกไปเรื่อย ๆพี่จะเหมือนจักรพรรดิแห่งชีวิตอมตะหรือเปล่า“เจถามด้วยท่าทีตื่นเต้น จักรพรรดิแห่งชีวิตอมตะดูโกงมาก มีทั้งกองทัพผีดิบคอยรับใช้ แถมยังมีเวทมนตร์น่ากลัว ๆอีก

“ก็ไม่แน่ แต่เวทมนตร์ขั้นแรกยังใช้เรียกข้ารับใช้ได้แค่ตัวเดียวแบบนี้คงหวังโครงกระดูกตัวนั้นไม่ได้หรอก“กวีส่ายหน้าช้า ๆพลางหัวเราะออกมา เมื่อเทียบกับจักรพรรดิแห่งชีวิตอมตะแล้ว เวทมนตร์ของกวีดูธรรมดามาก แต่หากเลื่อนขั้นขึ้นไปเรื่อย ๆมันก็ไม่แน่

.

.

.

“ทำไมถึงบอกไม่ได้ล่ะ พี่อยากเจอมายด์แล้วนะ“ขณะพวกกวีกำลังเดินกลับเมืองอย่างสบายใจอยู่นั้น ทางฝั่งกิลด์เรดซีเองก็เริ่มย้ายคนมาเล่นเกมเอคโค่แล้วเหมือนกัน ซึ่งฝั่งหมูที่กำลังติดต่อกับมายด์อยู่นั้นกำลังถามมายด์อยู่ว่าตอนนี้มายด์อยู่ที่เมืองไหน ตัวหมูนับเป็นผู้อาวุโสของกิลด์เรดซี ไม่จำเป็นต้องไปประจำการที่เมืองไหนเป็นพิเศษ เขามีอิสระพอสมควรที่จะไปไหนมาไหนเพราะตัวเขาเองก็สามารถจ่ายค่าวาร์ปได้สบายหากมีกรณีฉุกเฉินเกิดขึ้น

“ตอนนี้มายด์ติดตามปาร์ตี้เขาอยู่ค่ะ ก็เลยบอกไม่ได้ว่ากำลังจะไปไหน พอดีหัวหน้าปาร์ตี้เขาเป็นคนเอาแน่เอานอนไม่ได้“มายด์ตอบด้วยน้ำเสียงเบา ๆแถมยังแอบเดินห่างจากพวกกวีพอสมควรเพราะไม่อยากให้เจได้ยินบทสนทนา

“เหรอ แย่เหมือนกันนะพี่อยากจะเจอมายด์แท้ ๆ“หมูตอบกลับด้วยท่าทีเสียดาย ทั้ง ๆที่มายด์รู้อยู่แล้วว่ากวีจะไปไหน แต่ถ้าหมูมาเจอตอนนี้ละก็เธอแย่แน่ ๆ

“งั้นไปเจอกันข้างนอกไหมคะ หัวหน้าปาร์ตี้เขาท่าทางจะมีธุระด้วยหลังจากนี้ก็คงว่างด้วย“มายด์ถามพลางยิ้มออกมาบาง ๆ หมูยุ่งกับกิลด์มาสักพักแล้ว ถึงขนาดบอกให้มายด์มาเล่นเกมเอคโค่ก่อนเพราะกลัวมายด์จะเบื่อเลย ตอนนี้หมูย้ายเกมมาแล้วเหมือนกันงั้นก็สามารถนัดเจอกันได้แล้วสิ

“ไม่ได้หรอก ถึงจะไม่ยุ่งเหมือนตอนทำสงครามแล้ว แต่ตอนนี้พี่อยู่ห่างเกมไม่ได้จริง ๆ“หมูถอนหายใจออกมาอย่างเสียดาย ตอนนี้เป็นช่วงย้ายคนมาเกมใหม่ หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแล้วหมูไม่สามารถออนไลน์ได้ทันทีอาจจะมีปัญหาได้ ถ้าบอกว่าไปเที่ยวกับแฟนมีหวังโดนหัวหน้ากิลด์ด่าแน่ ๆ

“งั้น…เอาไว้มายด์ไปถึงเมืองแล้วจะบอกพี่ก็แล้วกันนะคะว่ามายด์อยู่เมืองไหน”มายด์ตอบด้วยรอยยิ้ม เพียงแต่ในใจของมายด์กลับไม่คิดจะบอกหมูแต่อย่างไร ตอนนี้มายด์ยังสนุกกับเจอยู่ เอาไว้หาโอกาสได้ค่อยไปหาหมูก็แล้วกัน

“ได้เลย พี่จะหาวันว่างไปเที่ยวด้วยกันนะ”หมูตอบด้วยท่าทียิ้ม ๆ ตอนนี้หมูยังอยู่บนเกาะเริ่มต้น ในเมื่อไม่ได้ไปหามายด์แล้วก็รอจนกว่าการประชุมเรื่องจะลงไปที่เมืองไหนเสร็จแล้วค่อยว่ากัน

“แล้วเจอกันนะคะที่รัก”มายด์พูดใบหน้ายิ้มแย้มแต่น้ำเสียงกลับเบามาก คำว่าที่รักนั้นเบาเหมือนไม่อยากให้คนอื่นได้ยินทำเอาหมูมีท่าทีชะงักไปเล็กน้อย

“งั้นแค่นี้นะ”หมูพูดจบก็วางสายไปก่อนจะถอนหายใจออกมาช้า ๆ ท่าทีเหมือนไม่อยากให้ใครได้ยินนั่นมันอะไรกัน หรือว่า….

“ขอโทษที ตกลงเราจะลงไปที่ไหนนะ”หมูเดินกลับเข้าไปในร้านอาหารที่อยู่บนเกาะเริ่มต้น ก่อนจะถามคนในห้องประชุมว่าผลการประชุมเป็นอย่างไร

“ตอนนี้มีเมือง ๆหนึ่งที่เพิ่งฟื้นตัวจากสภาพโดนผู้เล่นยึดครอง แถมพวกเรายังมีเส้นสายในนั้นด้วย”ผู้อาวุโสของกิลด์คนหนึ่งพูดพลางชี้ไปบนแผนที่โลกขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่เบื้องหน้าเหล่าผู้ประชุม

“เมืองการ์กันงั้นเหรอ…อยู่ห่างเมืองหลวงเอาเรื่องเลยนะแบบนี้จะดีเหรอ”หมูว่าพลางมองภาพในแผนที่ ด้วยท่าทีจริงจัง การเข้ายึดเมืองสักเมืองก็ถือเป็นการลงทุน หากผู้เล่นไม่เข้ามาในเมืองก็เหมือนไม่มีลูกค้าเข้าร้าน ไหนจะบอกว่าเป็นเมืองที่เคยถูกยึดอีก

“มันอยู่ใกล้เมืองทันดร้าที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวคนเลยน่าจะผ่านเยอะ ถ้าไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้ชื่อเสียงของเมืองไม่ดีเท่าไรคงเป็นเมืองที่ได้รับความนิยมพอสมควรเลย”ชายอีกคนตอบพลางเอาภาพถ่ายของเมืองการ์กันสมัยโดนพวกแก๊งต่าง ๆยึดเอาไว้ออกมาให้ดู

“เละเทะขนาดนี้ไม่ไหวมั้ง”ชายอีกคนในห้องส่ายหน้าด้วยท่าทีไม่เห็นด้วย เมืองการ์กันในตอนนี้ไล่ผู้เล่นออกไปแล้วก็จริง แต่เกมโลกเสมือนจริงนั้นก็มีความสมจริงเกี่ยวกับตัวเมืองเหมือนกัน หากมันพังก็ต้องซ่อมแซม สภาพเมืองที่เละเทะเพราะพวกแก๊งต่าง ๆก็ยังคงเละเหมือนเดิม แบบนี้จะมีคนเข้ามาหรือไง

“ถ้าพวกเราเข้าไปซื้อที่ดินในเมืองก็ต้องปรับปรุงใหม่อยู่ดี ตอนนี้เรื่องเมืองการ์กันถูกปลดปล่อยแล้วกำลังถูกพูดถึงในกลุ่มผู้เล่น ถ้ามีข่าวว่ากิลด์ของเราเข้าไปบูรณะให้กลับมาสวยงามยิ่งกว่าเดิม รับรองว่าชื่อเมืองการ์กันจะต้องโด่งดังโดยไม่ต้องลงค่าโฆษณาเลย”ดูเหมือนในห้องประชุมจะค่อนข้างเห็นด้วยทีเดียวเรื่องจะลงไปในเมืองการ์กัน ตอนนี้เมืองกำลังอยู่ในสภาพย่ำแย่ การซื้อขายที่ดินเลยค่อนข้างถูก ขอเพียง NPC ยอมขายเท่านั้นกิลด์เรดซีก็เข้าไปจัดการได้ไม่ยาก

“ได้ข่าวว่า NPC เกมนี้หัวแข็งกันมาก ใครเป็นคนเข้าไปเจรจาซื้อขายกับ NPC ในเมืองได้ละเนี่ย”หมูถามด้วยท่าทีสงสัย การซื้อขายที่ดินเป็นเรื่องค่อนข้างยากเมื่อเป็นผู้เล่น ผู้อาศัยเดิมหรือก็คือพวก NPC ต่างเห็นว่าผู้เล่นเป็นคนนอกที่มาจากโลกอื่น แม้จะไม่ได้รังเกียจแต่จะให้ขายที่ดินให้แบบนี้ก็ไม่เต็มใจนัก ความรู้สึกเหมือนพื้นที่ของพวกตนโดนรุกล้ำไม่ว่าที่ไหนก็เป็นเรื่องรุนแรงทั้งนั้น แม้เกมจะเปิดมาเกือบ 2 เดือนแล้วเมืองที่ผู้เล่นเข้าไปยึดครองได้จริง ๆอย่างเมืองทันดร้านั้นมีไม่ถึง 15 เมืองเสียด้วยซ้ำ

“ไม่ใช่คนของเรา แต่คู่ค้าของเราแนะนำมา”ชายคนหนึ่งตอบก่อนจะมองไปทางหมูด้วยท่าทียิ้ม ๆ

“แถมฝั่งนั้นยังบอกอีกด้วยว่าอยากให้นายเข้าไปเป็นคนเจรจา”ชายคนนั้นพูดจบหมูก็เอานิ้วชี้ไปที่หน้าตัวเองด้วยท่าทีแปลกใจ

“ฉันเนี่ยนะ”หมูขมวดคิ้วด้วยท่าทีงุนงง กิลด์ของพวกเขามีฝ่ายติดต่ออยู่แล้ว ทำไมต้องให้คนระดับผู้บริหารอย่างหมูเข้าไปติดต่อด้วยตัวเองด้วย

“ทางนั้นเขายื่นเงื่อนไขมา แลกกับเส้นสายในการติดต่อคนในเมืองให้ถือว่าคุ้มแล้ว”หัวหน้ากิลด์ตอบพลางพยักหน้าออกมาช้า ๆ เรื่องจะให้หมูไปเป็นผู้ติดต่อนั้นตกลงกันไปแล้ว เล่นเอาหมูได้แต่ยอมรับแต่โดยดี ถ้าเป็นคำสั่งของหัวหน้าละก็….

.

.

วูบ….

หลังจากเดินทางไปเคารพเทวรูป หมู ก็ลงมาเกิดในเมืองการ์กัน เมืองที่มีสภาพเหมือนเมืองที่เพิ่งผ่านสงครามมาหมาด ๆไม่มีผิด มีทั้งกำแพงที่พังแถมมีตัวหนังสือที่เขียนจากสีสเปรย์เต็มไปหมด แม้จะมี NPC ออกมาทำความสะอาดให้เห็นตลอดทางแต่ตามพื้นก็ยังเต็มไปด้วยดินและทรายอยู่ดี

“ทางนี้ครับท่าน”ทันทีที่มาถึง คนของกิลด์เรดซีที่มาถึงก่อนแล้วก็เข้ามาหาหมูทันที แถมยังเชิญหมูเข้าไปในอาคารที่เหมือนจะเป็นค่ายทหารโดยรอบ ๆยังมีทหารในชุดเกราะยืนประจำการอยู่เลย เส้นสายที่ว่าเป็นคนแบบไหนกันทำถึงขั้นใช้สถานที่ทางการทหารเป็นที่นัดพบได้

“พอดีเลยนะครับ ฝั่งนั้นก็เพิ่งเดินทางมาถึงเหมือนกัน”คนของหมูว่าพลางยื่นบัตรบางอย่างให้ทหารเฝ้าประตูก่อนจะเดินผ่านเข้าไปอย่างง่ายดาย

“………….”ทันทีที่เข้าไปในประตูห้องประชุม สิ่งแรกที่หมูได้เห็นก็คือคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังนั่งรอตนเองอยู่ ในเมืองการ์กันแห่งนี้ผู้เล่นที่สามารถเข้ามาในอาคารของทหารประจำเมืองได้ก็มีเพียงกวีเท่านั้น และคนที่รออยู่ในห้องประชุมก็คือพวกกวีอย่างไม่ต้องสงสัย เพียงแต่หมูที่เพิ่งมาถึงกลับพบว่าในกลุ่มของเส้นสายที่ว่ามีคนรู้จักของหมูอยู่พอดี

“สวัสดีครับ ผมชื่อกวียินดีที่ได้พบ”กวีเดินเข้าไปหาหมูก่อนจะยื่นมือไปจับมือกับหมูด้วยท่าทียิ้มแย้ม แม้หมูจะกำลังอึ้งกับภาพที่เห็นตรงหน้าแต่งานก็ต้องมาก่อน หมูยื่นมือไปจับมือกับกวีด้วยท่าทียิ้มแย้ม แต่หมูก็ยังสลัดภาพเมื่อครู่ออกไปจากหัวไม่ได้

“ยินดีที่ได้พบครับ ผมคือผู้อาวุโสของกิลด์เรดซีชื่อ หมู ครับ”หมูละสายตาจากมายด์ไปทางกวีก่อนจะเริ่มคุยงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้จะพูดเรื่องเงินทุนที่จะนำมาบูรณะเมืองและการแบ่งสันปันส่วนสถานที่กับกิลด์ของกวีได้อย่างไหลลื่น แต่ในใจก็ยังอดสงสัยไม่ได้ ทำไมมายด์อยู่ในห้องนี้ แถมเมื่อครู่ตอนหมูเข้ามา….ไม่ใช่ว่ามายด์กำลังหยอกล้อกับผู้ชายสวมเกราะคนนั้นอยู่หรอกเหรอ

“…………..”ราวกับรู้ตัวอยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น มายด์เองพอหมูเข้ามาก็เงียบไม่พูดอะไรเลย ตอนนี้มายด์กำลังสั่นเล็ก ๆเพราะรู้อยู่แก่ใจว่าหมูเห็นแล้วแน่ ๆ

.

.

.

“งั้น….เรื่องข้อตกลงผมจะเอาไปเสนอในที่ประชุมอีกทีนะครับ การร่วมทุนของเราหวังว่าจะผ่านไปด้วยดี”หมูว่าพลางเหลืองมองไปทางมายด์นิดหน่อย แต่จะตกลงกันอย่างลงตัวแต่สมองของหมูกลับตื้อไปหมด นี่มันอะไรกัน….

“พี่หมู……”หลังจากนั่งคิดตลอดการประชุม ในที่สุดมายด์ก็ตัดสินใจจะเดินเข้าไปหาหมูตอนหมูกำลังจะออกไปจากห้องพอดี เธอเดินเข้าไปหาหมูก่อนจะพูดเหมือนตัวเองเพิ่งเดินทางมาถึงเมืองพอดียังไม่ได้ติดต่อไปหา และจะถือโอกาสนี้ไปเดินเที่ยวในเมืองกับหมูเลยต่อหน้าต่อตาเจที่นั่งอยู่ภายในห้อง แม้จะชอบเจไม่น้อยแต่เมื่อเทียบกับหมูที่มีทั้งฐานะและชื่อเสียงมายด์ก็เลือกที่จะอยู่กับหมูมากกว่า ภาพที่เห็นตรงหน้าเล่นเอาเจอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว