GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 962

EP 962

“พี่เฉิน” เมื่อหวังจวงหยงขึ้นไปชั้นบนอีกครั้งเขาเห็นว่าเฉินว่านห่าวกําลังสนทนาอยู่กับชายชราที่นั่งตรงข้ามเขา

เฉินว่านห่าวยื่นมือและโบกมือเขาพูดพร้อมกับยิ้มให้หวังจวงหยงว่า “ฉันเคยเจอคนที่ชอบดื่มชาเหมือนกันนะนายหวางกําลังบอกฉันเกี่ยวกับชารมควันอ๋อ ใช่ เธอสองคนใช้นามสกุลเดียวกันนี่คือยองหวาง เขาเคยเป็นเพื่อนร่วมห้องของฉันด้วย.”

“หอพักของคุณก่อให้เกิดอัจฉริยะมากมาย” หวังชวนเหวินยกย่องพวกเขา “หมอหวางกําลังช่วยผู้ป่วยบางคนด้วยการออกกําลังกายเพื่อฟื้นฟูที่ชั้นล่างและฉันเห็นว่าเขาทําได้ดีทีเดียวผู้คน

จํานวนมากเข้าคิวรอรับการรักษาจากเขา”

หวังจวงหยงพอใจกับตัวเองเมื่อได้ยินเรื่องนี้ และเขาก็มีความสุขมากจนนิ้วของเขางออย่างสง่างามมากขึ้นในขณะที่เขาถือถ้วยน้ำชาจากนั้นเขาก็จ้องมองไปที่วังชวนเหวินผู้เฒ่าด้วยใบหน้าชื่นชมและยกย่องเขา“คุณไม่ได้มาจากโลเวอร์กรูฟใช่ไหม”“ฉันดูไม่เหมือนเหรอ?”

“อือ.” หวังจ่าวหยงพบผู้คนมากมายจากคลินิคตระกูลหลิงในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

จริงๆแล้วในเขตชุมชนบริเวณของคลินิคตระกูลหลิงครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนที่สกปรกของเมืองหยุนหัวและผู้คนจากชุมชนนั้นในวัยของหวังชวนเหวินส่วนใหญ่เคยเป็นพลเมืองระดับล่างที่ได้

รับเงินจากการทํางานหนักพวกเขาไม่ได้เรียนหนังสือมากนักและไม่ใช่คนมีวัฒนธรรมมากนักหลังจากที่พวกเขาทําเงินได้แล้ว อย่างมากที่สุดพวกเขาจะเริ่มต้นธุรกิจขนาดเล็กธุรกิจเหล่านั้น อาจไม่ประสบความสําเร็จด้วยซ้ำเฉพาะชาวชุมชนตั้งแต่รุ่นของหลิงโจว เป็นต้นไปเท่านั้นที่มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น

หวังชวนเหวินสวมแจ็กเก็ตแต่แจ็กเก็ตนั้นเรียบและเรียบและไม่มีที่ติมันอาจจะใหม่เอี่ยมด้วย

ความสวยงามแบบนี้แจ็กเก็ตนี้จึงไม่ถูกอย่างเห็นได้ชัดการแต่งกายของผู้คนพูดถึงพวกเขาเป็นอย่างมากแม้ว่าการสวมแจ็กเก็ตที่ดูแพงเช่นนี้ก็ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าหวังชวนเหวินประสบความ สําเร็จเพียงใดแต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้มาจากร่องล่างอย่างแน่นอน

หวังจวงหยงทํางานที่คลินิคตระกูลหลิงมาสองสามวันแล้วและไม่มีผู้ป่วยสูงอายุคนใดของเขาที่ดูรวยขนาดนี้ชายสูงอายุที่ร่ํารวยและหญิงสูงอายุที่ร่ํารวยจะไม่ไว้วางใจแพทย์ที่เรียกเก็บเงินเพียง 25

หยวนต่อครั้งอย่างไรก็ตามพวกเขาจะไปที่สถานประกอบการระดับมาตรฐานเช่นโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนและจะมีแพทย์ที่มีคุณสมบัติและมีทักษะสูงอยู่ที่นั่น

“หนุ่มน้อยเจ้าช่างสังเกตจริงๆข้ามาพบหมอหลิง”หวังชวนเหวินไม่สนใจที่จะอธิบายสิ่งต่างๆเขาเปลี่ยนเรื่อง“แล้วคุณหมอหวางล่ะ ทําไมคุณถึงตัดสินใจช่วยคนไข้ที่ออกกําลังกายเพื่อการฟื้นฟูในคลินิตระกูลหลิง?”

“ฉันแค่คิดที่จะช่วยครอบครัวของหลิงรันแต่ไม่คิดว่าจะมีผู้ป่วยประจําจํานวนมากขนาดนี้ฉันไม่สามารถหยุดไปกับพวกเขาได้เลย”มีรอยยิ้มบนใบหน้าของหวังจวงหยงขณะที่เขาพูดแบบนั้นแม้ว่าเขาจะทํางานในโรงพยาบาลมาระยะหนึ่งแล้วแต่แทบไม่มีผู้ป่วยเลยที่ขอพบเขาเลยปัจจุบันผู้ป่วยมักจะออกจากหอผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว แม้แต่ผู้ป่วยจากแผนกเวชศาสตร์ฟื้นฟูก็ไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในโรงพยาบาลเป็นเวลานานและผู้ป่วยที่เพิ่งมาโรงพยาบาลมักชอบหาหัวหน้าแพทย์หรือหัวหน้ากลุ่มบําบัดโดยไม่รู้ตัวและหลังจากที่พวกเขาคุ้นเคยกับชีวิตในโรงพยาบาลมากขึ้น และรู้ว่าควรหาหมอที่ดูแลอยู่หรือแพทย์ที่รับผิดชอบแทน ก็เกือบจะถึงเวลาที่พวกเขาจะต้องพักฟื้นและออกจากโรงพยาบาล

ๆ

สิ่งต่าง ๆ ไม่เหมือนกันใน Lower Groove ผู้ป่วยส่วนใหญ่ที่ไปทํากายภาพบําบัดที่นั่นไม่ได้ตั้งใจจะมองหาหวังจวงหยงเท่านั้น พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นอยู่แล้วนี่เป็นสาเหตุที่หวังจาวหยงขอให้เฉินว่านห่าวมาเพื่อที่เขาจะได้อวด

“หมอหวัง!” หลังจากจิบชาไปสองสามอีกก็มีคนชั้นล่างเรียกหวังจวงหยง

“ช่วยไม่ได้ฉันจะไปดู”หวังจวงหยงยิ้มและเขาดูพอใจกับตัวเองขณะเดินลงไปข้างล่างพร้อมกับยกศีรษะขึ้น

เฉินว่านห่าวรู้สึกงุนงงเล็กน้อยขณะที่เขาจ้องมองตามหวังจวงหยง และตามที่คาดไว้เขาซื้อความอวดของหวังจวงหยงโดยสิ้นเชิง เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจจากนั้นเขาก็เทถ้วยชาวังชวนเหวินและจิบชาอย่างเงียบๆ

หวังชวนเหวินยิ้มและพูดว่า“พวกคุณมีความสัมพันธ์ที่ดีทีเดียวครับ”

อดีตเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่อวดกันและกันหลังจากบรรลุความสําเร็จเล็กๆน้อยๆมีความสุขกับความสัมพันธ์ที่ดีบรรดาผู้ที่หายตัวไปเป็นเวลานานและปรากฏตัวขึ้นหลังจากผ่านไปสิบปีหลังจากที่พวกเขาประสบความสําเร็จมักจะแสวงหาการแก้แค้น

เฉินว่านห่าวฉายยิ้มหวาน“ฉันทําอะไรไม่ได้นอกจากดูพวกเขาอวดฉันยังอยู่ในโรงพยาบาลและไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป”

ขณะที่ เฉินว่านห่าวและหวังชวนเหวินดื่มชา หวังจาวหยง ก็ขึ้นไปชั้นบนเพื่ออวดทุกครั้งที่เขามีเวลาว่างหลังจากแสดงออกไปสองสามรอบหวังจวงหยงก็ดูพอใจกับตัวเองมากจนเหมือนกับว่าเขาเป็นประกายหลิงรันออกจากห้องผ่าตัดทางปีกตะวันตกของคลินิกแล้วเดินขึ้นไปชั้นบนขณะที่เขาล้างมือด้วยเจลทําความสะอาดมือที่มีส่วนผสมของแอลกอฮอล์

“ผ่าตัดเสร็จแล้วเหรอ?” หวังจวงหยงยื่นนิ้วก้อยของเขาออกมาขณะที่เขาถือถ้วยน้ำชาเขาถือผ้าเช็ดปากในมืออีกข้างขณะที่โบกมือให้หลิงรัน

“วันนี้ฉันทําศัลยกรรมเสร็จแล้ว” หลิงรันเห็นหวังชวนเหวินเพียงเมื่อเขานั่งลงที่โต๊ะน้ำชาและเขาก็ทักทายคนหลัง

“คุณมาช้าไม่ใช่เหรอ ผู้เฒ่าเฉิน?” หวังจาวหยง ยิ้มขณะที่เขาศอก หวังชวนเหวิน

เฉินว่านห่าวไม่ได้เล่นกับ หวังจาวหยง แม้ว่า “ฉันเพิ่งมาเร็ว” เขาพูดอย่างตรงไปตรงมา

หวังจวงหยงอ้าปากค้าง“ไม่เลว ผู้เฒ่าเฉิน ตอนนี้คุณรู้มารยาทของสังคมแล้วใช่นี่เป็นวิธีพูดที่ถูกต้อง… หลิงรัน ดูวิธีที่เฒ่าเฉินพูดและคิดดูว่าคุณพูดอย่างไรดูเหมือนคุณจะไม่กําลังแสดงการปรับปรุงใด ๆ

“แล้วจะให้คุยยังไงล่ะ” หลังรันถาม

“อย่างน้อยคุณต้องบอกเราว่าทําไมคุณมาช้า และขอโทษตามสถานการณ์หรืออะไรสักอย่าง”

หวังจวงหยงสั่งหลิงรันอย่างตื่นเต้น

หลิงรันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างช้าๆ“ฉันกําลังทําการผ่าตัดซ่อมแซมเอ็นร้อยหวายและผู้ช่วยทําผิดพลาดเขาใช้กําลังมากเกินไปและเขาทําให้หลอดเลือดบางห้าเส้นแตกและเส้นเลือดฝอยจํานวนมากเพื่อให้แน่ใจว่าว่าผู้ป่วยมีความสุขกับการพยากรณ์โรคที่ดีฉันใช้เวลาค่อนข้างมากในการเย็บหลอดเลือดที่แตก…”

“เอาล่ะ ภายใต้สถานการณ์เหล่านี้ คุณไม่จําเป็นต้องขอโทษเลย ในฐานะศัลยแพทย์พวกคุณไม่สามารถยืดหยุ่นกับเวลาได้จริงๆ ผู้เชี่ยวชาญด้านเวชศาสตร์ฟื้นฟูจะแตกต่างออกไปเรามีเวลาทํางานที่แน่นอนและทําให้ เงินค่อนข้างมากในเวลาเดียวกัน”หวังจวงหยงกล่าวด้วยท่าทางลาออก

ขณะที่เขาพูด หวังจวงหยงหันกลับมาและชี้ไปที่กระดาน 25 หยวนสไตล์อุลตร้าแมนอาจเป็นเพราะมีคนนอกอยู่รอบๆ แต่การเคลื่อนไหวของหวังจวงหยงซึ่งเขาเคยทําแค่ในหอพักของพวกเขา กลับดูน่าละอายเป็นพิเศษในวันนี้สําหรับคนที่ไม่รู้จักเขาดูเหมือนซูเปอร์ฮีโร่

หญิงจากอะนิเมะที่แปลงร่างเป็นเครื่องแต่งกายของเธอชา

มีการแสดงออกที่น่าตกใจอย่างมากบนใบหน้าของ หวังชวนเหวิน

‘เขากําลังหาอะไรอยู่?

‘ฉันกําลังจะพูดถึงเรื่องร้ายแรง!’

“คุณนายหวาง ทําไมคุณถึงมาที่นี่วันนี้ มีอะไรหรือเปล่า?” หลังรันถามหวังชวนเหวินขณะจิบ

“ใช่ มันเกี่ยวกับไอซียู” ตอนนี้หลิงรันกําลังถามคําถามนี้กับหวังชวนเหวิน คนหลังก็นั่งตัวตรงทันทีเขาดูเหมือนว่าเขากําลังจะลงมือทําธุรกิจในขณะที่เขาพูดว่า “ฉันได้ปรึกษาหารือโดยละเอียดกับผู้อํานวยการแผนกฮวงแล้วและฉันก็เต็มใจที่จะแยกเงินช่วยเหลือโรงพยาบาลหยุนหัวเช่นเดียวกับศูนย์การแพทย์ฉุกเฉินเพื่อสร้าง ICU ใหม่แต่ก่อนที่ฉันจะทําอย่างนั้นฉันอยากจะถามความคิดเห็นของคุณท้ายที่สุดฉันเต็มใจที่จะแยกเงินก้อนใหญ่เช่นนี้ออกไปเพราะคุณด็อกเตอร์หลิง”

หวังชวนเหวินพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจและเขาก็อธิบายสิ่งต่างๆ อย่างละเอียดด้วยหวังจวงหยงและเฉินว่านห่าวมองหน้ากันหวังจวงหยงพูดช้าๆ“ฉันรู้สึกเหมือนเคยเห็นฉากนี้ที่ไหนมาก่อน”

“ที่ห้องบรรยาย ทุ่งนา ทางเดินใต้ร่มเงาโรงอาหารหลังคาหน้าหอพัก…” เฉินว่านห่าวฟังดูสงบเช่นเดียวกัน

หวังจวงหยงเข้าใจทันทีว่าเฉินว่านห่าวหมายถึงอะไรเขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเมื่อมองไปที่การแสดงออกอย่างกระตือรือร้นและจริงใจของหวังชวนเหวินเขาไปนั่งข้างเฉินหวังหาวและดู

ปฏิสัมพันธ์ของหลิงรันและหวังชวนเหวินเหมือนกําลังดูภาพยนตร์

ถึงแม้สภาพแวดล้อมจะต่างกันแต่ก็เป็นฉากเดียวกัน…

“สําหรับแผนแรกของเราเราจะสร้างห้องไอซียูที่มีแปดเตียงพร้อมกับสิ่งอํานวยความสะดวกและอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องผู้อํานวยการแผนกฮวงกล่าวว่าโรงพยาบาลและแผนกฉุกเฉินจะจ่ายเงิน
ส่วนหนึ่ง…

“ในทางเทคนิค เราจะต้องผ่านขั้นตอนการประมูลเมื่อพูดถึงสิ่งอํานวยความสะดวกและอุปกรณ์แต่นอกเหนือจากการบริจาคเงินสดแล้วฉันยังสามารถบริจาคสิ่งอํานวยความสะดวกและอุปกรณ์ได้ หมอหลิง ถ้าคุณสนใจ…

“โดยรวมแล้ว โรงพยาบาลหยุนฮัวจะรับผิดชอบในการว่าจ้างและจัดสรรแพทย์ฉันคิดว่าแม้แต่ผู้อํานวยการแผนกฮวงก็ยังมีข้อจํากัด ในเรื่องนี้แต่ถ้ามีอะไรที่คุณอยากจะพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้…”หวังจวงหยงและเฉินว่านห่าวใช้เวลาไม่นานในการทําความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นชายสูงอายุไม่ได้อยู่ที่นั่นเพื่อพูดคุยเพราะเขาเบื่อแต่เขากลับอยู่ที่นั่นเพื่อมอบสิ่งดีๆให้กับหลิงรัน

น่าเสียดายที่ Ling Ran ไม่สามารถอ่านระหว่างบรรทัดได้หวังจวงหยงและเฉินว่านห่าวกังวลในนามของหลิงรัม

อย่างไรก็ตามพวกเขาเป็นเพื่อนร่วมหอกับหลิงรันมาเป็นเวลานาน และพวกเขารู้ว่าหลิงรัมเป็นคนแบบไหนถ้าหลิงรันติดตามสิ่งดีๆที่คนอื่นเสนอให้เขาเขาจะเดทกับหญิงสาวสวยคนหนึ่ง

ที่ขับรถสปอร์ตและสวมนาฬิการิชาร์ด มิลล์…

เมื่อจบการสนทนา เฉินว่านห่าวแทบจะหยุดตัวเองไม่ได้ในขณะที่เขาพูด “หลิงรัน คุณให้โอกาสฉันได้ไหม ถ้า ICU ใหม่มีที่ว่างบ้าง”

“คุณสนใจที่จะทํางานในห้องไอซียูหรือไม่” หลิงรันตกใจเล็กน้อยเมื่อมองไปที่เฉินว่านห่าวในโรงพยาบาลแพทย์ที่ทํางานในไอซียู ขึ้นชื่อในเรื่องการใช้ชีวิตที่เหน็ดเหนื่อยและจบลงด้วยร่างกายที่สกปรกอยู่เสมอแน่นอนพวกเขามีรายได้มากกว่าหมอทั่วไปมาก แต่เฉินว่านห่าวไม่ใช่คนที่ต้องการเงิน

เฉินว่านห่าวพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมและพูดว่า”คุณปู่ของฉันเข้าและออกจากไอซียูก่อนจากไปดังนั้นฉันจึงค่อนข้างสนใจที่จะทํางานใน ไอซียูเพียงว่าฉันยังไม่มีโอกาสได้ทํา.”“แน่นอน”หลิงรันเห็นด้วยกับค่าขอของเฉินว่านห่าวก่อนจะมองไปที่หวังชวนเหวิน ด้วย

ตําแหน่งและอํานาจของหวังชวนเหวิน ทําให้เขาสามารถมั่นใจได้ว่าแพทย์รุ่นเยาว์ได้รับการว่าจ้างจากโรงพยาบาลหยุนฮัวสําหรับห้องไอซียูใหม่ หลิงรันไม่รู้ว่ามันจะยากสําหรับเขาที่จะทําเช่นนั้นหรือไม่

“ไม่มีปัญหาฉันจะขอจ้างหมอเฉินเป็นการส่วนตัวเพื่อไม่ให้โรงพยาบาลสามารถพูดเกี่ยวกับ เรื่องนี้ได้”หวังชวนเหวินเห็นด้วยทันทีมันอาจจะสะดวกกว่าสําหรับเขาที่จะใช้วังชวนเหวินเป็นลิงค์ผูกเขากับหลิงรันแทนที่จะดึงดูดหลิงรันโดยตรง