GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 959

EP 959

“หมอหลิง ฉันปอกถั่วไพน์นัทให้คุณแล้ว” หมอแม้วรออยู่ที่ลานบ้านเพื่อให้หลิงรันกลับมาก่อนทันทีที่เขาเห็นหลิงรันเขาก็ยื่นถั่วไพน์ที่ปอกเปลือกแล้วส่งยิ้มให้ “ฉันปอกเปลือกมันด้วยแหนบ” “โอ้คุณเก่งมาก”หลิงรันอดไม่ได้ที่จะแสดงความคิดเห็นเมื่อเขามองไปที่จานของถั่วสนเนื้อเนียนและเนื้อเนียน

หมอแม้วดูเหมือนว่าเขาเพิ่งได้รับค่าชมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกและเขาก็ยิ้มจากหูถึงหูถุงตาขนาดใหญ่ของเขาสั่นเหมือนกล้ามเนื้อหน้าอกของชายร่างก๋าย่า”มันเยี่ยมมากที่คุณชอบพวกเขา”

“ขอบคุณมาก.” หลิงรันหยิบจานและดมก่อนที่จะหยิบถั่วไพน์หนึ่งกํามือเขากินเพื่อเติมพลังและถามว่า“มีผู้ป่วยอีกไหม?”

หม่าหยานหลินเท่านั้นจึงมีโอกาสได้แสดงใบหน้าของเขา”มีผู้ป่วยเพิ่มอีก 2 รายหนึ่งในนั้นถูกส่งโดยบริษัทบริษัทยาฉางซีและเขามีอาการเอ็นร้อยหวายฉีกขาดเรื้อรังผู้ป่วยรายอื่นมาจาก

เซียงซูหมิงจากสาขาโรงพยาบาลไป๋ไหเซียงบอกว่าเขามีอาการเอ็นร้อยหวายฉีกขาดใหม่เซียงซูหมิงบอกว่าเขาบังเอิญไปเจอคนไข้ที่เอ็นร้อยหวายแตก…”

มาหยานลินอธิบายสิ่งต่างๆ ให้หลิงรันฟังเขารู้สึกอิจฉา

เซียงซูบหมิงให้ความสนใจกับการกระทําของหลิงรัรอยู่บางและเขาโชคดีแค่ไหนที่บังเอิญส่ง

ผู้ป่วยที่เอ็นร้อยหวายฉีกขาดตอนที่หลิงรันเริ่มทําการผ่าตัดซ่อมแซมเอ็นร้อยหวายโดยบังเอิญ?

สําหรับโรงพยาบาลเช่นสาขาโรงพยาบาลปาไจเซียงภายใต้สถานการณ์ปกติพวกเขาจะไม่

พบผู้ป่วยแม้แต่รายเดียวที่มีอาการเอ็นร้อยหวายแตกเป็นเวลาครึ่งเดือนหรือสามถึงห้าเดือนมันก็เหมือนกับการล่าสัตว์นักล่ามักจะสามารถทําคะแนนให้เหยื่อได้แต่ไม่มีใครบอกได้ว่าจะได้อะไร

ดังนั้นนอกจากจะทํางานหนักในป่าแล้ว พวกเขายังต้องใส่ใจกับความต้องการของผู้บริโภคในเมืองอีกด้วยอยู่

เซียงซูหมิงและบริษัทยาฉางซีไม่ใช่เพียงกลุ่มเดียวที่ให้ความสนใจกับสิ่งที่หลิงรันกําลังทําแน่นอนว่าหลังรันก็พอใจ

งานของศัลยแพทย์ก็เหมือนกับการแก้สมการทางคณิตศาสตร์ การทําศัลยกรรมแบบเดียวกันในช่วงเวลาหนึ่งทําได้ง่ายกว่าวิธีการผ่าตัดแบบอื่นอย่างแน่นอนนอกจากนั้นก็ยังสะดวกสบายมากขึ้น

ในท้ายที่สุดมนุษย์ต้องการความรู้สึกถึงความสําเร็จ ศัลยแพทย์จะรู้สึกถึงความสําเร็จเมื่อพวกเขาพัฒนาวิธีการผ่าตัดได้ดีขึ้นเรื่อยๆ และนี่จะเป็นเหตุผลให้พวกเขาอดทนต่อไป

มันเหมือนกับการแก้สมการทางคณิตศาสตร์เมื่อนักเรียนแก้สมการทางคณิตศาสตร์แบบเดียวกันในช่วงเวลาหนึ่งและได้คําตอบที่ถูกต้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่เพียงแต่พวกเขาจะเต็มใจที่จะเรียนต่อเท่านั้น แต่ยังต้องการท้าทายตัวเองและแก้สมการทางคณิตศาสตร์ที่ยากขึ้นอีกด้วยแต่ถ้าจะสลับกันระหว่างสมการทางคณิตศาสตร์ประเภทต่างๆ แม้ว่าสิ่งต่างๆ อาจดูน่าสนใจจากพื้นผิว เมื่อพิจารณาถึงความหลากหลายแล้วความสนใจในการศึกษาของพวกเขาจะลดลงจริงๆ

หลิงรันได้ทําการผ่าตัดซ่อมแซมเอ็นร้อยหวายในวันนี้และเขาอยู่ในจุดที่อยากจะทําการผ่าตัดซ่อมแซมเอ็นร้อยหวายให้มากขึ้น เขาคงลืมความคิดนี้ไปถ้าไม่มีผู้ป่วยที่เหมาะสมแต่ตอน

นี้มีผู้ป่วยแล้ว เขาเริ่มเตรียมการโดยไม่ลังเล

มาหยานริน,หมอแม้วและจวงซีรู้สึกเหมือนกันพวกเขาเตรียมการในเชิงรุกร่วมกันซูเจียฟูเป็นคนเดียวที่ดูเหนื่อยเล็กน้อยแต่เมื่อหลิงรันยิงสายตาถามเขาซูเจียฟูตอบเชิงรุกราวกับว่าเขากําลังจะกระโดดขึ้นจากที่นั่ง “ฉันจะไม่เป็นไรไม่ต้องห่วงหมอหลิง”

“งั้นก็รีบไปรักษาคนไข้สองคนนี้กัน หลังจากนั้นพวกเราก็ไปกินข้าวเย็นด้วยกันที่บ้านฉันได้ขณะที่หลิงรันพูดด้วยเหตุผลบางอย่าง เขารู้สึกดีมาก
เขามีอิสระมากขึ้นเมื่อต้องดูแลผู้ป่วยที่บ้าน

ผู้ป่วยจาก ไปไห่เซียงถูกส่งมาที่นั่นหลังจากได้รับการเอ็กซ์เรย์แล้ว ก่อนที่พวกเขารีบส่งเขาไปแต่นั่นไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรเลยจริงๆ

เนื่องจากผู้ป่วยที่บริษัทบาฉางซีส่งมานั้นมีอาการเอ็นร้อยหวายฉีกขาดเรื้อรังเขาจึงต้องทํา

การเอ็มอาร์ไอ แล้ว การสแกนมีความชัดเจน และมองเห็นได้ง่ายกว่าเมื่อเทียบกับการสแกนด้วย รังสีเอกซ์

“อย่างที่คาดไว้ ผู้คนจากบริษัททางการแพทย์ให้ของขวัญที่ดีกว่า” หมอแม้วกล่าวด้วยอารมณ์

ขณะที่เขาจ้องมองไปที่ตัวแทนขายยาที่อยู่ข้างหน้าเขาซึ่งปฏิบัติต่อหลิงรันด้วยความเคารพ ที่จริงแล้วตัวแทนขายยามาเยี่ยมคลินิกเป็นระยะๆเช่นกันพวกเขาส่วนใหญ่ขายยาที่ใช้สําหรับการถ่ายของเหลวและวัคซีนอย่างมากที่สุดพวกเขาจะมอบใบชาให้เขาเป็นของขวัญสิ่งนี้แตกต่างจากบริษัทการแพทย์ฉางซีโดยสิ้นเชิงซึ่งไม่เพียงแต่เตรียมผู้ป่วยสําหรับหลิงรันแต่ยังคำนึงถึงสิ่งอื่นๆด้วย

บางสิ่งเช่นนั้นไม่สามารถวัดเป็นเงินได้ความพยายามนั้นประเมินค่าไม่ได้

ถ้าเรื่องเกี่ยวกับการหาเงินหมอแม้วนั้นจะทําได้ดีมากในปัจจุบัน ดังนั้นเมื่อเปรียบเทียบกับ

แพทย์จากโรงพยาบาลขนาดใหญ่แล้วเขาใส่ใจกับความพยายามของคนอื่นมากกว่า

“หมอหลิงฉันจะทํางานอย่างหนักเพื่อผ่าตัดคนไข้สองคนนี้ด้วย” หมอแม้วยืนต่อหน้า Ling Ran พยายามอย่างเต็มที่เพื่อแสดงความกระตือรือร้นของเขา

มาหยานรินเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่ซื่อสัตย์ของหลิงรันหมอแม้วไม่ได้ไร้ยางอายพอที่จะต่อสู้เพื่อตําแหน่งกับชายหนุ่มที่มีอายุเพียงยี่สิบกว่าปีเท่านั้นดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะดูดกลืนหลังรันโดยพูดค่าที่ประจบสอพลอแทน

หลิงรันไม่มีความคิดเห็นใดๆ เขาเพียงพยักหน้า แน่นอนว่าเป็นสิ่งที่ดีที่มีผู้ช่วยเชิงรุกแต่เมื่อพูดถึงวิธีการผ่าตัดโดยใช้เทคนิครักษาเอ็นร้อยหวายจูหลิงปริมาณงานก็ไม่มีที่สิ้นสุด และผู้ช่วยของเขาไม่ควรกังวลว่าจะมีคนขโมยงานที่เป็นของพวกเขาไป

“ทํางานหนักนะทุกคน ซุปซี่โครงหมูจะเสิร์ฟตอนกลางคืน”หลิงโจวยกแขนขึ้นและโบกมือให้พวกเขาด้วยร่างกายที่อวบอิ่มของเขา เขาดูเหมือนคนขายลอตเตอรีที่เป็นมิตร

“ได้เลย หัวหน้าหลิง” จวงซีตอบและเดินไปที่ห้องผ่าตัดเสียงฝีเท้าของเธอดังเพราะว่าเธอหนักแค่ไหน
ไม่?

หลิงโจวขมวดคิ้วมันเป็นการสูญเสียสําหรับเขาที่จะปฏิบัติต่อทุกคนด้วยซุปซี่โครงหมูหรือ

ในตอนกลางคืน หวังจวงหยงถือหนังสือทางการแพทย์กองหนาขณะที่เขาเดินผ่านตรอกของร่องล่าง มีการแสดงออกที่ระมัดระวังบนใบหน้าของเขา

หากมีคนไม่สนใจใบหน้าและร่างกายของเขาหวังจวงหยงดูเหมือนนักเรียนมัธยมปลายที่สวยงามจากสาธารณรัฐจีนซึ่งกําลังถือกองหนังสือและเดินไปตามตรอกอันตรายในตอนนี้สายลับพิเศษจากสํานักงานสอบสวนกลางและสถิติและสํานักงานสอบสวนและสถิติแห่งชาติ [1] จะยืนเคียงข้างเธอพร้อมที่จะกระโดดเข้าไปช่วยหญิงสาวสวยคนนี้ได้ทุกเมื่อในขณะเดียวกันคนญี่ปุ่นและสมาชิกของกองทัพจีนที่ร่วมมือกันจะยืนอยู่ข้างหน้าเธอและข้างหลังเธอ พร้อมที่จะให้โอกาสสําหรับตัวละครหลักเพื่อแสดงให้เห็นว่าพวกเขากล้าหาญและกล้าหาญเพียงใด

อย่างไรก็ตามหลังจากที่ได้ดูใบหน้าและร่างกายของหวังจูหยงคุณจะรู้ว่าเขาเป็นเพียงชายร่างก๋าย่าที่เดินผ่านตรอกที่ไม่มีไฟถนน

สถานที่นี้รู้สึกเหมือนอยู่ในเมืองเมื่อเขามาถึงลานของคลินิกตระกลูหลิงเพราะในที่สุดเสียงก็ดังขึ้นจากอาคาร

“หลิงรัน!” หวังจวงหยงตะโกนเสียงดังก่อนเข้าคลินิก

ตามากกว่าสิบคู่มองไปทางหวังจวงหยง

หวังจูหยงต้องหยุดตามทางของเขา “หัวหน้าหมอชิ+ หัวหน้าแพทย์ยี่ หมอเยว่…”

เขารู้จักหมอมากมายในสมัยที่เขามาอินเทริน์ที่โรงพยาบาลหยุนหัว

“โอ้ น้องหวังคุณอยู่ที่นี่เหรอ โอ้ ทั้งคุณและหมอหลิงมาจากมหาวิทยาลัยหยุนหัวใช่ไหม” หมอเยว่ แพทย์ประจําแผนกฟื้นฟูสมรรถภาพให้การต้อนรับหลิงรันแพทย์คนอื่นๆ พยักหน้าอย่างสุภาพใส่เขา

หวังจวงหยงยิ้มให้พวกเขาทีละคน “ใช่ เราเป็นเพื่อนร่วมห้องกัน”

“อ๋อ ใช่ ฉันเกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ฉันรู้สึกเหมือนหมอหลิงเรียนจบไปนานแล้ว” หมอเยว่อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยอารมณ์จากนั้นเขาก็มองไปที่หวังจวงหยงและถามด้วยความงุนงง”ทําไมคุณถึง มาที่นี่เพื่อร่วมสนุก?”

“หลิงร้นขอให้ผมมาช่วย” หวังจวงหยงกล่าว

“อ๋อใช่เพราะหมอหลิงรู้จักคุณเขาเลยคิดว่าจะขอให้คุณช่วย” มีความระแวดระวังในดวงตาของหมอเยว่

แม้ว่ามันจะเป็นงานส่วนตัวแต่ก็มีความหมายที่แตกต่างกันในการทํางานกับงานส่วนตัวสําหรับแพทย์ที่แตกต่างกันตัวอย่างเช่น เนื่องจากหลิงรันเป็นส่วนหนึ่งของคลินิคตระกูลหลิงการทํางานที่คลินิกหมายความว่าแพทย์สามารถเข้าใกล้หลิงรันได้อย่างง่ายดาย

อย่างไรก็ตามการฟื้นฟูไม่เคยเป็นเรื่องยากดังนั้นหวังจวงหยงจึงกลายเป็นคู่แข่งของเขาหมอเยว่หรี่ตาของเขา เขาเชื่อว่าหลิงรันมีอนาคตที่สดใสในโรงพยาบาลหยุนฮัวหากหวังจวงหยงยืนยันที่จะแข่งขันกับเขาในภายหลังเขาอาจไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้กลวิธีที่เขาได้

เรียนรู้มาตลอดหลายปีในฐานะแพทย์เพื่อให้บทเรียนที่ดีแก่ชายหนุ่มคนนี้

“คุณคือหมอหวังจวงหยง?” จวงซีเดินออกจากพื้นที่วอร์ดพร้อมโทรศัพท์อยู่ในมือเธอดูเหมือนกําลังถืองาในขณะที่เขย่าโทรศัพท์อย่างระมัดระวังสองสามครั้ง มีรูปถ่ายของหวังจวงหยงอยู่บนหน้าจอ

“ฉัน…” หวังจวงหยงตอบทันที

“หมอหลิงบอกว่าคุณจะต้องรับผิดชอบในการฟื้นฟูผู้ป่วยทั้งสามรายที่ได้รับการผ่าตัดในวันนี้
คุณทําได้ไหม”

“ใช่ไม่มีปัญหา!” หวังจวงหยงตอบอย่างรวดเร็วเนื่องจากเขากลัวเลือด เขาจึงเปลี่ยนเส้นทาง อาชีพและมุ่งความสนใจไปที่เวชศาสตร์ฟื้นฟูอย่างเต็มที่ในขณะนี้แต่ก็ยังยากสําหรับเขาที่จะรับ

ผิดชอบผู้ป่วยแต่ละราย

หมอเยว่ซึ่งนั่งข้างหลิงรันถามว่า “ไม่ควรเปรียบเทียบหรือ เหมือนกับการทดสอบหรืออะไรบางอย่างหมอหลิงการเลือกที่รักมักที่ชังไม่ใช่แนวทางปฏิบัติที่ดี…”

“เราเป็นแค่คลินิกเล็กๆ” จวงซีเน้นย้ำค่าว่า “เล็ก”