GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 940

EP 940

“คุณฟอล์คเนอร์ โปรดอย่าลืมเข้าร่วมงานเลี้ยงของเราในตอนเย็น คุณสามคนจะเป็นดาราหลัก” โจวซินเยียนลากผู้อํานวยการโรงพยาบาลโบไปด้วยและส่งจดหมายเชิญอย่างเป็นทางการ

ถึงแพทย์ต่างชาติก่อนที่เขาจะบอกผู้อํานวยการโรงพยาบาลโบ ว่า “อย่าลืมแปลคําศัพท์ให้ถูกต้องและแสดงความเคารพของฉัน”

ผู้อํานวยการโรงพยาบาลโบมองไปที่จั่วซิเดียนด้วยท่าทาง “คุณจริงจัง” แต่เขายังคงเรียกหมอทั้งสามว่าเป็นหมอเมื่อเขาโทรหาพวกเขา

โจวซินเยียนเข้าใจสิ่งที่เขาพูดเล็กน้อย ทําหน้าบึ้งแล้วพูดว่า “คุณช่วยแปลความเคารพของฉันให้พวกเขาฟังหน่อยไม่ได้เหรอ? ดูเหมือนว่าภาษาอังกฤษของคุณจะไม่ดีขึ้นมาก”

“มีเพียงคําไม่กี่คําที่แสดงความเคารพต่อชาวต่างชาติ การเรียกใครสักคนว่า ‘หมอ’ เป็นการกล่าวสุนทรพจน์ที่เคารพนับถืออยู่แล้ว” ภาษาอังกฤษของผู้อํานวยการโรงพยาบาลโบก็แค่ระดับนั้น ท้ายที่สุดเขาใช้เวลาอยู่ในประเทศมากขึ้นและไม่มีประสบการณ์ในการศึกษาและทํางานในต่างประเทศมากนัก

โจวซินเยียนบ่นและพูดด้วยความไม่พอใจว่า “ไม่ใช่ว่าคุณจะต้องเสียเงินเพื่อเรียนรู้ตําแหน่งที่มีเกียรติ หากคุณกําลังติดต่อกับชาวต่างชาติ คุณควรศึกษาวัฒนธรรมของพวกเขาเพียงเล็กน้อย

ซึ่งจะทําให้ได้ผลลัพธ์ที่รวดเร็ว ดีกว่า และประหยัดกว่าด้วยต้นทุนที่ต่ํา”

“ฉันคิดว่าการพูดภาษาจีนด้วยเสียงต่ําาเป็นการไม่สุภาพสําหรับเรา” ผู้อํานวยการโรงพยาบาล

โมตอบอย่างใจเย็น

โจวซินเยียนหัวเราะคิกคัก จากนั้นเงยหน้าขึ้น และพบกับ ฟอล์ดเนอร์ และดวงตาที่แหลมคมของคนอื่นๆ

“คืนนี้ไปกินข้าวด้วยกัน” โจวซินเยียนหัวเราะและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่ได้ขอให้ผู้อ่านวยการโรงพยาบาลโบ ในขณะที่เขาทําท่ากินข้าวจากชามกับชาวต่างชาติสามคนและพูดว่า “คุณคุณ ทุกคนกินข้าวด้วยกัน เคี้ยว เคี้ยว …”

ชาวต่างชาติทั้งสามไม่เข้าใจสําเนียงอันสุดซึ้งของเขา แต่เข้าใจการเคลื่อนไหวและการแสดงออกของโจวซินเยียนดังนั้นพวกเขาจึงพยักหน้าโดบินแสดงความกระตือรือร้นของชาวนิวยอร์กและพยักหน้าตอบสนองต่อการกระทําของโจวซินเยียนและเลียนแบบเขา “มุด, มุด…..” ผู้อํานวยการโรงพยาบาลโบมองดูโจวซินเยียนเดินออกจากเขาเพื่อโต้ตอบกับชาวต่างชาติเหล่านั้น เขาพบว่าตัวเองมึนงงเล็กน้อย มึนงง และจิตใจของเขาก็เริ่มเดินเตร่อีกครั้ง

ขณะที่ผู้อํานวยการโรงพยาบาลป้อสงสัยในอาชีพของเขาอีกครั้ง จั๊วซิเดียนก็ถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง?”

“คุณใช้คําพูดของไพโลไรหรือเปล่า” เสียงของผู้อํานวยการโรงพยาบาลโบก็โปร่งสบายเช่นกัน เมื่อเขามองไปที่โจวซินเยียนหัวใจของเขาบิดเบี้ยวราวกับเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร เย็นวันนั้น ฟอล์ดเนอร์และคนอื่นๆ มาถึงร้านอาหารตรงเวลา

ความรักในงานปาร์ตี้ของชาวต่างชาตินั้นยิ่งใหญ่พอๆ กับความดื้อรั้นของเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร แม้แต่นักพนันอย่าง โดบิน ก็เต็มใจที่จะเลิกท่ากิจกรรมที่โรงเรียนไพ่นกกระจอกและน่าจดหมายเชิญของเขาไปที่ร้านอาหาร แทน

พนักงานจาก บริษัทยายูรินร่วมกับพนักงานบริการของร้านอาหาร ตกแต่งห้องจัดเลี้ยงด้วยช่อดอกไม้และการตกแต่งสีสันสดใส

ผู้บริหารโรงพยาบาลหลายคนรวมทั้งเจ้าหน้าที่สํานักงานสาธารณสุขก็ปรากฏตัวในที่เกิดเหตุด้วย

เนื่องจากแพทย์จาก อิมเซนโคคลินิค และ โรงพยาบาลนิวยอร์กเข้าร่วมในวันนี้ อาจเป็นเหตุผลที่ดีพอสําหรับเจ้าหน้าที่ทุกระดับที่จะเข้าร่วม ในทํานองเดียวกันอาหารที่เสิร์ฟก็มีมาตรฐานสูงเช่นกัน

“มันเป็นระเบียบ มันต้องใช้เงินเป็นจํานวนมาก” รองผู้อําานวยการโรงพยาบาลโจวยกแก้วแชมเปญขึ้นและยกย่องผู้อํานวยการฮวง ที่อยู่ข้างๆเธอ

“มันไม่แพงโดยเฉพาะอย่างยิ่ง มันคล้ายกับค่าใช้จ่ายของงานเลี้ยงวันปีใหม่ครั้งสุดท้ายของเรา” ผู้อ่านวยการฮวงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

“นั่นไม่มากแล้ว แต่มาตรฐานดูสูงอย่างแน่นอน” รองผู้อํานวยการโรงพยาบาลโจวสวมชุดราตรีที่ค่อนข้างอนุรักษ์นิยมและมองไปรอบ ๆ ด้วยความ
สนใจอย่างมาก เธออยากสวมชุดนี้มานานแล้ว แต่เธอไม่เคยพบโอกาสที่เหมาะสม และวันนี้ ความปรารถนาของเธอก็เป็นจริง

ผู้อํานวยการฮวงยิ้ม “เครือข่ายของบริษัทยูรินคลินิคนั้นกว้างและลึกมาก การรวมทรัพยากรก็ทําได้ดีเช่นกัน”

เขามักจะขอให้บริษัทยูรินคลินิคช่วยในเรื่องต่างๆ และตอนนี้ บางสิ่งที่หายากได้เกิดขึ้นแล้ว เขาพูดค่าดีๆสองสามคําเกี่ยวกับพวกเขา

รองผู้อําานวยการโรงพยาบาลโจวพยักหน้าเล็กน้อย “ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้จัดการเซียวยังกล่าวอีกว่าบริษัทยูรินคลินิค ได้ตั้งหลักสําหรับธุรกิจของพวกเขาแล้ว”

“พวกเขาต้องหาวิธีปรับปรุงคุณภาพของผลิตภัณฑ์ แค่ถ่อมตัวเท่านั้นยังไม่พอ” ผู้อํานวยการฮวงตอบอย่างไม่ใส่ใจ บริษัท บริษัทยาฉางซีลงทุนในโรงพยาบาลหยุนหัวมาหลายปีแล้ว แต่ท้ายที่สุด บริษัทขายยาก็ยังเป็นบริษัทขายยา โรงพยาบาลจะไม่มีภาระผูกพันใด ๆ กับพวกเขาเพียงเพราะได้รับความร่วมมือระยะยาว

แม้ว่าจะมีสิ่งที่เขาทําอยู่ตอนนี้ก็ยังห่างไกลจากการทําลายความร่วมมือ

รองผู้อํานวยการโรงพยาบาลโจวไม่ได้สนใจเรื่องนั้นมากนัก ในความเห็นของเธอบริษัทยายูรินทํางานได้ดี

ชาวต่างชาติทั้งสามก็อารมณ์ดีเช่นเดียวกัน

ในความเป็นจริง เนื่องจากเป็นงานเลี้ยงที่เปิดกว้างมากขึ้น บริษัทยายูรินจึงเชิญชาวต่างชาติ จํานวนมากขึ้นโดยมีเป้าหมายที่ไม่เพียงแต่ติดตามฟอล์ดเนอร์ และคนอื่นๆ เท่านั้น แต่ยังขยายเครือข่ายของพวกเขาด้วย การเรียกเก็บเงินนี้จ่ายโดย บริษัทยายูริน

มันเริ่มช้า ฟอล์คเนอร์และคนอื่นๆ มีความสุขมากขึ้นเมื่อพวกเขาพูดคุยกันและรู้สึกว่าความเหนื่อยล้าของเที่ยวบินข้ามมหาสมุทรในระยะยาวได้รับการบรรเทาลง

ผู้อําานวยการโรงพยาบาลโบก็ผ่อนคลายเล็กน้อยและย้ายไปอยู่ในแวดวงของชาวต่างชาติ

เขาใช้เวลาส่วนใหญ่กับโฟล์คเนอร์และคนอื่นๆ

หนึ่ง นี่คืองานของเขา สอง แม้ว่าเขาจะสนับสนุนแนวคิดของแพทย์ชาวจีนที่ดูแลประธานต่อแต่ส่วนใหญ่แล้ว เขายังคงต้องพึ่งพาแพทย์ต่างชาติเพื่อรักษาธุรกิจตัวกลางทางการแพทย์ของเขา

ถ้าคนหาหมอจีน คนที่มีเงิน มีทอง และอํานาจจะไม่ผ่านเขาไป

สําหรับผู้อ่านวยการโรงพยาบาลโบ แม้ว่าโฟล์คเนอร์และโดบินจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับลาวหยง แต่เมื่อการผ่าตัดของประธานดูสิ้นสุดลง แพทย์สองคนนี้ที่มาจากโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียงก็สามารถเปลี่ยนเป็นเครือข่ายโบผู้อํานวยการโรงพยาบาลได้เช่นกัน

เขาจริงจังกับเรื่องนี้มากจนเขาดื่มเพิ่มอีกเล็กน้อย

“โอ้ หลิงรันมาแล้ว” ฟอล์คเนอร์ที่กําลังดื่มวิสกี้ลดแก้วเหล้าลง

โดบินก็ดื่มมากด้วย และมองด้วยตาเป็นมัน “คนที่ดูหล่อมากใช่มั้ย”

เขาชี้ไปทางหนึ่ง และโฟล์คเนอร์ยิ้ม “นั่นคือประติมากรรม หลังรันอยู่ที่นี่”

เขาขยับแขนของโดบินเล็กน้อยเพื่อชี้ไปที่หลิงรัน

โดบินกล่าวว่า “โอ้ ไม่แปลกที่คนนี้หล่อกว่า ผู้หญิงที่อยู่รอบตัวเขาก็สวยและสวยมากเช่นกัน!”

“นั่นคือนางสาวเทียนฉี” เสียงของผู้อํานวยการโรงพยาบาลโบไม่สามารถช่วยได้ แต่กลายเป็นอ่อนโยน

“ก็…” ฟอล์คเนอร์ขยี้ตา เขาจ้องไปที่ทิศทางของหลิงรันและเทียนฉี ไม่มีใครรู้ว่ากําลังคิดอะไรอยู่ในใจของเขา แต่ดวงตาของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง

ผู้อํานวยการโรงพยาบาลโบไม่ทราบเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ยิ้มและกล่าวว่า “ใช่ ไวน์แดงที่คุณดื่มอยู่ตอนนี้เป็นที่รู้จักในชื่ออันดับ 7 มันมาจากโรงกลั่นไวน์ของนางสาวเทียนฉีเอง รสชาติดีใช่มั้ยล่ะ”

“เธอมีโรงกลั่นเหล้าองุ่นไหม” ฟอล์คเนอร์ประหลาดใจ

“เธอเล่นไพ่หรือเปล่า” โดบินอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น

ผู้อําานวยการโรงพยาบาลโบอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

“นั่นคนดูแลโรงกลั่นเหล้าองุ่นข้างพวกเขาหรือ” โคเบริต์ชาวเยอรมันดูเหมือนจะมีวิสัยทัศน์ที่กว้างขึ้น

“เฮียเฉา” มาหยานลินกําลังอุ้มภรรยาของเขาในขณะที่เขายิ้มและแนะนําเขา “เฮียเฉา เป็นผู้ป่วยกิตติมศักดิ์ของโรงพยาบาลหยุนฮัว เขาป่วยบ่อย แต่เขามีความอดทนสูง”

“โอ้ ฉันเคยมีคนไข้แบบนี้มาก่อน” โดบินยิ้มด้วยความคิดถึง

“ก่อน?” ผู้อํานวยการโรงพยาบาลบ่อสังเกตเห็นอดีตกาล

โดบินยิ้ม “คุณรู้ไหม เป็นเรื่องยากที่จะมีผู้ป่วยที่หมอชอบเลิกไปหาหมอคนอื่นหลังจากที่หมอเกษียณแล้ว”

หม่าหยานหลินพูดไม่ออก เขาโต้เถียงโดยไม่รู้ตัว “เฮียเฉาแตกต่าง”

“โอ้ มีอะไรพิเศษเกี่ยวกับเขา” โดบินหัวเราะเสียงดัง ลมหายใจของเขามีกลิ่นของเหล้า “อะไรคือความพิเศษของผู้ป่วย”

“เฮียเฉาเป็นพิเศษ” หม่าหยานลินยืนกราน

“คุณคงไม่เคยเห็นผู้ป่วยพิเศษมากมาย” โดบินหัวเราะเสียงดังขึ้น แต่ยิ่งเขาหัวเราะ เขาก็ยิ่งหอบ ผิวของเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดง