GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 930

EP 930

เครื่องบินเจ็ตธุรกิจไถลอย่างว่องไวบนรันเวย์ที่สนามบินหยุนฮัว

การปรากฏตัวของเครื่องบินธุรกิจนั้นธรรมดามาก มันเป็นสีขาวราวกับว่าเพิ่งถอดฝาครอบออก ตู้เจียตงลงจากเครื่องบินอย่างช้าๆ ด้วยความช่วยเหลือจากลูกชายของเขา

“พ่อ ระวังเท้านะ” ลูกชายของเขาขมวดคิ้วและมองขึ้นไปที่ดวงอาทิตย์ราวกับว่าเขาไม่พอใจ

กับสภาพอากาศ

ตู้เจี่ยตงส่งเสียงฮัมเบา ๆ ก่อนพูดว่า “โปรดพาฉันไปที่โรงพยาบาลแล้วกลับไป ฉันไม่ต้องการคนที่นี่ บริษัทต้องการคุณ”

“พี่ใหญ่อยู่ที่บริษัท แม้ว่าพี่จะไม่กลับไป ก็ยังเหมือนเดิม พวกพี่ไม่ได้บอกว่าดีที่สุดสําหรับลูกชายคนโตที่จะกลายเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ในโลกธุรกิจและลูกชายคนเล็ก มากับครอบครัว?” เขาช่วยพ่อตั้งแต่ยังเป็นลูกคนสุดท้อง และเขาก็สุ่มข้อสังเกตบางอย่าง

ตู้เจียตงไม่ได้สนใจแม้แต่จะกลอกตา เขาเพียงแค่เดินไปพร้อมกับการสนทนาและพูดว่า “แน่นอนดีแล้วที่คุณชอบที่จะอยู่บ้าน”

สีหน้าของลูกชายคนสุดท้องเปลี่ยนไปเล็กน้อย และเขาก็เปลี่ยนเรื่องด้วยการบังคับ “ฉันไม่รู้ด้วยซ้ําว่าจูไนน่าเชื่อถือหรือไม่ และพวกเขาก็บังคับให้เราเดินทางมาที่นี่ หมอคนนี้ชอบที่จะออกอากาศอย่างแน่นอน”

ตู้เจี่ยตงมองไปที่ลูกชายคนสุดท้องของเขาในครั้งนี้และกล่าวว่า “จําไว้ ไม่มีใครมีหน้าที่รับใช้คุณ ไม่เป็นไรไม่ว่าแพทย์ในโรงพยาบาลหยุนหัวจะต้องการดูแลเราหรือไม่ก็ตาม เนื่องจากเราได้เดินทางไปทั่วโลก นี่อย่าพูดว่าเขากําลังออนแอร์นะ”

“โทค่ากรุ๊ป มีธุรกิจไม่มากในฉางซี ถ้าเป็นเช่นนั้น พวกเขายังต้องมาที่บ้านของเราเพื่อตรวจสุขภาพของคุณ” ลูกชายคนสุดท้องไม่เต็มใจที่จะเชื่อฟังในครั้งนี้

ตู้เจียตงส่ายหัว เขาต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขารู้สึกว่าเท้าของเขาอ่อนแรงไปชั่วขณะ ดังนั้นเขาจึงเลิกคิดที่จะให้การศึกษาแก่ลูกชายของเขา เขาได้แต่ถอนหายใจในใจ ถ้าเขามีเวลาอีกสามหรือสี่ปี เขาก็สามารถทําให้ลูกชายคนเล็กของเขาแข็งแกร่งขึ้นได้เช่นกัน และเปิดสาขาให้กับ โทค่ากรุ๊ป ในอนาคตเพื่อไม่ให้พี่น้องทะเลาะกัน

อย่างไรก็ตาม ในกรณีของการแพร่กระจายของตับจากมะเร็งกระเพาะอาหาร แม้ว่าเขาจะพบแพทย์ที่ดีที่สุดและใช้แผนที่เหมาะสมที่สุดแล้วก็ตาม เขาก็อาจจะยังไม่มีโอกาสรอดชีวิตถึงสิบเปอร์เซ็นต์เป็นเวลาห้าปี หลังจากทําธุรกิจมาหลายปี ตู้เจียตงก็ยากที่จะเชื่อในความน่าจะเป็นเพียงสิบเปอร์เซ็นต์ คงจะดีกว่าถ้าปล่อยให้ลูกชายคนสุดท้องของเขายังคงเป็นเด็กรวยรุ่นที่สองที่ไร้ค่า ตู้เจี่ยตงคงพอใจแล้วถ้าเขาสามารถหาเงินและหุ้นและมีชีวิตที่ค่อนข้างจะมั่งคั่งในชีวิตของเขา

“พี่โบอยู่นี่แล้ว” ลูกชายคนเล็กกระซิบเมื่อเห็นผู้อํานวยการโรงพยาบาลโบและกลุ่มของเขาอยู่ข้างหน้าเขา

ตู้เจี่ยตงพึมพํารับทราบและพูดเบา ๆ ว่า “เรียกเขาว่าผู้อํานวยการโรงพยาบาลโบ ให้สุภาพ ผู้อํานวยการโรงพยาบาลโปก็ทํางานตลอดเวลามาหลายวันเช่นกัน”

“เขาทํางานตลอด 24 ชั่วโมงและลงเอยด้วยการแนะนําให้เราไปโรงพยาบาลหยุนฮัวเพื่อรับการรักษา และเราต้องมาที่นี่ด้วยตัวเอง”

“เขาแนะนํา และเราก็รับค่าแนะนํา” ตู้เจียตงพูดเบาๆ “นักปราชญ์ชอบชื่อเสียงที่ดีมากกว่าผลกําไร ดังนั้นจะไม่มีอะไรต้องเสียหากคุณพูดจาดีๆกับพวกเขา”

ลูกชายคนสุดท้องได้ยินคําพูดเหล่านั้นหลายครั้งจนเขาทําได้เพียงคร่ําครวญอย่างเศร้าโศก เขาสัมผัสได้ว่าพ่อของเขาจู้จี้มากกว่าปกติเมื่อเร็วๆนี้ บางทีเขาอาจต้องการปลดปล่อยทุกสิ่งที่เขาไม่เคยพูดออกมาในช่วงเวลาสุดท้ายของเขา

เขาอารมณ์เสียเล็กน้อยเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แต่เขาก็ค่อยๆสงบลง

“ประธานตู้ มันคงเป็นวันที่ยาวนานสําหรับคุณ” ผู้อํานวยการโรงพยาบาลโบทักทายเขาพร้อมกับกลุ่มของเขาอย่างมีไมตรีจิต

จูไนเป็นตัวกลางทางการแพทย์ แต่ถ้ามันสามารถให้บริการผู้คนในระดับของตู้เจี่ยตง ก็สามารถบรรลุจุดสูงสุดของธุรกิจได้มาก คนที่รวยกว่าและมีสถานะทางสังคมดีกว่าตู้เจี่ยตงย่อมใช้จูหนานแตกต่างไปจากเดิมแน่นอน หากพวกเขาต้องการ

“ผู้อํานวยการโรงพยาบาลโบ คุณเป็นคนที่ต้องมีวันที่ยาวนาน” ตู้เจียตงพูดอย่างสุภาพ “ตรงไปโรงพยาบาลกันเถอะ”

“โอเค ฉันจัดการให้แล้ว…” ผู้อํานวยการโรงพยาบาลโบรีบคุยเรื่องเงินบริจาคของเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะผลักเลา หยงหยงออกไปรับช่วงต่อ

“หมอลาว คุณทํางานหนักเช่นกัน” ตู้เจี่ยจงพยักหน้าเล็กน้อย แต่การแสดงออกของเขาดูจริงใจยิ่งขึ้น

มันไม่ง่ายเลยที่จะมีคนที่ไว้ใจได้ตอนอายุเท่าเขา

“โอ้ ไม่ ฉันไม่ได้ลําบากอะไรเลย คุณตู่ คุณมาที่นี่เป็นการส่วนตัว… อย่างไรก็ตาม การพัฒนาของโรงพยาบาลหยุนฮัวในการแพร่กระจายของตับจากมะเร็งกระเพาะอาหารนั้นอยู่ในระดับแนว

หน้าของประเทศนี้จริงๆ…” ลาว หยงหยง พยักหน้าอย่างกระตือรือร้นที่ตู้เจี่ยดงเหตุผลที่เขาสามารถให้บริการในโทค่ากรุ๊ป ได้เนื่องจากประธานกลุ่มไว้วางใจในตัวเขา ดังนั้นลาว หยงหยงจึงตรวจสอบอย่างรอบคอบก่อนที่จะเก็บเงินของจูนัน

ผู้อําานวยการโรงพยาบาลโบเป็นตัวแทนของจูนันคลินิกด้วยความหวังว่าจะได้รับความร่วมมือจากศัลยแพทย์ผู้มีความสามารถในวัย 20 หลิงรัน เขากําลังคิดที่จะพึ่งพาเขาอีกสองหรือสามทศวรรษเพื่อส่งเสริมจูไนคลินิค ดังนั้นเมื่อเขากําลังจะตกลงกับหลิงรัน เขาจึงใช้เครื่องมือศักดิ์สิทธิ์ในการค้าขายของเขาเพื่อให้แน่ใจว่าหลิงรันจะตกลงตามนั้น

ลาว หยงหยงเชื่อว่าตนเองยังคงรักษาจรรยาบรรณวิชาชีพไว้ได้ในระดับหนึ่ง ไม่ว่าในกรณีใด

ผู้สมัครสองสามคนสุดท้ายมีจุดแข็งและจุดอ่อนของตนเอง นอกจากนี้ยังจ่าเป็นต้องให้ตู้เจี่ยตงตรวจสอบรายชื่อผู้สมัคร สอบสวนพวกเขา และตัดสินด้วยตัวเขาเอง

ลาวหยงขึ้นรถบัสกับตู้เจี่ยตง และพูดว่า “โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หมอหลิงรัน เหมาะมากที่จะทําการผ่าตัดของคุณ ก่อนหน้านี้ หลิงรันทําการผ่าตัดตับของผู้เฒ่าเหม่ยและพี่หวัง และผลสุดท้ายก็ดีมาก…”

ตู่เจี่ยตงพยักหน้าเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้

ผู้อํานวยการโรงพยาบาลโบขึ้นรถอีกคันแล้วหายใจออกเบาๆ

สําหรับเขาแล้ว เขาชนะการต่อสู้ไปแล้วครึ่งหนึ่งด้วยการเกลี้ยกล่อมตู้ เจียตงให้มาที่โรงพยาบาลหยุนฮัว

ในความเป็นจริง ถ้าเขาถูกบังคับให้เลือก ผู้อํานวยการโรงพยาบาลโบก็เต็มใจที่จะรักษาหลิงรันมากกว่าตู้เจี่ยตง

คนหาเลี้ยงครอบครัวระยะยาวดีกว่ารายได้ระยะสั้น นอกจากนี้ ในอุตสาหกรรมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวซึ่งก็คือการรักษาพยาบาล คุณค่าของแพทย์นั้นมีค่ามากกว่าผู้ป่วยมาก เมื่อทักษะของแพทย์เพิ่มขึ้น ชื่อเสียงของเขาก็จะเพิ่มขึ้น และผู้ป่วยของพวกเขาก็จะ… อืม แม้ว่าผู้ป่วยจะต้องการทําศัลยกรรมอีกครั้ง มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเขามีอะไรเหลือให้เอาออกหรือไม่ จูไนคลินิคสามารถยืนหยัดได้ในวันนี้เพราะอาศัยความเข้าใจอย่างมั่นคงของแพทย์ วลีที่แสวงหาการรักษาพยาบาลไม่เพียงใช้กับสมัยโบราณเท่านั้น แต่ยังรวมถึงชีวิตของผู้คนในปัจจุบัน

กลุ่มคนย้ายไปโรงพยาบาลอย่างช้าๆ จากนั้นพวกเขาก็เตรียมการสําหรับการตรวจสอบด้วย

ในปัจจุบัน โรงพยาบาลเกรด A ยังคงรักษาระดับความระมัดระวังเมื่อได้รับผลการตรวจ แม้ว่าผู้อําานวยการโรงพยาบาลโบจะทํางานตลอด 24 ชั่วโมง โรงพยาบาลหยุนฮัวก็จะไม่ผ่อนคลายใน การตรวจสอบของโรงพยาบาลอย่างแน่นอน เพราะงานดังกล่าวเกี่ยวข้องกับความรับผิดชอบ

ทางการแพทย์ อย่างมากที่สุดก็แค่ขอให้คลินิกวีไอพีรองรับคําขอของตู่เจียตงเล็กน้อย ในตอนบ่ายโจวซินเยียนเดินเข้าไปในห้อง ทันทีที่เขาเข้ามาในห้อง เขาได้ยินเรื่องร้องเรียน

“หัวหน้าศัลยแพทย์คนนั้นไม่ได้มาที่นี่เพื่อตรวจดูเลย หมอประเภทไหน…?”

โจวซินเยียนไม่สามารถระงับเสียงหัวเราะของเขาได้ในขณะที่เขามองไปที่ผู้อํานวยการโรงพยาบาล Bo ซึ่งออกมารับเขา

ผู้อําานวยการโรงพยาบาลโบพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า “เขาเป็นคนที่ผ่อนคลาย”

โจวซินเยียนพยักหน้าและเข้าไปโดยไม่แสร้งทําเป็นว่าไม่ได้ยินอะไรเลย เขาตอบโดยตรงว่า

“หมอหลิงได้อ่านรายงานผลการทดสอบของคุณตู้แล้ว และเรากําลังทําการวิเคราะห์ในกลุ่มของเรา ฉันอยากจะแนะนําาตัวเองก่อน ฉันชื่อ โจวซินเยียนจากกลุ่มการรักษาของหลิงรันและแพทย์ของคุณตู้ที่ดูแล . คุณสามารถมาหาฉันได้หากคุณมีข้อสงสัยเกี่ยวกับโรงพยาบาล” “และที่นี่ฉันสงสัยว่าทําไมชายชราคนหนึ่งจึงมาที่นี่เมื่อพวกเขาบอกว่าหลิงรันเป็นหมอ

หนุ่ม…” ลูกชายคนสุดท้องมีลิ้นที่เหยียดหยาม แต่น้ําเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าจั่วซิเดียนอายุเท่าไหร่

ตู้เจียตงพยักหน้าและกล่าวว่า “หมอจั่ว สถานการณ์ของฉันเป็นอย่างไรบ้าง?”

“หมอหลิงกําลังจะมาที่นี่เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เขาต้องเข้ารับการผ่าตัดฉุกเฉิน” โจวซินเยียนเสนอค่าปลอบโยนก่อนที่จะเริ่มการสนทนา “อย่างไรก็ตาม หลังจากอ่านรายงานของคุณแล้ว หมอหลิงแนะนําว่าคุณควรทําการผ่าตัดโดยเร็วที่สุด เขาจะมาหาคําปรึกษาในภายหลัง จากนั้นค่อยคุยรายละเอียดกัน”

สีหน้าของตู้เจี่ยตงเปลี่ยนไปเล็กน้อย และหลังจากมองไปที่ลาวหยงแล้ว เขาก็ค่อยๆ พูดขึ้นว่า “หมอหลงคิดว่าเขาจะทําการผ่าตัดนี้ได้หรือไม่”

“ได้สิ” โจวซินเยียนที่ไม่รู้วิธีอ่านภาพสแกน ย้อนคําตอบของหลิงรันซ้ํา

ตู้เจียตงไม่ได้พูดอะไร เขาอายุหกสิบห้าปีในปีนี้ แม้ว่าภายนอกจะดูแข็งแรง แต่ร่างกายของเขาไม่แข็งแรงอีกต่อไป หลังจากที่เขาปรึกษากับแพทย์หลายคนเกี่ยวกับการแพร่กระจายของตับ จากมะเร็งกระเพาะอาหาร พวกเขาค่อนข้างคลุมเครือว่าเขาควรได้รับการผ่าตัดหรือไม่ พวกเขาส่วนใหญ่บอกเขาเกี่ยวกับสถานการณ์ของการรักษาต่างๆ และขอให้เขาเลือกเอง

ตู้เจี่ยตงเคยพบหมอเพียงสองคนเท่านั้นที่แนะนําให้ทําศัลยกรรมอย่างแน่นหนา

“เทชาหมอโจวซินเยียนสักถ้วย” ตู้เจียตงพูดกับลูกชายคนสุดท้องของเขา โดยเปิดเผยจุดยืนของเขาในสถานการณ์สั้นๆ

คนไม่กี่คนในห้องมองหน้ากันแล้วยิ้ม