GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 894

EP 894

คนไข้หวังชวนลี่เข้าไอซียู การหายใจของเขาลึกเท่ากับการหายใจของวัวแก่ โชคดีที่ปอดของเขายังคงทํางานอยู่ และทุกคนก็พอใจกับมัน

อย่างน้อย สมาชิกในครอบครัวยังคงสงบและได้ปฏิบัติต่อเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ทุกคนที่ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉินซึ่งเต็มใจที่จะเข้าร่วมที่ร้านอาหารน้ําพุแห่งความเจริญรุ่งเรือง

แม้ว่าจะไปไม่มากนัก แต่ทัศนคติของสมาชิกในครอบครัวเป็นหนึ่งในสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเห็นและการชำระคืน… ไม่มีการชําระคืน ผู้ป่วยอยู่ในห้องไอซียูแล้ว และแม้ว่าพยาบาลต้องการพลิกตัวผู้ป่วยอีกสองสามครั้ง เพื่อทําความสะอาดเขา แพทย์โรคหัวใจก็ไม่ยอมให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น

ตอนเที่ยงดีหวู่จูเนียร์และสมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยมาที่ห้องทํางานของหลิงรัน

ผู้อํานวยการฮวงผู้ที่ได้รับข่าวก็ไม่ได้นิ่งเฉยเช่นกัน เขาปรากฏตัวขึ้นอย่างผ่อนคลาย “สวัสดี ดีนวู ช่างบังเอิญเหลือเกิน!” ผู้อ่านวยการฮวงทักทายด้วยรอยยิ้ม คณบดีหวู่รู้จักเขาดีเช่นกัน เขามองเขาด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “ผู้อํานวยการแผนกฮวง คุณ จับตาดูหลิงรันอย่างใกล้ชิดจริงๆ หรือฉันแค่แวะมาทักทาย”

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทักทายด้วยเหรอ?” ใบหน้าของผู้อํานวยการฮวงไม่ได้แสดงความรู้สึกเขินอายใดๆ

“คุณมาที่แผนกฉุกเฉินเพื่อทักทายฉันเหรอ” ดีหวู่ตั้งใจส่ายหัว

ผู้อํานวยการฮวงยังคงไม่รู้สึกละอาย เขาจ้องไปข้างหน้าเหมือนพระเฒ่าเมื่อเขาอุ้มผู้หญิงและหลังของเขาตั้งตรง เขากล่าวว่า “ตั้งแต่คุณมาที่นี่ ผมต้องแวะมาทักทายคุณ อย่างไรก็ตาม หลิงรันกําลังสอนอยู่ที่โรงพยาบาลหยุนฮัวใช่ไหม ผ่านไปด้วยดีหรือไม่”

“แน่นอน นักเรียนทุกคนชอบหลิงรัน”

“นั่นเยี่ยมมาก”

คณบดีหวู่เม้มปากขณะฟังคําตอบที่ไม่จริงใจจากผู้อํานวยการฮวงจากนั้นเขาก็แนะนําคนที่อยู่ข้างหลังเขา “ฉันลืมแนะนําคนนี้ให้คุณรู้จัก นี่คือหวังชวนเหวิน น้องชายของผู้ป่วยบาดเจ็บสาหัสที่หลิงรันช่วยเมื่อวานนี้ เขารีบไปและเพิ่งมาถึงโดยเครื่องบิน”

“โอ้ มิสเตอร์หวัง ชวนเหวิน สวัสดี” เมื่อผู้อํานวยการฮวงเผชิญหน้ากับสมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยซึ่งเขาไม่คุ้นเคย เขาเป็นเหมือนพระเก่าที่ได้พบกับคนรวย เขาจ้องมองไปข้างหน้าและหลังของเขาตรงราวกับกระดาน

“ผู้อํานวยการแผนกฮวง ขอโทษที่ทําให้คุณลําบากในครั้งนี้เช่นกัน” หวังชวนเหวินแก่กว่าผู้อํานวยการฮวง ผมสีเทาของเขาทําให้เขาดูซีดเซียว

“เป็นหน้าที่ของแพทย์ในการรักษาผู้ป่วย” ผู้อํานวยการฮวงกล่าวอย่างจริงใจกับครอบครัวของผู้ป่วยและเปิดประตูสํานักงาน เขาตะโกนว่า “หลิงรั——

ถ้าเขาทําเช่นนี้ สมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยและดีหวู่ จะถือว่าผู้อํานวยการฮวง นําเข้ามา คณบดีหวู่รู้เรื่องนี้ แต่ไม่สนใจเรื่องนี้ เขาไม่ได้ตั้งใจจะลักพาตัวหลิงรันไปที่มหาวิทยาลัยของเขา และเนื่องจากโรงพยาบาลหยุนหัวสังกัดมหาวิทยาลัยหยุนฮัว การพยายามแย่งชิงหลิงรันจะมีประโยชน์อะไร?

แน่นอน ถ้าหลิงรันเต็มใจทํางานเต็มเวลาที่มหาวิทยาลัย คณบดีหวู่จะต้อนรับเขาเป็นอย่างมาก อย่างไรก็ตาม แพทย์ในปัจจุบันมักไม่ค่อยทําการเลือกเช่นนี้ และด้วยเหตุนี้ เขาไม่ได้คาดหวังอะไรจากหลิงรัมๆ

“หมอหลิงจะกลับมาเร็ว ๆ นี้” ผู้ฝึกงาน ฉี่เซา กลายเป็นดอกไม้ที่ละเอียดอ่อนเมื่อเธอเห็นว่าแขกคนสําคัญเข้ามาอย่างกะทันหัน และเธอก็เสิร์ฟเครื่องดื่มให้พวกเขาทันที เธออธิบายว่า “การผ่าตัดในห้องปฏิบัติการยังไม่เสร็จสิ้น วันนี้มีการตัดตับ การผ่าตัดเริ่มขึ้นเมื่อเขาได้รับข่าว”

“การผ่าตัดสําคัญกว่า ลองถามหลิงรันว่าเราต้องรออีกนานแค่ไหน” ผู้อํานวยการฮวง ไม่ได้ให้โอกาสดีหวู่พูด

จากนั้น ดีหวู่ก็พยักหน้า หวังชวนเหวินที่อยู่ด้านข้างกล่าวขอโทษและพูดว่า “ฉันขอโทษเรา คิดว่าจะมาเร็วกว่านี้ แต่ฉันได้ยินมาว่าหมอหลิงเข้าไปในห้องผ่าตัดตอนสองหรือสามโมงเช้าและนั่นก็เร็วเกินไปสําหรับเรา ดังนั้นเราจึงตัดสินใจเลื่อนเวลาออกไป”

“ปกติ การผ่าตัดจะเริ่มประมาณสี่หรือหาในตอนเช้า การผ่าตัดตอนสองหรือสามในตอนเช้านั้นไม่ค่อยปกติ” ผู้อําานวยการฮวง แก้ไขแล้ว

หวังชวนเหวินมอง ผู้อํานวยการฮวงราวกับว่าเขาเป็นพระ เขายิ้มอย่างแผ่วเบา “สี่ถึงห้าโมงเช้ายังเร็วเกินไป”

“ก็จริงเหมือนกัน” ผู้อํานวยการฮวงตอบและพูดต่อ “คุณมาที่นี่เพื่อพบหมอหลิงเหรอ?” “นอกจากนี้ เพื่อแสดงความขอบคุณของเรา” หวังชวนเหวินกล่าว

ไม่มีอะไรผิดปกติกับคนที่เห็นคุณค่าของชีวิตกับการพบแพทย์ระดับไฮเอนด์

ยิ่งไปกว่านั้น หวังชวนเหวินรู้สึกขอบคุณหลิงรันอย่างแท้จริง

“คุณหวังชวนเหวินมาเพื่อลงทุนในโรงพยาบาลหยุนฮัว” ดีหวู่มองไปที่ผู้อํานวยการฮวง และกล่าวว่า “นอกจากนี้ ครอบครัวของ หวังชวนเหวินยังได้บริจาคห้องเรียนโสตทัศนูปกรณ์ให้กับมหาวิทยาลัยหยุนหัว ซึ่งให้ความช่วยเหลืออย่างมากสําหรับคณาจารย์และนักเรียนของเรา ดังนั้น เมื่อพวกเขาประสบปัญหาในตอนนี้ เราหวังว่า เพื่อพยายามอย่างเต็มที่และช่วยเหลือ…”

“โอ๋” ผู้อํานวยการฮวงตอบและดูเหมือนว่าในที่สุดเขาก็เข้าใจความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่าย หวังชวนเหวินลังเลและพูดว่า “น้องชายอีกสามคนของฉันวางแผนที่จะมาวันนี้ด้วย ฉันเข้ามาจัดการปัญหาเรื่องที่พักก่อน ฉันสงสัยว่าน้องชายของฉันเป็นอย่างไรบ้าง…?”

“เป็นอย่างไรบ้าง เราไปตรวจที่ไอซียูก่อนก็ได้ หมอในไอซียูจะเข้าใจรายละเอียดมากขึ้น” ผู้อํานวยการฮวงกระตือรือร้นมากขึ้นเพื่อเห็นแก่ ดีหวู่และเพราะเขามีความรู้สึกที่ดีต่อคนใจบุญเสมอ

จากนั้นกลุ่มคนก็มุ่งหน้าไปที่ ไอซียูและฟังคําอธิบายโดยละเอียดของแพทย์ในไอซียู

เมื่อหลิงรันออกจากห้องผ่าตัดผู้อํานวยการฮวงได้เริ่มแนะนําหวังชวนเหวิน ที่ห้องฉุกเฉิน

สถานการณ์ที่ไอซียูไม่น่าพอใจ โดยปกติ สมาชิกในครอบครัวจะไม่เต็มใจที่จะใช้เวลาดูญาติในไอซียูเป็นเวลานาน

ในการเปรียบเทียบ แม้จะได้ยินเสียงตะโกนไม่หยุดจากห้องฉุกเฉิน แต่ก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้น

“หมอหลิง คุณมาแล้ว” ดีหวู่จูเนียร์เห็นหลิงรัน จากระยะไกลและขอให้เขามาทันทีเพราะมันน่าหดหู่เกินกว่าจะติดตามผู้อํานวยการฮวงไปรอบ ๆ

หลิงรันเดินผ่านไปในขณะที่ยังสวมชุดสครับสีฟ้า ข้างหลังเขาคือหมอลู่และมาหยานลินซึ่งสวมสครับเช่นกัน ท่าทางที่แข็งแกร่งและสง่างามที่พวกเขามอบให้ยังคงดีที่สุดในโรงพยาบาล “หมอหลิง สวัสดี…” หวังชวนเหวินทาหน้าถ่อมตัว
แพทย์ของไอซียูไม่ได้ทําอะไรนอกจากชื่นชมหลิงรัน

หากมีแพทย์บางกลุ่มที่เห็นการเสียชีวิตมากที่สุด หนึ่งในนั้นก็คือแพทย์จากห้องไอซียู อย่างไรก็ตาม ถ้ามีกลุ่มแพทย์ที่เห็นผู้ป่วยที่เสียชีวิตมากที่สุด แพทย์ในไอซียูก็จะอยู่ในอันดับต้นๆอย่างแน่นอน

เนื่องจากพวกเขาได้เห็นผู้ป่วยที่เสียชีวิตจํานวนมาก พวกเขาจึงมีมาตรฐานในการตัดสินในเรื่องสภาพของผู้ป่วยและการวินิจฉัย

และภายในโรงพยาบาลหยุนฮัว หลิงรันได้รับการยอมรับว่าเป็นแพทย์ที่สร้างการพยากรณ์โรคได้ดีที่สุด

หากการพยากรณ์โรคเป็นไปด้วยดี ผู้ป่วยจะฟื้นตัวได้ดีขึ้นและมีโอกาสสูงที่จะออกจากไอซียูได้สําเร็จ นั่นเป็นเหตุผลหนึ่งที่ไอซียูชอบหลิงรินมาก

ในฐานะพี่ชายคนโตของหวังฉลี่หวังชวนเหวินต้องการให้พี่ชายของเขาได้รับการคุ้มครอง ทางการแพทย์ที่ดีที่สุด นั่นคือความปรารถนาสูงสุดของเขา
หวังชวนเหวินก้าวไปข้างหน้าและจับมือหลิงริน เขาจับมือหลิงรินอย่างแรงก่อนจะปล่อยมือต่อหน้าทุกคน หลังจากขอบคุณเขาซ้ําแล้วซ้ําเล่า เขาก็พูดว่า “หมอหลิง คุณช่วยบอกฉันได้ไหมว่า วิธีที่ดีที่สุดเพื่อให้ร่างกายของพี่ชายฉันฟื้นตัวคืออะไร?

ผู้อํานวยการฮวงที่อยู่ข้างๆ ตกตะลึงแต่ยักไหล่ เขาไม่ได้หยุดเขา

ครอบครัวของผู้ป่วยมักต้องการคําแนะนําที่ดีที่สุด แต่โดยปกติแล้ว พวกเขาไม่สามารถตัดสินได้ว่าข้อเสนอแนะใดดีที่สุด ท้ายที่สุดแล้ว ทุกอย่างขึ้นอยู่กับแพทย์ที่พวกเขาไว้วางใจมากที่สุด

หลิงรันไม่ได้คิดมากเกินไปเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาคิดถึงการผ่าตัดของหวัง ชวนลี่ และกล่าวว่า “เขาสามารถฟื้นตัวได้ดีโดยอยู่ที่ไอซียูตอนนี้ ผู้ป่วยมีอาการบาดเจ็บทางร่างกายอย่างมาก เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบันแล้ว…”

*แหวน แหวน แหวน*

*แหวน แหวน แหวน*

โทรศัพท์ของแพทย์หลายคนเริ่มดังขึ้น

“อาคารถูกไฟไหม้” ผู้อํานวยการฮวงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันทีก่อนที่เขาจะหันกลับมาและขมวดคิ้ว เขากล่าวว่า “คาดว่าจะมีผู้ป่วยที่ถูกไฟไหม้จํานวนมากที่จะถูกส่งตัวไป”

ขณะที่เขาพูดแบบนี้ผู้อํานวยการฮวงมองไปที่หวังชวนเหวิน และกล่าวว่า “ขออภัยคุณหวัง แผนกฉุกเฉินจะยุ่งมากขึ้นในภายหลัง”

“โอเค ฉันต้องไปแล้ว” แม้ว่าหวังชวนเหวินจะพูดแบบนั้น แต่เขาไม่ได้ตั้งใจจะจากไปในทันที ผู้อํานวยการฮวงไม่สนใจเขา เขามองไปที่หลิงรันและพูดว่า “ถ้าเป็นแค่แผลไฟไหม้และน้ําร้อนลวก ก็ไม่ต้องเข้ารับการผ่าตัด อย่างไรก็ตาม เราต้องเคลียร์ห้องฉุกเฉินก่อน และส่งผู้ป่วยทั้งหมดที่สามารถย้ายออกไปได้ หลิงรัน” ท่านจะดูแลผู้ที่สามารถรักษาได้ทันที”

“ตกลง.” หลิงรันเห็นด้วยโดยไม่ต้องคิดมาก

เขาไม่คุ้นเคยกับการจัดการแผลไฟไหม้และน้ําร้อนลวก แต่เขาสามารถรักษากรณีต่างๆ ในห้องฉุกเฉินได้อย่างรวดเร็ว อันที่จริงเขาสามารถทําได้ง่ายพอๆ กับการหายใจ

แพทย์ของศูนย์การแพทย์ฉุกเฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เริ่มจินตนาการอย่างบ้าคลั่ง

ผู้อํานวยการฮวงเชี่ยวชาญด้านการเผาไหม้ เมื่อเขาออกไปรักษาคนไข้เหล่านี้ เขาก็พาหมอ

อาวุโสสองสามคนมาด้วยโดยธรรมชาติ อย่างไรก็ตาม ในบรรดาแพทย์คนอื่นๆ ที่เหลือก็เป็นหัวหน้ากลุ่มการรักษาเช่นกัน และหลิงรันต้องรับผิดชอบ…