GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 885

EP 885

กระดิ่งลมห้อยอยู่ที่ทางเดินของสาขาโรงพยาบาลไป๋ไห่เซียง โดนลมพัดเหมือนเด็กๆ ที่สอบได้คะแนนเป็นศูนย์ โดนพ่อแม่ตี เสียงเป็นจังหวะมากและมีระดับเสียงสูงมากเช่นกัน

จากนั้นแพทย์ทั้งแถวในชุดขาวก็เดินออกมาจากมุมบันไดและเดินไปตามทางเดินตามลําดับ

“หลิงรันมาที่วอร์ดของเขาหรือยัง” รองหัวหน้าแพทย์เติ้งนั่งอยู่ที่ลานสนามชั้นล่างขณะที่เขามองดูหมอที่ทางเดินครึ่งเปิด น้ําเสียงของเขาล้อเล่นเล็กน้อยและรู้สึกอิจฉาเล็กน้อยเช่นกัน เขายังเป็นผู้นํากลุ่มบําบัดของเขาด้วย แต่จํานวนคนที่อยู่ใต้เขาและจํานวนเตียงต่างกัน โดยธรรมชาติแล้ว วิธีที่เขารู้สึกแตกต่างออกไป

โรงพยาบาลประจําจังหวัดอนุญาตให้เฉพาะผู้นําทีมรักษาพวกเขายังอายุน้อย” เช่น รองหัวหน้าแพทย์เติ้งเท่านั้นที่อยู่ภายใต้พวกเขาได้สามถึงห้าคน หากกําลังคนไม่เพียงพอ แม้ว่าพวกเขาต้องการหาบ้านพักคนชราหรือนักศึกษาฝึกงานเพื่อเติมเต็มช่องว่างนั้น พวกเขาก็ยังต้องดูว่ามีทรัพยากรเพียงพอสําหรับพวกเขาหรือไม่

สําหรับการสนับสนุนสาขาโรงพยาบาลไป๋ไห่เซียง รองหัวหน้าแพทย์เติ้งมีเพียงไครชิน

เท่านั้นที่พร้อมให้เขา เมื่อผู้ช่วยหัวหน้าแพทย์เติ้งคิดว่าไครชินเป็นคนช่างพูด เขารู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขากําลังจะแตกสลาย

ในทางตรงกันข้าม หลิงรันถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้คนจํานวนมากเกินไป

เขาไม่เพียงแต่มีแพทย์ประจําบ้านเท่านั้น แต่ยังมีแพทย์ในการฝึกอบรมที่ให้บริการและแพทย์ประจําบ้านอีกด้วย นอกจากนี้ เมื่อมองแวบแรก ผู้ฝึกงานใหม่ยังดูสง่างามกว่าหัวหน้าแพทย์อีกด้วยไป”

เมื่อมองดูเด็กฝึกงานที่ขี้อายและตื่นเต้นทําให้เขารู้สึกอิจฉาเป็นพิเศษ

“ดีใจที่ได้ฝึกงาน” รองหัวหน้าแพทย์เติ้งถอนหายใจอย่างซาบซึ้งอีกครั้ง

หัวหน้าแพทย์หลี่พยักหน้าช้าๆ “ใช่. ถ้าไม่มีเด็กฝึกงานในทีม การพูดจาก็ไม่น่าสนใจอีกต่อ

หัวหน้าแพทย์และรองหัวหน้าแพทย์พยักหน้า

ในโรงพยาบาล แพทย์ประจําบ้านและแพทย์ประจําบ้านอาจไม่ชอบเด็กฝึกงาน แต่หัวหน้าแพทย์ชอบพวกเขามาก

นักศึกษาฝึกงานน่ารักมาก พวกเขามีความสดใหม่ในด้านการแพทย์ พวกเขาทั้งหมดเป็นสมุดปกขาวที่ชาญฉลาด พวกเขาสามารถให้หัวหน้าแพทย์อวด…

แพทย์ที่เข้าร่วมและแพทย์ประจําบ้านเคยได้ยินเกี่ยวกับพวกเขาแล้วและรู้สึกไม่สบายใจ แพทย์ที่เข้าร่วมและแพทย์ประจําบ้านไม่เชื่อคําพูดที่หัวหน้าแพทย์พูดอีกต่อไป แต่พวกเขาสามารถพูดซ้ําแล้วซ้ําอีกต่อหน้าผู้ฝึกงาน….

“โรงพยาบาลของเราไม่รู้ด้วยซ้ําว่าจะส่งเด็กฝึกงานมาช่วยเรายังไง” รองหัวหน้าแพทย์เติ้งส่ายหัวด้วยความขุ่นเคืองเล็กน้อย

“นักศึกษาฝึกงานไม่สามารถทํางานมากได้” เมื่อถึงจุดหนึ่ง ไครชินหลงก็ย้ายไปที่ลานบ้านและเข้าร่วมการสนทนาระหว่างหัวหน้าแพทย์และหัวหน้าแพทย์

รองหัวหน้าแพทย์เติ้งและหัวหน้าแพทย์หลี่ชําเลืองมองกันและกัน แต่พวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดคุยกับไครชินหลง

“เตียงส่วนใหญ่อยู่ภายใต้การดูแลของหมอหลิง ทําไมเขาถึงมาเร็วกว่านี้” ไครชินหลงกล่าวเสริมในขณะที่เขามองไปที่หัวหน้าแพทย์และหัวหน้าแพทย์

“คุณหมายถึงอะไร?” เสียงของหัวหน้าแพทย์เติ้งเย็นชา

ไครชินหลงหัวเราะคิกคักและพูดว่า “ฉันแค่คิดว่า หมอหลิงแค่นอนบนเตียงเพราะเขาทําการผ่าตัดใหญ่ๆ เช่น การผ่าตัดตับใช่หรือไม่? เราสามารถทําศัลยกรรมที่คล้ายกันและรับเตียงบางส่วนภายใต้เราได้”

“ไม่สนใจ.” รองหัวหน้าแพทย์เติ้งปฏิเสธ เขาบ้าเหรอ? ทําไมเขาถึงต้องการมีเตียงของสาขาโรงพยาบาลปาไจเซียงอยู่ใต้เขา?

ไครชินหลงไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะยอมรับเช่นกัน เขาหันไปหาหัวหน้าแพทย์หลี่และกล่าวว่า “หัวหน้าแพทย์หลี่ คุณไม่สามารถทํางานด้านสาธารณสุขที่นี่ได้ จะไม่ทําศัลยกรรมเหรอ?”

หัวหน้าแพทย์หลี่หัวเราะอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

หลังจากที่เขาให้ ไครชินหลง ติดตามเขาในด้านสาธารณสุข พวกเขาไม่ได้ทําศัลยกรรม แม้แต่ครั้งเดียวจริงๆ

หัวหน้าแพทย์หลี่มีความคิดของตัวเอง โดยธรรมชาติแล้ว เขาไม่สนใจเกี่ยวกับการผ่าตัด แต่ไคชินหลงต้องทนทุกข์ทรมานมากเพราะเหตุนี้

เมื่อไครชินหลงเผชิญหน้ากับเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ในขณะนี้ หัวหน้าแพทย์ลี่ ไม่สามารถช่วยได้

แต่รู้สึกอับอาย

“เราจะคุยกันเรื่องนี้เมื่อเรากลับมา” หัวหน้าแพทย์หลี่พ่นลมหายใจและไม่ได้ให้แผน “มีผู้ฝึกงานหลายคนที่นี่ภายใต้หมอหลิง ถ้าคุณไม่ทํา คุณจะไม่มีโอกาสได้ทําอีกต่อไป” ไคชินหลงได้เพิ่ม

หัวหน้าแพทย์หลี่มองขึ้นไปที่ทีมรักษาหมอหลิงซึ่งเดินไปมาด้วยท่าทางที่น่าเกรงขาม เขาอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ทําไมเราต้องแข่งขันกับพวกเขา? แม้ว่าพวกเขาจะรับผู้ป่วยทั้งหมดในไป๋ไห่เซียงก็ตาม พวกเขาจะมีจํานวนไม่มาก เมื่อพิจารณาจากจํานวนคนที่นี่”

ขณะที่พวกเขาคุยกัน หลายคนมองขึ้นไปที่ชั้นหนึ่ง หลิงรันแลทีมรักษาของเขายังคงครอบครองพื้นที่ส่วนใหญ่ที่นั่น

หลิงรันใช้เวลาตรวจสอบห้องทีละห้อง

เห็นได้ชัดว่าสถานะของสาขาโรงพยาบาลไป๋ไห่เซียงนั้นด้อยกว่าโรงพยาบาลหยุนฮัวอย่างเห็นได้ชัด ไม่เพียงแต่ในแง่ของเงื่อนไขการผ่าตัดเท่านั้น แต่ยังอยู่ในเงื่อนไขของพวกเขาในการให้การพยาบาลด้วย ในกรณีนี้ จําเป็นต้องเพิ่มความถี่ของรอบวอร์ดและเสริมกําลังการตรวจสอบ

ในทางกลับกัน ความต้องการของปาไจเซียงนั้นค่อนข้างง่าย นอกจากนี้ยังเป็นการดีสําหรับแพทย์—แพทย์ประจําบ้านและแม้แต่หลิงรัน—ที่จะเรียนรู้

“เตียงที่ 12 ต้องการการเปลี่ยนแปลงในการแต่งตัวอีกครั้ง หากเขายังไม่ดีขึ้น เราจะต้อง

พิจารณาใช้เขาอีกครั้ง” หลิงรันออกจากประตูและกระซิบกับหมอที่อยู่ตรงนั้น

แพทย์ทุกคนเห็นด้วยด้วยท่าทางที่สง่างามอย่างไม่น่าเชื่อ

ฉีเซาตะโกนเสียงดังเป็นพิเศษ เธอยังคงเพลิดเพลินกับพฤติกรรมส่วนรวมของผู้คน และเธอก็อยากรู้มากขึ้นเกี่ยวกับโครงสร้างของโรงพยาบาล
น่าเสียดายที่มีเตียงและห้องไม่มากที่สาขาโรงพยาบาลไป๋ไห่เซียงสามารถจัดหาให้ได้ ในเวลาไม่ถึงชั่วโมง รอบวอร์ดก็จบลง หลิงรันกลับไปที่ห้องฉุกเฉินและกลุ่มก็สลายไปตามธรรมชาติ ฉีเซาแอบดึงโทรศัพท์ของเธอออกมาระบุหลิงรันด้วย และถ่ายรูปห้องฉุกเฉินอีกหลายๆรูป

ในเวลานี้ชายชราคนหนึ่งผลักประตูและเดินเข้าไป

ฉีจ้าวเห็นสิ่งนี้จึงรีบวางโทรศัพท์ของเธอเพื่อทักทายเขาอย่างอบอุ่น “คุณมาหาหมอเหรอ?”

“ฉัน…” ชายชราในวัยหกสิบเศษมองฉีเซาอย่างสงสัย “ฉันกําลังหาหมอ แต่ไม่ใช่คุณ”

การแสดงออกของฉีเซาแข็งทื่อ “ทําไมจะไม่ล่ะ?”

ชายชราขมวดคิ้ว และเมื่อเขาสังเกตเห็นว่าไม่มีหมอคนอื่นเดินเข้ามา เขาจึงพูดอย่างไม่เต็มใจว่า “ฉันไม่ต้องการให้คุณดูสิ่งนี้”

“ของคุณ…” ฉีเซาหน้าแดงแต่พูดอย่างหนักแน่น “หมอมีหัวใจของพ่อแม่ เรารักษาทุกโรคอย่างเท่าเทียมกัน”

“ไม่จําเป็น คุณเป็นผู้หญิง…”

“หมอผู้หญิง” ฉีเซา แก้ไขเขาและถามว่า “คุณมีอาการป่วยอะไร?”

“คุณอยากจะปฏิบัติต่อฉันจริงๆเหรอ” ชายชราจ้องไปที่ฉีเซา

ฉีเซา ลังเลอยู่สองสามวินาทีและพยักหน้าอย่างแน่วแน่

“ตกลง. นี่มัน” ชายชรากล่าว เขาหยิบกล่องอาหารกลางวันออกมาจากกระเป๋าของเขาแล้วยื่นให้ฉีเซา

ฉีเซา มองเข้าไปใกล้ ๆ และเกือบจะโยนกล่องอาหารกลางวันลงบนพื้น

“จับไว้ให้ดี” หยูหยวนขึ้นมาจากด้านหลังของเธอและฝีเท้าของเธอก็มั่นคงราวกับผนึก “ฉันถืออะไรอยู่? นั่นมันอุจจาระ!” ฉีเซา ถือกล่องอาหารกลางวันด้วยสามนิ้ว แขนของเธอสั่น

ไม่ใช่เพราะเขากลัวหรือรังเกียจ แต่เพราะน้ําหนักของมัน

กล่องอาหารกลางวันเต็มไปด้วยของสีดํา มีกลิ่นเล็กน้อยซึ่งสร้างความตกใจให้กับจิตวิญญาณที่อ่อนเยาว์และเปราะบางของฉีเซา

“คุณเอาอุจจาระมาทําไม” หยูหยวนถามชายชรา

ชายชราพูดอย่างเฉยเมยว่า “โรงพยาบาลของคุณทําผิดพลาดในการทดสอบอุจจาระของฉัน

ครั้งล่าสุด ฉันเพิ่มบางอย่างให้คุณเพื่อที่คุณจะไม่ผิดพลาดอีก”

ฉีเซาไม่สามารถทนได้ เธอหันกลับมาถาม “หมอหยู ฉันควรวางกล่องข้าวนี้ไว้ที่ไหน”

“ไม่มีที่วาง ถือไว้ก่อน” ยู หยวนตอบอย่างเย็นชา เธอมองดูอุจจาระในกล่องอาหารกลางวันใส แล้วพูดช้าๆ “อุจจาระที่คุณนําเข้ามาแบบนี้ไม่ผ่านมาตรฐานการตรวจสอบ

ชายชราไม่สนใจและพูดว่า “หมอที่นี่บอกว่าไม่เป็นไรเมื่อครั้งที่แล้ว ฉันมีอาการท้องผูกตลอดทั้งปี ฉันไม่สามารถได้ทันทีคุณรู้”

“ถึงจะเอามาไว้ที่นี่ก็ใช้ไม่ได้” ยู หยวนพยักหน้า “แต่สิ่งที่คุณมีที่นี่ไม่ได้มาจากการเข้าห้องน้ําเพียงครั้งเดียวใช่ไหม”

ชายชราหน้าแดง “คุณรู้ได้อย่างไร?”

“สี ความแน่น และความชื้นต่างกัน” หยู หยวนกล่าวช้าๆ “ครั้งแรกที่ฉันไม่ได้ถ่ายอุจจาระเพียงพอ ฉันก็เลยประหยัดไปได้สองสามวัน” ชายชรากล่าว และเขาก็ดูเป็นกันเองขึ้นเล็กน้อย “คุณดูเหมือนหมอที่ฉลาด โปรดตรวจอุจจาระให้ฉันด้วย” “ตกลง คุณนํารายงานการตรวจสอบครั้งล่าสุดของคุณมาด้วยหรือเปล่า” หยูหยวนกล่าวขณะที่ เธอนั่งลง จากนั้นเธอก็บอกฉีเซาผู้ซึ่งรู้สึกตะลึงงันอยู่ข้าง ๆ “คุณสามารถส่งไปทดสอบได้ ฉันสงสัยว่าซีเอ [1]”

ฉีเซาตกใจ เธอสะดุ้งตื่นทันทีและมองดูชายชราอย่างเห็นใจ ก่อนที่กล่องอาหารกลางวันหนักๆ ในมือจะดึงเธอกลับคืนสู่ความเป็นจริง