GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 865

EP 865

“พี่ไครอย่าเพิ่งไปหมู่บ้านหวางเลย” รองหัวหน้าแพทย์เติ้งประสบความสําเร็จในการพบไคชินหลงในโรงอาหาร

ปากของไคชินหลงเต็มไปด้วยข้าวเคี้ยวและผัก เขาพึมพํา “คุณไม่อนุญาตให้ฉันไปที่หมู่บ้านหวางหรือส่งฉันไปพลัดถิ่น ลืมมันไปเถอะ วันหยุดบนเกาะกําลังเป็นที่นิยมในปัจจุบัน ฉันคิดว่าพวกคุณไม่พร้อมที่จะเมตตาฉัน … ‘

“ไม่มีใครส่งคุณไปพลัดถิ่น คุณช่วยพูดอย่างคนจริง ๆ หน่อยได้ไหม” น้ําเสียงของรองหัวหน้าแพทย์เติ้งเริ่มเข้มงวดขึ้นเล็กน้อย

“มันก็แค่เนรเทศ ในเมื่อพวกนายท่าได้ ทําไมนายไม่จัดการมันล่ะ?” ไคชินหลงรู้สึกว่านั้นเป็นวิธีการที่ฉลาด เขาได้รับความได้เปรียบในการสนทนาแล้ว ดังนั้นเขาจึงขึ้นเสียงและพูดว่า “ฉันได้ไปที่หมู่บ้านหวางแล้วฉันจะกลัวอะไร แต่ฉันสงสัยว่ามีที่ใดที่แย่กว่าหมู่บ้านหวางอีกไหม ..

. ฮ่าฮ่าฮ่า…”
อันที่จริงเขาไม่กลัว เขาเป็นหมอที่ได้รับอนุญาตอยู่แล้ว และที่เลวร้ายที่สุดที่อาจเกิดขึ้นกับเขาคือการถูกส่งตัวไปเนรเทศ เช่นเดียวกับที่เขาพูด หมู่บ้านหวางป็นสถานที่ที่เลวร้ายที่สุดที่สามารถส่งแพทย์ไปได้ นอกจากนี้ โรงพยาบาลประจําจังหวัดหยุนฮัวไม่กล้าปล่อยให้เขาอยู่ที่นั่นนานเกินไป เนื่องจากเขาอาจปฏิเสธที่จะไปทํางานและสร้างฉากสร้างปัญหาให้กับโรงพยาบาล รองหัวหน้าแพทย์เติ้งรู้ว่า ไคชินหลง เป็นคนแบบไหน ดังนั้นเขาจึงไม่รําคาญที่จะตอบ เขาเพียงแค่ยืนอยู่ข้างโต๊ะและจ้องเขม็งไปที่ไคชินหลง เขาฝึกฝนแสงสะท้อนนี้ตั้งแต่เมื่อวาน ไคชินหลงเป็นเพียงคนที่มีปัญหาในการควบคุมปากของเขา เขาไม่ใช่คนงี่เง่า เมื่อเขาพูดค่าหยาบเหล่านั้นและได้รับความพึงพอใจจากการทําเช่นนั้น เขาก็เงียบ จากนั้นเขาก็พูดช้าๆ “บอกฉันที ฉันจะไปที่ไหน”

“นี่คือคําแนะนําของหัวหน้าแพทย์หลี่ ตําแหน่งของเราในไป๋ไหไจเซียงตอนนี้ไม่เสถียร และเราควรจะทํางาน และเน้นการปรากฏตัวของเราที่นั่นเป็นหลักในตอนนี้” รองหัวหน้าแพทย์เติ้งอธิบายสถานการณ์ก่อน จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ พูด “ดังนั้น คุณจะพักอยู่ที่สาขาไป๋ไห่เซียงของโรงพยาบาลคาปิง และช่วยเหลือพวกเขา ด้วยวิธีนี้ โรงพยาบาลประจําจังหวัดหยุนหัว จะสามารถสร้างชื่อให้กับตัวเองที่นั่นได้”

ไคชินหลง เบิกตากว้าง “คุณกําลังขอให้ฉันทํางานด้านสาธารณสุข? ฉันเป็นแพทย์”

“ด้วยสถานการณ์ในไปไหเซียงในตอนนี้ เราจะได้เปรียบถ้าเราช่วยพวกเขาในด้านสาธารณสุข เราต้องทําก่อนที่โรงพยาบาลหยุนฮัวจะทํา และมันจะไม่ทําอะไรเลยนอกจากเป็นประโยชน์ต่อเรา หากทําได้ให้สําเร็จลุล่วงไปไม่เห็นด้วยกับเราหรือ?” มีรอยยิ้มบนใบหน้าผู้ช่วยหัวหน้าแพทย์เติ้ง

ไม่มีใครเต็มใจทํางานแบบนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องขอให้ ไคชินหลงท่า อย่างไรก็ตาม ไครชินหลงไม่เต็มใจอย่างยิ่ง เขาพึมพําอีกครั้ง “ฉันเป็นหมอ คุณให้ฉันทํางานด้านสาธารณสุขไม่ได้หรอก”

“อีกไม่นานหรอก หลังจากที่เราจัดการเรื่องต่าง ๆ เราจะมีคนมาดูแลคุณ”

“จะเกิดอะไรขึ้นถ้าไม่มีใครยึดครอง? ไคชินหลง มีปัญหาในการควบคุมปากของเขา และนี่เป็นเวลาที่ดีสําหรับเขาที่จะเริ่มบ่น “คุณมีกลอุบายมากมายจริงๆ คุณคิดว่าจะมีคนเห็นด้วยหรือไม่ที่จะรับงานช่วยเหลือด้านสาธารณสุขในไปไห่เซียง? ไม่มีใครจากโรงพยาบาลนี้เป็นคนกดดันมากเท่ากับฉัน…”

รองหัวหน้าแพทย์เติ้งขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินเรื่องนี้ และน้ําเสียงของเขาก็เข้มงวดขึ้นอีกครั้ง

“หมอไคนี่เป็นคําสั่งจากหัวหน้าของคุณ และคุณไม่สามารถพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือต่อรองราคาได้ คุณอยากจะอยู่ในหมู่บ้านหวางจนกว่าจะสิ้นสุดอาชีพของคุณหรือไม่?”

คอของไคชินหลงจะแข็งทื่อได้หรือไม่ “ฉันอยากไปหมู่บ้านหวงมากกว่าทํางานด้านสาธารณสุข”

“คุณแน่ใจไหม?” รองหัวหน้าแพทย์เติ้งกล่าวด้วยน้ําเสียงที่น่าสยดสยอง

“ฉัน… เดี๋ยวก่อน ฉันไม่ได้บอกว่าฉันต้องการไปที่หมู่บ้านหวง” ไคชินหลง มองอย่างสงสัยที่รองหัวหน้าแพทย์เติ้ง ‘อย่าบอกนะว่านี่เป็นกับดักอื่น’

“คุณสามารถเลือกได้ระหว่างหมู่บ้านหวงกับการทํางานด้านสาธารณสุข”

“ฉันจะไม่เลือกอะไรทั้งนั้น”

“คุณเป็นคนพูดแบบนี้…”

“เดี๋ยวก่อน… ฉันพูดว่าอะไรนะ ฉันไม่ได้พูดอะไร…”

ในตอนบ่าย ไคชินหลงเดินตามหลังหัวหน้าแพทย์หลี่ และทั้งคู่กําลังศึกษาทุกตารางนิ้วของสาขาโรงพยาบาลไปไห่เซียง

“อืม ตามสิ่งที่ฉันสามารถรวบรวมได้ในตอนนี้ ห้องเก็บของในสนามหลังบ้านนี้เหมาะมากที่จะใช้สําหรับเก็บของที่จําเป็นสําหรับสาธารณสุข” หัวหน้าแพทย์หลี่กล่าวขณะที่เขาพยักหน้าๆ

สําหรับแพทย์รุ่นเยาว์ สาธารณสุขเป็นงานที่ไม่น่าสนใจอย่างยิ่ง พวกเขาไม่สามารถได้รับแรงจูงใจใด ๆ จากมันหรือค้นหาความหมายใด ๆ ในนั้น อย่างไรก็ตาม แพทย์ระดับสูงพบว่าการสาธารณสุขค่อนข้างน่าสนใจ และแม้ว่าหัวหน้าแพทย์หลี่จะเป็นแพทย์มาหลายปีแล้วก็ตาม เขาพูดเรื่องสาธารณสุขได้อย่างสมเหตุสมผล

ไคชินหลงฟังอย่างเศร้าโศก เขาไม่รู้ว่าเขาเลือกถูกหรือเปล่า

“ทางเลือกอื่นน่าจะเป็นห้องมุมบนชั้นหนึ่ง” หัวหน้าแพทย์หลี่กล่าวต่อ “แม้ว่าแสงจะไม่ค่อยดีนัก แต่ก็เป็นห้องที่ค่อนข้างใหญ่ มันจะใช้งานได้หลังจากเราถอดโซฟาและเฟอร์นิเจอร์อื่นๆ ในห้องและทําความสะอาดสถานที่ ไม่เพียงแต่สามารถใช้เป็นพื้นที่สํานักงานเท่านั้น แต่ก็สามารถเพิ่มเป็นสองเท่าของห้องเก็บของได้ ฉันคิดว่าพวกเขาต้องการให้ห้องนี้แก่เรามากกว่าเมื่อเทียบกับห้องเก็บของในลานบ้าน เมื่อเป็นเช่นนี้ งานแรกของคุณคือการทําความสะอาดและจัดห้องนี้” ผู้อํานวยการแผนกหลี่หัวเราะคิกคักขณะที่เขาสังเกตเห็นไคชินหลง ผู้ซึ่งสร้างชื่อให้ตัวเองใน

โรงพยาบาลว่าเป็นเรื่องยาก

ในสภาพแวดล้อมของโรงพยาบาล คนหนุ่มสาวที่มีความตั้งใจที่จะพัฒนาตนเองได้เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่ดีที่สุด นอกจากนี้ยังนําไปใช้กับแพทย์วัยกลางคนที่มีความตั้งใจที่จะพัฒนาตนเอง

พวกเขาจะยืนกรานจนถึงที่สุดแม้ว่าพวกเขาจะเกือบตายจากการทํางานหนักเกินไป

ตามลําดับ แพทย์ที่สูญเสียความปรารถนาที่จะพัฒนาตนเองจึงกลายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่แย่ที่สุด ยกตัวอย่างชายอย่าง ไคชินหลงที่ถูกทุบตีหลายครั้งเป็นตัวอย่าง อาจมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในสภาพจิตใจของเขา

เนื่องจากหัวหน้าแพทย์หลี่ไม่ใช่หัวหน้าโดยตรงของไคชินหลงเขาจึงค่อนข้างสุภาพกับเขา

เขายังรักไคชินหล เนื่องจาก ไคชินหลงเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาเพียงคนเดียวของเขาในตอนนี้ เขาหันมาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าไปไห่เซียงไม่อนุญาตให้เราใช้ห้องเก็บของชั้นล่างหรือห้องหัวมุมที่ชั้นหนึ่ง ตัวเลือกที่สามน่าจะเป็นตึกแถวแถวโรงพยาบาล แต่นั่นคงจะลําบากหน่อย”

“ถ้าผมไปทํางานในตึกแถวนอกโรงพยาบาล ผู้คนจะเข้าใจผิดว่าผมเป็นคนบ้า” ไคชินหลงไม่สามารถระงับการพูดได้อีกต่อไป

ใบหน้าของหัวหน้าแพทย์หลี่มีรอยยิ้ม “เมื่อคุณทํางานด้านสาธารณสุข เป็นไปไม่ได้ที่จะทําให้ทุกคนพอใจ และนี่เป็นทางเลือกสุดท้ายใช่ไหม ถ้าแพทย์สาขาโรงพยาบาลไป๋ไทเซียงยืนกรานไม่จัดสรรพื้นที่ให้เรา เราก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้อง ให้เช่าตึกแถว”

“จากประสบการณ์ของฉัน ตราบใดที่มีตัวเลือกสุดท้าย ฉันจะได้รับ” ไคชินหลงพึมพําอย่างเศร้าใจ และทําให้คนที่ได้ยินเขาตกใจมาก

หัวหน้าแพทย์หลี่มีความหวังสูงในการแสดงผลงานที่ดีในเมืองปาไจเซียง และเขาเกือบจะสะดุดล้มตายเมื่อได้ยินสิ่งที่ไคชินหลงกล่าว เขาโกรธมากจนเกือบจะดุไคชินหลงแต่เขาเปลี่ยน ใจหลังจากที่เขาหันมาและมองไปที่ไคชินหลง ซึ่งมีอายุมากกว่าสี่สิบปีแล้ว แต่ยังคงเป็นแพทย์ที่ดูแลอยู่ เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจและพูดว่า “นี่มันไม่เหมือนกัน ไม่ว่ายังไง การทํางานด้านสาธารณสุขดีกว่าการทํางานเป็นแพทย์ประจําหมู่บ้านในหมู่บ้านหวางใช่ไหม?”

ไคชินหลงสงบลงแล้ว “ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน แต่ฉันมักจะเลือกผิดทุกครั้งที่ต้องตอบคําถามแบบปรนัย”

หัวหน้าแพทย์หลี่มองไปที่ไคชินหลงด้วยความงุนงง และเขาก็ไม่สามารถออกมาตอบโต้ได้ แต่ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทําไมชายผู้นี้จึงยังคงเป็นแพทย์อาวุโส แม้ว่าเขาจะอายุเกินสี่สิบแล้วก็ตาม

แผนเดิมของหัวหน้าแพทย์หลี่คือให้ไคชินหลงพูดคุยกับผู้คนในไป๋ไห่เซียง และดําเนินการคืบหน้าก่อนที่เขาจะจัดการกับสิ่งต่าง ๆ เป็นการส่วนตัว แต่หลังจากสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น จู่ๆเขาก็รู้สึก

ว่าเขาไม่ได้คํานึงถึงสิ่งต่างๆ เพียงพอ

ไคชินหลงคงจะทําเรื่องเลอะเทอะ

“ก็ได้ มากับฉัน” ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หัวหน้าแพทย์หลี่ยังคงรู้สึกว่าเขาต้องการใครสักคนที่จะช่วยเขาในงานเบ็ดเตล็ด

หัวหน้าแพทย์หลี่นําทางขณะที่พวกเขามองหาสํานักงานในสาขาโรงพยาบาลไป๋ไหเซียง

ผู้อํานวยการโรงพยาบาลของสาขาโรงพยาบาลปาไจเซียงต่างจากผู้อํานวยการโรงพยาบาล ในโรงพยาบาลขนาดใหญ่ในเมือง ซึ่งไม่มีอํานาจมากนัก ห้องทํางานของเขาโทรมมาก มันเป็นเพียงห้องทํางานขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ภายในสํานักงานที่ทุกคนใช้ร่วมกัน

ไคชินหลงอดไม่ได้ที่จะพูดเยาะเย้ยขณะที่เขาจ้องไปที่สํานักงานเล็ก ๆ “ผู้อํานวยการโรงพยาบาลไม่มีแม้แต่สํานักงานแยก คุณคิดว่าพวกเขาจะจัดสรรห้องให้เราใช้เป็นห้องเก็บของและพื้นที่สํานักงานจริง ๆ หรือไม่?”

“อย่ามองโลกในแง่ร้าย” หัวหน้าแพทย์หลี่ตอบ ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาไม่รู้สึกโกรธอีกต่อไป บางทีเขาเคยชินกับพฤติกรรมของไคชินหลงแล้ว หลังจากที่เขาเคาะประตู หัวหน้าแพทย์หลี่ยืนอยู่ในสํานักงานและพูดว่า “ฉันชื่อหลี่ปิงฟู่ จาก แผนกศัลยกรรมทั่วไปของโรงพยาบาลประจําจังหวัดหยุนฮัว ขอทราบได้ไหมว่าผู้อํานวยการโรงพยาบาลอยู่แถวนี้หรือไม่”

“ผู้อํานวยการหวางไม่อยู่ มีอะไรเหรอ?” แพทย์คนหนึ่งซึ่งสวมเสื้อคลุมสีขาวขนาดใหญ่และมีใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ละสายตาจากจอภาพและมองไปที่หัวหน้าแพทย์หลี่และไคชินหลง “หือ? หมอ… หมอโจว คุณมาที่นี่ทําไม?” ไคชินหลงร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ หัวหน้าแพทย์หลี่หันไปมองโจวซินเยียน“พวกนายรู้จักกันด้วยเหรอ?”

“นี่คือหมอจั่วจากโรงพยาบาลหยุนฮัว เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมรักษาหมอหลิง” ไคชินหลงสามารถแนะนําาโจวซินเยียนให้กับหัวหน้าแพทย์ลี่ ในลักษณะที่เหมาะสมทางสังคม

โจวซินเยียนลุกขึ้นด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า “มีงานค่อนข้างมากที่ต้องทําในสาขาโรงพยาบาลไป๋ไห่เซียง ดังนั้นฉันจึงมาช่วย”

เขาคุ้นเคยกับวิธีดําเนินการของโรงพยาบาลในหมู่บ้านเป็นอย่างมาก มันง่ายมากสําหรับบุคคลภายนอกที่จะเข้ามาในสํานักงาน ในขณะเดียวกัน ผู้อํานวยการโรงพยาบาลสาขาโรงพยาบาลปาไจเซียงสนใจที่จะเป็นแพทย์อายุรกรรมมากกว่า และเขาก็หายตัวไปจากสํานักงานอยู่เสมอ

หัวหน้าแพทย์หลี่มองไปรอบๆ แม้ว่าเขาจะลังเลที่จะพูดถึงความตั้งใจที่จะมาเยี่ยม โจวซินเยียน แต่เขาไม่ใช่คนประเภทที่ใส่ใจกับเรื่องไร้สาระ ดังนั้นเขาจึงบอก โจวซินเยียนเกี่ยวกับความตั้งใจของพวกเขาที่จะช่วยเหลือด้านสาธารณสุขในไป๋ไห่เซียง “เป็นเรื่องที่ดีจริง ๆ นอกจากการ

จัดสรรพื้นที่บางส่วนให้เราแล้ว สาขาโรงพยาบาลไป๋ไห่เซียงก็ไม่ต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายใดๆทั้งสิ้น ตั้งแต่ยาที่ใช้ไปจนถึงแพทย์ที่ทําโครงการจะมาจาก โรงพยาบาลประจําจังหวัดหยุนฮัว

หลังจากที่ถนนโล่งในอีกสองวันต่อมา สาขาโรงพยาบาลไป๋ไห่เซียงก็ไม่ต้องจ่ายแม้แต่ค่ายาฆ่าเชื้อที่เราใช้…”

หัวหน้าแพทย์หลี่ยืนอยู่กลางห้องทํางานขณะที่เขาพูด พยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้แน่ใจว่าคนสองคนในสํานักงานนอกเหนือจาก โจวซินเยียนจะได้ยินสิ่งที่เขาพูด เขาคิดไว้แล้วว่าถ้าโรงพยาบาลหยุนฮัวหยุดความพยายามของพวกเขา เขาจะออกไปข้างนอกทันทีและเช่าตึกแถวเพื่อสร้างชื่อให้ตัวเองเพื่อที่โรงพยาบาลหยุนฮัวจะไม่เอาชนะพวกเขา

โจวซินเยียนดูราวกับว่าเขาไม่ได้สังเกตเห็นการแสดงออกของหัวหน้าแพทย์ลี่ เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันจะโทรไปถามหมอหลิงเกี่ยวกับเรื่องนี้ ขอเวลาสักครู่”

“แน่นอน.” หัวหน้าแพทย์หลี่ยืนประสานมือไว้ด้านหลัง

ไคชินหลงหัวเราะไม่กี่ครั้ง “ดังนั้น สาขาไปไห่เซียงของโรงพยาบาลคานปิง ต้องรายงานตัวที่โรงพยาบาลหยุนหัวก่อนทําอะไรในปัจจุบัน?”

ไม่มีใครในสํานักงานมองมาที่เขา

ไม่นานการโทรของโจวซินเยียนก็ผ่านไป เขาอธิบายสถานการณ์อย่างรวดเร็วและฮัมเพลงสองสามครั้งก่อนจะวางสาย

หัวหน้าแพทย์หลี่เตรียมจิตใจไว้แล้ว เขายิ้มและพูดว่า “ถ้ามันเป็นไปไม่ได้…”

“หมอหลิงได้แสดงข้อตกลงแล้ว พวกคุณก็เข้าไปใช้ห้องเก็บของกับออฟฟิศได้เลย แต่ตอนนี้

เรามีกําลังคนไม่พอ เราเลยจัดสรรผู้ช่วยแค่สองคนที่เราจ้างจากข้างนอกมาช่วยคุณก็ได้” . สิ่งนี้จะทําหรือไม่” โจวซินเยียนพูดอย่างรวดเร็วและเร่งด่วน แต่ทุกคนก็ได้ยินเขาชัดเจน หัวหน้าแพทย์หลี่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาและยิ้ม “หมอหลิงเป็นคนใจกว้างแน่นอน ขอบคุณมาก”

หลังจากที่เขาพูดอย่างนั้น หัวหน้าแพทย์หลี่ก็ขอกุญแจและไปเตรียมการอย่างมีความสุข

ไคชินหลงเดินตามหลังหัวหน้าแพทย์ลี่และเขาไม่ได้รําคาญที่จะยิ้ม เขาหมดกังวลในขณะที่เขาคิดถึงสิ่งต่างๆ ‘สิ่งต่าง ๆ เป็นไปอย่างราบรื่นเกินไปหรือเปล่า? หากเป็นเช่นนี้ต่อไป สาขาของโรงพยาบาลไปไห่เซียงก็อาจจะจมอยู่ในโคลนได