GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 860

EP 860

เฮลิคอปเตอร์ที่ถือสัญลักษณ์ของสายการบิน จินฮุยลงจอดบนดาดฟ้าของโรงพยาบาลสาขาไป๋ไห่เซียง แพทย์สามคนลงจากเฮลิคอปเตอร์พร้อมกับผู้ป่วยบนเปลหาม

หมอลู่ไม่ได้รอให้เฮลิคอปเตอร์ออกเดินทาง เขาท้าลมและพุ่งเข้าไปใต้ใบพัดที่โหมกระหน่ํา

เพื่อช่วยแบกเปล นี่เป็นภาพที่ประทับใจเล็กน้อยจากแพทย์สามคนของโรงพยาบาลประจําจังหวัดหยุนฮัว

เป็นเรื่องยากสําหรับแพทย์ซึ่งเป็นแพทย์ชั้นนําในพื้นที่ด้วย ที่จะยอมรับความจริงที่ว่าพวกเขาต้องพาผู้ป่วยไปเองปั่นป่วน

“ฉันขอโทษที่ทําให้คุณลําบาก” แพทย์ที่ดูแลซึ่งเข้ามาในเฮลิคอปเตอร์กล่าวทักทายหลู่เหวิน

“คุณกําลังพูดอะไร?” หมอลู่ตะโกน เขาไม่ได้ยินสิ่งที่แพทย์ผู้รักษาพูดเกี่ยวกับใบมีดที่ปั่น

แพทย์ที่ดูแลซึ่งยืนอยู่ตรงข้ามเขาส่ายหัว เขาชี้ไปที่ปากของเขาและพูดว่า “ฉันจะตะโกนจากหนึ่งถึงสามและเราจะแบกถุงยางด้วยกัน”

ขณะที่เขาพูดเขาก็เข้าสู่ตําแหน่ง อย่างไรก็ตาม หมอลู่ยื่นมือออกไป คว้าทั้งสองข้างของเปลหาม แล้วแบกมันไปที่เกอร์นีย์เพียงลําพัง

แขนของเขาแข็งแรงมาก และกล้ามเนื้อโปนของเขาแข็งมากจนสายตาของพวกเขาทําให้หมอทั้งสามคนเวียนหัว

“ไปกันเถอะ!” หมอลู่คํารามและผลักถุงยางขณะเดินไปข้างหน้า

ย้อนกลับไปที่โรงพยาบาลหยุนฮัว หมอลู่นั้นมีน้ําใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ให้กับร่างกายของเขาเสมอมา เขายังค้นหางานทางกายภาพโดยตั้งใจ เขาไม่เพียงแต่ใช้เวลามากมายในการทํางานภายใต้ หลิงรันเท่านั้น แต่เขายังต้องดูแลสตูว์ของเขาสําหรับธุรกิจขาหมูอีกด้วย ดังนั้น เขาจึงต้องหาวิธีอื่นในการฝึกกล้ามเนื้อของเขา เนื่องจากเขาไม่ต้องใช้เวลานานในโรงยิมอีกต่อไป

แพทย์สามคนจากโรงพยาบาลประจําจังหวัดหยุนฮัวไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน และพวกเขาก็ตามหลังหมอลู่อย่างใกล้ชิด แม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกเหมือนได้รับการปฏิบัติด้วยความสําคัญ

แต่พวกเขาก็รู้สึกด้อยกว่าลู่เหวินปินอย่างมากในแง่ของความแข็งแกร่งทางร่างกาย

เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ค่อยๆจางลง แพทย์ผู้มีประสบการณ์ซึ่งอยู่ข้างหลังยิ้มและกล่าวว่า “กลุ่มการรักษาที่ดําเนินการโดยคนหนุ่มสาวนั้นแตกต่างกันจริงๆ”

ในโรงพยาบาลเกรด A เช่น โรงพยาบาลประจําจังหวัดหยุนฮัว แพทย์ที่เข้ารับการรักษาในวัยสี่สิบของพวกเขาก็ต่อเมื่อพวกเขาได้รังควานผู้มีอํานาจหรือเพราะพวกเขาใช้คําพูดไม่ดีจนทําให้ผู้คนขุ่นเคืองอยู่ตลอดเวลา

เนื่องจากที่นี่คืออาณาเขตของโรงพยาบาลหยุนฮัว แพทย์สองคนที่มากับเขาจึงไม่อยากพูดอะไรมาก พวกเขาแค่หัวเราะคิกคัก

“เอาล่ะ มาดูกันว่าพวกเขาสามารถจัดการกับผู้ป่วยรายนี้ได้หรือไม่ หากพวกเขาทําไม่ได้ เรายังคงต้องส่งผู้ป่วยกลับไปที่โรงพยาบาลประจําจังหวัดหยุนฮัว” ไคชินยงแพทย์ที่ดูแลพูดพึมพํา

งานของเขาคือส่งผู้ป่วยไปที่โรงพยาบาลจังหวัดหยุนฮัวแทนโรงพยาบาลหยุนฮัวเมื่อจําเป็น

แต่สําหรับหมอที่อายุน้อยกว่าสองคน แพทย์ที่เข้าร่วมจะแค่มองหาปัญหาถ้าเขาต้องทําเช่นนี้ หากผู้ป่วยถูกส่งไปที่โรงพยาบาลหยุนฮัวแทน ผู้อํานวยการแผนกของพวกเขาจะต้องอับอาย

แต่ไม่ใช่ว่าผู้อํานวยการแผนกจะทําอะไรกับแพทย์ที่เข้าร่วมซึ่งอายุเกือบห้าสิบปีแล้ว คนที่ดื้อรั้นจะได้รับการพิสูจน์ว่าดื้อรั้นก็ต่อเมื่อพวกเขาถูกดุมาทั้งชีวิต แต่ยังคงความเห็นของพวกเขาไว้ นั่นเป็นเพราะพวกเขาไม่รู้สึกอะไรเลยแม้ถูกดุ

แพทย์สามคนเดินตามหลังหมอลู่ไปที่สาขาโรงพยาบาลไป๋ไหเซียง ซึ่งเป็นสาขาย่อยของโรงพยาบาลเขตฉางผิงอย่างสบายๆ

ตอนนี้ผู้ป่วยอยู่ที่นี่แล้ว ไม่มีอะไรเหลือให้พวกเขาทํามากนัก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้สึกกังวลอีกต่อไป

ไครชินยังยังแสดงท่าทางและเดินด้วยมือประสานด้านหลัง เลียนแบบสิ่งที่ผู้อํานวยการแผนกของเขาท่าบ่อยๆ

อาคารสาขาโรงพยาบาลไป๋ไทเซียงค่อนข้างเล็ก หลังจากที่พวกเขาเดินผ่านทางเข้า พวกเขาก็มาถึงโถงต้อนรับขนาดเล็กที่มีจุดประสงค์หลายอย่าง เคาน์เตอร์ชําระเงินตั้งอยู่ตรงนั้น และผู้ป่วยก็รออยู่ตรงนั้น นอกจากนี้ยังเป็นสถานที่ให้คําปรึกษาและการรักษาฉุกเฉินอีกด้วย นอกจากนี้

ผู้ป่วยยังได้รวบรวมรายงานการตรวจร่างกายที่โถงต้อนรับ

ไครชินหลง เม้มริมฝีปากด้วยความรังเกียจและหัวเราะออกมาดัง ๆ “ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่ฉัน เริ่มทํางานเป็นหมอครั้งแรกในยุค 90 แผนกบางส่วนตั้งอยู่ในอาคารแบบนี้ อย่างไรก็ตามแผนก เหล่านั้นสะอาดกว่า”

แพทย์ประจําบ้านสองคนที่มากับเขายิ้มเล็กน้อย

“ไม่เชื่อที่ฉันพูดเหรอ?” ไครชินหลง ถามด้วยรอยยิ้ม

“ฉันเกิดในปี 1993 เท่านั้น” แพทย์ประจําบ้านที่เดินตามเขามาพูดด้วยเสียงกระซิบ ใบหน้าของไครชินหลงก็นิ่งไป และกระตุกสองสามครั้ง เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น การมองเห็นของเขาก็พร่ามัวเพราะแสงที่กระทบกระเทือน

หลอดประหยัดไฟขนาดเท่ากะโหลกศีรษะมนุษย์จํานวนมากถูกห้อยลงมาจากเพดาน แม้ว่าโถงต้อนรับจะไม่มีแสงธรรมชาติส่องเข้ามามากนัก แต่ที่นี่ก็สว่างพอๆ กับห้องผ่าตัดเพราะใช้หลอดประหยัดไฟ

มีผู้ป่วยและสมาชิกในครอบครัวไม่มากนักที่มาให้คําปรึกษา

แพทย์ประจําบ้านอีกคนมองไปรอบๆ เขาพยายามทําให้บรรยากาศสว่างขึ้นและสนองความอยากรู้ของเขา “คนไข้อยู่ที่ไหน”

“บางคนอยู่ในหอผู้ป่วย และบางคนก็ถูกปล่อยตัวแล้ว” โจวซินเยียน กําลังสังเกตทั้งสามคนก่อน เขาเพียงก้าวไปข้างหน้าและแนะนําตัวเองหลังจากได้ยินการสนทนาของพวกเขา “ผมชื่อ โจวซินเยียน จากศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน หยุนหัว ให้ผมหาที่พักผ่อนให้พวกคุณเถอะ” “ไม่จําเป็นสําหรับเรื่องนั้น เราอยากจะไปดูที่ห้องผ่าตัด หมอหลิงเป็นศัลยแพทย์ตับที่ดีที่สุด ในมณฑลฉางซีใช่หรือไม่ เราต้องการเรียนรู้จากเขา” อย่างไรก็ตาม แม้ว่าไครชินหลงจะพูดอะไรดีๆ ก็ยังฟังดูเหมือนเป็นการเยาะเย้ยหน้า

โจวซินเยียนยิ้ม “ไม่มีปัญหา ไปเถอะ ไปเปลี่ยนชุดกันก่อน”

นี่เป็นกฎของทุกโรงพยาบาล และแพทย์สามคนจากโรงพยาบาลประจําจังหวัดหยุนฮัวพยักหน้า

“ไปทางนี้กันเถอะ” โจวซินเยียนเปิดประตูด้านข้างและเป็นผู้นํา “สมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยไม่ได้มาด้วยเหรอ?”

“พวกเขากําลังมาที่นี่โดยรถยนต์ และอาจถึงในอีกชั่วโมงหรือสองชั่วโมง” ถนนในปาไจเซียงก็ได้รับผลกระทบจากภัยธรรมชาติเช่นกัน และสาขาโรงพยาบาลปาไจเซียงตั้งอยู่ในอาคารที่เคยเป็นของชุมชนประชาชนในยุคคอมมิวนิสต์ ถ้าไม่ใช่เพราะการเดินทางไปโรงพยาบาลจะเป็นหลุมเป็นบ่อ พวกเขาก็ไม่จําเป็นต้องเรียกเฮลิคอปเตอร์ การใช้บริการของสายการบินจินหัวมีค่าใช้จ่าย ค่อนข้างสูง

“คุณช่วยบอกเราเกี่ยวกับอาการของผู้ป่วยได้ไหม” โจวซินเยียน ยังคงทําตัวเป็นกันเอง “นี่เรากําลังพูดถึงมันอยู่เหรอ?” ไครชินหลงแพทย์อาวุโสที่ดูแล มองไปรอบ ๆ ด้วยความรังเกียจ “หมอหลิงไม่ร่วมปรึกษาด้วยเหรอ?”

โจวซินเยียนยิ้ม “มันจะดีกว่าถ้าเราเริ่มเตรียมการแต่เนิ่นๆ เผื่อว่ามีปัญหาอะไรเกิดขึ้น ตอนนี้ หมอหลิงน่าจะเป็นมือของเขาอยู่แล้ว”

“หืม… ตรงตามที่บอกทางโทรศัพท์เลย มีการเจาะช่องท้อง โดยมีกิ่งไม้แทงเข้าไปในช่องท้องของผู้ป่วย เลือดออกค่อนข้างมาก และหลังจากการวินิจฉัยเบื้องต้นสรุปได้ว่าตับได้รับบาดเจ็บ… โอ้ อ๋อ ในธนาคารเลือดมีเลือดเพียงพอหรือไม่ ฉันคิดว่า ผู้ป่วยจะเสียเลือดมากขึ้นเมื่อเปิดช่องท้อง”
เลือดออกหนักเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทําให้ทีมจากโรงพยาบาลจังหวัดหยุนฮัวตัดสินใจอย่างรวดเร็วในการส่งผู้ป่วยไปยังสาขาโรงพยาบาลไป๋ไห่เซียง ปริมาณเลือดไปเลี้ยงตับมีมากมาย

และการบาดเจ็บใดๆ ก็ตามที่ตับจะทําให้ผู้ป่วยสูญเสียเลือดจํานวนมาก

ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ แม้ว่าโรงพยาบาลในหมู่บ้านภายใต้โรงพยาบาลประจําจังหวัดหยุนฮัวจะมีเลือดเพียงพอ พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะใช้มันในปริมาณมาก ระบบทําความเย็นไม่ทํางานเนื่องจากภัยธรรมชาติ และพวกเขาไม่แน่ใจว่าจะส่งเลือดใหม่ไปให้เมื่อใด นอกจากนี้พวกเขาไม่มั่นใจในการช่วยเหลือผู้ป่วยแม้ว่าจะต้องถ่ายเลือดเป็นจํานวนมากก็ตาม

เช่นเดียวกับทีมที่ส่งมาจากโรงพยาบาลอื่น สมาชิกส่วนใหญ่ในทีมกู้ภัยของโรงพยาบาล

ประจําจังหวัดหยุนฮัวที่ส่งไปยังปาไจเซียงประกอบด้วยแพทย์ฉุกเฉินและศัลยแพทย์ทั่วไป แม้ว่าคนหลังจะรู้วิธีการผ่าตัดตับ แต่ก็พบว่ามีอันตรายไม่น้อย เมื่อใดก็ตามที่ศัลยแพทย์ทั่วไปที่ไม่เชี่ยวชาญในการผ่าตัดตับทําการผ่าตัดตับ มันก็เหมือน
กับนักเรียนมัธยมปลายที่พยายามแก้สมการเชิงฟังก์ชัน พวกเขาอาจสามารถทําสิ่งพื้นฐานบางอย่างที่ไดอะแกรมมีความแม่นยํา เช่น ฟังก์ชันลอการิทึม ฟังก์ชันตรีโกณมิติ และฟังก์ชันคงที่ อย่างไรก็ตาม หากสมการมีวิวัฒนาการต่อไปอีก พวกเขาจะไม่สามารถจัดการกับมันได้ มันเหมือนกับว่าศัลยแพทย์ทั่วไปไม่สามารถรับมือได้หากอาการบาดเจ็บที่ตับไม่ได้มาตรฐาน

แผนการรักษาที่ทีมจากโรงพยาบาลประจําจังหวัดหยุนฮัวมีสําหรับผู้ป่วยประเภทนี้คือส่งพวกเขากลับไปที่โรงพยาบาลประจําจังหวัดหยุนฮัวเพื่อให้แผนกเฉพาะทางสามารถรักษาได้ แต่เนื่องจากแผนนี้ใช้ไม่ได้ผลในตอนนี้ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมอบผู้ป่วยให้กับหลิงรัน

แพทย์มักจะพบกับผู้ป่วยที่ยอมแพ้ในทางเลือกที่ดีที่สุดหรือแม้แต่ทางเลือกที่ดีที่สุดเป็นอันดับสองเนื่องจากข้อจํากัดทางการเงิน แต่ก็ไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของขอบเขตงานของแพทย์ในการแก้ปัญหาทางการเงินของผู้ป่วย

โจวซินเยียนสามารถคาดเดาสิ่งที่อยู่ในใจของแพทย์จากโรงพยาบาลประจําจังหวัดหยุนหัว

เขาแค่ยิ้มและพูดว่า “เราเตรียมถุงเลือดเพียงพอแล้ว เพิ่งส่งไปชุดหนึ่ง”

“ทางเฮลิคอปเตอร์เหรอ พวกคุณมีความสัมพันธ์ที่ดีกับ สายการบินจินฮัวไหม?” ไครชินหลงถามคําถามที่น่าอึดอัดใจอีกคําถามหนึ่ง

โจวซินเยียนส่ายหัว “เราเช่าเฮลิคอปเตอร์”

“ว้าว รุนแรงจังเลย” เสียงหัวเราะของไครชินหลงเป็นเสียงหัวเราะที่ลึกซึ้ง

โจวซินเยียนรู้สึกรําคาญเล็กน้อยเมื่อได้ยินเรื่องนี้ เขาหันไปมองไครชินหลง และพูดเรียบๆ

“เราแค่รวย”