GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 852

EP 852

มีบุหรี่อยู่ระหว่างริมฝีปากของเซียงซูหมิงและเขาดูเหมือนนายทหารในเมืองธรรมดาจากไป๋ไห่เซียงขาของเขากางออกกว้าง และเขาพักครึ่งหลังพิงกําแพง ร่างกายของเขาปวกเปียกราวกับว่าเขาไม่มีกระดูก ดวงตาของเขาเป็นประกายเมื่อเขาจ้องมองที่ภูเขาข้างหน้าเขาขณะสูบบุหรี่ ดูเหมือนว่าเขากําลังชื่นชมทิวทัศน์ที่สวยงามซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่สามารถมองเห็นได้ในเมือง แต่จริงๆแล้วเขาซ่อนความรู้สึกที่หลงทางอยู่

ลี่เคินซูแพทย์สัญญาจ้างที่โรงพยาบาลเขาคานปิง เพิ่งส่งไป ยืนอยู่ตรงข้ามเขา เขาเพิ่งอายุยี่สิบและเพิ่งจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยไม่นานมานี้ เขาไม่ได้ชํานาญมากในขณะที่เขาสูบบุหรี่ และสิ่งนี้สะท้อนถึงผลงานของเขาในโรงพยาบาล

โรงพยาบาลในอําเภอเป็นสถานที่ที่ดีสําหรับแพทย์ที่จะใช้ชีวิตในวัยชราได้ แต่ถ้าแพทย์ไม่สามารถอนุญาตได้ ก็คงจะยากสําหรับพวกเขาที่จะอยู่อย่างสบายเมื่อแก่ตัว ลี่เคินซูรู้สึกหดหู่มากขึ้นหลังจากที่เขาถูกส่งตัวไปที่สาขาของโรงพยาบาลไป๋ไห่เซียง หลังจากที่เขาบุหรี่มวนแรกเสร็จ เขาก็จุดบุหรี่มวนอีกมวนหนึ่ง เขาฟังดูเหมือนชายสูงอายุในขณะที่เขาหายใจออกกลุ่มควันและกล่าวว่า “พี่เซียง ผู้คนจากโรงพยาบาลหยุนหัวมาไม่ใช่หรือ? หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ฉันจะออกจากตําแหน่งจริงๆ”

“เฉพาะแพทย์ที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นที่มีตําแหน่งที่สามารถออกไปได้ คุณได้รับอนุญาตหรือไม่” เมื่อเซียงซูหมิงได้ยินลี่เคินซู บ่นเป็นครั้งแรก เขาก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย ตอนนี้เขาคุ้นเคยกับมันแล้ว และเขาก็ได้ตระหนักว่า ลี่เคินซูเป็นคนที่ชอบบ่น ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจเล่นกับลี่เคินซูๆ

ลี่เคินซูไม่ได้คาดหวังว่าเซียงซูหมิงจะให้คําแนะนําใด ๆ แก่เขาเช่นกัน เขาแค่พูดตามนิสัย “พูดสิ ไม่มีหมอแม้แต่คนเดียวจากโรงพยาบาลหยุนฮัวที่มาช่วยแม้ว่าจะมีเหตุการณ์สําคัญเช่นนี้เกิดขึ้น พวกเขาขี้เกียจเกินกว่าจะขยับตัว**”

“สะพานพังเพราะน้ําท่วม และรถยนต์ไม่สามารถเข้าไป๋ไห่เซียง ได๋” เซียงซูหมิงก็รู้สึก กระวนกระวายใจเช่นกัน ระดับน้ําสูงขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อวานนี้ และในที่สุดก็ตัดการจราจรระหว่างโลกภายนอกกับไป๋ไห่เซียง

“แล้วโรงพยาบาลหยุนหัวไม่สามารถส่งความช่วยเหลือให้เราได้หรือ?”

“ฉันจะรู้ได้อย่างไร?” เซียงซูหมิงกล่าว แต่ก็ยังมีความหวังอยู่ในใจ

แม้ว่าหลิงรันจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเขา แต่ลึกๆ ข้างใน เซียงซูหมิงชื่นชม หลิงรันว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียน หลิงรันไม่เพียงแต่เรียนเก่งเท่านั้น แต่เขายังหล่อและถ่อมตัวอีกด้วย นอกจากนี้ เขายังจดจ่ออยู่กับงานของเขาในฐานะแพทย์

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงสองปีที่ผ่านมานับตั้งแต่ เซียงซูหมิงเริ่มทํางานในสาขาโรง พยาบาลไปไห่เซียง ศัลยแพทย์อิสระ จางอันหมินได้รับการยกย่องอย่างสูงสําหรับ หลิงรับ ดินถล่มเกิดขึ้นในไป๋ไห่เซียงและสาขาโรงพยาบาลไป๋ไห่เซียง นี่เป็นความท้าทายที่ไม่เคยมีมาก่อน แม้ว่า เซียงซูหมิงจะไม่เชื่อในใครก็ตาม แต่เขาก็ยังเชื่อในหลิงรัน

เขาไม่มีโรงพยาบาลขนาดใหญ่คอยสนับสนุนเขา และไม่มีผู้อาวุโสที่ยอดเยี่ยมที่สามารถช่วยเขาได้ ดังนั้น หลิงรันจึงเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เขาสามารถพึ่งพาได้

เมื่อ เซียงซูหมิงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็อดยิ้มไม่ได้ในขณะที่จ้องมองไปที่ ลี่เคินซูที่ กระวนกระวายใจ “อย่ากังวลไป เมื่อเกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่ ย่อมมีคนดีๆ มาช่วยเรา คนไข้ที่อยู่กับเราตอนนี้ไม่ได้บาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น เริ่มจากเราแค่ต้องให้พวกเขาเข้าสภาพที่มั่นคง”

“ให้พวกเขาอยู่ในสภาพที่มั่นคง? หากเราสามารถทําเช่นนี้ได้ ชายสูงอายุที่มีอาการหัวใจวาย เมื่อวานนี้จะไม่ตาย” มีผู้ป่วยไม่มากนักที่เสียชีวิตภายใต้การดูแลของ ลี่เคินซูนั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่สบายใจ “โปรดคิดให้รอบคอบและพยายามทําให้เราดูน่าสมเพชที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เมื่อ คุณขอความช่วยเหลือ”

“คุณทําแบบเดียวกันได้ไหม” เซียงซูหมิงถามอย่างใจเย็น

ลี่เคินซูกลายเป็นคนปากแข็งทันที คุณสมบัติของเขาต่ํากว่า เซียงซูหมิงและเขารู้จักคนน้อยกว่ามาก เซียงซูหมิงอย่างน้อยสามารถขอความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมชั้นเรียนและรุ่นพี่จากมหาวิทยาลัยหยุนหัวแต่ ลี่เคินซูเพิ่งจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยระดับปานกลาง เขามีความเชื่อมโยงทางสังคมที่มีพลังน้อยกว่า และเขาก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับผู้คนในมหาวิทยาลัยเช่นกัน

“พูดคุยเกี่ยวกับหม้อที่เรียกกาต้มน้ําสีดํา! ไม่ใช่ว่าพวกเราคนใดคนหนึ่งสามารถช่วยใครได้” ลี่เคินซูปฏิเสธ แต่กรณีของเขาดูค่อนข้างอ่อนแอ

เซียงซูหมิงเม้มริมฝีปากของเขา เขากําลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ทันใดนั้นเขาก็มองไปข้างหน้าด้วยท่าทางที่จดจ่อ

ลี่เคินซูจ้องมองและมองไปข้างหน้าด้วย นี่คือตอนที่เขาเห็นว่ามีจุดสีดําเล็ก ๆ เข้ามาใกล้พวกเขาโดยหันหลังให้แสงแดด

“นั่นเฮลิคอปเตอร์เหรอ?” ลี่เคินซูเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งนี้

แม้ว่าเขามักจะเห็นเฮลิคอปเตอร์ที่ปรากฎในภาพยนตร์บ่อยครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเฮลิคอปเตอร์ด้วยตาของเขาเอง

เซียงซูหมิงฝึกงานของเขาที่โรงพยาบาลหยุนหัวและอย่างน้อยเขาก็เคยเห็นเฮลิคอปเตอร์ที่จอดอยู่บนหลังคาของโรงพยาบาล หยุนหัวมาก่อนลี่เคินซู ฝึกงานของเขาในโรงพยาบาลเกรดเอที่ทรุดโทรม และเขาได้เห็นโลกนี้น้อยลงเมื่อเทียบกับเซียงซูหมิง

ขณะที่พวกเขาพูด เฮลิคอปเตอร์ก็เข้ามาใกล้พวกเขา เซียงซูหมิงเห็นว่าเฮลิคอปเตอร์เป็นสีทอง และเขาก็รู้สึกตื่นเต้น “เฮลิคอปเตอร์เป็นของบริษัท ยูรินเมดิคอดควรจะเป็นหมอหลิง” “คุณจริงจังเหรอ” ลี่เคินซูไม่สามารถเชื่อได้จริงๆ

สําหรับเขา ดูเหมือนไม่เป็นความจริงเลยที่แพทย์จะนั่งเฮลิคอปเตอร์ไปเอง

วัชพืชที่เติบโตในที่โล่งหน้าสาขาโรงพยาบาลปาไจเซียงเริ่มแกว่งไกวตามแรงลมที่เกิดจากโมเมนตัมของเฮลิคอปเตอร์

เซียงซูหมิงไม่ลังเลอีกต่อไป เขารีบวิ่งลงไปที่ชั้นล่างเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยและถามคนที่มารวมกันที่นั่นเพื่อดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“หยุดถ่ายรูป รีบขึ้นและก้าวออกไปพร้อมกับลูก ๆ ของคุณ ลากสัตว์เลี้ยงในฟาร์มของคุณออกไปด้วยจะเกิดอะไรขึ้นถ้าม้าตกใจและวิ่งเข้าไปในเฮลิคอปเตอร์ คุณจะชดใช้ค่าเสียหายให้กับพวกเขาหรือพวกเขาจะชดเชยให้คุณม้าที่ตายแล้วของคุณ?” เซียงซูหมิงเพียงแค่ปีกมัน เขาไม่รู้ว่าจะต้อนรับเฮลิคอปเตอร์อย่างไรแล้ว”

ลี่เคินซูเพิ่งตอบกลับ เซียงซูหมิงก่อนที่เขาจะชี้ไปข้างหน้าและกระซิบทันทีว่า “มีคนออกไป

“อะไร?” สถานที่ดังกล่าวมีเสียงดังมากและ เซียงซูหมิงไม่ได้ยินเขาอย่างชัดเจน “มีคนกําลังออกไป!” ลี่เคินซูขึ้นเสียงของเขาเล็กน้อย

“อะไร?”

ลี่เคินซูตะโกนเสียงดัง “หล่อมาก!”

เซียงซูหมิงได้ยินเรื่องนี้อย่างชัดเจน เขาหันกลับมาทันทีและเห็นว่าประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออกแล้ว แม้ว่าหลิงรันจะสวมเสื้อคลุมสีขาวขนาดใหญ่ธรรมดา แต่การปรากฏตัวของเขา

แข็งแกร่งมากในขณะที่เขาก้าวเข้าสู่ที่โล่ง

ท้องฟ้าสีฟ้า เมฆสีขาว และเฮลิคอปเตอร์สีทองเป็นฉากหลังของหลิงรัน และใช้เวลาเพียงครู่เดียวในการดึงดูดสายตาของทุกคน หลังจากนั้น ทุกคนแทบจะละสายตาจากเขาไม่ได้ เซียงซูหมิงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงครั้งแรกที่เขาเห็นหลังรันในมหาวิทยาลัย เขาเกือบอยากจะอธิบายการปรากฏตัวของหลิงรับว่ามีพลังมหาศาล

“ไปต้อนรับเขากัน” เซียงซูหมิงทําให้กะของเขาราบรื่นและรีบไปข้างหน้า แม้ว่าเขาจะอยู่ไกล แต่เขาก็ร้องออกมาอย่างสุภาพ “หมอหลิง!”

หลิงรันแสดงออกอย่างเป็นธรรมชาติในขณะที่เขาพยักหน้าให้ เซียงซูหมิงเขาพูดขณะเดิน “สะพานหัก มีผู้ป่วยบาดเจ็บสาหัสอีกหรือป่าวม่ ถ้ามี สามารถส่งไปยังโรงพยาบาลหยุนฮัวพร้อมกับเฮลิคอปเตอร์ได้

สาขาโรงพยาบาลปาไจเซียงนั้นด้อยกว่ามากเมื่อเทียบกับโรงพยาบาลหยุนฮัว แม้ว่าผู้ป่วยที่มีอาการบาดเจ็บเล็กน้อยสามารถรักษาได้ในสาขาโรงพยาบาลปาไจเซียงโดยไม่มีความแตกต่างมากนัก แต่ก็ไม่สามารถพูดถึงผู้ป่วยที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสได้เช่นเดียวกัน

แม้ว่าบุคคลจะเพิกเฉยต่อปัจจัยอื่น ๆ การที่สาขาโรงพยาบาลป่าไห่เซียงเพียงแห่งเดียวไม่มีไอซียูก็เป็นเรื่องของชีวิตและความตายของผู้ป่วยครึ่งหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บ

เซียงซูหมิงฮัมเพลงเพื่อรับทราบ แต่เขาลังเลเล็กน้อยเมื่อมองไปที่เฮลิคอปเตอร์ “คนในปาไจเซียงไม่มีรายได้มาก หากพวกเขาต้องจ่ายค่าโดยสาร พวกเขาก็จะไม่สามารถซื้อมันได้” “ไม่มีค่าใช้จ่าย แผนกของฉันจ่ายค่าเฮลิคอปเตอร์แล้ว” หลิงรันตอบทันที

แม้ว่าเฮลิคอปเตอร์จะเป็นของบริษัทแพทย์ แต่ค่าใช้จ่ายในการบินเฮลิคอปเตอร์ไปและกลับจากเมืองหยุนฮัวไปยังปาไจเซียงก็ค่อนข้างสูง แม้ว่าบริษัทการแพทย์หยุนลี่จะเต็มใจทําโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย แต่จั่วซีเตี้ยนก็ไม่ต้องการเป็นหนี้พวกเขา

เซียงซูหมิงเห็นด้วยทันทีและกล่าวว่า “หมอหลิงฉันอยากจะขอบคุณในนามของทุกคนในไป่ไห่เซียง”

โจวซินเยียนยืนอยู่ข้างหลังหลิงรันและถือกล่องยา เขาขมวดคิ้ว “แล้วเราล่ะ?”

“ขอบคุณครับทุกท่าน” เซียงซูหมิงกําหมัดของเขาไว้ในฝ่ามือทันทีและทักทายทุกคนในพื้นที่ด้วยความขอบคุณ

เขาทํางานในสาขาโรงพยาบาลปาไจเซียงมาประมาณสองปีแล้ว และจากทักษะทั้งหมด

ทักษะด้านมนุษยสัมพันธ์ของเขาพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัดที่สุด

ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในสาขาของโรงพยาบาล ทุกคนก็ได้กลิ่นเหม็นของเลือด และเสียงก้อง

กังวานก็ดังขึ้น

โถงรับแขกขนาดเล็กซึ่งปกติจะเป็นห้องผู้ป่วยที่รอคิวของพวกเขาเต็มไปด้วยเตียงในโรงพยาบาลในขณะนี้ สมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยที่มาที่นี่เพื่อดูแลผู้ป่วยกําลังเดินไปรอบๆพื้นที่ และมันก็มีเสียงดังมากจนทําให้ทุกคนที่ก้าวเข้ามาในโถงต้อนรับรู้สึกกระสับกระส่าย

เพียงแค่ฉากนี้เพียงอย่างเดียว ทุกคนก็สามารถทราบได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในสาขาโรงพยาบาลไปไห่เซียง

หลิงรันขมวดคิ้วเล็กน้อย “ตอนนี้มีสิ่งที่ต้องทําสามอย่าง ก่อนอื่นหยูหยวนจะทําการวางแผน เพื่อควบคุมการติดเชื้อ หมอลู่จะแบ่งผู้ป่วยตามความรุนแรงของการบาดเจ็บ สามทําความสะอาด

ห้องผ่าตัด และหอผู้ป่วย”

แพทย์กลุ่มหนึ่งซึ่งสวมชุดคลุมสีขาวขนาดใหญ่แสดงความเห็นพ้องต้องกันในทันที เนื่องจากมีความสอดคล้องกัน ผู้ป่วยและสมาชิกในครอบครัวจึงหยุดพูดคุยและมองดูพวกเขา