GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 847

EP 847

ฉีจ้าวเดินเข้าไปในห้องนอนของเธอก่อนที่เธอจะล้มตัวลงนอนบนเตียง ทั้งหมดที่เธอรู้สึกคือความรู้สึกสบายใจราวกับว่าร่างกายของเธอถูกสลายไป ก่อนที่จะประกอบเข้าด้วยกันอีกครั้ง

“ถ้าฉันยังทํางานเป็นนักข่าวในมหาวิทยาลัย ฉันจะถูกสาปให้คบกับสตูหมายเลขสามแต่งงานกับสตูหมายเลขแปด และแต่งงานกับสูตหมายเลขสิบสองแน่นอน!”ฉีจ้าวสาบานกับตัวเอง คอของเธอเจ็บมากจนไม่อยากขยับเลย

เพื่อนร่วมหอของเธอหัวเราะคิกคัก “ฉีจ๊าว ตื่นสักทีเถอะ เธอยังไม่มีแฟน! อีกทั้งยังไม่มีตัวสํารองถัดจากเธอด้วย!”

“อุ๊ย… ฉันไม่มีสํารองเลยเหรอ ชีวิตช่างเจ็บปวดเหลือเกิน ตอนนี้ฉันหายใจไม่ออกแล้ว…” ฉีจ่าวตอบอย่างสบายๆ ก่อนที่เธอจะหันร่างของเธอและถอดรองเท้า จากนั้นเธอก็เห็นว่าเพื่อนร่วมหอของเธอแต่งตัวดี ดูเหมือนพวกเขาจะพร้อมที่จะออกไปไหนสักแห่ง

“จะไปไหน ท่าอะไรอยู่” สัญชาตญาณนักข่าวของฉีจ้าว เริ่มทํางานอีกครั้ง

“ไปต่อคิว” เพื่อนรักของเธอตอบ

“ห้องสมุด?” ฉีจ้าว รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เพื่อนสนิทของเธอยิ้มโดยไม่พูดอะไรก่อนจะก้มหน้าลงและเปิดโทรศัพท์สักสองสามวินาที

ก่อนจะพูดว่า “เดี๋ยวส่งให้นะ”

*เธอแสดงท่าทางฉวัดเฉวียน*

โทรศัพท์ของฉีจ้าวก็ดังขึ้นพร้อมกัน

เธอปัดขึ้นและเห็นข้อความอย่างเป็นทางการจากโรงเรียน มันถูกส่งต่อโดยเพื่อนรักของเธอ

[ข่าวด่วน! หลังรันกลับมาแล้ว!]

ฉีจ้าวรู้สึกประหลาดใจและเงยหน้าขึ้น “พี่หลิงกลับมาแล้วหรือ เขากลับมาทําไมกัน?” “พรุ่งนี้เขาจะออกพูดตอนเก้าโมงเช้า!”

“งั้น พวกเราทั้งหมดจะไปต่อคิวกันไหม และเธอจะเข้าคิวถึงเก้าโมงเช้าของพรุ่งนี้ใช่หรือไม่” ฉีจ้าวมองไปที่สาว ๆ ด้วยความไม่เชื่อ

“เราจะเอาเก้าอี้ไปวางไว้ตรงนั้นก่อน จากนั้นเราก็พร้อมที่จะผลัดกันต่อคิว เช่นเดียวกับที่คนต่างชาติท่าเมื่อซื้อไอโฟน” เพื่อนสนิทของเธอยกเก้าอี้

พับเล็กๆขึ้นบนมือขณะที่เธอพูด ฉีจ้าว พูดไม่ออกเลย “จริงจังเหรอ”

“ฉันจริงจังถ้าผู้อาวุโสหลังมีจริง!”

“จําเป็นต้องเป็นแบบนี้จริงๆเหรอ?”

“คนเข้าคิวทั้งกลางวันและกลางคืนสําหรับคอนเสิร์ต ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่จะเข้าคิวสําหรับรุ่นพี่หลิง” เมื่อเพื่อนสนิทของเธอพูดแบบนี้ เธอถามว่า “เธออยู่หรือเปล่า”

“ฉันเหนื่อยนิดหน่อย…” ฉีจ้าวลังเล

“พี่สาว ไปกันเถอะ” เพื่อนสนิทของเธอพาคนอื่นๆ และจากไปเมื่อฉีจ้าวไม่รับข้อเสนอของเธอ ฉีจ้าวคลุมศีรษะด้วยหมอน และเธอก็ขี้เกียจเกินกว่าจะขยับร่างกายได้ ในช่วงเวลาสั้นๆ เธอก็ผล็อยหลับไปทันที

เมื่อเธอตื่นขึ้นมาในภายหลัง เธอได้ยินเสียงบางอย่างในห้อง

‘ขโมยอย่างงั้นหรอ’ เมื่อฉีจ้าว ได้ยินเสียง เธอรู้สึกถึงความกลัว และเธอก็คิดขึ้นมาทันทีเกี่ยวกับข่าวทุกประเภทเกี่ยวกับเรื่องนี้

“ซาโอะ ตื่นแล้วเหรอ?” แต่เธอได้ยินเสียงเพื่อนสนิทของเธอ

ฉีจ้าวลุกขึ้นจากเตียงของเธอ แล้วเธอก็เห็นเพื่อนสนิทของเธอคลานไปที่เตียงของเธอเองในสภาพที่ไม่เรียบร้อย

“เธอกลับมาแล้ว?”ฉีจ้าวถาม จากนั้นเธอก็ก้มศีรษะลงและมองไปที่โทรศัพท์ของเธอ “เพิ่งจะ 4 โมงเอง”

“ใช่” เพื่อนสนิทของเธอตอบก่อนจะเดินตรงไปและถามว่า “ไปไหม?”

“ไป… ไปดูการบรรยายของพี่สาวหลิง?”

“ใช่ เราเตรียมเก้าอี้ไว้ให้แล้ว ถ้าเธออยากไปก็ไปและปกป้องสถานที่สักสองสามชั่วโมง ลืมมันไปซะ ถ้าเธอไม่ไป” เมื่อเพื่อนสนิทของเธอพูดจบ เธอก็นอนบนผ้าปูที่นอนที่ปูด้วยดอกไม้และนอนหลับอย่างสบายขณะกรน

ฉี่จ้าวจ้องไปที่สาวสวยที่กําลังกรน แต่เธอนอนไม่หลับอีกต่อไป ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจตื่น

ทําความสะอาดตัวเองเล็กน้อย และออกจากบ้าน

ค่ำคืนนั้นเงียบสงัด

มีแสงสีเหลือง สีแดง และสีขาวส่องแสงที่เส้นขอบฟ้าไกลออกไป

มหาวิทยาลัยหยุนหัวเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงที่สุดในจังหวัดฉางซี และคณะแพทยศาสตร์เองก็มีพื้นที่ 0.2 ตารางไมล์แล้ว พร้อมกับเด็กผู้หญิงสองสามคนจากหอพักเดียวกัน ฉีจ้าวถือคบไฟที่เธอซื้อจากร้านค้าปลีกในขณะที่เดินไปที่ห้องโถงอย่างรวดเร็ว

เมื่อพวกเขามาถึงทางเข้า พวกเขาเห็นถนนสว่างสองแห่งทอดยาวมาทางพวกเขาจากจุดที่สูงกว่าข้างหน้าพวกเขา หนึ่งในนั้นสั้นและคนที่เข้าคิวมีคนมุ่งหน้าไปที่ห้องสมุด คิวยาวเป็นคิวของคนที่ไปห้องโถง

“เวลานี้ยังมีคนเข้าคิวรอห้องสมุดอยู่เหรอ?”ฉีจ้าวชําเลืองมองสถานที่ และเธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“ยังมีผู้ชายที่ดูน่าเกลียดแต่ก็ยังรู้สึกอิจฉาความสามารถของรุ่นพี่หลิง” เด็กผู้หญิงข้างๆ เธอกล่าว

ฉีจ้าวหัวเราะเมื่อเธอได้ยินเรื่องนี้” พวกเขาอาจรักการเรียนรู้และอาจกําลังทํางานเพื่อสอบเอนทรานซ์”

“ฉันกําลังพูดถึงคนพวกนั้น” หญิงสาวตอบโดยไม่ลังเล

ฉีจําวถึงกับพูดไม่ออก

ไม่กี่ชั่วโมงเหล่านั้นผ่านไปโดยในขณะที่สาว ๆ นั่งอยู่ในคิวอย่างเงียบ ๆ

เมื่อถึงเวลากลางวัน ขบวนรถสีดําก็แล่นผ่านไป ผู้คนต่อคิวยาวเหยียดกระสับกระส่ายอีกครั้ง พวกเขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและแจ้งให้เจ้าของเก้าอี้พับตัวเล็กทราบ

เมื่อประตูห้องโถงเปิดออก นักเรียนก็รีบเข้ามาทันทีราวกับน้ําขึ้นน้ําลง

ตอนแรกเจ้าหน้าที่ที่ประตูต้องการจํากัดจํานวนผู้เข้าร่วม แต่พวกเขาล้มเหลวในการทําเช่นนั้น

ไม่นานห้องโถงก็แออัดเหมือนรถไฟใต้ดิน

เวลาเก้าโมงเช้า หลังรันและกลุ่มของเขาปรากฏตัวบนพลับพลาตรงเวลา ลูกของคณบดีวู่เป็นคนแรกที่ขึ้นไปบนเวที เขาพูดอย่างอารมณ์ดีว่า “เพื่อนนักศึกษา…”

“ชิ…”

นักเรียนพยายามแสดงอารมณ์โดยใช้ประโยชน์จากข้อเท็จจริงที่ว่าพวกเขาอยู่ในฝูงชน

ลูกของคณบดีวู่ ไม่ได้ยิ้มของเขา เขาเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ต่อไป โปรดต้อนรับศิษย์เก่าของเรา หลิงรัน ผู้ซึ่งกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการตัดตับที่มีชื่อเสียงในประเทศในเวลาเพียงสามปี”

ลูกของคณบดีมอบไมค์ที่ของเขาในขณะที่เขาพูด เขาอารมณ์ดีในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา นอกเหนือจากข้อเท็จจริงที่ว่าพ่อของเขา การผ่าตัดของคณบดีหวู่ประสบความสําเร็จอย่างมาก การตัดทิ้งรอยโรคในระยะแรกท่าได้อย่างหมดจด และความเสียหายต่อตับก็ไม่มาก การที่สามารถออกจากห้องไอซียูได้ 2 วันหลังการผ่าตัดและลุกจากเตียงได้หลังจากผ่านไป 5 วัน ถือเป็นการวินิจฉัยโรคที่ดีมาก

แม้ว่าเขาจะยังห่างไกลจากมาตรฐานที่จะสามารถออกจากโรงพยาบาลได้ แต่ตามมาตรฐานของคนสูงที่อายุแปดสิบปีไม่ว่าจะได้รับการผ่าตัดแบบไหนก็ตามการมาถึงระดับนี้หลังจากผ่านไป

หนึ่งสัปดาห์ก็เป็นสิ่งที่คู่ควรกับใครก็ตาม เพื่อขอบคุณดาวนําโชคของพวกเขา

ขณะที่เขาอยู่ใต้เวที หลังรันเขย่าชุดสูทเล็กน้อยก่อนจะยืนบนพลับพลา

นักเรียนที่กําลังโวยวายระหว่างที่วุ่นวายหยุดอยู่ในความงุนงงในทันที ราวกับว่าคอของพวกเขาถูกยัดด้วยบางสิ่งบางอย่าง

ชุดสูทของหลิงรันเป็นชุดของซีนาร์และผ้าก็เป็นของที่แม่ของเขาซื้อมาจากซีนาร์ เช่นกัน

ความพิเศษของมันน่าจะเป็นเพราะทําให้คนที่ใส่มันดูมีความมั่นใจและหล่อเหลา

สําหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคมและอยากรู้อยากเห็นและมีความหวังใน

อาชีพการงานของพวกเขา ชุดสูทแบบนี้หลิงรันและห้องโถงของมหาวิทยาลัยหยุนหัวล้วนเป็นสิ่งที่พวกเขาปรารถนาจะเป็น อยากเป็น และคงอยู่ต่อไป

*อึก*

นักเรียนบางคนกลืนน้าลาย แต่เนื่องจากมีจํานวนมาก จึงมีเสียงดังเมื่อทั้งหมดเหลื่อมกัน

นักเรียนบางคนหัวเราะออกมาดังๆ

อย่างไรก็ตาม มีคนอีกมากมายที่จ้องมองที่เวทีอย่างโง่เขลาหรือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจับ

ภาพของหลิงร้นขณะที่เขายืนขึ้นบนพลับพลา

หลิงรันยืนอยู่บนพลับพลา แต่เขาไม่ได้พูดในทันที เขามองไปรอบๆตัวเหมือนกับคนอื่นๆ สําหรับเขา การได้กลับมาพูดที่มหาวิทยาลัยหยุนหัวเพราะทักษะทางการแพทย์ของเขาก็เป็นหนึ่งในความฝันของเขาเช่นกัน

แน่นอน หลิงรันเคยขึ้นพลับพลาหลายครั้ง ตอนที่เขายังเรียนหนังสือ เขาไม่มีความสามารถในการเรียน นั่นเป็นเหตุผลว่าทําไมเขาถึงทําคะแนนได้เฉพาะในสามอันดับแรกเท่านั้น บางครั้งถึงห้าอันดับแรก อย่างไรก็ตาม มหาวิทยาลัยไม่ใช่สถานที่ป่าเถื่อนที่ผู้ชนะคว้าโอกาสทั้งหมด นั่นคือเหตุผลที่คนที่อยู่ในอันดับที่สามหรือสี่เท่านั้นจึงมีโอกาสได้ขึ้นพลับพลา

นอกเหนือจากการขึ้นพลับพลาเพื่อจุดประสงค์ทางวิชาการแล้ว หลังรันยังได้รับการเสนอให้เข้าร่วมกิจกรรมที่เขาสามารถขึ้นเวทีได้โดยอาศัยใบหน้า ร่างกาย และคะแนนโหวตของเขา และเขามีโอกาสขึ้นบนเวทีสําหรับกิจกรรมเหล่านั้นมากขึ้นเมื่อเทียบกับ เพื่อวัตถุประสงค์ทางวิชาการ แต่เขาไม่ค่อยมีส่วนร่วม อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาคํานวณตลอดเวลา เขาต้องขึ้นไปบนพลับพลา เพราะเขาถูกบังคับ ดังนั้นจํานวนครั้งที่เขาต้องขึ้นไปบนพลับพลามีไม่มากนัก ห้องโถงไม่เปลี่ยนแปลงมากนักเมื่อเทียบกับสมัยที่หลิงรันยังอยู่ในมหาวิทยาลัย

ไม่เห็นความแตกต่างจากผนัง โต๊ะ และเก้าอี้ พื้นและพลับพลาก็ดูไม่แตกต่างกัน แม้แต่เด็กผู้หญิงที่นั่งแถวหน้าก็ยังแสดงขาที่ยาวและเที่ยงตรงของพวกเธอ

“สวัสดีทุกๆคน.” ความสูงของหลังรันสูงกว่า ลูกของคณบดีวู่มาก เขารับช่วงต่อจาก ไมโครโฟนและกล่าวว่า “ชั้นเรียนในวันนี้มีไว้สําหรับการบรรยายในครั้งต่อๆไปเป็นหลัก ดังนั้น วันนี้ผมจะเน้นไปที่ความรู้เฉพาะทางทางการแพทย์เป็นหลักในการบรรยายของผมในวันนี้—”

“ท่านผู้อาวุโส ท่านจะให้พวกเราบรรยายหรือไม่” “ฉันจะบ้าเหรอ เราไม่สามารถโชคดีได้ขนาดนี้เลยเหรอ?”

“เลือกชั้นสิ!” เสียงตะโกนทําให้ทุกคนหยิบโทรศัพท์ออกมา

หลิงรันมองที่ด้านล่างของเวทีอย่างสงบ และเขาจัดการกับสถานการณ์ด้วยความคุ้นเคยโดย

กล่าวว่า “ระบบการลงทะเบียนหลักสูตรยังไม่ได้เพิ่มการบรรยายของฉันเข้าสู่ระบบ ตามกฎของมหาวิทยาลัย ฉันต้องมีการทดลองสามระดับก่อน เมื่อพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ว่าระบบการลงทะเบียนหลักสูตรไม่สมบูรณ์เนื่องจากใช้วิธี ‘มาก่อนได้ก่อน’ หลังจากพูดคุยกับลูกของคณบดี เราจึงตัดสินใจเลือกรายชื่อนักเรียนที่จะเข้าร่วมการบรรยายนี้อย่างเป็นทางการโดยตัดสินจากผลงานของคุณและหลังจากที่คุณทําการทดสอบเมื่อฉันบรรยาย 3 ครั้ง ผู้ที่ไม่ได้เข้าเรียนจะต้องเข้าสู่หลักสูตรอื่นในวิชาเลือก ”

ผู้คนที่อยู่ใต้เวทียกมือขึ้นและพวกเขาเป็นนักเรียนที่ตัดสินใจทําผลงานได้ดี

ลูกของคณบดีวูมองดูสถานการณ์ใต้เวทีอย่างมีความสุข จากนั้นเขาก็ถอนหายใจกับครูที่อยู่ข้างๆเขา “จะดีแค่ไหนถ้านักเรียนประพฤติตัวเชิงรุกเช่นนี้ในทุกวิชา ศาสตราจารย์อาวุโสที่อยู่ข้างๆหัวเราะคิกคัก “นักเรียนก็คงคิดแบบเดียวกันเหมือนกัน”

“ฮะ?”

“คงจะดีมากถ้าครูในทุกวิชาดูเหมือนหลิงรัน” ศาสตราจารย์ผู้อาวุโสสัมผัสเคราที่ไม่มีอยู่ของเขาในขณะที่เขายกย่องความฉลาดและความหล่อเหลาของเขา