GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 830

EP 830

ในช่วงบ่าย หลิงรันเห็นศัลยแพทย์ที่ผู้อํานวยการแผนกฮวง กล่าวว่าให้เขาอยู่ในโรงพยาบาลหยุนหัว เพื่อเข้ารับการฝึกอบรม

เหรินฉี แพทย์อาวุโสที่มาจากแผนกศัลยกรรมทั่วไปของโรงพยาบาลในเทศมณฑลคิว

เนื้อหาที่สนับสนุน

เหรินฉีเป็นชายวัยกลางคนอ้วนที่มีรูปร่างคล้ายคนชายส่วนใหญ่ในวัยเดียวกัน ในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของสังคมที่ร้องเพลงคาราโอเกะในจังหวัดเล็กๆทุกวัน เขาได้รับการพิจารณาให้พยายามรักษารูปร่างให้อยู่ในระดับปานกลางถึงอ้วน

เหรินฉียังคงภูมิใจในความพยายามของตัวเอง หลังจากที่เขามาที่กลุ่มการรักษาของหลิงรัน และแนะนําตัวเอง เขาก็พูดอย่างภาคภูมิใจว่า “โดยส่วนตัวฉันไม่มีความสามารถอะไรเลย หมอหลิง ถ้าคุณมีอะไรอยากให้ฉันทํา ช่วยบอกฉันที ฉันจะทํามันให้เสร็จแม้ว่าฉันจะต้องทําจนถึงเที่ยงคืน

หลังจากที่เขาพูดแบบนั้น แพทย์ในทีมรักษาของหลิงรันก็จ้องตากันและสื่อสารกันโดยใช้สายตาของพวกเขา

โจวซินเยียน คิด ผู้ชายคนนี้คงไม่มีภูมิหลัง และเมื่อฉันพูดว่าน่าจะ ฉันหมายถึงประมาณ 85% อย่างน้อย เขาก็ไม่มีใครสนับสนุนเขาที่โรงพยาบาลหยุนฮัว ถ้าเขาทําเขาควรจะรู้ว่าเที่ยงคืนเป็นเวลาที่เราต้องทําการผ่าตัดที่โรงพยาบาลหยุนฮัว เพราะทุกคนในโรงพยาบาลหยุนฮัวรู้เรื่องนี้ ถ้าเขาไปทําภารกิจต่างๆ นั่นหมายความว่าเขาสามารถละเลยงานที่สําคัญทั้งหมดได้หรือไม่

หมอลู่คิด ดูเหมือนว่าเขากําลังทําให้ตัวเองดูดี และพยายามเก๊ก? ทํางานถึงเที่ยงคืนไม่ถือว่าอดทน ฉันเคยเล่าเรื่องที่อ่านถึงเที่ยงคืน นอนสองชั่วโมง แล้วตื่นมาทําขาหมูไหม? ฉันคิดว่าเขากําลังพยายามวาดเส้นให้ตัวเองและปล่อยให้เราไม่สามารถจัดหางานให้เขาได้ ฉันว่าเป็นไปได้ไหมที่ใครบางคนที่มีภูมิหลังอันทรงพลังได้สอนเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้?”

มาหยานลินคิด ผมเองเป็นคนธรรมดา เมื่อวานผมนอนหลับสนิท ผมผล็อยหลับไปขณะกอดภรรยาของฉัน

“คุณเข้ามาเพื่อฝึกอบรมการบริการ คุณเองต้องการเน้นด้านใด” ท่าทางของหลิงรันค่อนข้างเป็นกันเอง

เขาไม่สนใจสิ่งที่คนอื่นทํา ส่วนใหญ่เป็นเพราะคนรอบข้างเขาพูดถึงสิ่งที่พวกเขาทําเสมอ และมันก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะสนใจเรื่องทั้งหมดนั้น ในการเปรียบเทียบ หลิงรันจะสนใจตัวเขาเองมากกว่า

ในขณะที่เผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่สวมเสื้อคลุมสีขาว เหรินฉีกล่าวด้วยทัศนคติปกติของเขา “ฉันโชคดีจริงๆ ที่ได้เรียนรู้ในกลุ่มของคุณ หมอหลิง ฉันไม่รังเกียจที่จะเรียนรู้อะไรเลย และไม่มีข้อจํากัดเฉพาะเจาะจงเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันต้องการเรียนรู้ ฉันยินดีที่จะเรียนรู้แม้ว่าจะเพียงเล็กน้อย”

โจวซินเยียนเพ่งสายตาและเม้มริมฝีปาก บุคคลที่สามารถพูดคําดังกล่าวได้โดยไม่ต้องเมา และนี่แสดงให้เห็นว่าเขาสามารถลดสถานะของตนเองได้จริงๆ คนประเภทนี้จะสามารถอยู่รอดในสถานที่ต่างๆ เช่น โรงพยาบาลในมณฑล ตราบใดที่เขามีทักษะเพียงเล็กน้อย

โจวซินเยียนไม่ได้จริงจังกับเขา ถ้านี่คือ โจวซินเยียนที่มาครั้งแรกและมีประสบการณ์การทํางานในโรงพยาบาลในเมืองเท่านั้น เขาจะปฏิบัติต่อ เหรินฉีเป็นศัตรูตัวยงอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม โจวซินเยียนไม่ใช่แพทย์ประจําบ้านคนใหม่ซึ่งอยู่ในวัยสี่สิบของเขาอีกต่อไป เขาอายุมากขึ้น

นอกจากนี้ โจวซินเยียนได้เห็นวิธีที่แพทย์ที่โรงพยาบาลหยุนหัวทําสิ่งต่างๆ ไปที่ศูนย์เวชศาสตร์ออร์โธปิดิกส์และการกีฬาที่เซี่ยงไฮ้ และได้ร่วมกับ หลิงรันเพื่อทําการผ่าตัดอิสระที่โรงพยาบาลในเครือแห่งที่สองของโรงพยาบาลมหาลัยปักกิ่งดังนั้น เขาจึงค่อย ๆ พัฒนาแนวความคิดใหม่: ผู้
เชี่ยวชาญที่มีทักษะที่ยอดเยี่ยม โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่อยู่ในชนบท มักจะไม่ค่อยดีนัก เมื่อพูดถึงคนอื่น

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ได้สนใจใครเลย แต่เพราะพวกเขาไม่ได้มีโอกาสเรียนรู้มากมาย และทักษะในการสานสัมพันธ์กับผู้อื่นก็ไม่เพียงพอ พวกเขายังไม่ไร้ยางอายเกินไป

เหรินฉีเป็นเพียงแพทย์ที่มีทักษะทั่วไปเมื่อพูดถึงการประจบกับคนอื่น เขาเองก็ไม่ดูอายที่จะทําเช่นนั้นเลย นั่นหมายความว่าเขาเป็นหมอประเภทหนึ่งที่ฝึกฝนการพูดจาอ่อนหวานและมีความสามารถในการรักษาอยู่ระดับปานกลางในสาขานี้เท่านั้น ระดับความสามารถของเขาในฐานะศัลยแพทย์ก็คงไม่ดีเช่นกัน โจวซินเยียนส่ายหัวอย่างลับๆ ‘หมอหลิงไม่ใช่คนที่คุณสามารถหวังว่าจะได้รับการสนับสนุนเพียงแค่พึ่งพาเขา

“ตอนนี้คุณทําศัลยกรรมอะไรเป็นหลัก” จางอันหมินโดดเด่นจากด้านหลังหลิงรัน เขาตั้งใจมาเยี่ยมเมื่อได้ยินว่ามีศัลยแพทย์คนหนึ่งมาที่นี่เพื่อรับการฝึกอบรมด้านการบริการ และเขาก็มาจากสาขาศัลยกรรมทั่วไปด้วย

ศัลยแพทย์ที่เข้ารับการฝึกอบรมการบริการ แพทย์ฝึกงาน และ แพทย์ประจําบ้าน แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง โดยเฉพาะผู้ที่มาในวันนี้ แพทย์อาวุโสจากโรงพยาบาลในมณฑลอาจทําการผ่าตัดมากกว่าจางอันหมินด้วยซ้ํา แน่นอน เขาอาจจะไม่สามารถเปรียบเทียบกับจางอันหมินได้ เมื่อพูดถึงระดับการผ่าตัดและคุณภาพ แต่นั่นอาจไม่เป็นความจริงเสมอไป โรงพยาบาล Yun Hua เป็น เพียงโรงพยาบาลชั้นนําในระดับภูมิภาคเท่านั้น และจางอันหมินก็เคยถูกกลั่งแกล้งมาก่อน ก่อน

ที่เขาจะมาที่หลิงรัน เขาไม่เคยแตะต้องการผ่าตัดตับมาก่อน และเขาทําศัลยกรรมอย่างหยาบๆ เช่น การตัดถุงน้ําดีออกเท่านั้น เขาเพิ่งเริ่มทําการผ่าตัดมีความละเอียดหลังจากได้พบจากหลิงรันในปีนี้

ด้วยภูมิหลังดังกล่าว จาง อันหมินจึงอ่อนไหวต่อศัลยแพทย์ที่มาเข้ารับการฝึกอบรมด้านการบริการ เนื่องจากตัวตนของพวกเขาทั้งสองมีความคล้ายคลึงกัน และในทางทฤษฎีแล้ว การผ่าตัดทั่วไปครอบคลุมการผ่าตัดตับและท่อน้ําดี…

อาจกล่าวได้ว่าความกังวลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ จางอันหมินคือบริเวณที่ เหรินฉีครอบคลุม สําหรับการผ่าตัดของเขา ถ้าเป็นไปได้ จางอันหมินอยากจะเอาชนะคู่ต่อสู้ของเขาด้วยสิ่งนี้ ท้ายที่สุด หมอหลิงได้เรียนรู้การตัดถุงน้ําดีจากเขา

เหรินฉีแทบจะจําใบหน้าของหมอไม่ได้ เขาแค่ยิ้ม “เมื่อฉันอยู่ที่โรงพยาบาลในมณฑล ฉันทําการผ่าตัดทั้งหมดในแผนกศัลยกรรมทั่วไป รวมถึงไส้ติ่งอักเสบที่พบได้ทั่วไป ลําไส้อุดตัน ถุงน้ําดีอักเสบ และการผ่าตัดมะเร็งลําไส้ รวมถึงการตัดตับสําหรับส่วนสําคัญของตับ…”

“คุณทํามามากแล้วใช่ไหม…?” จางอันหมินรู้สึกอิจฉาเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้น

เหรินหัวเราะ “เราแค่ทําในสิ่งที่เราทําได้ในโรงพยาบาลของมณฑล พวกเราส่วนใหญ่อยู่ใน สาขาศัลยกรรมทั่วไป”

“เป็นไปไม่ได้ที่จะเรียนรู้ทักษะของหมอหลิงภายในสองเดือน ยังไงก็ตาม ชนิดของการผ่าตัดที่ดีที่สุดที่คุณสามารถทําคืออะไร?” จางอันหมินไม่สามารถถือมันได้อีกต่อไปและตัดสินใจที่จะทําให้เหรินฉีรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย และเขาถือได้ว่าให้โอกาส เหรินคุ้นเคยกับการถูกรังแก สิ่งนี้ไม่เหมาะกับสถานะของเขาในฐานะรองหัวหน้าแพทย์ แต่ในตอนนี้ใครจะสนล่ะ?

เหรินฉีไอและพูดว่า “ฉันจะไม่พูดว่าฉันเก่งในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง การผ่าตัดส่วนใหญ่ที่ฉันทําคือรักษาไส้ติ่งอักเสบและถุงน้ําดีอักเสบ…”

“ลองทําดู หลิงรันไม่รอให้พวกเขาพูดต่อ เขาโบกมือและพูดกับ โจวซินเยียนว่า”ให้เขาเป็นผู้ช่วยในการผ่าตัด

“ตกลง โจวซินเยียนตกลงและถาม เหรินฉีว่า “จะไม่เป็นไรถ้าเราทําการผ่าตัดจนถึงหกโมงเย็นหรือเจ็ดโมง?”

“แน่นอนไม่มีปัญหา “เหรินฉีตกลงทันที เขายิ้มและพูดว่า”บางครั้ง ฉันจะทําการผ่าตัดจนถึงประมาณตีหนึ่งหรือสองโมงเช้า ”

โจวซินเยียนยิ้มจาง ๆ “บางครั้งเราจะทําการผ่าตัดจนถึงตีหนึ่งหรือสองโมงเช้าเช่นกัน”

“ฉันรู้ใช่ไหม? ฉันโอเคกับการทํางานจนถึงเจ็ดโมง”

โจวซินเยียนยังคงยิ้มอย่างแผ่วเบา “คุณเตรียมที่พักไว้หรือยัง”

“ใช่ ผู้อํานวยการแผนกฮวงจัดให้ผมพักที่หอพักสําหรับหนึ่งคน” “ตกลงตามนั้น โจวซินเยียนยืนขึ้นและพบว่า เหรินฉีเป็นพื้นที่ทํางาน

เหรินจีมองดูรอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคนในขณะที่เขายังคงตื่นตัวอยู่เสมอ เขาดึงโจวซินเยียนไปด้านข้างอย่างเงียบ ๆ แล้วพูดว่า “หมอโจวซินเยียน ฉันคุยโอ้อวดมากเกินไปหรือเปล่า?”

โจวซินเยียนยิ้มอย่างอบอุ่น “เมื่อกี้คุณอวดเหรอ”

“ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน…” เหรินฉีพูดอย่างไม่มั่นใจ “แต่ฉันแค่รู้สึกว่าทุกคนต้องการหัวเราะเยาะฉัน…”

โจวซินเยียนเห็นความวิตกกังวลใน เหรินฉีและจําได้ว่าเมื่อเขามาที่โรงพยาบาลหยุนหัวครั้งแรก หัวใจของเขาออกไปเพื่อ เหรินฉีและเขาเตือน เหรินฉีว่า “ในเมื่อทุกคนต้องการหัวเราะเยาะคุณ คุณควรปล่อยให้พวกเขาทําเช่นนั้น ตามคํากล่าวที่ว่า ให้เป็นไปตามกระแส หากคุณไม่สามารถต้านทานได้ คุณก็อาจจะสนุกกับการนั่งรถเช่นกัน”

เหรินรู้สึกตึงเครียด “ใช่ไหม?”

“แค่ฟังคําแนะนําของผม โจวซินเยียนตบไหล่ เหรินฉีและจากไป

ในช่วงบ่าย ขณะที่แผนกอื่นๆ ยังต้องทํางาน กลุ่มการรักษาของหลิงรันถูกแยกออกเป็นสามทีม และพวกเขาเริ่มทํางาน

วันนี้หมูหยวนยังคงเป็นผู้ทําหน้าที่ในการรักษาฉุกเฉิน เนื่องจากเธอเองเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอ และถึงคราวของมาหยานลิ้น ที่จะเป็นหัวหน้าศัลยแพทย์ หมอลู่และแพทย์ประจําบ้านอีกคนอยู่ในห้องผ่าตัดอีกห้องและกําลังเตรียมการผ่าตัดสําหรับหลิงรัน

การผ่าตัดครั้งแรกในช่วงบ่ายคือการส่องกล้องข้อเข่า ซึ่งเป็นการผ่าตัดที่ค่อนข้างง่าย เมื่อหลิงรันขึ้นไปต่อสู้ เขาถาม เหรินฉีว่า “คุณเคยทําสิ่งนี้มาก่อนหรือไม่? คุณทําได้มั้ย?”

“ผมเคยทําการส่องกล้องเพื่อตรวจข้อเข่ามาก่อน มันไม่น่ามีปัญหา” เหรินฉีตอบทันที

หลิงรันพยักหน้าและประกาศการเริ่มต้นของการผ่าตัด

ห้องปฏิบัติการเงียบไป

ทีมงานเคยใช้ส่องกล้องตรวจข้อเข่า และพวกเขาเงียบแม้ในขณะที่เดินผ่านเครื่องมือและอุปกรณ์ต่างๆ หลิงรันไม่สามารถแม้แต่จะพูด

เหรินฉีมองไปรอบ ๆ และนึกถึงสิ่งที่ โจวซินเยียนเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะละทิ้งความเขินอายของเขาและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ให้ผมเล่าเรื่องตลกเรื่องแรกก่อน มีกระต่ายและเต่าอยู่ในป่า กระต่ายสวมถุงน่องผ้าไหม ส่วนเต่าสวม…”