GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 825

EP 825

หลังจากขับรถสิบนาทีจากทางหลวงในเขตชนบทของเมืองหยุนฮัว มันก็ทําให้มองเห็นทะเลสาบและเนินเขา

มีวัวอยู่บนเนินเขา บางคนเดินเล่นไปรอบๆ ในขณะที่บางคนไปที่ทะเลสาบและดื่ม บางคนตรงไปข้างหน้าเพื่อพักผ่อนใต้ร่มเงาของต้นไม้ พวกเขาผ่อนคลายมากจนดูเหมือนผู้นําในรัฐวิสาหกิจบางแห่ง

แม้ว่าคนงานจะนั่งรถกระบะขับผ่านอย่างดุเดือด วัวก็มองดูพวกเขาอย่างเกียจคร้านและไม่สนใจที่จะเคลื่อนย้ายไปไหน

“ยกพวกมันขึ้น!” หัวหน้าคนงานในรถกระบะขอให้ทุกคนตั้งท่อนซุงที่วางไว้ที่ท้ายรถเพื่อก่อกองไฟทันที จากนั้นพวกเขาก็ตั้งเต็นท์กันลม และภายใน 15 นาที แคมป์ทั้งหมดก็ถูกตั้งขึ้น

หัวหน้าคนงานมองดูวัวด้วยเจตนาร้าย เขาเริ่มท่องบทกวี “ใครจะกล้าต่อต้านฉันเมื่อฉันต้องการข้ามถนน”

วัวเซบูจากบราซิลมองดูเขาในความสูญเสีย ดูถูก เมินเฉย หรือโง่เกินกว่าจะเคลื่อนไหว แต่ไม่มีใครย้าย

“หัวหน้าหลี่ ฉันเห็นมันชัดเจนมาก วัวชั้นยอดตัวนั้นอ้วนมาก” คนงานร่วมมือกับหัวหน้าคนงาน และชี้ให้เห็นวัวที่จะเสียสละในวันนี้

“เอาล่ะ พวกที่ขวางรถบรรทุกจะถูกลบ ข้อความนี้เคยให้กับวัวทั้งหมดมาก่อนไป ให้มันจบอย่างรวดเร็ว!” หัวหน้าคนงานโพสท่าอย่างสวยงามและปล่อยให้ลมในฟาร์มพัดผ่านของเขา ทําให้เสียงกระพือปีกดังขึ้น

คนงานรุมขึ้นและดึงวัวอ้วนที่ดูเหมือนจะขยับตัวแล้ว

ไม่นานหลังจากนั้น รถบัสสีดําคันใหญ่ก็จอดที่แคมป์ที่เพิ่งตั้งใหม่

หัวหน้าคนงานรีบวิ่งไปรอที่หน้ารถบัสคันใหญ่โดยเอนหลังลง

เทียนฉี และ หลิงรัน เดินลงมาตามกัน

หลิงรันมองไปรอบๆอย่างสงสัย เขามีความอยากรู้อยากเห็นอยู่เสมอ และด้วยเหตุนี้ เขาเป็นนักเรียนที่จริงจังและพิถีพิถันที่สุดในระหว่างการผ่าศพในชั้นเรียน ดังนั้น หลิงรันจึงมีคําถามมากมายที่จะถามเกี่ยวกับทุ่งหญ้าฟาร์มที่ซ่อนอยู่ใกล้กับหยุนฮัว

“ทําไมถึงมีทุ่งหญ้าที่นี่” หลิงรันเกิดและเติบโตที่หยุนฮัว เมื่อเขาเห็นหญ้าที่ทอดยาวปกคลุมผืนนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงอารมณ์บางอย่างที่ปั่นป่วนอยู่ในใจ เหมือนกับตอนที่ชายคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในทะเลทรายเห็นทะเลสาบขนาดใหญ่ที่มนุษย์สร้างขึ้น

ทุ่งหญ้าที่อยู่ตรงหน้าเขามีหญ้าจริงงอกอยู่ ถ้าเขาไม่เหลียวหลังมองดูทางหลวงจะเข้าใจผิดว่ากําลังจ้องมองหญ้าอยู่เหนือผืนดินอันกว้างใหญ่ที่มีลมพัดผ่าน และเมื่อก้มศีรษะลงก็เห็นแต่วัวและแกะ

เทียนฉีคิดอย่างรอบคอบแล้วกล่าวว่า “สําหรับทุ่งหญ้า… ในตอนแรก ฉันมีที่ดินผืนหนึ่ง เราจึงปลูกผักเพื่อจัดหาผักให้ครอบครัวของเรา ต่อมา ฉันคิดว่าเราใช้มันเพื่อเลี้ยงไก่ เป็ด ห่าน หมูและ สัตว์อื่น ๆ แล้วมีคนในครอบครัวเปิดร้านอาหารและไม่มีที่เลี้ยงวัวที่ซื้อมา ฉันจําไม่ได้เลย…”

หัวหน้าคนงานมองไปที่หลิงรันอย่างไม่แน่นอน จากนั้นเขาก็เห็นชายหนุ่มรูปหล่อลามก อนาจารพยักหน้าและเห็นด้วยกับสิ่งที่ เทียนฉีกล่าว

หัวหน้าคนงานก้มศีรษะลงทันทีในกรณีที่คนอื่นเห็นการแสดงออกของเขา เหตุผลของ Miss Tian นั้นแย่มากจนไม่คุ้มที่จะไตร่ตรองให้รู้ว่ามันเป็นของปลอม มันโอเคไหมที่จะคิดว่ามันเป็นความจริง?

แต่สําหรับหลิงรัน ข้อแก้ตัวบางอย่างไม่จําเป็นต้องมีการไตร่ตรองใดๆ จึงจะได้รับการยอมรับ

ตัวอย่างเช่น แผงขายผลไม้หน้ามหาวิทยาลัยหยุนฮัว เมื่อเขาไปซื้อผลไม้ เขาจะได้ผลไม้ที่หอมหวานเสมอ แต่เมื่อเพื่อนร่วมหลักสูตรไปซื้อมา ผลไม้ก็มีคุณภาพต่างกัน มีเหตุผลใดบ้างที่ควรค่าแก่การไตร่ตรองว่าทําไมถึงเป็นเช่นนี้? แน่นอนว่าไม่มี

หลิงรันพยักหน้าและเห็นคนงานแบกวัวตัวใหญ่มา

“นี่คือ เซบ ที่นํามาจากบราซิลหรือไม่” หลังรันมองไปที่ร่างของวัว ซึ่งเป็นเพียงเนื้อบริสุทธิ์

“ใช่ ฉันคิดว่าจะย่างวัวทั้งตัว แต่เชฟ Zhu บอกว่าการย่างวัวทั้งตัวนั้นมีจุดประสงค์เพื่อความสวยงามเท่านั้น แต่รสชาติจะไม่อร่อย” Tian Qi มองไปที่การแสดงออกของ Ling Ran ยิ้มและ กล่าวว่า “ถ้าคุณต้องการกินวัวย่างทั้งตัวเราสามารถนัดหมายและทําวันอื่นได้”

“วันนี้ลองวัวของวันนี้ก่อน” หลิงรันมองดูทุ่งหญ้า ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่ค่อยได้เห็น จากนั้นจึงมองดูท้องฟ้าที่ค่อยๆ มืดลง และเขารู้สึกสบายใจอย่างมากในใจ

Tian Qi รู้สึกมีความสุขเมื่อเห็นว่า Ling Ran มีความสุข เธอโบกมือให้ใครสักคนเข้ามาจัดการรายละเอียดทั้งหมดในการจัดเตรียมวัวให้พร้อม จากนั้นเธอก็นั่งลงกับหลิงรันและพูดว่า “คุณต้องการย่างเนื้อด้วยตัวเองหรือคุณต้องการให้พ่อครัวทําเพื่อคุณ”

“ให้เชฟเป็นคนทํา” หลิงรันยิ้ม “วันนี้ฉันย่างหลายอย่างแล้ว”

รสชาติของบาร์บีคิวที่ทําจากมีดดูดความร้อนไม่สามารถเทียบได้กับเนื้อย่าง

เชฟที่ดูค่อนข้างคุ้นเคยใช้มีดและแกะเนื้อสันในออกจากวัวที่ผ่านการแปรรูปแล้วและห้อยอยู่ข้างๆ ก่อนจะนั่นเป็นชิ้นใหญ่ เสียบไม้ แล้วย่างให้ตรงจุด จากนั้นเขาก็กระซิบเสียงต่ําว่า “เชฟ Zhu กําลังทําเครื่องในเนื้ออยู่ แต่ฉันมักจะนั่นวัวและย่างเนื้อด้วยเช่นกัน”

“ขอขอบคุณ.” หลิงรันไม่สนใจเรื่องนี้และเขาก็ไม่ได้พูดอะไรมากเช่นกัน

วิวบนท้องฟ้าก็ไม่เลว และความร้อนจากกองไฟก็อบอุ่น อุณหภูมิที่แน่นอนทําให้เขารู้สึกสบายตัวที่สุด

เทียนฉียังดูผ่อนคลาย

เมื่อเธอเห็นเนื้อเสียบไม้สองอันเสิร์ฟต่อหน้าเธอเท่านั้น เธอจึงหลุดจากความงุนงงของเธอและยิ้ม เธอหยิบหนึ่งในนั้นแล้วส่งหลิงรันอีกคน เธอถามว่า “ช่วงนี้คุณยังยุ่งอยู่หรือเปล่า คุณทำศัลยกรรมมาเยอะหรือเปล่า”

“ใช่”

“คุณทําการผ่าตัดมากกว่าหมอคนอื่นๆ จริงไหม?

“ผมรู้สึกดีเกือบตลอดเวลา ตอนที่ผมทําการผ่าตัดมะเร็งกระเพาะอาหารเมื่อสองสามวันก่อน… อื่ม… ถ้ามนุษย์มีกระเพราะสีข้าง การผ่าตัดก็จะง่ายขึ้น” หลิงรันกล่าวขณะมองดูวัวที่อยู่ข้างๆ

เทียนฉีคิดเกี่ยวกับมันและพูดว่า “แต่วัวก็ไม่สามารถเลี่ยงที่จะเกิดโรคนี้ได้เหมือนกันใช่ไหม ดังนั้นความน่าจะเป็นที่จะเป็นมะเร็งตับน่าจะสูงขึ้นสี่เท่าสําหรับพวกมัน ใช่ไหม”

“มันไม่ถูกต้องนักที่จะคํานวณด้วยวิธีนี้เหมือนกัน” หลิงรันคิดและพูดช้าๆ “น่าจะสูงกว่านี้ ประมาณหนึ่งถึงสี่เท่า แต่เราจะต้องวิเคราะห์สถานการณ์ทั้งหมดอีกครั้งหากต้องการคิดเกี่ยวกับลักษณะเฉพาะ

“มีเหตุผล” เทียนฉีเห็นด้วยในเรื่องนี้

หลิงรันแตะคางและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็กินเนื้อเสียบไม้และถามว่า “เมื่อเร็ว ๆ นี้คุณทําอะไรได้บ้าง
”
“คุณปู่ของฉันขอให้ฉันรับช่วงต่อจากบริษัทสองสามแห่งเพื่อฝึกฝนทักษะของฉัน” เทียนฉีเม้มปาก “เมื่อเทียบกับชีวิตของคุณ น่าเบื่อกว่ามาก ทั้งหมดเป็นบริษัทที่ไม่จําเป็นในตลาดทั้งหมด เหตุผลเดียวที่จะซื้อพวกเขาคือเพื่อกําจัดคู่แข่งที่มีศักยภาพและเพิ่มอัตราอัตราลูกค้าของบริษัทเรา เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นทุกๆสองสามปี น่าเบื่อจริงๆ แต่หมอไม่ต้องห่วงเรื่องคู่แข่งใช่ไหม”

หลิงรันคิดเกี่ยวกับมันและพยักหน้าช้าๆ “แพทย์จะมีทางเลือกหลายทางสําหรับพวกเขาในการพัฒนาตัวเอง เช่นเดียวกับผู้อํานวยการแผนกศัลยกรรมตับและตับตอนนี้กําลังมุ่งเน้นไปที่มะเร็งตับและมะเร็งท่อน้ําดี”

เทียนฉีว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับเหอหยวนเจิ้ง อย่างแน่นอน เธอเอามือปิดปากและยิ้ม “อาจเป็น เพราะบริษัทต่างๆไม่ใช่มนุษย์ นั้นเป็นเหตุผลที่บริษัทต่างๆ มักจะพยายามใช้ทรัพยากรที่มีอยู่อย่างตะกละตะกลามอยู่เสมอ แต่หมอก็เป็นมนุษย์ ถึงเวลาที่พวกเขาจะต้องเกษียณและตายในที่สุด”

หลิงรันพยักหน้า “ยุคทองของชีวิตหมอช่างสั้นจริงๆ” “นั่นจะไม่เกิดขึ้นกับคุณหมอหลิง” เทียนฉียิ้มจาง ๆ และส่งต่อเนื้อย่างใหม่หนึ่งชิ้นให้หลิงรัน

กองไฟที่ลุกโชติช่วงทําให้หญ้ารอบตัวพวกเขา และทําให้เนื้อปล่อยกลิ่นหอมของทุ่งหญ้า ซึ่งไม่สามารถหาได้ในเนื้อที่เสิร์ฟจากร้านอาหารในเมือง

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวอันเงียบสงบดูเหมือนจะมองไปที่พื้นดิน ให้ความรู้สึกแปลกแยก แต่ก็นําความสงบสุขอันล่าค่ามาสู่สถานที่นั้นด้วย

รอบแคมป์มีชายหญิงมากกว่าสิบคนที่แต่งกายด้วยชุดพื้นเมืองของชาวพื้นเมือง พวกเขาเต้นรําอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่คนงานราว ๆ สิบคนแกล้งทําเป็นชาวมองโกเลียและร้องเพลงขณะดื่ม บอดี้การ์ดมากกว่าสิบคนที่ทําตัวเหมือนอัศวินควบม้าไปมา ทําให้ช่วงเวลาที่เงียบสงบและเงียบสงบนี้ ไม่เคยทําให้ใครรู้สึกโดดเดี่ยวหรือเบื่อหน่าย