GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 817

EP 817

โอหยางดิ้นอย่างเชื่องช้า และเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่นั้นส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดจากการเคลื่อนไหวของบั้นท้ายของเขา

เขาสูงและมีน้ําหนักเกินค่าเฉลี่ย ตอนนี้เขากําาลังม้วนตัวเหมือนลูกบอล และเขาดูเหมือนก้อนเนื้อขนาดใหญ่ที่หนักบนเก้าอี้ตัวเล็กๆ อย่างน้อยมันก็ดูเหมือนจากมุมมองของซูเจียฟ

เว้นแต่ศัลยแพทย์จะต้องทําการผ่าตัดขณะนั่งลง อุจจาระในห้องปฏิบัติการก็เตรียมไว้สําหรับวิสัญญีแพทย์อยู่แล้ว ในบางครั้ง การผ่าตัดอาจดําเนินไปนานเกินไป หรือวิสัญญีแพทย์อาจทําการผ่าตัดต่อเนื่องกัน 2-3 ครั้ง นี่คือช่วงเวลาที่พวกเขาจะจัดเก้าอี้สองตัวและเอากระดูกสันหลังพิงกับผนังเพื่อที่พวกเขาจะได้งีบหลับ

แน่นอนว่าสิ่งนี้ขัดต่อกฎ แต่ก็รู้สึกดีเหลือเกินซูเจียฟูทนไม่ได้มากที่สุดเมื่อศัลยแพทย์ฉวยเก้าอี้จากวิสัญญีแพทย์ ศัลยแพทย์ฉวยเอาอะไรหลายๆ อย่างมาจากวิสัญญีแพทย์ เช่น ความนิยมและโอกาสในการโออวดฝีมือ พวกเขามีความกล้าที่จะฉวยเก้าอี้ของวิสัญญี่ได้อย่างไร?

ที่ไม่สมเหตุสมผลเลย!

“รองหัวหน้าแพทย์เว่ยอยู่ที่นี่” แพทย์ที่เข้าร่วมจากภาควิชาวิสัญญีวิทยากล่าวอย่างกะทันหัน เขาก้มศีรษะลงทันทีและแสร้งทําเป็นยุ่ง

โอหยางมองตามสายตาของแพทย์ที่เข้าร่วม และเห็นฉากเบื้องหลังผนังกระจกยาวที่ยื่นออกมาของห้องเยี่ยมชั้นบน ไม่เพียงแต่ เว่ยฉันซึ่งเป็นรองหัวหน้าแพทย์ที่มีประสบการณ์จากแผนกศัลยกรรมทั่วไปเท่านั้น แต่ผู้อํานวยการแผนกศัลยกรรมทั่วไปและหัวหน้าแพทย์อีกสองคนก็อยู่ที่นี่ด้วย

โอหยางยิ้มอย่างไม่แยแสและริมฝีปากของเขาทรยศเขา “ห้องเยี่ยมที่สร้างขึ้นที่ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉินนี้เจ๋งจริงๆ”

“ฉันได้ยินมาว่าบริษัทยายรินจ้างทีมเพื่อสร้างมันขึ้นมาเป็นพิเศษ และค่าลายเซ็นเพียงสามล้านหยวน” แพทย์ประจําภาควิชาวิสัญญีวิทยาคลิกลิ้นของเขาขณะที่เขาซุบซิบ วิสัญญีแพทย์กําลังซุบซิบหรือนินทา และจากมุมมองหนึ่ง การนินทาก็ปลอดภัยกว่าสําหรับพวกเขา

โอหยางไม่เชื่อเรื่องนี้จริงๆ “สามล้านหยวนน้อยเกินไปหรือเปล่า ตัวของผู้ป่วยเองทําเงินได้มากมายกว่านี้อีก เมื่อเทียบกับการรักษาลําไส้ของผู้ป่วยในปัจจุบัน?”

“อย่าพูดแบบนี้ การผ่ารักษาล่าไส้นั้นถือว่าเงินดีมาก” หัวหน้าแพทย์จากภาควิชาวิสัญญีวิทยาหัวเราะคิกคัก เนื่องจากอายุต่างกัน เขาไม่ได้ลงเอยด้วยการล้อเลียนว่าศัลยแพทย์เป็นพวกบ้าเงิน

“ถ้าอย่างนั้น ผู้อํานวยการแผนกฮวงใช้เงินไปเท่าไหร่สําหรับห้องเยี่ยมนี้?” โอหยางไม่ต้องการพูดถึงเรื่องการรักาษ ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนหัวข้อ

แพทย์ประจําภาควิชาวิสัญญีวิทยายิ้ม “น่าจะหลายล้านหยวน”

“บริษัทยายูรินทําข้อตกลงที่ไม่หวังผลกําไรเหรอ จริงเหรอ?”

“จะทําไม? ค่าใช้จ่ายในการสร้างห้องเยี่ยมนี้ไม่สูงนัก นอกจากนี้ ดูจํานวนโรงพยาบาลที่ต้องการห้องเยี่ยมด้วยหลังจากเห็นสิ่งนี้ด้วย” วิสัญญีแพทย์หัวเราะอย่างเหยียดหยาม “โรงพยาบาลจ่ายค่าก่อสร้างห้องเยี่ยมเยียน แต่ บริษัทยายูรินกลับโอ้อวดเรื่องนี้ คุณเป็นศัลยแพทย์ ดังนั้นคุณจะเห็นด้วยกับฉันอย่างแน่นอนใช่ไหม ฮิฮิ…”

แม้แต่ในฐานะศัลยแพทย์เอง โอหยางคานไม่ได้ปกป้องศัลยแพทย์ในกรณีนี้ ในบรรดาคนในโรงพยาบาลนั้น ศัลยแพทย์ชอบโอ้อวดมากที่สุด รองลงมาคือรองหัวหน้าแพทย์ในแผนกออร์โธปิดิกส์

“บริษัทแพทย์หยุนลทําเงินได้มากมาย” แพทย์ประจําภาควิชาวิสัญญีวิทยายังคงนินทาต่อไป “ไม่เพียงแต่โรงพยาบาลอื่นๆ ในมณฑลฉางซีสนใจที่จะสร้างห้องเยี่ยมผู้ป่วยในขณะนี้ แต่ยังมีโรงพยาบาลจากจังหวัดอื่น ๆ ในบริเวณใกล้เคียงที่ใช้บริการของพวกเขา ฉันได้ยินมาว่า บริษัทยายุรินได้ขยายบริการไปยังปักกิ่งและเซี่ยงไฮ้ เงินที่พวกเขาได้ จ้างทีมงานมาสร้างห้องเยี่ยมกลับเขาหลายเท่า”

“พวกมันกล้ามากใช่ไหม”

“นี่คือเหตุผลที่พวกเขาโด่งดังมาก ตัวอย่างเช่น ของเรา…” แพทย์ประจําภาควิชาวิสัญญีวิทยาทําหน้าทิ้งและชี้คางไปที่ห้องเยี่ยมชั้นบน “บริษัทยาญรินสนับสนุนเราในการใช้ยา จากบริษัททางการแพทย์อื่น ๆ พวกเขาให้เราเลือกยาที่เราคิดว่าดีที่สุด และพวกเขาจะต่อสู้เพื่อผู้จัดจําหน่าย ของยาเหล่านั้น ฉันคิดว่าบริษัทดังกล่าวมีแน่นอน อนาคตที่สดใสอย่างยิ่งตราบเท่าที่พวกเขายังคงอยู่ในอุตสาหกรรมยาทั้งหมดที่พวกเขาจําหน่ายเป็นยาที่ยอดเยี่ยมที่ผ่านการทดสอบของเวลา และในท้ายที่สุด เราจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากใช้ยาที่จําหน่ายโดยพวกเขา”

โอหยางพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ แต่เขาไม่ได้พูดอะไรตอบกลับ ท้ายที่สุด มีแพทย์จากแผนกศัลยกรรมทั่วไปอยู่ชั้นบน และสําหรับพวกเขา บริษัทแพทย์และการเลือกใช้ยาเป็นหัวข้อที่ละเอียดอ่อน ไม่เหมาะสมแม้แต่แพทย์จากแผนกเดียวกันจะพูดถึงเรื่องนี้

แพทย์ที่เข้าร่วมตระหนักว่าเขาลงน้ําไปแล้วด้วย ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนหัวข้ออย่างรวดเร็ว “แผนกศัลยกรรมทั่วไปให้ความสนใจกับการผ่าตัดนี้ค่อนข้างมากใช่ไหม แม้แต่ผู้อ่านวยการแผนกก็อยู่ที่นี่ด้วย”

“พวกเขาจะไม่ทําได้อย่างไร” โอหยางคานยิ้มอย่างเยือกเย็น “ถ้าความทรงจําของฉันไม่ได้ทําให้ฉันผิดหวัง นี่เป็นครั้งแรกที่การผ่าตัดกระเพาะอาหารแบบรุนแรงสําหรับมะเร็งกระเพาะอาหารโดยใช้กล้องส่องกล้องในโรงพยาบาลหยุนฮัว”

“ครั้งแรก?” แพทย์ที่เข้าร่วมจากภาควิชาวิสัญญีวิทยามองไปที่ โอหยางด้วยความประหลาดใจ

“ฉันไม่เชื่อในวิธีนี้ และตามสถิติแล้ว การใช้วิธีนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร” โอหยางคานกําลังประสบกับอารมณ์ที่ซับซ้อนค่อนข้างมาก “คนญี่ปุ่นเริ่มใช้วิธีการผ่าตัดนี้ในทศวรรษที่ 1990 เป็นเวลากว่ายี่สิบปีแล้ว แต่ผลที่ได้ก็ธรรมดา พวกเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทําไมผลลัพธ์ถึงเป็นแบบนั้น นอกจากที่ญี่ปุ่นแล้ว มีเพียงส่วนเล็กๆเท่านั้น หลายประเทศกําลังทําสิ่งนี้ในลักษณะทดลอง”

ทุกครั้งที่มีการใช้เทคโนโลยีใหม่ จะเป็นกระบวนการที่ละขั้นตอนเสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพูดถึงวิธีการผ่าตัด เนื่องจากเกี่ยวข้องกับชีวิตและความตาย และพวกเขาอาศัยประสบการณ์ของศัลยแพทย์เองเป็นอย่างมาก

กล่าวโดยย่อ ถึงแม้ว่าบุคคลจะลดหย่อนประเทศกําลังพัฒนาเช่นจีน มีการใช้เทคโนโลยีและเทคนิคใหม่ ๆ จํานวนมากในศูนย์การแพทย์ของประเทศที่พัฒนาแล้วมากกว่าสามสิบแห่งทั่วโลกทุกปี และบุคลากรทางการแพทย์จากทุกประเทศจะต้องเผชิญกับคําถามว่าจะเรียนรู้เทคนิคใหม่เหล่านี้อย่างไร จะเรียนรู้เทคนิคใหม่เหล่านี้ได้อย่างไร และจะเริ่มใช้เทคโนโลยีใหม่เหล่านี้ได้อย่างไร เรียกได้ว่าเป็นโลกใบใหม่เลยทีเดียว

นอกเหนือจากนี้ เพื่อเรียนรู้เทคนิคใหม่เหล่านี้ พวกเขาไม่สามารถคัดลอกคนอื่นโดยตรงได้ พวกเขาต้องเรียนรู้เทคนิคเหล่านี้และศึกษาพวกเขา มันเป็นกระบวนการ

ยกตัวอย่างการผ่าตัดกระเพราะอาหารโดยผ่านการส่องกล้อง โรงพยาบาลจากทั่วทุกมุมโลก ค่อนข้างล่าหลังในการเลือกวิธีการผ่าตัดนี้ ไม่เพียงเพราะวิธีการผ่าตัดนี้ค่อนข้างยาก แต่ยังเป็นเพราะผู้เชี่ยวชาญจากทั่วทุกมุมโลกมีความคิดเห็นที่แตกต่างกัน

ในทางหนึ่ง แพทย์ที่เป็นผู้เสนอให้ทําการผ่าตัดแบบเปิดเชื่อว่าเนื่องจากการไหลเวียนของเลือดไปยังกระเพาะอาหารนั้นสมบูรณ์เพียงใด และโครงสร้างน้ําเหลืองในกระเพาะอาหารนั้นซับซ้อนเพียงใด โอกาสในการกลับเป็นซ้ํามีสูงมากหากใช้กล้องส่องทางไกล ในทางกลับกัน แพทย์ที่เชื่อในการใช้กล้องส่องกล้องเสนอว่าการผ่าตัดช่องท้องทั้งหมดสามารถทําได้โดยใช้กล้องส่องทางไกล มันก็แค่เรื่องว่าจะยากหรือไม่

ส่วนใหญ่แล้วสําหรับการผ่าตัดกระเพราะรุนแรงสําหรับมะเร็งกระเพาะอาหารโดยใช้วิธีการส่องกล้อง เป็นแพทย์อายุต่ํากว่าสี่สิบหรือห้าสิบ อย่างไรก็ตามโอหยาง เป็นแพทย์หัวโบราณที่ผ่าตัดผู้ป่วยมะเร็งกระเพาะอาหารเกือบพันรายผ่านการผ่าตัดแบบเปิด แน่นอน เขาลังเลที่จะใช้กล้องส่องทางไกล เขาแก่เกินไปที่จะเรียนรู้เคล็ดลับใหม่เช่นกัน แม้ว่าเขาจะต้องการก็ตาม

อย่างไรก็ตาม โอหยางยินดีที่จะเห็นหลิงรันทํา เป็นเพียงว่าเขาไม่เชื่อในความสามารถของหลิงรันที่จะทํามันให้ดี

“มันไม่ง่ายเลยที่จะทําหน้าที่เป็นผู้บุกเบิกในบางสิ่ง” โอหยาง เหลือบมองไปที่ห้องเยี่ยมชั้นบนก่อนจะมองออกไปทันที

“คุณไม่ได้บอกว่าศัลยแพทย์บางคนในญี่ปุ่นเคยทํามาก่อนหรือเปล่า”

“มีผู้ป่วย 2,600 รายใน 10 ปี ซึ่งหมายความว่ามีแพทย์เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ทําได้ คุณทราบดีว่าโรงพยาบาลญี่ปุ่นแบ่งออกเป็นนิกายอย่างไร” โอหยางคานหยุดชั่วครู่ และนี่คือตอนที่มีคนเปิดประตูห้องผ่าตัดและเข็นผู้ป่วยเข้ามา

พยาบาลหมุนเวียนไม่ต้องการใครมาเห่าตามค่าสังเธอ เธอค่อย ๆ ตรวจสอบชื่อของผู้ป่วยและรายละเอียดอื่น ๆ ก่อนที่เธอใส่สายสวนเพื่อเข้าทางหลอดเลือดดํา จากนั้นเธอก็วางเครื่องช่วยหายใจไว้ข้างศีรษะของผู้ป่วย ทําการสวนปัสสาวะ และปรับร่างกายของผู้ป่วย

ในเวลาเดียวกัน วิสัญญีแพทย์และผู้ช่วยของเขาเริ่มยุ่งจริงๆ

สําหรับการผ่าตัดทั่วไป จะมีวิสัญญีแพทย์เพียงคนเดียว และพยาบาลหมุนเวียนจะต้องช่วยเหลือ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากซูเจียฟูทําหน้าที่เป็นผู้ช่วยแพทย์ที่เข้าร่วมในวันนี้ แพทย์ที่เข้าร่วมจึงสามารถทําสิ่งต่างๆได้อย่างราบรื่นมาก

“ควรให้ยาชาโดยแพทย์สองคนเพื่อเริ่มต้น” แพทย์ที่เข้าร่วมจากภาควิชาวิสัญญีวิทยาประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างราบรื่น และเขาเห็นว่า โอหยางที่ยืนอยู่ข้างเขากําลังเตรียมการ ก่อนการผ่าตัดด้วย การซ้อมรบของโอหยางนั้นเก่งมากจนทําให้แพทย์ที่เข้าร่วมรู้สึกปวดใจ โอหยางคานรู้ทุกการเคลื่อนไหวด้วยหัวใจ และแพทย์ที่เข้าร่วมก็สงสัยว่าโอหยางคานใช้เวลากี่ปีในการเป็นผู้ช่วยเพื่อที่จะสามารถทํางานทั้งหมดที่ผู้ช่วยต้องทําตามสัญชาตญาณ หลังจากเป็นผู้ช่วยมาเนิ่นนาน เขาก็ได้ทําหน้าที่เป็นหัวหน้าศัลยแพทย์ และในที่สุด เขาก็ทําได้สําเร็จและได้เป็นผู้ช่วยหัวหน้าแพทย์…