GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 790

ในห้องปฏิบัติการสีฟ้าอ่อน รอยยิ้มสามารถเห็นบนใบหน้าของมาหยานลินเป็นครั้งคราว

เขายิ้มเมื่อเห็นพยาบาลสาว จากนั้นเขาก็ยิ้มอีกครั้งเมื่อเห็นหลิงรันและช่องท้องของผู้ป่วย

หลิงรันไม่สนใจว่าหมอที่อยู่ภายใต้เขาทําอะไร แต่ลู่เหวินปินรู้สึกอึดอัดมากเมื่อดูมัน

หลู่เหวินปันเห็นไส้ติ่งสีแดงถูกดึงออกมา และหม่าหยานหลินยังคงแสดงรอยยิ้มลึกลับ เขาอดไม่ได้ที่จะถามว่า “หม่าม้า ถ้าเจ้าอยากกินไส้หมูตัน ข้าจะหามาให้ทีหลัง นี่คือล่าไส้ของมนุษย์ โปรดอย่าแสดงฟันขณะจ้องมองมัน มันน่าขนลุกจริงๆ”

“ฉันไม่ต้องการให้ลําไส้ตันของคุณ การรักษาอยู่กับฉันคืนนี้ ร้านอาหารของเฮียเฉา” มาหยานลินหัวเราะในขณะที่ถือกระจก

ผ่าตัดไส้ติ่งครั้งเดียวกับแพทย์สามคน เฉพาะหัวหน้ากลุ่มบําบัดเท่านั้นที่สามารถได้รับการดูแลพิเศษนี้ ตอนนี้ เมื่อหลิงรันทําการผ่าตัด มันไม่ใช่แค่การผ่าตัดอีกต่อไป อีกทั้งยังมีองค์ประกอบของการสอนอยู่ในนั้นด้วย

เด็กฝึกงานที่จบจากวิทยาลัยแพทย์หรือคนในบ้านที่เพิ่งอยู่ในสนามได้เพียงสองหรือสามปี หรือแพทย์ประจําบ้านจะไม่รู้ว่าต้องผ่าตัดอย่างไร หากพวกเขาไม่มีระบบโกง พวกเขาจะต้องเรียนรู้ทุกอย่างอีกครั้ง แม้แต่การผ่าตัดเช่นการตัดไส้ติ่งก็ไม่สามารถทําให้สมบูรณ์ได้หากไม่ได้ฝึกฝนซ้ําๆ ก่อนหน้านี้ แพทย์มักจะต้องเรียนรู้ผ่านการผ่าศพและแม้แต่ผ่าสุนัขหรือกระต่ายหนึ่ง หรือสองตัวเพื่อให้มีรากฐานขนาดเล็ก

การผ่าตัดไส้ติ่งระดับสมบูรณ์ที่หลิงรันเชี่ยวชาญมีข้อมูลมากกว่านี้

เดิมที หมอลู่จ้องไปที่หลิงรันแต่เขาก็ถูก มาหยานลินเสียสมาธิ เมื่อเขาได้ยินคําว่า “รักษา” เขาขมวดคิ้วระหว่างคิ้วของเขาและพูดว่า “ฉันจะยกโทษให้คุณถ้าคุณปฏิบัติทานหนูย่างสองตัว

“คุณยังอิจฉาฉันอยู่ใช่ไหม” หม่าหยานหลินหัวเราะคิกคักและพูดว่า “ฉันจะเลี้ยงลูกแกะเสียบไม่เท่านั้น หมอหลิง คุณจะไปไหม ถ้าเจ้าจะไป ข้าจะปฏิบัติต่อพวกเจ้าทุกคนด้วยการเดินทางด้วย”

ดวงตาของหลิงรันจ้องไปที่หน้าจอ การซ้อมรบของเขาไม่เคยเปลี่ยน และเขาถามว่า “เพราะจดหมายนัดหมายเหรอ?”

“ใช่ ไม่ใช่ทุกคนจะได้รับข้อเสนอใช่ไหม “หม่าหยานหลินกล่าวยิ้มๆและเสริม”ฉันแตกต่างจากคุณ นอกจากนี้ ก่อนหน้านี้ฉันมาจากแผนกออร์โธปิดิกส์ และมันไม่ง่ายเลยที่ฉันจะย้ายจากแผนกออร์โธปิดิกส์ไปยังศูนย์การแพทย์ฉุกเฉินใช่ไหม”

“มันยากแค่ไหนที่จะได้รับจดหมายแต่งตั้งแพทย์ประจําบ้าน” หมอลู่หัวเราะคิกคักและพูดว่า “แต่น่าสนใจที่คุณยอมแพ้แผนกออร์โธปิดิกส์ เด็กๆที่นั่นจะต้องขอบคุณคุณมาก หลายคนต่อสู้เพื่อตําแหน่งนี้”

โรงพยาบาลมีระบบการส่งเสริมการขายที่แตกต่างกันสองระบบ หนึ่งในนั้นคือการเข้าร่วมและผ่านการทดสอบก่อนที่จะได้รับคัดเลือกให้เป็นแพทย์ประจําบ้าน แพทย์ประจํา ผู้ช่วยอาจารย์ และอาจารย์อาวุโส ในขณะเดียวกัน อีกคนหนึ่งต้องการให้โรงพยาบาลเสนอหนังสือนัดหมาย เมื่อได้รับจดหมายแล้วก็สามารถนับการเลื่อนตําแหน่งเป็นอันเสร็จสิ้นได้

ในโรงพยาบาลขนาดเล็ก แพทย์จํานวนมากไม่ผ่านการทดสอบ หรือวุฒิการศึกษาไม่เพียงพอ มีจดหมายนัดหมายสําหรับแพทย์ประจําบ้านหรือแพทย์ที่เข้ารับการรักษาอยู่เสมอ แพทย์บางคนไม่สามารถผ่านการทดสอบได้ และพวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องได้รับการยอมรับจากภายในโดยโรงพยาบาลในท้ายที่สุด

ในโรงพยาบาลขนาดใหญ่ มักจะมีแพทย์จํานวนมากที่เก่งในการศึกษาของพวกเขา นอกจาก นี้ ผู้ที่จบปริญญาเอกและประสบการณ์ในต่างประเทศจะได้รับคะแนนเป็นจํานวนมากในโอกาสที่ จะได้รับอนุญาต ปกติแล้วกลุ่มใหญ่จะผ่านการทดสอบและจะต้องเข้าคิวรอจดหมายแต่งตั้ง

แน่นอนว่าไม่ว่าแพทย์ประจําบ้านจะเป็นเรื่องง่ายแค่ไหนก็ตาม ส่วนที่ยากที่สุดคือการเลื่อนขั้นเป็นแพทย์ประจํา และมันเป็นระดับที่ลู่เหวินปินต้องการเลื่อนตําแหน่ง…

เมื่อหมอลู่เห็นว่ามาหยานลินได้รับจดหมายนัดหมายล่วงหน้าและตัดสินใจอย่างแน่วแน่ที่จะย้ายไปที่ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉินรวมทั้งสละตําแหน่งของเขาในแผนกออร์โธปิดิกส์หมอล์ จะไม่รู้สึกเครียด .

ในความเป็นจริง ในกลุ่มการรักษาของหลิงรัน หมอล์ และ มาหยานลินมีทักษะการผ่าตัดที่ดีที่สุด ทักษะของจางอันหมิน ไม่ได้แย่นัก แต่เขาเป็นแพทย์ที่ได้รับอนุญาตในแผนกศัลยกรรมตับ และตับอ่อน ดังนั้นจากจุดนี้เพียงอย่างเดียวหมอล์ จึงเป็นผู้สมัครที่โดดเด่นเพียงคนเดียวในกลุ่มการรักษาของหลิงรันและเขามักจะยอมรับว่าตัวเองเป็นศิษย์คนโต

อย่างไรก็ตาม มาหยานลินไม่ต้องการเป็นศิษย์คนที่สอง ตอนแรกเขาสูดจมูกและทาเนยกับหลิงรันเล็กน้อย “ลืมแผนกออร์โธปิดิกส์หรือแผนกอื่น ๆ ไปซะ ถ้าไม่มีหมอหลิงก็ไม่มีความหมายอะไร แม้ว่าหมอหลิงจะไปแผนกลําไส้ใหญ่และทวารหนัก ผมก็จะตามไปด้วย”

หมอล์รู้สึกประทับใจ “ความจงรักภักดีเพียงอย่างเดียวนั้นมีค่าควรแก่แผนกที่เลี้ยงอาหารค่ํา เราในคืนนี้ด็อกเตอร์หลิง”

“ตกลง” หลิงรันตกลงและพูดว่า “กระเป๋า”

หมออู่ตกตะลึงเพราะเขาล้อเล่นจริงๆ

มาหยานหลินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ตกลง. คืนนี้กินหนูย่างกัน หมอหลิง หนูไผ่สามตัว?”

“แน่นอน” หลิงรันพยักหน้าและใส่ไส้เทียมในกระเป๋าด้วยกล้องส่องทางไกลก่อนที่เขาจะลากมันออกมา

ลู่เหวินปินรับส่วนภาคผนวกของหนอนแดงและถามอย่างรวดเร็ว “อืม หมอหลิง ทําไมคุณถึงยอมให้หม่าหยานหลินรักษาเรา”

“ฉันคิดว่าคุณเป็นคนแนะนํามันเหรอ” หลิงรันโยนคําถามกลับมาที่หมอล

หมออู่ตกตะลึง

จากนั้นเขาก็ได้ยินหลิงรันพูดว่า “ตอนนี้แผนกนี้ค่อนข้างรวย และจั่วซิเดี้ยนแนะนําให้ใช้จ่ายบางส่วน มันเป็นโอกาสที่สมบูรณ์แบบ”

หมอไม่สามารถปฏิเสธได้ เขารู้ว่าแผนกนี้รวย และในฐานะที่แยกแผนกของโรงพยาบาล อัตราส่วนของผู้ป่วยที่หาเงินเองได้สูงที่สุด บริษัทที่ลางานสองวันครึ่ง บริษัทข้างบ้าน และบริษัทข้าง ๆ บริษัทข้าง ๆ บริษัทส่งผู้ป่วยไปหาพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง และพวกเขาก็หาเงินให้ตัวเองอยู่ ในโรงพยาบาลได้จริง โดยธรรมชาติแล้วพวกเขาช่วยให้แผนกสะสมโบนัสได้มากมาย

เงินจํานวนนี้ไม่สามารถออกให้หมดได้ หากได้รับโบนัสมากเกินไป ไม่เพียงแต่พวกผู้บริหารจะแจ้งให้ทราบเท่านั้น แผนกอื่นๆ ในโรงพยาบาลก็จะรับรู้เช่นกัน

หมอไม่สนใจโบนัสมากนักในอดีต แต่ตอนนี้ เขาไม่ใช่ชายหนุ่มที่สามารถใช้เงินเดือนของเขาเพื่อชําระค่าบ้านและสินเชื่อรถยนต์ทุกวันได้อีกต่อไป ตอนนี้ หนี้บ้านและรถที่เขาค้างชําระอยู่นั้นไม่สามารถเคลียร์ได้ด้วยเงินเดือนของเขา…
“ใครจะไปต่อในตอนต่อไป” หลิงรันสละตําแหน่ง

“ผม!” มาหยานลินรู้สึกตื่นเต้นที่จะต่อสู้เพื่อตําแหน่งนี้หมอลู่ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะเลือกเป็นผู้ช่วยของมาหยานลิน

มาหยานลินยิ้มและกล่าวว่า “ขอบคุณ หมอลู่”

“ถือว่าเป็นของขวัญต้อนรับสําหรับการกลับมาจากบราซิล” หมอลู่ถอนหายใจ “ฉันจะเอาอาหารเคี่ยวเป็นเครื่องเคียงมาให้ทีหลัง”

“ตกลง” มาหยานล้นเห็นด้วย “ขอโทษสําหรับค่าใช้จ่าย”

หมอลู่ส่ายหัว “ฉันไม่ได้ใช้เงินเลย เนื่องจากแผนกกําลังจ่ายเงิน ฉันจะต้องขอรับมันจากพี่จ้าวซินเยียน ในภายหลัง

หลิงรันไม่ใส่ใจตัวเองกับห้องผ่าตัดที่สูญเสียคนไข้ภาคผนวกที่มีไส้เดือนฝอยอีกต่อไป เขาออกไปล้างมือก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องถัดไป

“หมอหลิง คุณอยู่ที่นี่ สครับสีฟ้าหรือสีเขียวสําหรับวันนี้?” นางพยาบาลสาวซูเหม่ยจูยิ้มหวานให้หลงรัน

“สีน้ําเงิน” หลิงรันเลือกสีที่ต่างออกไปตามการแต่งตัวของโต๊ะผ่าตัด หลังจากที่เขาสวมมันแล้ว เขาเดินไปรอบๆ ห้องผ่าตัดและตรวจสอบมัน

หยูหยวนเหยียบเก้าอี้สองตัวโดยไม่ขยับ นอกจากนี้ มันไม่สะดวกสําหรับเธอที่จะย้าย

“คนไข้ดูค่อนข้างแก่ เขาอายุเท่าไหร่?” หลิงรันรู้สึกงุนงงเมื่อเดินไปด้านหน้า

ซูเหมยซูมองผมสีขาวของผู้ป่วย ยิ้มและพูดว่า “เป็นเพราะโปรแกรมเมอร์อายุเร็วกว่าคนอื่นหรือเปล่า”

หยูหยวนเป็นแพทย์ที่ดูแลผู้ป่วย เธอส่ายหัว “คนไข้อายุห้าสิบห้าปีจริงๆ จากการสนทนาของสมาชิกในครอบครัว เขาควรเป็นพ่อของโปรแกรมเมอร์ พวกเขาต้องการรับการผ่าตัดเพราะพวกเขาบอกว่าเวลาพักฟื้นของผู้ป่วยที่คุณรับการรักษานั้นสั้น ผู้ป่วยมีถุงน้ําดีอักเสบเรื้อรังมานานกว่าสิบปี และถุงน้ําดีของเขาสูญเสียการทํางาน…”

“ความสามารถในการฟื้นฟูของผู้ที่มีอายุห้าสิบห้านั้นช้ามาก” หลิงรันไม่สนใจอายุของผู้ป่วยในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาได้ทําการผ่าตัดผู้ป่วยสองสามรายที่มีอายุประมาณ 40 ปีเช่นกัน สภาพของพวกเขาไม่ได้ดีไปกว่าผู้ป่วยอายุห้าสิบห้าปี

“ตกลง” หยูหยวนตอบและพูดว่า “ฉันได้พูดคุยกับสมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยแล้ว พวกเขาไม่ได้ร้องขอจํานวนวันที่จําเป็นสําหรับการกู้คืน แต่พวกเขาหวังว่าการผ่าตัดจะทําได้อย่างเหมาะสม เพื่อให้การฟื้นตัวเร็วขึ้นและผู้ป่วยจะทุกข์ทรมานน้อยลง”

หลิงรันพยักหน้า

“ยังได้รับทุนด้วยตนเอง ครอบครัวควรมีฐานะการเงินค่อนข้างดี” หยูหยวนกล่าวเสริม ยาที่ใช้จะแตกต่างกันระหว่างผู้ที่ให้เงินช่วยเหลือตนเองกับผู้ที่ใช้ประกันสุขภาพ

“เข้าใจแล้ว ขอคิดดูก่อน” หลังรันมองไปที่กระดานจากระบบ

ข้อกําหนดสําหรับทางเลือกนี้ ให้เขาทําการผ่าตัดช่องท้อง 50 ครั้ง และระยะเวลาพักฟื้นต้องน้อยกว่าหกสิบชั่วโมง

ความคืบหน้าปัจจุบันของเขาคือ 43/50

จําเป็นต้องมีผู้ป่วยเพิ่มอีกเจ็ดคน แต่หลังจากที่หลงรันทําการคํานวณบางอย่าง รวมถึงการผ่าตัดไส้ติ่งที่เขาทําโดยใช้กล้องส่องทางไกล ตอนนี้มีผู้ป่วยหกรายนอนอยู่ในหอผู้ป่วยในโรงพยาบาลแล้ว เขาแค่ต้องแสดงอีกอัน และในทางทฤษฎีแล้ว เขาสามารถรับหีบสมบัติระดับกลาง ได้อีกกล่องหนึ่งหลังจากผ่านไปหนึ่งถึงสองวัน

“เรายังสามารถลองผ่าตัดพักฟื้นระยะสั้นได้” หลิงรันคิดและพูดว่า “เราจะยังคงดําเนินการตามแผนที่วางไว้ และให้ระมัดระวังในการดําเนินการให้ถูกต้อง”

แม้ว่าหลิงรันดูเหมือนจะเตือนหยุหยวน เขาก็เตือนตัวเองเช่นกัน