Endless Path : Infinite Cosmos, อนันตวิถีจักรวาล - ตอนที่ 251

เพราะฮารุฮิเมะถูกอิชทาร์จับตัวไป วาห์นก็เลยรู้ทันทีว่าเธอต้องถูกคุมขังอยู่ในซ่องทางเขตตะวันตกเฉียงใต้แน่นอน ถือว่าการเก็บข้อมูลตามสถานที่ต่างๆ นั้นไม่ได้เสียเปล่าไปซะทีเดียว

เรื่องนี้อาจทำให้อิชทาร์แฟมิเลียและเฮสเทียแฟมิเลียต้องเป็นศัตรูกัน แต่วาห์นก็เชื่อว่าตนสามารถลอบเข้าไปชิงตัวเธอออกมาได้โดยที่ไม่มีใครรู้

ทว่าก่อนอื่นเลย เขาจะต้องกลับไปปรึกษากับคนอื่นและจัดการเรื่องของสาวๆ หกคนนี้เสียก่อน

หลังจากนั้นเขาถึงจะกลับมาที่ย่านโคมแดงในตอนเช้าตรู่ เพราะมันน่าจะเป็นช่วงที่การรักษาความปลอดภัยหละหลวมที่สุด

 

พอฌอนทัคเห็นสีหน้าครุ่นคิดและพึงพอใจของวาห์น เขาก็พยักหน้าและยิ้มอย่างพอใจเช่นกัน

ชายหนุ่มพอมองออกว่าลูกค้าที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานคนนี้เป็นพวกใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย การรีดเอาเงินออกมาในครั้งต่อๆ ไปก็คงง่ายราวกับแย่งขนมเด็ก

เมื่อสืบจนรู้แน่ชัดว่าวาห์นอาศัยอยู่ที่ไหนและทำอาชีพอะไร ฌอนทัคก็จะสามารถขู่บังคับให้เขามากู้เงินด้วย หรือแม้แต่ลักพาตัวพวกทาสกลับมาขายต่ออีกรอบก็ยังได้

เด็กหนุ่มไร้เดียงสานั้นถือเป็น ‘ลูกค้าระยะสั้น’ ที่ดีที่สุดของธุรกิจแบบนี้…

 

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ทั้งหกก็กลับมาพร้อมชุดเมดและผ้าโพกหน้าผืนใหญ่ที่ถืออยู่ในมือ

ถึงจะรู้สึกผิดที่คิดแบบนี้ แต่วาห์นก็คิดว่าพวกเธอดูน่ารักมากเมื่อมาใส่ชุดที่เข้าคู่กัน

คู่ฝาแฝดนั้นดูโดดเด่นและออกจะตื่นเต้นมากกว่าใครเพื่อน แม้ว่าออร่าของทั้งสองจะดูไม่มั่นคงเท่าไหร่ก็ตาม

วาห์นเข้าพิธีทำสัญญากับพวกสาวๆ จากนั้นเขาก็ต้องมาเลือกว่าจะประทับตราไว้ที่ตรงส่วนไหนดี

เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา วาห์นประทับมันไว้ที่ข้อมือของทุกคนซึ่งซ้อนทับกับตราอันก่อน

ฌอนทัคยังอุตส่าห์นำสายรัดข้อมือมาให้พวกเธอปกปิดตราเหล่านั้น ก่อนจะมอบปลอกคอ 6 สีที่เข้ากับสีผมของแต่ละคนให้กับวาห์น

 

พวกเธอต่างโค้งให้ขณะที่เขาสวมปลอกคอและกล่าวขอบคุณด้วยบทพูดเดียวกัน

“ขอบพระคุณที่ให้ข้ารับใช้ผู้ต่ำต้อยคนนี้ได้รับใช้นะคะ นายท่าน

ฉันจะปฏิบัติตามคำสั่งทุกอย่างของท่านนับจากนี้เป็นต้นไปค่ะ”

คนเดียวที่ไม่ได้พูดมันออกมาก็คือชีว่าเพราะยังโดนผนึกที่ลิ้นเอาไว้เหมือนเดิม

เมื่อจบขั้นตอนทุกอย่างแล้ว ฌอนทัคก็มอบแท่งไม้ที่เอาไว้ใช้ควบคุมตราประทับบนร่างกายของทาสให้กับวาห์น

นอกจากจะใช้เพื่อออกคำสั่งที่ไม่อาจขัดขืนได้แล้ว ไอเท็มชิ้นนี้ยังสามารถ ‘ลงโทษ’ พวกเธอได้ด้วย

แม้จะถูกผูกมัดด้วยพิธีสาบานแต่อุบัติเหตุก็เกิดขึ้นได้เสมอ

ตัวอย่างที่เห็นอยู่ทนโท่ก็คือชีว่าซึ่งทำให้เจ้านายคนก่อนบาดเจ็บสาหัสจน ‘ใช้การไม่ได้อีกเลย’

 

ก่อนจะออกไป วาห์นก็ใช้สัมผัสพิเศษตรวจสอบร่างกายของแต่ละคนพลางพยักหน้าและเดินนำพวกเธอออกจากร้าน

สาวๆ ทุกคนต่างใช้ผ้าคลุมปกปิดใบหน้าและร่างกายเพื่อไม่ให้เป็นที่ดึงดูดสายตามากเกินไปขณะเดินตามวาห์นผ่านท้องถนนที่แออัด

ผ่านไปราวๆ ครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็ออกมาจากย่านโคมแดงก่อนที่วาห์นจะหันหลังกลับมาจ้องประสานตากับทุกคน

 

คู่แฝดที่อยากหาโอกาสเอาใจเขาอยู่แล้วรีบเดินออกมาข้างหน้าตามลำดับและถามขึ้นทันที

“มีอะไรให้ช่วยไหมคะ นายท่าน” x2

วาห์นถอนหายใจก่อนจะพูดขึ้นบ้าง

“เดี๋ยวฉันจะพาไปทีละคนนะ ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ทำร้ายพวกเธอหรอก”

แม้จะรู้สึกประหม่าหน่อยๆ แต่เอมิรุและมาเอมิก็พยักหน้าให้ ก่อนที่วาห์นจะอุ้มหนึ่งในนั้นขึ้นมาและหายตัวไปแบบต่อหน้าต่อตา

มาเอมิที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี จนกระทั่งวาห์นปรากฏตัวขึ้นในอีกครู่ต่อมา

เธอทั้งรู้สึกใจหายและหวาดกลัวที่ไม่ได้เห็นคู่แฝดของตนเองจนเริ่มมีน้ำตาซึมให้เห็น วาห์นจึงรีบอุ้มเธอขึ้นและหายตัวไปอีกครั้ง

 

บนหลังคาของอาคารใกล้เคียง เอมิรุยืนทำหน้างงหลังจากที่เจ้านายหายตัวไปก่อนจะกลับมาพร้อมคู่แฝดของเธอ

ทั้งสองสวมกอดกันทันทีและจ้องไปทางที่วาห์นหายไปและกลับมาพร้อมหญิงสาวอีกคน

ชายหนุ่มทำแบบนี้จนทุกคนกลับมาอยู่กันพร้อมหน้าอีกครั้ง นั่นทำให้คู่แฝดยิ่งสงสัยตัวตนของผู้เป็นนายรวมถึงเหตุผลที่เขาซื้อพวกเธอมา

 

หลังจากที่พวกสาวๆ สงบลงบ้างแล้ว วาห์นก็เริ่มตรวจสอบบริเวณที่อยู่ในพลังเขตแดนและเห็นว่าพวกที่สะกดรอยตามมานั้นหยุดชะงักลงทันที

ดูเหมือนพวกมันกำลังรออะไรบางอย่างซึ่งวาห์นก็พอรู้อยู่แล้ว

เขาเดินเข้าไปใกล้เพรเซียก่อนจะคุกเข่าลงทันที

วาห์นใช้ [ดวงตาแห่งการรู้แจ้ง] เพื่อตรวจสอบภายในช่องท้องของเธอและจ้องมองหินส่งสัญญาณเล็กๆ ที่อยู่ในนั้น

หญิงสาวคงถูกบังคับให้กลืนมันลงไปเพื่อที่พวกมันจะได้ตามรอยถูก

เนื่องจากมีสภาพจิตใจที่ย่ำแย่กว่าใครเพื่อน เพรเซียจึงเป็นตัวเลือกที่ดีดีสุด

ตอนนี้สีหน้าของเธอก็ยังคงว่างเปล่า ไม่พูดไม่จา ซึ่งต่อให้เอามีดมาจ่อหน้าก็คงไม่รู้สึกรู้สาอะไร

 

วาห์นมองเข้าไปในดวงตาสีเทาซีดของเธอและพูดขึ้น

“ฉันจะเอาไอเท็มที่อยู่ในท้องของเธอออกให้ ห้ามขยับเด็ดขาดเลยนะ”

เพรเซียยังคงมองวาห์นด้วยสีหน้าแบบเดิมจนเขาได้แต่ถอนหายใจเบาๆ

วาห์นใช้สกิล ‘ว่างเปล่า’ (TL: หนึ่งในความสามารถของ [ดวงตาแห่งการรู้แจ้ง]) เพื่อตรวจสอบโครงสร้างของหินส่งสัญญาณและตัดการเชื่อมต่อของมันออกทันที

จากนั้นเขาก็พยายามทำลายมันทิ้งให้มากที่สุดโดยหวังว่าร่างกายของเธอจะขจัดส่วนที่หลงเหลืออยู่ออกไปได้เอง

 

พอสัญญาณขาดหายไป พวกที่เฝ้าติดตามวาห์นก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง เดาได้ไม่ยากว่าพวกมันคงจะพยายามกลับไปรายงานให้ณอนทัครู้

เพราะต้องการซื้อเวลาเพิ่มอีกหน่อย วาห์นเลยใช้ [เอ็นคิดู] จากระยะไกลและเล็งมันไปที่ขอเท้าของสองคนนั้นก่อนจะหันกลับมาหาพวกสาวๆ ซึ่งตอนนี้ทำหน้างงไปหมดแล้ว

วาห์นเผยรอยยิ้มและเริ่มอธิบายให้พวกเธอฟัง

“ขอโทษด้วยนะที่ต้องให้มาเจออะไรแบบนี้ อีกเดี๋ยวฉันก็จะปลดปล่อยพวกเธอให้เป็นอิสระแน่นอน

ไม่ต้องเรียกฉันว่านายท่านหรอก แค่ลองนึกๆ ไว้ว่าจะทำอะไรต่อไปในอนาคตก็พอแล้ว

ฉันจะพยายามช่วยให้พวกเธอได้กลับไปอยู่กับครอบครัวอีกครั้ง หรือถ้าทำแบบนั้นไม่ได้ ฉันก็จะจัดหาสถานที่ปลอดภัยให้พวกเธออยู่กันไปก่อน”

 

ดวงตาของทุกคน (ยกเว้นชีว่ากับเพรเซีย) เริ่มเบิกกว้างขึ้น ราวกับว่าวาห์นเพิ่งจะพูดสิ่งที่ไม่น่าเชื่อออกมา

หลังจากประมวลคำพูดของวาห์นเสร็จแล้ว เอมิรุและมาเอมิก็นั่งแหมะลงกับพื้นพลางกอดและร้องสะอื้นกันอยู่สองคน

สีหน้าของโมน่านั้นเริ่มดูดีและมีความสุขขึ้นมากขณะที่เจ้าตัวกอดตัวเองจนหน้าอกขนาดใหญ่เกือบไหลทะลักออกมา

ชิซูเนะเองก็กำลังทำหน้าครุ่นคิดขณะหันไปมองทางทิศตะวันออกอย่างเงียบๆ

พวกที่ยังดูเฉยเมยก็มีชีว่าซึ่งสายตาของเธอยังคงแฝงไปด้วยความไม่เป็นมิตรเหมือนเดิม และเพรเซียที่ไม่ว่าใครจะพูดอะไรก็ดูจะไม่สนใจ้ลยสักนิด

 

ตอนนี้ดาร์คเอลฟ์สาวยังพูดไม่ได้ เธอก็เลยเดินเข้ามาใกล้และชี้ไปที่ตราสัญลักษณ์ตรงข้อมือ

เมื่อวาห์นเห็นจุดที่เธอชี้ เขาก็เข้าใจความหมายทันทีแต่กลับส่ายหน้าปฏิเสธ

สายตาของชีว่ายิ่งดูโกรธแค้นกว่าเดิมขณะที่เธอหันข้างและคงกำลังสาปแช่งวาห์นอยู่ในใจ

พอรู้ว่าเธอกำลังเข้าใจผิด วาห์นก็รีบอธิบายต่อ

“ใจเย็นๆ ฉันปลดปล่อยเธอแน่ แต่ก่อนอื่นคงต้องเอาคำสาปที่ลิ้นของเธอออกไปก่อน

เอ่อ อาจจะฟังดูแปลก แต่ฉันกลัวเธออยู่หน่อยๆ นะ… เอาคำสาปออกให้แล้วก็อย่ามากัดกันล่ะ”

 

แม้จะยังไม่คลายสีหน้าเหยียดหยาม แต่ชีว่าก็จ้องเขม็งมาทางวาห์นราวกับจะถามว่า ‘นี่ไม่ได้คิดจะหลอกกันเล่นใช่ไหม!?’

วาห์นยิ้มจางๆ ก่อนจะพูดต่อ

“ยื่นลิ้นออกมาสิ แล้วก็อย่าลืมที่ขอไว้ล่ะ…”

หลังจากขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดชีว่าก็แลบลิ้นออกมาและเผยให้เห็นตราสามเหลี่ยมที่ฝังอยู่ตรงปลายลิ้น

วาห์นมองเห็นอักษรรูนเล็กๆ ที่สลักตามแนวสามเหลี่ยมและเริ่มใช้พลังเขตแดนเพื่อสลายคำสาปออกอย่างช้าๆ

เขาไม่สามารถลบเครื่องหมายออกได้ในทันทีด้วยวิธีนี้ แต่อย่างน้อยเธอก็จะกลับมาพูดได้อีกครั้ง

 

ผ่านไปอีกนาทีกว่าๆ ชีว่าก็รู้สึกถึงพลังบางอย่างตรงลิ้นขณะที่คำสาปซึ่งกดดันหลอดเสียงของเธอมาตลอดค่อยๆ จางหายไป

เธอเปิดปิดปากเล็กน้อยเพื่อเหยียดกล้ามเนื้อที่ไม่ได้ใช้มานาน ก่อนจะมองวาห์นและพูดขึ้นเป็นครั้งแรก

“เธอเป็นเด็กดีจริงๆ ตอนนี้ก็ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันรู้ว่าตัวเองต้องไปที่ไหนต่อ”

วาห์นถอนหายใจก่อนจะตอบเธอกลับ

“จะปล่อยเดี๋ยวนี้ล่ะ แต่คงต้องขอให้รออยู่นี่ไปก่อนนะ

อีกสักพักจะมีคนมาสอบปากคำพวกเธอนิดหน่อย แต่ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครทำอะไรพวกเธอหรอก

หลังจากนั้นเธอก็จะเป็นอิสระทันที อยากไปที่ไหนก็แล้วแต่เลย…”

พูดจบวาห์นก็นำตราออกให้ทันทีและยื่นธนบัตรปึกหนึ่งมาทางชีว่า

เขาได้มอบเงินให้เป็นจำนวน 300,000 วาลิส เพื่อที่เธอจะได้ใช้มันตั้งตัวและกลับไปใช้ชีวิตตามปกติอีกครั้ง

 

ชีว่าใช้มือถูตรงส่วนที่ตราประทับเคยอยู่และจ้องมองมันด้วยสายตาเกลียดชัง

เธอหันมาหาวาห์นหลังจากสอดธนบัตรเข้าไปในยกทรงและโค้งให้เล็กน้อย

“ตอนแรกนึกว่าเธอคงเป็นเหมือนเจ้าพวกนั้น ต้องขออภัยด้วย

หลังเสร็จธุระของตัวเองแล้ว หนี้ครั้งนี้ฉันจะใช้คืนให้อย่างแน่นอน”

พบพูดจบ ชีว่าก็นั่งลงบนหลังคาแบบไม่เกรงใจชุดเมดที่ใส่อยู่เลย

 

หลังจากที่ทุกคนเข้าใจเจตนาของเขาแล้ว วาห์นก็เริ่มปลดปล่อยพวกเธอและพูดย้ำเรื่อง ‘คิดเรื่องอนาคตของตัวเอง’ อีกครั้ง

หากสามารถทำได้ วาห์นก็อยากจะช่วยให้พวกเธอได้กลับมามีชีวิตปกติ

พอทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว วาห์นจึงส่งกระแสจิตออกไปและในอีก 2 นาทีถัดมา หัวของของเจ้ามังกรยักษ์ก็โผล่ออกมามาพื้นจนพวกสาวๆ ตกใจกันยกใหญ่

วาห์นอธิบายว่ามังกรตัวนี้เป็นพวกของเขาเอง ก่อนจะหันไปคุยกับฟาฟเนียร์บ้าง

“ฟาฟเนียร์ ส่งข้อความไปหามิลานกับโคลอี้ให้ทีสิ บอกพวกเธอว่าให้ไปแจ้งเอน่าแล้วก็พาพวกเธอมาที่นี่ด้วย”

 

ฟาฟเนียร์พยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะพูดทิ้งท้ายด้วยเสียงเด็กๆ และหายกลับเข้าไปในเงามืดอีกครั้ง

(*ได้คับผม~! จะรีบจัดการให้เลยคับ!*)

วาห์นหันกลับไปหาพวกสาวๆ อีกครั้งและเห็นว่าต่างกำลังมองเขาด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

โมน่าเริ่มหัวเราะแบบห้าวๆ และพูดขึ้นเป็นคนแรก

“มังกรของนายดูน่ารักดีนะ”

เอมิรุและมาเอมิต่างมองเธอแปลกๆ ก่อนจะนั่งลงบ้างและกอดกันแบบหลวมๆ

ส่วนเพรเซียนั้นยังคงยืนอยู่แบบเดิมโดยไม่พูดอะไรเลย แม้ว่าตราที่ข้อมือของเธอจะถูกลบออกไปแล้วก็ตาม

ชีว่าดูเหมือนอยากจะพูดบางอย่าง แต่แล้วเธอก็เกิดเปลี่ยนใจและนั่งรอต่อไปตามที่วาห์นขอไว้

—

นอกจากโคลอี้แล้ว ริวเองก็มาด้วยพร้อมใส่ชุดต่อสู้แบบเต็มยศ

โคลอี้มองไปทางพวกสาวๆ บนหลังคาและถามขึ้นทันที

“นี่คือพวกที่นายช่วยไว้ใช่ไหม~เมี๊ยว?”

เมื่อมองต่ออีกหน่อย โคลอี้ก็เห็นว่าแต่ละคนนั้นล้วนเป็นเผ่าพันธุ์ที่ไม่ค่อยได้เห็นกันบ่อยๆ

ถึงจะรู้ใจวาห์นดีอยู่แล้ว แต่หญิงสาวก็อดคิดขึ้นมาไม่ได้ว่าคนรักของตนกำลัง ‘รวบรวมของหายาก’ เพื่อสนองความอยากรู้ของตัวเองอยู่หรือเปล่านะ?

 

วาห์นพยักหน้าตอบและเริ่มอธิบายเรื่องราวทุกอย่างที่เขาไปเจอมาให้ฟัง นั่นรวมถึงเรื่องของฮารุฮิเมะและอิชทาร์แฟมิเลียด้วย

แม้จะเชื่อใจสาวๆ ทั้งหกในระดับหนึ่ง แต่วาห์นก็เฝ้าระวังตัวและไม่หลุดชื่อหรือข้อมูลสำคัญต่างๆ ออกไปแม้แต่อย่างเดียว

แม้กระทั่งตอนนี้ เขาก็ยังไม่ได้บอกชื่อจริงให้พวกเธอรู้เลย

เนื่องจากทั้งสองหัวไวอยู่แล้ว โคลอี้กับริวจึงเข้าใจทันทีและพูดแบบระมัดระวังมากขึ้น

สำหรับรายละเอียดปลีกย่อยต่างๆ เอาไว้จัดการเรื่องทั้ง 6 คนเสร็จแล้วค่อยมาคุยกันทีหลังก็ได้

 

หลังแลกเปลี่ยนข้อมูลกันเสร็จแล้ว โคลอี้ก็ออกไปสอดแนมอาคารของฌอนทัคเพื่อป้องกันไม่ให้มีคนหลบหนี ขณะที่ริวไปจัดการกับชาย 2 คนซึ่งป่านนี้ก็ยังคงขยับไปไหนไม่ได้

แม้วาห์นจะไม่อยากดึงเอลฟ์สาวเข้ามาเกี่ยว แต่ถ้าเธอเล่นอาสามาด้วยตัวเองแบบนี้ เขาก็คงไม่พูดห้ามอะไรแล้ว

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ชายทั้งสองก็ถูกจับมัดเรียบร้อยพร้อมกันกับที่คนของทางกิลด์เดินทางมาถึง

นอกจากกลุ่มทหารยามทั่วไปแล้ว พวกเขายังพาชายร่างสูงมาด้วย

จากออร่าและแรงกดดันที่ชายคนนั้นปล่อยออกมา วาห์นเดาได้ไม่ยากว่าเขาจะต้องเป็นนักผจญภัยเลเวล 5 อย่างแน่นอน

 

ก่อนจะเริ่มการสอบปากคำกันอย่างจริงจัง วาห์นก็เข้ามาถามพวกเธออีกครั้งว่าจากนี้ไปจะเอายังไงต่อ

วาห์นอธิบายให้ฟังว่าหากต้องการ เขาสามารถหาแฟมิเลียให้พวกเธอเข้าร่วมได้ หรือจะให้จัดบ้านพักชั่วคราวให้ก็ไม่ใช่เรื่องที่ยากเกินความสามารถ

เขายังเสริมอีกว่าทาง ‘เจ้าของร้านผู้เพรียบพร้อม’ ยินดีรับทุกคนเข้าทำงานหากพวกเธอเลือกที่จะอยู่ในเมืองต่อแต่ไม่อยากจะไปเป็นนักผจญภัย

ตอนที่ทั้งสองเดินทางมาถึงนั้น ริวก็ได้ส่งกระดาษโน้ตของซีลให้กับเขาไว้แล้ว

ภายในนั้นระบุเรื่องที่วาห์นเพิ่งพูดออกไปและยังมีทั้งลายเซ็นของซีลกับมามามีอากำกับอยู่ด้วย

แม้จะไม่มีทักษะการต่อสู้อยู่เลย แต่เอมิรุกับมาเอมิก็บอกว่าพวกเธออยากขอติดตามวาห์นและทำหน้าที่ในฐานะซัพพอร์ตเตอร์หรือไม่ก็สาวใช้ดูแลบ้าน

สภาวะอดอยากที่บ้านเกิดนั้นทำให้ทั้งคู่ถูกครอบครัวขายตั้งแต่ทีแรก ดังนั้นหากกลับไปอีก ช้าเร็วก็คงโดนแบบเดิมซ้ำ

พอเห็นว่าวาห์นปฏิบัติด้วยเป็นอย่างดี พวกเธอจึงอยากจะตอบแทนเขาด้วยวิธีนี้ไปก่อน

เพราะทำใจไว้ตั้งแต่แรกว่าคงต้องตกเป็นทาสไปชั่วชีวิต ทั้งสองเลยคิดว่านี่เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้ว

 

ชีว่าบอกว่าจะเริ่มจากการจัดการปัญหาของตัวเองก่อนซึ่งก็คงกินเวลานานพอควร

เธอไม่สนใจเรื่องเข้าร่วมแฟมิเลียหรือลงหลักปักฐานในเมือง แต่ก็สัญญาว่าจะตอบแทนวาห์นแน่นอน

โมน่ารู้สึกสนใจเรื่องข้อเสนอเข้าทำงานที่ ‘เจ้าของร้านผู้เพียบพร้อม’ เพราะเธอเองก็ทำงานเป็นสาวเสิร์ฟตอนอยู่บ้านเกิดเช่นกัน

หลังจากที่หมู่บ้านถูกโจรปล้นและเผาทำลาย หญิงสาวก็ต้องลำบากมาตลอดและตกเป็นของเล่นให้กับผู้ชายหลายคนเพียงเพราะเธอสามารถผลิตนมได้

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เธอถูกซื้อขายนับครั้งไม่ถ้วนเพราะเรื่องนี้เช่นกัน

ตอนนี้เธออยากใช้ชีวิตเรียบง่ายโดยไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเยอะ และรู้สึกสนใจทันทีที่วาห์นพูดเรื่องหอพักหญิงของร้าน

 

ชิซูเนะอยากกลับไปที่บ้านเกิดของตัวเองซึ่งอยู่แดนตะวันออกไกล ทว่าเธอก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่นัก

เธอถูกพวกค้าทาสลักพาตัวมาตั้งแต่ยังเล็กและตกเป็นทาสมาแล้วกว่า 5 ปี

ถึงจะไม่ใช่สาวบริสุทธิ์อีกต่อไป แต่ชิซูเนะก็เคยนึกฝันว่าตัวเองจะได้เจอผู้ชายดีๆ และหลบหนีออกจาก 5 ปีแห่งฝันร้ายได้สำเร็จ

เธอหวังว่าเวลาจะช่วยเยียวยาจิตใจจนสามารถกลับไปใช้ชีวิตปกติ ได้แต่งงาน อยู่กิน และสร้างครอบครัวอยู่ที่แผ่นดินเกิด

 

คนที่อาการหนักสุดเห็นจะเป็นเพรเซีย เพราะป่านนี้แล้วเธอก็ยังไม่พูดอะไรเหมือนเดิม

สาวเผ่ามนุษย์แกะไม่เคยสนใจหรือพยายามหว่านล้อมวาห์นตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน

สิ่งที่บรรยายความเป็นเธอได้ดีที่สุดก็คือ ‘หุ่นยนต์ของเล่นที่ถูกเล่นจนพังยับเยิน’

เรื่องแปลกประหลาดก็คือเพรเซียนั้นยังเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่ คาดว่าเธอคงถูกทรมานอย่างหนักเป็นเวลาหลายเดือนก่อนที่เจ้านายคนก่อนจะรู้สึกเบื่อและขายเธอกลับไป

วาห์นอยากบอกว่าตนสามารถรักษาแผลเป็นให้ได้ แต่สำหรับตอนนี้ มันคงเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมากเพราะเขาจำเป็นต้องสัมผัสร่างกายของเธอด้วย

นอกจากใบหน้าแล้ว ร่างกายทุกส่วนของเธอก็แทบจะไม่มีผิวดีๆ ให้เห็นอยู่เลย

หากเธอยอมให้เขาลบแผลเป็นออก มันก็คงจะเป็นขั้นตอนที่กินเวลายาวนานมากแน่นอน

 

ในกลุ่มพนักงานกิลด์ที่เดินทางมาถึง เอน่าเองก็ตามมาด้วยและเป็นผู้จดบันทึกคำให้การของพวกสาวๆ ด้วยตัวเองก่อนจะส่งทีมสืบสวนไปยังอาคารของฌอนทัค

เรื่องแค่นี้คงไม่อาจหยุดการค้าทาสในเมืองลงได้ แต่อย่างน้อยพวกมันก็คงต้องหลบๆ ซ่อนๆ ไปสักระยะหนึ่ง

เหล่าทาสในตึกคงจะได้รับการดูแล ช่วยเหลือ หรือไม่ก็ถูกส่งตัวกลับบ้านเกิดซึ่งก็ไม่ต่างไปจากวิธีของวาห์นมากนัก

พวกที่ประสบปัญหามากหน่อยก็อาจจะได้รับการศึกษาจากทางกิลด์ก่อนจะผันตัวมาเป็นพนักงานต้อนรับหรือไม่ก็พนักงานดูแล

สุดท้ายแล้วพวกเธอคงจะได้เจอกับผู้ชายดีๆ ตกลงแต่งงารกัน และเกษียณเมื่อถึงเวลาอันควร… หรืออย่างน้อยวาห์นก็หวังให้เป็นแบบนั้น

 

หลังจากให้การเสร็จแล้ว ชีว่าก็หายไปจากตรงนั้นทันที ในขณะที่ชิซูเนะและโมน่าถูกริวพากลับไปร้าน

ชิซูเนะเองก็ได้รับเงินจากวาห์นเพื่อใช้เดินทางกลับบ้านเช่นกัน แต่เธออยากอยู่ในเมืองไปก่อนสักระยะเพื่อพักฟื้นและเตรียมตัวสำหรับการเดินทางไกล

จากนั้นวาห์นก็พาเอน่ากลับมาที่คฤหาสน์ฮาร์ธพร้อมกันกับเอมิรุ มาเอมิ และเพรเซีย

วาห์นหวังลึกๆ ว่าเฟนเรียร์และทีน่าอาจจะช่วยทำให้เพรเซียเปิดใจและขอเข้ารับการรักษาแผลได้ด้วยตัวเอง เพราะตอนนี้เขาเองก็จนปัญญาจริงๆ

เอมิรุและมาเอมิจะรับหน้าที่เป็นสาวใช้และคอยดูแลคฤหาสน์โดยรวม อีกหน้าที่หนึ่งของพวกเธอก็คือซัพพอร์ตเตอร์ (ฝ่ายสนับสนุน) ของเฮสเทียแฟมิเลีย

 

ระหว่างเดินทางนั้นเอน่าเอาแต่ทำสีหน้าแปลกๆ ขณะปล่อยให้วาห์นเดินจูงมือผ่านแสงแดดอ่อนๆ ของยามบ่าย

วาห์นเองก็สังเกตสีหน้าของเธอเช่นกัน

“ขอโทษที่ทำให้เรื่องยุ่งยากนะ เอน่า… แต่ตอนนั้นฉันทิ้งพวกเธอไปไม่ได้จริงๆ”

หูของอดีตทาสทั้งสามเริ่มกระตุกพร้อมกันโดยที่วาห์นไม่รู้ตัวเลย นั่นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าพวกเธอกำลังตั้งใจฟังแบบสุดๆ

“ฉันรู้แล้ววาห์น ทำแบบนี้ก็สมกับเป็นนายแล้วล่ะ… นี่แหละเป็นเหตุที่ฉันไม่อยากปล่อยให้นายเข้าไปในย่านนั่น

เห็นแล้วใช่ไหมว่านั่นไม่ใช่สถานที่ที่ทางกิลด์จะยื่นมือเข้าไปดูแลได้ตลอด

สัญญากับฉันได้ไหมว่าต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีก… แต่ถ้าเลี่ยงไม่ได้จริงๆ อย่างน้อยมาบอกกันก่อนก็ยังดี…”

 

วาห์นพยักหน้าก่อนจะเอนตัวลงมาหอมแก้มและกระซิบเขาๆ

“ขอบใจนะ เอน่า… ต้องให้เธอมาตามดูแลตลอดเลย พอคิดเรื่องที่ทีไร ฉันล่ะดีใจจริงๆ ที่จะได้เธอมาเป็นภรรยา…”

วาห์นเริ่มทำหน้าราวกับกำลังวาดฝันในอนาคตอยู่ อันที่จริงเขาก็กำลังทำอย่างที่ว่านั่นแหละ มันเป็นสีหน้าที่ดูสงบและมีความสุขมาก

เอน่ามองกลับมาด้วยสีหน้าเอียงอาย ก่อนจะถอนหายใจและพูดพึมพำเบาๆ

“เลื่อนวันแต่งให้เร็วขึ้นมาอีกดีไหมเนี่ย…?”