Endless Path : Infinite Cosmos, อนันตวิถีจักรวาล - ตอนที่ 144

หลังอ่านข้อมูลจบแล้ว วาห์นก็อธิบายให้นานูฟังขณะที่เธอใส่เสื้อผ้า

พอฟังจนจบ เธอก็ตื่นเต้นมากที่ได้ยินว่าอัตราการเติบโตจะขึ้นอยู่กับความรู้สึกที่มีต่อวาห์น

เธอทั้งหลงใหลและเคารพบูชาเขาอยู่แล้ว และตอนนี้ยังมีโอกาสแข็งแกร่งขึ้นด้วยเรื่องแบบนี้อีก

นานูรู้สึกว่าอนาคตของเธอนั้นช่างสดใสเหลือเกิน

วาห์นพบว่าค่าความชื่นชอบของเธอจู่ๆ ก็เพิ่มมาจนเต็ม 100 เช่นกันและรีบอ่านข้อมูลจากระบบทันที

 

//นานูมีค่าความชื่นชอบเต็มแล้ว//

 

//ภารกิจสำเร็จ: [ความปรารถนาของหัวใจ: C-SS]//

 

เกรดความสำเร็จ: B

 

รางวัล: 10,000 OP, 1x [เครื่องพิสูจน์ความรัก], [ความปรารถนาของหัวใจ: นานู]

 

รางวัลจากเกรด: 5,000 OP, 1x [คัมภีร์เสริมสกิล: B]

 

[เครื่องพิสูจน์ความรัก]

 

ระดับ: พิเศษ

 

การใช้งาน: เสกไอเท็มที่ผู้รับต้องการที่สุดในตอนนี้ออกมา

คำเตือน: ไอเท็มจะถูกผูกไว้กับผู้รับทันที

 

วาห์นสนใจ [เครื่องพิสูจน์ความรัก] มากและตัดสินใจลองใช้มันดูเพราะอยากรู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น

เกิดแสงสว่างวาบจนทั้งคู่ตกใจ และแล้วก็มีปลอกคอสีแดงปรากฏขึ้นมาอยู่บนมือของวาห์น

มันมีแถบโลหะขนาดเล็กห้อยลงมาจากด้านหน้าและชวนให้นึกถึงสิ่งที่สัตว์เลี้ยงมักสวมใส่

ทันทีที่มันถูกเสกออกมา ดวงตาของนานูก็เริ่มเปล่งประกายราวกับได้พบสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในโลก

จากนั้นเธอก็เริ่มเขย่งเท้าขณะยกคางขึ้นสูงแบบไม่พูดไม่จา

 

ปลอกคอชิ้นนี้เกิดจากการที่เขานึกถึงนานูในระหว่างที่ใช้ไอเท็มซึ่งดูสมเหตุสมผลมากหากนึกย้อนถึงเรื่องธรรมเนียมของชนเผ่าทางใต้

มันอยู่ในพิธีการขั้นสุดท้ายของคู่ครองซึ่งฝ่ายที่มีศักดิ์เหนือกว่าจะต้องให้ปลอกคอแก่ฝ่ายที่มีศักดิ์ต่ำกว่า

เพราะวาห์นได้เตียมใจไว้แล้ว เขาจึงนำมันไปสวมไว้ที่คอของนานูทันทีจนเธอได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

หางของเธอส่ายไปมาอย่างแรงจนแทบจะหลุด และวาห์นก็อดสงสัยไม่ได้ว่าพวกเชียนโธรปไม่เจ็บกล้ามเนื้อกันบ้างเลยเหรอถ้ามันจะส่ายแรงขนาดนี้?

 

หลังจากติดปลอกคอเรียบร้อย มันก็หดลงและปรับขนาดให้พอดีกับคอของนานูอย่างเบ็ดเสร็จ

เธอยกมือทั้งสองขึ้นมาจับมันไว้ก่อนจะเผยยิ้มกว้างและหันไปพูดกับวาห์น

“ขอบคุณค่ะ นายท่าน มันดูไร้ที่ติจริงๆ”

วาห์นไม่เคยเห็นนานูมีความสุขขนาดนี้มาก่อน เขาจึงได้แต่หัวเราะแห้งๆ และลูบหูของเธอ

เธอเริ่มเอาหัวมาถูกับฝ่ามือของเขาและวาห์นก็เริ่มนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับอนูบิสในคืนแรกที่พวกเขามาอยู่ที่นี่

ก่อนที่จะมีอะไรเลยเถิดไปมากกว่านี้ เขาก็ดึงมือออกโดยนานูได้แต่จ้องตามมันไปอย่างโหยหา

 

เมื่อนานูได้รับปลอกคอและแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็เริ่มทำงานของวันนี้กัน

เพราะเวลาดูเหมือนจะหยุดเดินทุกครั้งที่เขาใช้มัน วาห์นจึงใช้ [ความปราถนาของหัวใจ: นานู] หลังจากที่เจ้าตัวเดินออกไป

อากาศรอบตัวดูเหมือนจะหยุดนิ่งและเวลาก็เริ่มเดินช้าลงขณะที่มีภาพแล่นเข้ามาในหัวของวาห์น

แต่น่าแปลกมาก เพราะรอบนี้ดูเหมือนภาพจะต่างไปจากที่แล้วๆ มา

 

วาห์นกำลังอยู่ในมิติสีดำสนิทและรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนผืนน้ำ

ที่ยืนอยู่ด้านหน้าของเขาก็คือเด็กผู้หญิงในสภาพเปลือยเปล่า และวาห์นก็จำได้ว่านั่นเป็นร่างจำลองของนานูตอนปัจจุบันนั่นเอง

เมื่อตรวจสอบตนเอง วาห์นก็พบว่าเขากำลังอยู่ในร่างของตัวเองแทนที่จะมองเห็นผ่านมุมมองของฝ่ายตรงข้าม

นานูเดินเข้ามากอดวาห์นที่เอวและวางศีรษะไว้ตรงแผงอกขณะพูดขึ้น

“ฉันพบสิ่งที่หัวใจปรารถนาแล้วค่ะ นายท่านของฉัน…”

 

มิติสีดำแตกออกเป็นชิ้นเล็กๆ และวาห์นก็สังเกตว่าชิ้นส่วนเหล่านั้นคือเศษความทรงจำต่างๆ ที่แสดงให้เห็นถึงชีวิตในอดีตของนานู

เขาไม่มีโอกาสที่จะได้สัมผัสกับพวกมันเลย เพราะดูเหมือนเธอจะทิ้งทุกอย่างเอาไว้ข้างหลังหลังจากที่ยอมรับเขาแล้ว

ตอนนี้ สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ก็คือร่างจำลองที่กำลังโอบเอวของเขาและเอาหน้ามาถูกับแผงอกอย่างรักใคร่

 

เวลาเริ่มเดินขึ้นอีกครั้งขณะที่อากาศกลับมาเป็นแบบเดิม

วาห์นรู้สึกงุนงงเล็กน้อยขณะจ้องมองด้านหลังของนานูและเห็นว่าหางของเธอยังคงส่ายไปมาอย่างมีความสุข

เขาถอนหายใจแต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความเครียด แต่เป็นเพราะความน่ารักที่เด็กสาวตรงหน้ากำลังแผ่ออกมา

ถึงจะยังไม่ได้ทำอะไรเธอ แต่นานูก็หลงเขาจนหัวปักหัวปำไปแล้ว

วาห์นสัญญาไว้ในใจว่าจะทำให้ดีที่สุด และเริ่มเปิดระบบเพื่อตรวจสอบข้อมูลอีกครั้ง

 

//ความปรารถนาของหัวใจ: นานู] สำเร็จแล้ว ปลดล็อคค่า ‘ความรัก’ แล้ว//

 

[นานู]: ค่าความรัก 78(อุทิศตัว)

 

//สายใยผูกพันถูกเชื่อมต่อเข้ากับ [นานู]//

 

//เริ่มต้นภารกิจเสริม//

 

[ภารกิจ: ความรับผิดชอบของหัวหน้าครอบครัว, ทำซ้ำได้]

 

ระดับ: B – SS

 

เป้าหมาย: ทำให้นานูตั้งครรภ์ (0) ดูให้แน่ใจว่าการทำคลอดเป็นไปได้ด้วยดี; จำนวนเด็กในปัจจุบัน (0)

 

รางวัล: 100,000 OP, 1x [ผู้พิทักษ์:(ไร้นาม)]

 

เงื่อนไขความล้มเหลว: เสียชีวิต, นานูเสียชีวิต, (ไร้นาม) เด็กเสียชีวิต

 

ผลจากความล้มเหลว: กรรมชั่ว 200 (0)

 

มันดูคล้ายกับตอนของทีโอน่าไม่มีผิด

วาห์นยังปลดล็อคค่าความรักกับนานูรวมไปถึง ‘ภารกิจเสริม’ ที่ดูเหมือนมักจะมาพร้อมกันค่าๆ นี้

เป็นเวลาครู่หนึ่งที่วาห์นจินตนาการภาพของเด็กสาวตัวน้อยที่กำลังตั้งท้อง

แต่แล้วสมองของเขาก็สะท้านให้กับภาพแปลกๆ นี้เพราะมันดู ‘ชอบกลๆ’ อยู่

ด้วยความสูงและขนาดปัจจุบันของเธอ ทำให้มันเป็นภาพที่แปลกเอามากๆ และวาห์นมั่นใจว่าเรื่องแบบนี้นั้นจะต้องรอจนกว่าเธอจะโตมากกว่านี้ก่อน

 

หลังจัดการเรื่องในระบบเสร็จแล้ว วาห์นก็เริ่มทำงานและตัดสินใจว่ารอบนี้จะลองสร้างหอกขึ้นมาบ้าง

แม้จะไม่ได้เตรียมด้ามหอกเอาไว้ แต่วาห์นก็อยากจะลองทำมันขึ้นมาด้วยโลหะเวทมนตร์และเคลือบมิธริลเอาไว้ด้านนอก

เขาได้ศึกษาเรื่องวงจรเวทมนตร์มาอย่างดีแล้วและยังจำรูปแบบวงจรต่างได้ขึ้นใจขณะที่ค่อยๆ สลักมันลงบนตัวหอกอย่างประณีต

ความผิดพลาดเพียงนิดเดียวในตัวโครงสร้างวงจรก็อาจทำให้หอกระเบิดได้หากมีการใส่มานาเข้าไปมากเกินขีดจำกัด

วาห์นไม่อยากเป็นช่างที่ขึ้นชื่อว่าชอบทำให้ลูกค้าบาดเจ็บหรือพิการ ดังนั้นเขาจึงต้องทำทุกขั้นตอนอย่างละเอียด

 

เพราะความพยายามที่มากเป็นพิเศษโดยที่ยังไม่ได้เริ่มทำหัวหอกเลย ตอนนี้วาห์นได้ใช้เวลาไปแล้วเกือบแปดชั่วโมงเพื่อทำด้ามของมัน

ส่วนที่ยากที่สุดก็คือการทำให้มิธริลเป็นแถบบางพอจนสามารถขดไปกับตัวด้ามได้

โชคดีที่หลังจากล้มเหลวไปบ้าง เขาก็ทำมันสำเร็จและได้รับตัวหอกที่ยาว 3 เมตรมาวางอยู่บนโต๊ะ

วาห์นยังไม่ถึงจุดที่สามารถหล่อโลหะให้เป็นรูปร่างซับซ้อนได้ แต่ความเรียบง่ายของตัวหอกก็ทำให้เขารู้สึกว่ามันดูดีไปอีกแบบ

 

แม้ว่าเขาจะตกแต่งดาบคู่จากวันก่อนไปมากพอควร แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอาวุธทุกชิ้นจะต้องดูสลับซับซ้อนอยู่เสมอไป

บ่อยครั้งที่ประสิทธิภาพของไอเท็มนั้นจะขึ้นอยู่กับวัตถุดิบที่ใช้และโครงสร้างภายใน ไม่ใช่ที่ตัวลักษณะภายนอก

ดาบทามาฮากาเนะที่วาห์นมอบให้ไอส์เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดของอาวุธที่เรียบง่ายและดูน่าเกรงขามมาก

วาห์นถือหอกสีนิลที่ถูกห่อด้วยแถบมิธริลสีน้ำเงินเข้มและตรวจสอบมันอย่างพึงพอใจ

 

เขาใช้เวลาที่เหลืออีกสองชั่วโมงก่อนอาหารเย็นเพื่อทำหัวหอกและใช้หลักการที่เพิ่งเรียนรู้มาสดๆ

เขามุ่งเน้นไปที่ความทนทานและประสิทธิภาพแทนการออกแบบที่ซับซ้อน

ผลที่ออกมาก็คือหัวหอกที่มีความยาว 27 ซม. และมีส่วนโค้งเว้าเล็กน้อยก่อนมาบรรจบกับปลายแหลมคม

พอเอามาติดกับด้ามหอกแล้ว ตอนนี้มันดูเป็นหอกสีดำที่ดูเรียบๆ แต่ก็ส่องประกายเล็กน้อยที่ดูอันตรายหากจ้องมันนานเกินไป

 

วาห์นรู้สึกราวกับตัวหอกจะสามารถทะลุผ่านความมืดและโจมตีเข้าเป้าได้อย่างแม่นยำหากผู้ใช้มันมีความสามารถมากเพียงพอ

เมื่อนึกถึงภาพใบมีดสีนิลที่สะท้อนแสงจันทร์ วาห์นจึงตั้งชื่อให้กับมันว่า [ทะลวงจันทรา] และได้รับ 1005 OP จากระบบเป็นการปิดท้าย

วาห์นตกใจกับจำนวน OP ที่ได้รับและเริ่มตรวจสอบข้อมูลของ [ทะลวงจันทรา] ในระบบ

 

————————————————————————-

 

[ทะลวงจันทรา]

 

ระดับ: B (เวทมนตร์)

 

ช่อง: 1

 

พลังโจมตี: 330+30

 

พลังโจมตีเวทมนตร์: 441

 

คุณสมบัติ: เจาะทะลวง (B), ความคงทน (C)

 

หอกธรรมดาที่รวมเอาความงดงามและเรียบง่ายมาไว้ด้วยกันเพื่อประสิทธิภาพสูงสุด

ภายใต้แสงจันทร์ อาวุธชิ้นนี้จะสะท้อนแสงที่แฝงไปด้วยอันตรายและดึงผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของมันเข้าสู่อ้อมกอดนิรันดร์แห่งราตรีกาล

ผู้ใช้จะได้รับการเสริมพลังเมื่ออยู่ภายใต้แสงจันทร์

 

————————————————————————-

 

เป็นอีกครั้งที่วาห์นสังเกตเห็นว่าความคิดของเขาดูเหมือนจะสะท้อนออกให้เห็นหลังการตั้งชื่อไอเท็ม

เพราะกำลังจินตนาการถึงตัวหอกที่สามารถตัดผ่านแสงจันทร์ขณะตั้งชื่อ มันจึงนำความคิดนั้นมาใช้และพัฒนาตัวเองตามความตั้งใจของเขา

วาห์นรู้สึกสับสนเพราะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังใช้ความสามารถในการตั้งชื่อของ [ผู้ดูแลบันทึกแห่งนภา] แม้มันจะติดคูลดาวน์อยู่ก็ตาม

ถึงจะไม่ได้มีผลที่รุนแรงแบบตอนตั้งชื่อให้ฟาฟเนียร์ แต่วาห์นก็รู้สึกว่าพลังงานของเขาหายไปเล็กน้อยหลังจากทำการ ‘ตั้งชื่อ’ เสร็จ

 

คอนนี้ก็เกือบจะถึงเวลาอาบน้ำแล้ว นานูกับวาห์นจึงทำความสะอาดห้องทำงานและมีเวลาเหลือนิดหน่อยก่อนที่อนูบิสจะมาตาม

วาห์นตั้งใจว่าจะลับหอกต่ออีกนิด แต่ดูเหมือนนานูอยากใช้โอกาสนี้เพื่อใกล้ชิดเขาให้มากขึ้น

เธอไม่ได้พูดอะไรแต่ก็มายืนอยู่หน้าวาห์นด้วยรอยยิ้มพร้อมกับหางที่ส่ายไปมา

วาห์นยื่นมือออกมาลูบผมบ็อบสั้นและหูแหลมๆ จนนานูเริ่มเอาหัวมาถูมือกลับบ้าง

แม้จะค่อนข้างกังวลว่าเธออาจเกิดสภาวะ ‘เครื่องติด’ แบบอนูบิส แต่วาห์นสังเกตเห็นว่าออร่าของเธอยังดูคงที่เหมือนเดิม

ดังนั้นเขาจึงลูบเธอต่อไปอีกสิบนาทีจนกระทั่งอนูบิสมาถึง

 

หลังจากนั้นทุกอย่างก็ดำเนินตามปกติขณะที่วาห์นอาบน้ำร่วมกับทุกคนแล้วก็ทานอาหารเย็นแสนอร่อย

มันดูต่างไปจากคืนก่อนๆ เพราะอนูบิสสนับสนุนให้เด็กๆ พูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่ได้เรียนรู้ไปในวันนี้และการที่วาห์นอยู่ในวงสนทนาด้วยนั้นทำให้พวกเขาตื่นเต้นมาก

วาห์นรู้สึกพอใจเพราะการให้คำชมเชยเล็กน้อยก็ทำให้พวกเขาพยายามมากขึ้นกว่าเดิมแล้ว

 

ทุกคนทำความสะอาดตามปกติและไปปฏิบัติหน้าที่ต่อ ในขณะที่อนูบิส วาห์นและนานูมุ่งหน้ามาทางห้องนอนของเขา

แม้นานูจะรู้ว่าเธอไม่สามารถอยู่กับเขาตอนกลางคืนได้ แต่เธอก็รู้สึกว่ามันเป็นหน้าที่ที่ต้องไปส่งและกล่าวราตรีสวัสดิ์กับผู้เป็นนาย เหมือนกับที่อนูบิสทำก่อนที่เขาจะเข้านอนและหลังจากตื่นขึ้นมาในตอนเช้า

วาห์นลูบหัวเด็กสาวอยู่พักหนึ่งก่อนจะส่งเธอไปนอน

พอเธอเดินลับตาไปแล้ว อนูบิสก็พูดขึ้น

“ฉันเห็นว่านายท่านให้ปลอกคอกับเธอแล้วสินะคะ”

 

วาห์นพยักหน้าเพราะมันไม่ได้เป็นความลับอะไร แม้แต่นานูเองยังเอามันไปอวดให้เด็กคนอื่นดูเลย

เด็กสาวอีกสองคนดูเหมือนจะอิจฉานิดๆ และเริ่มส่งสายตาแปลกๆ มาทางวาห์น แต่นานูก็แก้ไขพฤติกรรมของพวกเธอในทันทีและบอกให้ทุกคนตั้งใจทำทุกอย่างให้มากกว่าเดิม

อนูบิสนั้นปิดปากเงียบมาพักหนึ่งแล้วจนวาห์นสงสัยว่าทำไมเธอถึงดูอึมครึมแบบนี้

 

อนูบิสขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะรวบรวมความกล้าและพูดความในใจออกมา

“นายท่าน ฉันเองก็อยากจะได้ปลอกเหมือนกันนะคะ

ฉันเป็นข้ารับใช้ของนายท่านแล้ว และการไม่มีปลอกคอมันทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลย

ตอนแรกก็ไม่อยากจะพูดอะไร แต่พอเห็นนานูได้มันไปแล้ว… ฉันทนเก็บเรื่องนี้ไว้ไม่ไหวแล้วนะคะ!”

วาห์นรู้สึกประหลาดใจกับการระเบิดอารมณ์อนูบิส เพราะเธอดูผิดจากที่แล้วๆ มามาก

 

วาห์นไตร่ตรองคำพูดของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ปลอกคอสีดำจะปรากฏขึ้นในมือของเขา

ตอนแรกเขาไม่ได้ให้ความสนใจกับมันมากนัก แต่ตอนนี้สังเกตเห็นแล้วว่ามันมีโทนสีคล้ายกับเสื้อผ้าของอนูบิส และเขาก็ตระหนักว่าเธอคงซื้อปลอกคอนี้มาโดยตั้งใจว่าจะสวมมันในอนาคต

ตอนนี้สภาพของอนูบิสดูเป็นเอาหนักกว่านานูมาก

เธอกำลังเข้าสู่ภาวะตึงเครียดสูงและตื่นเต้นแบบสุดๆ ขณะที่เข้ามาใกล้วาห์นและเงยคางขึ้น

 

หลังคลายปลอกคอออกแล้ว วาห์นก็เอื้อมมือไปที่ลำคอของอนูบิสและสวมมันเข้าไป

มันต่างจากปลอกคอที่เขาได้รับจากในระบบนิดหน่อย

ปลอกคอสีดำไม่ได้ปรับขนาดแบบอัตโนมัติ ดังนั้นวาห์นจึงต้องเป็นคนรับหน้าที่ปรับมันเอง

และเนื่องจากนี่เป็นครั้งแรก เขาจึงคำนวณพลาดและทำให้มันแน่นขึ้นกว่าที่ควรจะเป็นจนอนูบิสร้องครางออกมาเบาๆ

ปกติแล้ววาห์นอาจจะไม่ได้ยิน แต่เพราะอยู่ใกล้กันมาก วาห์นจึงได้ยินเสียงนั่นและทำให้หัวใจของเขาสั่นไปเล็กน้อย

 

เขาคลายปลอกคอออกก่อนจะพึมพำขอโทษ

อนูบิสที่ยังเงยคางขึ้นเหลือบมองวาห์นด้วยสีหน้า ‘เจ็บปวด’ และกระซิบเบาๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ นายท่าน แน่นกว่านั้นอีกนิดก็ได้นะคะ…”

วาห์นกลืนน้ำลายก่อนจะค่อยๆ กระชับปลอกคอให้แน่นขึ้นอีกครั้ง

ถึงเธออยากจะเชียร์ให้เขาปรับมันเข้ามาอีก แต่วาห์นตัดสินใจว่า ‘ปลอดภัยไว้ก่อน’ จะดีกว่า และเว้นช่องว่างระหว่างคอของเธอและปลอกคอไว้นิดๆ ก่อนจะติดมันให้เข้าที่

 

พอทำเสร็จแล้ว อนูบิสก็ดูทั้งดีใจปนเศร้าๆ ในเวลาเดียวกันขณะที่วาห์นสัมผัสได้ถึงความขัดแย้งในใจของตัวเอง

เขาเริ่มลูบหัวของเธอตามปกติ ก่อนจะหันหลังกลับและมุ่งหน้าเข้าสู่ห้องนอน

หลังจากประตูห้องนอนของวาห์นปิดลง อนูบิสก็ยังคงยืนอยู่กับที่ขณะลูบคลำไอเท็มชิ้นใหม่ด้วยมือทั้งสองข้าง

เธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่และเริ่มเดินเข้าไปในห้องของตัวเองอย่างมีความสุข

 

เป็นคืนที่สามแล้วที่วาห์นนอนลงบนเตียงก่อนจะเพ่งจิตเข้าไปในลูกแก้วสีดำ

ทันทีที่มาถึงมิติขาวดำ เขาก็เปิดใช้ร่างพยัคฆ์ขาวและพลังเขตทันทีก่อนจะตรวจสอบบริเวณรอบๆ อย่างรวดเร็ว

มันดูคล้ายกับตอนที่เขาเข้ามาที่นี่ครั้งแรก… มิติอันไร้ที่สิ้นสุดโดยแบ่งออกเป็นสีขาวบนพื้นและสีดำบนท้องฟ้า

 

วาห์นดูสับสนเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ลดการระวังตัวและคอยสอดส่องเพื่อมองหาหญิงสาวผมบลอนด์

หลังผ่านไปเกือบชั่วโมง เธอก็ยังไม่ปรากฏตัวขึ้นและวาห์นเริ่มสงสัยแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติหรือเปล่า

วาห์นคิดว่าเธออาจจะอยากเล่นตลกด้วย ดังนั้นเขาจึงเฝ้าระวังไปเรื่อยๆ จนเหมือนเวลาล่วงเลยผ่านไปครึ่งวัน แต่เขากลับพบว่าเวลาในระบบเพิ่งจะผ่านไปเพียงสิบวินาทีเอง

แม้จะไม่ได้สังเกตเรื่องนี้มาก่อน แต่ดูเหมือนการไหลเวียนของเวลาในมิตินี้จะต่างไปจากด้านนอกมาก

 

พอผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดวาห์นก็ลดการป้องกันลงมาและลดระดับออร่าก่อนจะมองไปรอบๆ มิติว่างเปล่า

เขาคาดว่าทันทีที่ทำแบบนี้ หญิงสาวจะลอบโจมตีเข้ามาแน่นอน แต่ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น

วาห์นนั่งลงและจดจ่อไปกับการฟื้นฟูพลังงานของเขาขณะที่แบ่งสมาธิออกไปดูรอบๆ

อย่างไรก็ตาม หลังจากเวลาผ่านไปกว่าหนึ่งวันแล้ว หญิงสาวก็ยังไม่ยอมออกมาสักที

 

วาห์นเริ่มรู้สึกกังวล เพราะแม้จะรู้วิธีเข้ามาในนี้ แต่เขาก็ไม่เคยได้ออกไปแบบปกติๆ

พี่สาวบอกว่าถ้าพยายามมากพอ เขาจะสามารถทำลายมิตินี้ได้ด้วยการใช้สกิล [ทลายพันธนาการ] แต่มันจะทำลายลูกแก้วไปด้วย

วาห์นถอนหายใจและเริ่มเพ่งสมาธิไปยังสกิลที่สองที่เพิ่งได้รับมาเมื่อสองสามวันก่อน (TL: มนตราแห่งอนันตกาล)

แม้จะได้ยินเสียงแว่วๆ ออกมาจากในหัว แต่วาห์นก็ยังฟังมันไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว

 

ไม่นานหลังจากที่เขาเริ่มทำสมาธิ ร่างของหญิงสาวก็ปรากฏออกมาจากอากาศที่ดูบิดเบี้ยว

เธอปิดผนึกพลังของตัวเองอย่างสมบูรณ์ขณะค่อยๆ เดินเข้าหาด้านหลังวาห์นโดยไม่ถูกตรวจจับ

แม้พลังเขตแดนของวาห์นจะขยายออกไปทั่วร่างกาย แต่เขาก็ไม่อาจสัมผัสถึงหญิงสาวที่ลบตัวตนจนเบาบางว่ามิติรอบๆ ได้เลย

 

ขณะที่พยายามทำความเข้าใจกับเสียงภายในดวงวิญญาณ ทันใดนั้นวาห์นก็รู้สึกเจ็บกล้ามเนื้อที่คออย่างรุนแรง

เขาลืมตาตื่นขึ้นมาทันทีแต่กลับพบว่าร่างกายไม่ยอมทำตามที่สมองสั่ง

ความหวาดกลัวของวาห์นพุ่งสูงขึ้นมาอย่างมหาศาล

เขาเริ่มนึกถึงฝันร้ายในอดีตที่มักตามมาหลอกหลอนเป็นครั้งคราว

แม้จะยังสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นแปลกๆ ตรงช่วงไหล่ แต่สิ่งเดียวที่วาห์นสัมผัสได้แจ่มชัดที่สุดก็คือ ‘แรงดูด’ ที่กำลังดึงเลือดของเขาออกมาจากร่างกาย…