Endless Path : Infinite Cosmos, อนันตวิถีจักรวาล - ตอนที่ 139

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่วาห์นได้ยินคำถามแบบนี้ จึงไม่รู้สึกตกใจเลยเมื่อถูกถามว่าเขาเป็นมนุษย์จริงๆ หรือเปล่า

มือของเด็กหนุ่มยังคงง้างธนูเอาไว้สุดแขนขณะถามย้อนกลับไป

“ตั้งใจจะฆ่ากันขนาดนี้คงไม่ต้องเสียเวลามาถามแล้วมั้ง?”

เพราะเธอยังไม่ได้เริ่มโจมตีมาอีกระลอก วาห์นจึงไม่ต้องการที่จะเป็นคนเปิดฉากโจมตีก่อน

เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสมากและยังไม่ฟื้นตัวดีนัก

หญิงสาวหรี่ตาและถามย้อนโดยที่ไม่ตอบคำถามของเขาเช่นกัน

“ถ้าฉันอยากทำแบบนั้นจริงๆ คิดเหรอว่านายจะยังมายืนพูดอยู่ได้?”

คำพูดของเธอทำเอาวาห์นเสียวสันหลังวาบขณะเตรียมที่จะปล่อยลูกศรทันทีหากมีการเคลื่อนไหวเกิดขึ้น

แม้จะดูเหมือนกับภาพสโลว์โมชั่ในสายตาของวาห์น แต่เธอก็ยกมือขึ้นมาได้เร็วกว่าที่จะเขาปล่อยลูกศรออกไปได้ทัน

“นีวิส คาซัส” (Nivis Casus) หญิงสาวเอ่ยออกมาเบาๆ

ทันใดนั้น พื้นที่รอบๆ ตัววาห์นในระยะ 300 เมตรก็ระเบิดออกมาเป็นน้ำแข็งและหิมะจำนวนมาก

วาห์นรู้สึกว่าร่างกายกำลังถูกห่อหุ้มไปด้วยพลังแห่งธาตุน้ำแข็งขณะที่พวกมันเริ่มเข้ามาแช่แข็งแขนขาแม้ ‘เพลิงนิรันดร์’ จะทำการต่อต้านไปแล้วก็ตาม

เขาหายใจไม่ออกขณะที่ความหนาวเย็นกัดกินเข้ามาอย่างช้าๆ โดยหมายจะแช่แข็งทุกส่วนของเขา

ความหวังลมๆ แล้งๆ ที่จะต่อกรกับหญิงสาวเหือดหายไปในทันที จนเหลือแต่ความหวาดกลัวและความเกรี้ยวกราดที่สุมอยู่ในอก

ขณะที่กำลังจะยอมแพ้ต่อ ‘เทพธิดา’ ตรงหน้า เขาก็รู้สึกถึงแรงกดจากฝ่ามือขณะที่พลังมหาศาลส่งเขากระเด็นออกไปนอกระยะเขตแดนน้ำแข็ง

เขาไถลตามพื้นไปหลายร้อยเมตรก่อนที่จะหยุดลง

เกิดแสงไฟสว่างวาบ และหญิงสาวคนนั้นก็มายืนอยู่เหนือร่างขณะมองลงมาด้วยสายตาเหยียดหยาม

“คิดว่าฉันตั้งใจจะฆ่านายอยู่ไหม?”

ความกลัวไม่ได้จางหายไปจากจิตใจของวาห์นเลยแม้แต่น้อย แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าความเกรี้ยวกลับเพิ่มขึ้นจนเลือดในกายเดือดปุดๆ

หญิงสาวดูเหมือนจะไม่พอใจกับท่าทางของเขาและพยายามผสานน้ำแข็งเข้าไปในพื้นที่โดยรอบอีกครั้งเพื่อบังคับให้เขายอมแพ้

เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ยอมแพ้ได้แล้วนะเจ้าหนู คงรู้สึกไม่ชอบที่โดนแบบนี้งั้นสิ แต่นายก็ต้องแกร่งกว่านี้มากนะถึงจะมาต่อกรกับฉันได้

ถ้ายังดื้อไม่หยุดล่ะก็ ฉันจะฆ่านายจริงๆ ด้วย”

วาห์นรู้สึกได้ว่าเธอไม่ได้พูดโกหกและไม่ได้พยายามจะฆ่าเขาจริงๆ แต่การที่ถูกอัดไปรอบๆ ตามความพึงพอใจของเธอนั้นกลับทำให้เกิดความกลัวว่าเขาอาจจะตายขึ้นมาจริงๆ ก็ได้

วาห์นพยายามดับความหวาดกลัวนั่นและเปลี่ยนจากเต่าของเขาไปเป็นร่างนกไฟแทน

ทันทีที่ร่างของเขาเปลี่ยนไป น้ำแข็งรอบๆ บริเวณก็สลายไปในทันที และเขาก็ส่งเสาเพลิงขนาดยักษ์ไปทางสาวงามที่มองกลับมาด้วยใบหน้าโกรธเคือง

วงแหวนเวทมนตร์ขนาดมหึมาเริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างเสาทั้งสองขณะที่เสาไฟของวาห์นชนเข้ากับโครงสร้างน้ำแข็งขนาดมหญ่อย่างรุนแรง

หญิงสาวขมวดคิ้วเพราะเห็นว่าเปลวไฟนั่นกำลังกัดกร่อนคาถาป้องกันของเธอเข้ามาอย่างช้าๆ ก่อนจะเริ่มใช้เวทมนตร์เคลื่อนย้ายทันทีที่น้ำแข็งแตกออกและหลอมละลายพื้นที่เธอเคยยืนอยู่

หลังจากเคลื่อนย้ายและตรวจสอบความเสียหายที่เกิดขึ้น แสงสีทองก็สว่างขึ้นมารอบตัวและดวงตาของหญิงสาวก็พลันเบิกกว้างด้วยความตกใจหลังจากได้เห็น [เอ็นคิดู] ที่แสนสง่างามเข้ามาล้อมกรอบเธอไว้

เธอพยายามที่จะเคลื่อนย้ายหนี แต่กลับพบว่ามิติรอบๆ กำลังถูกผนึกจนไม่สามารถหนีออกไปจากห่วงโซ่ปิดตายนี่ได้เลย

เธอหันไปทางแหล่งที่มาของโซ่และเห็นวาห์นในสภาพ ‘ลุกไหม้’ ขณะจับ [เอ็นคิดู] ที่โผล่ออกมาจากมือเรื่อยๆ

เขามีสายตาที่เกรี้ยวกราดมากขณะที่กระชาก [เอ็นคิดู] และทำให้ระยะห่างระหว่างโซ่กับหญิงสาวหดหายไป

หญิงสาวรีบสร้างม่านพลังต่อต้านสสารขึ้นทันทีและสามารถต้านทาน [เอ็นคิดู] เอาไว้ได้ แต่ก็รู้ดีว่าคงจะทานเอาไว้ได้เพียงไม่กี่อึดใจเท่านั้น

เธอเริ่มร่ายคาถาที่ทำให้อากาศสั่นสะเทือนและดูเหมือนยังทำให้อุณหภูมิของมิติลดลงด้วย

ตอนนี้วาห์นได้ใช้พลังงานเกินขีดจำกัดไปแล้วหลังจากใช้ทั้งร่างนกไฟปะร้อมกับ [เอ็นคิดู]

แต่เขาก็ยังไม่ยอมถอยง่ายๆ หากยังไม่ได้สั่งสอนหญิงสาวที่ชอบดูถูกคนอื่นเสียก่อน

ที่จริงวาห์นไม่ค่อยสนใจเรื่องการโดนคนอื่นดูถูกเท่าไหร่ แต่หญิงสาวคนนี้เล่นอัดเขาซะเกือบตายถามยังมากดขี่สารพัดทั้งๆ ที่ยังไม่รู้จักกันดี (TL: ภาพสึบากิลอยขึ้นมาเลย ^0^)

เลือดเริ่มไหลออกมาจากจมูกและปากขณะที่วาห์นฝืนสติเอาไว้ก่อนจะพยายามทำให้ [เอ็นคิดู] บีบรัดแน่นยิ่งกว่าเดิม

แม้การนำมันออกมาเรื่อยๆ จะกินพลังงานค่อนข้างมาก แต่พอออกมาแล้วเขากลับไม่ต้องใช้พลังงานเพื่อคงสภาพมันไว้มากเท่าไหร่นัก

หากปิดผนึกหญิงสาวเอาไว้ได้ เขาก็จะสามารถซื้อเวลามากพอที่จะฟื้นตัวและหลบหนีออกไปที่นี่ได้

วาห์นดึงถั่วเซียนออกมาก่อนจะโยนมันเข้าปาก และดูเหมือนจะหยุดสภาพร่างกายที่ย่ำแย่เอาไว้ได้ชั่วคราว

น่าเสียดายที่แม้มันจะฟื้นฟูบาดแผลและพละกำลังของเขา แต่ผลจากการใช้พลังเกิดขีดจำกัดก็คงจะไม่ยอมถูกหยุดลงง่ายๆ

หญิงสาวรู้สึกได้ว่าม่านพลังเริ่มมีรอยแตกแต่เธอกลับไม่ได้ใส่ใจขณะร่ายคาถาต่อจนเสร็จ

เธอกางแขนออกและตะโกนขึ้น

“คอสไมค์ คาทาสตรอฟ!!!” (Kosmike Katastrofe )

ความมืดจากท้องฟ้าสีดำดูเหมือนจะตกลงมาบนพื้นสีขาวรอบๆ ตัววาห์นขณะที่เขารู้สึกได้ว่าอุณหภูมิทั้งหมดในพื้นที่นั้นลดลงไปหลายร้อยองศา

วาห์นพบว่าลมหายใจของตัวเองดูเหมือนจะถูกหยุดไปแล้ว ขณะที่ไฟตรงแขนขากลับดับมอดและถูกแช่แข็งไว้แทน

เขารู้สึกได้ว่าหัวใจกำลังเต้นอย่างหนักหน่วงขณะพยายามต้านทานความหนาวเย็นแต่กลับแค่ชะลอผลของมันออกไปได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เมื่อความเย็นเข้ามาในแขนและขา วาห์นก็ไม่มีสมาธิพอจะไปทำอะไรอีกต่อไป

สิ่งเดียวที่เขารู้สึกก็คือน้ำแข็งที่กำลังเข้ากัดกินทุกอย่างแม้แต่ความคิดและจิตใจ

โชคดีที่ดูเหมือนเวทมนตร์นี้จะไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดมากนัก

ในที่สุดวาห์นก็หมดสติไปอย่างช้าๆ พร้อมกับโซ่ทองคำที่สลายหายไปขณะที่หญิงสาวเริ่มเผยสีหน้าหวาดกลัวเป็นครั้งแรก

ตอนนี้วาห์นไร้ซึ่งทั้งแขนและขาซึ่งป็นผลมาจากเวทมนตร์ที่เธอใช้เล็งไปตรงส่วนที่ไม่ใช่จุดตายของเขา

เธอพอสัมผัสได้ว่าตัวโซ่พยายามที่จะเข้ามาผนึกการเคลื่อนไหวของตนเท่านั้นจึงเปลี่ยนใจไม่คิดจะสังหารวาห์น

เธอใช้เวทเคลื่อนย้ายเข้ามาตรงร่างของเด็กหนุ่มและครุ่นคิดบางอย่างขณะมองมันสลายหายไปในอากาศ

เนื่องจากวาห์นหมดสติไปในมิติแห่งนี้ เขาก็จะได้รับความเสียหายเล็กน้อยในโลกแห่งความเป็นจริง แต่แค่นอนหลับสักตื่นก็คงหายดีแล้ว

เขาน่าจะตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยอาการปวดหัวแต่คงหายดีก่อนจะจบวันเสียอีก

เธอสงสัยว่าเด็กหลุ่มจะกลับมาที่นี่อีกไหมขณะมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีดำที่อยู่ด้านบน

—

วาห์นตื่นมาในเช้าวันรุ่งขึ้นด้วยอาการปวดหัวอย่างรุนแรงขณะฝืนกายลุกขึ้นจากพื้น

เขาใช้ลูกแก้วขณะนั่งอยู่ตรงขอบเตียงและคงหมดสติไปก่อนจะล้มออกจากเตียงหลังจากการเพ่งจิต

เมื่อมองไปทางลูกแล้วสีดำที่กลิ้งลงไปมาอยู่บนพื้น เขาก็เดินไปหยิบมันขึ้นมาในขณะและตรวจสอบพื้นผิวสีดำสนิท

มันชวนให้นึกถึงท้องฟ้าภายในมิตินั่นอย่างน่าประหลาด และวาห์นรู้สึกสงสัยเกี่ยวกับที่มาที่ไปของหญิงสาวลึกลับคนนั้นเหลือเกิน

วาห์นเก็บลูกแล้วเข้าไปในไว้ในช่องเก็บของและตัดสินใจที่จะลองสู้กับเธออีกครั้งในอนาคต

ถ้าวิชาที่บรรจุอยู่ในลูกแล้วนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับเวทมนตร์ที่เธอใช้ มันก็จะกลายมาเป็นขุมพลังที่แสนล้ำค่าของเขาในอนาคต

เนื่องจากเธอไม่ได้คิดจะฆ่าเขาจริงๆ วาห์นถึงไม่คิดจะยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้

ลูกแก้วยังเปิดโอกาสให้เขาได้สู้กับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งมากขึ้นและแม้ค่าสถานะทางร่างกายจะไม่ได้เพิ่มขึ้น แต่ค่าพลังเวทของเขาก็พุ่งสูงขึ้นมาพอสมควร

————————————————————————-

[[สถานะ]]

ชื่อ: [วาห์น เมสัน]

อายุ: 14

เผ่าพันธุ์: มนุษย์, *ถูกผนึก*

ค่าสถานะ: [ดันมาจิ: 1-4]

-เลเวล:3(3)

-พลังโจมตี: 1906+(I14)->(I29)

-ความอดทน: 2221+(I44)->(H105)

-ความแม่นยำ: 1807+(I11)->(I52)

-ความว่องไว: 1959+(I21)->(I33)

-พลังเวท: 3562+(G251)->(E498)

ค่าสถานะรวมทั้งหมด:11455+(341)->(717)

ดวงวิญญาณระดับ 2 (วิญญาณวีรชน)

[กรรม]: 3,103

[OP]: 81,309

[วาลิส]: 3,261,630

————————————————————————-

ตอนที่สู้อยู่ในมิตินั้น เขาสามารถใช้พลังทุกอย่างออกมาได้รวมไปถึงการเรียกใช้ระบบด้วย

แต่เพราะสิ่งที่เข้าไปในนั้นมีแค่ดวงวิญญาณ มันจึงไม่ส่งผลต่อร่างกายเท่าไหร่

ถ้าไม่ใช่เพราะ [ร่างจตุรเทพ] ค่าสถานะร่างกายของวาห์นก็คงจะไม่เติบโตได้เร็วแบบที่ผ่านๆ มา

หากวาห์นอยากจะฝึกต่อด้วยวิธีนี้ เขารู้สึกได้เลยความสามารถในการต่อสู้คงจะเพิ่มมากขึ้นอย่างมหาศาล

เขารู้อยู่แล้วว่าพลังเขตแดนและสกิล [จิตแห่งราชัน] นั้นมีพื้นฐานมาจากพลังเวท และพวกมันต่างส่งผลโดยตรงกับการเพิ่มขึ้นของค่าสถานะดังกล่าว

หากเขาเพิ่มค่าพลังเวทได้อีก มันก็จะช่วยเสริมค่าสถานะโดยรวมมากขึ้นรวมไปถึงเพิ่มความชำนาญในการใช้สกิลแฝงนี้อีกด้วย

หลังจากดื่มโพชั่นเพื่อฟื้นความเหนื่อยล้าทางจิตใจ วาห์นก็เดินออกจากห้องและพบกับร่างที่เริ่มจะเห็นขนชินตาแล้ว

เขาไม่แปลกใจนักที่เห็นอนูบิส แต่ก็พบว่าว่าเธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้าตามปกติ

แทนที่จะสวมเครื่องแต่งกายสง่างามเหมือนทุกวัน ตอนนี้อนูบิสเริ่มเปลี่ยนไปใส่ชุดที่เผยให้เห็นเรือนร่างส่วนต่างๆ มากขึ้น

เธอสวมชุดเดรสสีดำประดับทองที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีตซึ่งเผยให้เห็นหน้าท้องและตัดลึกเข้าไปที่ด้านข้างจนเห็นเรียวขาสีน้ำตาลมะกอกคู่งามได้อย่างชัดเจน

รอบคอของเธอมีสร้อยคอสวยงามที่ทำจากทองคำพร้อมประดับไปด้วยอัญมณีสีเขียวและแดงที่พยายามซ่อนคอวีลึกด้านใน

วาห์นมองเห็นสัดส่วนเธอได้อย่างชัดเจนจากชุดสีดำที่ดูตัดกันกับเครื่องประดับ

อนูบิสยืนรออย่างสงบเสงี่ยมและยิ้มนิดๆ ขณะมองเจ้านายที่กำลังตรวจสอบเสื้อผ้าชุดใหม่ของเธอ

แม้ไม่คิดจะสวมชุดแบบนี้ออกไปข้างนอก แต่ตราบใดที่อยู่บ้าน เธอก็อยากจะให้วาห์นมาสนใจมากขึ้น

ชุดทำพิธีจากแดนใต้นั้นทำให้เธอดูมีราศีขึ้นมาแบบผิดหูผิดตา

จากการเผยเนื้อหนังขนาดนี้ ขนาดคนตาบอดมายืนใกล้ๆ ยังสัมผัสได้เลยว่ามัน ‘เด่น’ มาก

หลังจากที่วาห์นจ้องตาลอยไปเกือบหนึ่งนาที อนูบิสก็โค้งคำนับไปข้างหน้าเล็กน้อย

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ นายท่าน”

เมื่อเธอโค้งคำนับ วาห์นก็เห็นเครื่องประดับสีทองตกลงมาตามแรงโน้มถ่วงและเลยไปเห็น ‘ทุกอย่าง’ ที่ไม่น่าจะได้เห็นตามปกติ

แม้เนื้อผ้าจะเป็นแบบรัดรูปนิดๆ แต่เมื่อใดก็ตามที่เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยล่ะก็… นับเป็นวิวที่คนทั่วไปไม่มีทางจะได้เห็นแน่นอน

วาห์นยังเหม่อลอยอยู่นิดๆ ขณะยื่นมือออกมาและลูบใบหูของเธอ

เขาทักทายกลับไปด้วยน้ำเสียงที่แอบแฝงไปด้วยความพึงพอใจ

“อรุณสวัสดิ์นะ อนูบิส… ชุดมาใหม่เหรอ?”

ขณะเพลิดเพลินไปกับ ‘การลูบไล้’ ของวาห์น อนูบิสก็หัวเราะเล็กน้อยและพูดขณะคงศีรษะไว้แบบเดิม

“ฉันอยากจะใส่อะไรที่ทำให้นายท่านพอใจน่ะค่ะ ดูเหมาะกับฉันหรือเปล่าคะ?”

ขณะที่ถาม อนูบิสก็เงยหน้าขึ้นและหมุนตัวไปรอบๆ อย่างน่ารักซึ่งต่างไปจากท่าทางปกติของเธอ

ชิ้นส่วนต่างๆ ของเครื่องประดับเริ่มส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งขณะที่พวกมันกระทบกันเองเล็กน้อย

แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของวาห์นมากที่สุดกลับเป็นบริเวณรอบโคนหางของเธอ

แทนที่จะเป็นผ้าแบบตัดรูให้พวกเชียนโธรปได้สวมแบบไม่ติดขัด ชุดเดรสของอนูบิสกลับเป็นแบบเปิดหลังจนถึงตำแหน่งที่อยู่ล่างโคนหางแทน (TL: แก้ผ้าเถอะ)

วาห์นดูไม่ออกเลยหากมองมาจากข้างหน้า แต่เสื้อผ้าชุดนี้แทบจะไม่ได้ปกปิดด้านหลังของเธอไว้เลย

เขาแทบจะมองเห็นสัดส่วนตรงสะโพกของเธอได้อย่างชัดเขนหากตั้งใจมองมากพอ

เป็นครั้งแรกที่วาห์นได้เห็นจุดที่เชื่อมกับหางได้อย่างถนัดตาและเกือบจะยื่นมือออกไปสัมผัสเข้าแล้ว

อนูบิสส่ายเอวไปมาเล็กน้อยพร้อมกับแกว่งหางไปด้วยขณะดูการตอบสนองของวาห์น

เธอมักจะให้ความสนใจในระหว่างที่วาห์นมีปฏิสัมพันธ์กับเฮเฟสตัส และพอสรุปได้ว่าเขาเป็นคนที่ชอบสัดส่วนตรงด้านล่างของสะโพกมากกว่าที่อื่นๆ

เธอยังรู้อีกว่าดวงตาของเขามักจะเคลื่อนไปที่หูและหางของเธอกับพวกเด็กๆ ดังนั้นข้อสรุปอีกอย่างก็คือ เขามีแนวโน้มที่จะชอบเผ่าเชียนโธรปมากกว่าเผ่าพันธุ์อื่นๆ

เมื่อเห็นมือที่ยื่นออกมาราวกับอยากจะจับ ‘บั้นท้าย’ ของเธอ อนูบิสก็เผยรอยยิ้มเย้ายวนขณะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเชื้อเชิญ

“มาสิคะ… นายท่าน”

คำพูดของเธอราวกับเป็นการร่ายมนตร์ใส่วาห์น และมือของเขาก็ค่อยๆ ยื่นออกมาทางโคนหางของเธอ

แต่โชคไม่ดีเลย เพราะหางของเธอดันส่ายแรงขึ้นจากความตื่นเต้นจนทำให้วาห์นหลุดจากภวังค์และชักมือกลับด้วยใบหน้าที่แดงขึ้นมาเล็กน้อย

“อย่าปล่อยให้เด็กๆ รอนานเลยนะ”

พอพูดจบ วาห์นก็เริ่มเดินออกไปตามทางเดินขณะที่อนูบิสมองตามไปอย่าง ‘เศร้าๆ’

เธอถอนหายใจเงียบๆ แบบที่วาห์นไม่มีทางได้ยินและเริ่มเดินตามไปจากทางด้านซ้ายเหมือนปกติ