Cultivation Online อัจฉริยะข้ามยุทธภพออนไลน์ - ตอนที่ 84

“ว้าว…นี่คือวานรสีเงินเหรอ และต้นไม้เรืองแสงขนาดใหญ่ตรงกลางคืออะไร?” หยูรู่พึมพำด้วยเสียงต่ำหลังจากเห็นวานรสีเงิน

 

อย่างไรก็ตามไม่เหมือนก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้นอนหลับอยู่รอบๆต้นไม้

 

“อะ…เอ๋…พวกมัน…กำลังกินกันเองเหรอ?”

 

หยูรู่ปิดปากของเธอด้วยความตกใจหลังจากที่รู้ว่าวานรสีเงินกำลังกินวานรสีเงินที่หยวนฆ่าไป

 

“นั่นเป็นธรรมชาติของพวกมัน พวกมันกินอะไรก็ได้ตราบเท่าที่พวกมันหิว” เสี่ยวฮัวกล่าว

 

“สำหรับต้นไม้เรืองแสงนั่น คือต้นไม้แห่งวิญญาณมันสามารถทำให้ผลไม้วิญญาณเติบโตซึ่งเป็นประโยชน์ต่อฐานการฝึกพลังของคนๆหนึ่ง อย่างไรก็ตามมันต้องใช้เวลาหลายสิบปีในการเติบโตแม้เพียงลูกเดียว และวานรสีเงินก็ได้กินพวกมันทั้งหมดแล้ว”

 

“น่าเสียดาย…” หยูรู่ถอนหายใจ

 

“ยังไงก็ตามเรามาเคลียร์รังมอนสเตอร์นี้กันเถอะเสี่ยวฮัว อย่าเพิ่งทำอะไรแม้ว่าเจ้าอาจจะไม่ใช่ผู้เล่น แต่เจ้าก็ยังเป็นคนรับใช้ของพี่เทียน ดังนั้นการมีส่วนร่วมของเจ้าอาจจะยังคงถูกนับรวมกับของพี่ชายของข้าและชื่อของเขา จะปรากฏในประกาศ “

 

เสี่ยวฮัวพยักหน้าอย่างเงียบๆกับคำพูดของหยูรู่

 

หยูรู่จ้องมองไปที่วานรสีเงินกลุ่มใหญ่ที่รวมตัวกันเป็นวงกลมในขณะที่กินวานรสีเงินที่ตายไป

 

หลังจากหายใจเข้าลึกๆเธอก็เหวี่ยงพัดทอวิญญาณ

 

“ใบมีดแห่งสายลม!”

 

ส่วนโค้งของลมที่ทรงพลังบินไปยังวานรสีเงินในแนวนอนและก่อนที่วานรสีเงินจะสามารถตอบสนองได้ทัน ใบมีดแห่งสายลมก็ได้หั่นลิงสีเงินขาดครึ่งทันที

 

“อู้! อ้า! อู้!”

 

เมื่อได้รับการแจ้งเตือนแล้ววานรสีเงินก็ทิ้งอาหารทันทีและรีบไปที่หยูรู่ทันที

 

อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขาสังเกตเห็นออร่าอันยิ่งใหญ่ที่เปล่งออกมาจากเสี่ยวฮัวพวกเขาก็หยุดลงทันทีและยืนอยู่ที่นั่นราวกับว่าเป็นรูปปั้นหิน

 

“อะไรหน่ะ?”

 

แม้ว่าหยูรู่จะตกตะลึงกับสถานการณ์ แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะหยุดและยังคงขว้างใบมีดแห่งสายลมไปที่ วานรสีเงิน

 

ฟุ้บ! ฟุ้บ! ฟุ้บ!

 

วานรสีเงินทิ้งตัวลงทีละตัวต่อหน้ากัน แต่ไม่มีใครกล้าขยับราวกับว่าพวกมันกลัว

 

ไม่กี่นาทีต่อมาวานรสีเงินทั้งหมดถูกสังหารโดยหยูรู่และมีการประกาศให้โลกได้เห็น

 

<ยินดีด้วย! ผู้เล่นหยูรู่ได้กลายเป็นผู้เล่นคนแรกที่สามารถเคลียร์ถ้ำวานรสีเงินได้!>

 

เมื่อหยวนเห็นประกาศบนท้องฟ้ารอยยิ้มโล่งใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

 

เมื่อหยูรู่กลับมาข้างนอกหยวนกล่าวชมเธอว่า

 

“ว้าวเร็วกว่าที่พี่คิดไว้อีกนะ ทำได้ดีมากหยูรู่“

 

อย่างไรก็ตามหยูรู่ไม่ได้ดีใจและเพียงแต่ถอนหายใจด้วยเสียงที่หดหู่

 

“มีบางอย่างผิดปกติกับวานรสีเงิน ดูเหมือนว่าพวกมันจะโจมตีหนูในตอนแรก แต่พวกมันก็หยุดเคลื่อนไหวและปล่อยให้หนูฆ่าพวกมันโดยไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรเลย มันไม่สนุกเลย! “

 

“เอ่อ…”

 

หยวนพูดไม่ออกและไม่รู้ว่าจะตอบสนองต่อคำพูดของเธอยังไงเพราะเขาสนใจแค่ว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม

 

“ยังไงก็ตามเธอก็สามารถเคลียร์ดันเจี้ยนได้แล้ว และได้รับประกาศนี่นี้นะ?” หยวนถามเธอ

 

“แม้ว่าจะเป็นแบบนั้น จากที่มันเป็นเพียงดันเจี้ยนธรรมดาๆ มันคุ้มพอสำหรับชื่อของหนู แต่ก็ไม่คุ้มค่าเท่ากับทักษะและผู้รับใช้ของพี่” หยูรู่กล่าว

 

“อืม…ถ้าอย่างนั้นเธอต้องการหาดันเจี้ยนอีกสองสามแห่งเพื่อเคลียร์มั้ยล่ะ?” หยวนถามเธอครู่ต่อมา

 

“ไม่เป็นไร”

 

“แล้วตอนนี้อยากทำอะไรล่ะ?”

 

“หนูอยากจะออกเดินทางครั้งยิ่งใหญ่ซึ่งอาจใช้เวลาหลายวัน หรือเป็นสัปดาห์จนกว่าจะจบลง แต่ตอนนี้หนูไม่มีเวลาแล้ว ดังนั้นหนูจึงต้องการใช้เวลาที่เหลืออยู่เพื่อค้นหาผู้รับใช้” หยูรู่กล่าว

 

“ผู้รับใช้ เธอคิดว่ายังไงเสี่ยวฮัว มีวิธีไหนที่เราจะช่วยให้น้องสาวของพี่ ทำให้มอนสเตอร์เชื่องได้บ้าง” หยวนถามเธอ

 

เสี่ยวฮัวพยักหน้าและกล่าวว่า

 

“มันง่ายมากที่จะทำให้มอนสเตอร์เชื่อง เจ้าแค่ต้องให้อาหารมัน และถ้ามันชอบเจ้า เจ้าก็สามารถพยายามทำให้มันเชื่องได้”

 

“หือง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?” หยูรู่มองไปที่เธอด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

 

เสี่ยวฮัวพยักหน้าอีกครั้งและกล่าวว่า

 

“นอกจากนี้ยังมีเทคนิคที่ช่วยให้เชื่องและควบคุมได้”

 

“เรามาลองวิธีการให้อาหารกันก่อนดีกว่า แล้วเราควรให้อาหารแบบไหนดี?” หยูรู่ถาม

 

“มันขึ้นอยู่กับว่ามอนสเตอร์ชนิดใดที่เจ้าพยายามทำให้เชื่อง แต่ส่วนใหญ่มอนเตอร์ชอบอาหารที่มีพลังงานทางจิตวิญญาณโดยเฉพาะผลไม้วิญญาณ มอนสเตอร์ส่วนใหญ่เชื่องด้วยผลไม้วิญญาณ” เสี่ยวฮัวกล่าว

 

“ผลไม้วิญญาณงั้นเหรอช่างน่าเสียดายที่วานรสีเงินได้กินพวกมันไปหมดแล้ว” หยูรู่ถอนหายใจ

 

“เจ้าสามารถซื้อผลไม้วิญญาณได้ในตลาดซึ่งมีมูลค่าประมาณ 500,000 เหรียญทองต่อชิ้น”

 

“500,000 เหรียญทอง!” หยูรู่อุทาน

 

“นั่นเป็นเงินจำนวนมากเลยนะ แต่พี่ก็สามารถจ่ายได้ไม่มีปัญหาใช่มั้ย?”

 

หยวนเริ่มเหงื่อตกทันทีที่ได้ยินคำพูดของเธอและเขาก็พูดอีกสักครู่ว่า

 

“พี่เหลือเพียง 200,000 เหรียญทอง”

 

“ห๊ะ? เป็นไปได้ยังไงพี่ยังคงเป็นที่หนึ่งในกระดานผู้นำความมั่งคั่งแน่นอนพี่มีมากกว่า 200,000 เหรียญทอง!” หยูรู่กล่าว

 

“อืม…ความมั่งคั่งส่วนใหญ่อยู่ในความครอบครองของเสี่ยวฮัว” หยวนกล่าว

 

หยูรู่มองไปที่เสี่ยวฮัวและพูดว่า

 

“แต่ความมั่งคั่งนั้นยังคงเป็นของพี่ชายใช่ไหม”

 

เสี่ยวฮัวพยักหน้าและกล่าวว่า

 

“เสี่ยวฮัวถือไว้ให้พี่หยวนเท่านั้น”

 

“แล้วมีปัญหาอะไร” หยูรู่ยังคงถามต่อไป

 

“พี่ไม่ต้องการพึ่งพาเสี่ยวฮัวมากเกินไป และต้องการหาเงินด้วยตัวเอง ดังนั้นพี่จึงไม่อยากใช้เงินที่เราได้รับจากการขายสมบัติของเสี่ยวฮัว เว้นแต่จะเป็นกรณีฉุกเฉิน” หยวนอธิบายให้เธอฟัง

 

“โอ้หนูเข้าใจแล้ว…งั้นหนูจะถามเธอ” หยูรู่พูดและเธอพูดต่อ

 

“เสี่ยวฮัวฉันสามารถยืม 500,000 เหรียญทองจากเจ้าได้มั้ย ข้าจะจ่ายคืนให้เจ้าในอนาคต ข้าไม่สามารถพึ่งพาพี่ชายของข้าตลอดไปได้”

 

เสี่ยวฮัวพยักหน้าเล็กๆของเธอและหยิบ 500,000 เหรียญทองก่อนที่จะมอบให้หยูรู่โดยไม่กระพริบตา ในสายตาของผู้ฝึกพลังในระดับของเธอ 500,000 เหรียญทองเป็นความมั่งคั่งที่ธรรมดามากๆ

 

“น้องแน่ใจเหรอหยูรู่มันแค่ 500,000 เหรียญทอง…ไม่ต้องจ่ายคืนก็ได้” หยวนพูดกับเธอ

 

“หนูยืมมาจากเสี่ยวฮัวไม่ใช่พี่ชาย และหนูก็ไม่หน้าด้านพอที่จะรับเงินโดยไม่ต้องจ่ายคืน และอย่างที่หนูบอกไปหนูไม่ต้องการพึ่งพาพี่มากเกินไป “

 

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอหยวนก็พยักหน้า

 

“อย่างไรก็ตามเราจะซื้อผลไม้วิญญาณได้ที่ไหน” หยูรู่ถาม

 

“ผลไม้วิญญาณค่อนข้างหายาก มีแต่ร้านหรูหราเท่านั้นที่จะมีพวกมัน”

เสี่ยวฮัวกล่าวและพูดต่อ

 

“มีสถานที่ยอดนิยมในเมืองฟีนิกซ์ชื่อ ‘ตลาดฟีนิกซ์ทองคำ’ พวกเราน่าจะพบสมบัติที่หายากและมีค่าที่สุดที่นั่น”

 

“เยี่ยม! ที่นี่อยู่ที่ไหน” หยูรู่ถาม

 

“อยู่ห่างออกไปประมาณ 5,000 ไมล์ถ้าเราออกไปตอนนี้เราก็ควรจะไปถึงที่นั่นภายในเช้าวันพรุ่งนี้” เสี่ยวฮัวกล่าว

 

“พรุ่งนี้เช้าเหรอ น้องคิดว่าไงหยูรู่ มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่เล่นตลอดทั้งคืน” หยวนพูดกับเธอ

 

“มาเล่นกันเถอะ เนื่องจากหนูมีเวลาอีกแค่หนึ่งวันก่อนที่หนูจะต้องกลับไปโรงเรียน หนูก็อยากจะเล่นกับพี่ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้” หยูรู่พยักหน้า

 

หลังจากหยวนหยิบดาบบินของเขาออกมา หยวนก็อุ้มหยูรู่ขึ้นมาและกระโดดขึ้นไปบนดาบก่อนที่ เสี่ยวฮัวจะบินขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกับพวกเขา

 

“แม้ว่าจะต้องใช้เวลาสักพัก แต่หนูแทบจะรอไม่ไหวแล้วที่จะสามารถใช้ดาบบินได้ด้วยตัวเอง” หยูรู่กล่าว

 

“พี่ก็ด้วย” หยวนพยักหน้า

 

หลังจากบินไปได้สักพักพวกเขาก็ลงมาเพื่อพักผ่อนอย่างรวดเร็ว หลังจากบินไปได้สองสามชั่วโมงพี่น้องก็ออกจากระบบชั่วคราวเพื่อรับประทานอาหารค่ำ

 

เมื่อพวกเขากลับเข้าสู่เกมพวกเขาก็กลับไปที่การเดินทางของพวกเขาและหยูรู่ก็หลับไปในอ้อมแขนของหยวนในไม่ช้า

 

หลายชั่วโมงต่อมาเมื่อหยูรู่ตื่นขึ้นพวกเขาก็เดินทางไปแล้วกว่า 5,000 ไมล์

 

“สวัสดีตอนเช้าหยูรู่ เราจะไปถึงที่นั่นภายในหนึ่งชั่วโมง” หยวนพูดกับเธอ

 

“พี่…? โอ้ไม่นะ หนูเผลอหลับไป ตอนบินรู้สึกดีมาก!” หยูรู่อุทาน

 

“หนูขอโทษพี่…”

 

“จะขอโทษทำไม” หยวนส่ายหัว

 

“ถึงพี่จะทำเพื่อฉัน แต่หนูก็หลับไปและทิ้งพี่ไว้คนเดียว…” เธอถอนหายใจ

 

“ไม่เป็นไรดูตรงนั้นสิ พี่เห็นนกฟีนิกซ์ด้วย” จู่ๆหยวนก็พูดกับเธอ

 

“อะไรนะ! นกฟีนิกซ์?!” หยูรู่หันไปมองทันทีที่เขามองเห็นนกตัวใหญ่บนท้องฟ้า

 

อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขาเข้าใกล้มันมากขึ้นพวกเขาก็รู้ว่าแท้จริงแล้วนกฟีนิกซ์เป็นว่าวฟีนิกซ์ขนาดมหึมาที่บินมาจากเมือง

 

“ว่าว?”

 

หยูรู่พึมพำด้วยเสียงที่ต่ำและประหลาดใจเนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกของเธอที่ได้เห็นว่าวขนาดใหญ่เช่นนี้

 

“มีข่าวลือว่าปัจจุบันมีนกฟีนิกซ์ที่ยังมีชีวิตอาศัยอยู่ในเมือง และว่าวนั้นใช้เพื่อเป็นเกียรติแก่นกฟีนิกซ์” เสี่ยวฮัวกล่าว

 

“เดี๋ยวก่อน…มีนกฟีนิกซ์ตัวจริงอาศัยอยู่ในเมืองงั้นหรอ แน่นอนว่าต้องเป็นของปลอมใช่มั้ย ท้ายที่สุดแล้วใครล่ะที่จะพลาดชมนกฟีนิกซ์อันยิ่งใหญ่ได้” หยูรู่กล่าว

 

“สัตว์วิเศษ เช่น นกฟีนิกซ์ถือเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ และพวกมันมีความสามารถในการสร้างร่างมนุษย์เมื่อพวกมันไปถึงฐานการฝึกพลังที่แน่นอน ดังนั้นจึงเป็นไปได้ที่นกฟีนิกซ์จะอาศัยอยู่ในเมืองโดยที่ปลอมตัวเป็นมนุษย์” เสี่ยวฮัวอธิบาย

 

“ถ้ามีนกฟีนิกซ์จริงๆหนูก็อยากจะพบสักครั้ง…” หยูรู่ถอนหายใจขณะที่พวกเขาลงมาจากเมืองไม่กี่ไมล์