Cultivation Online อัจฉริยะข้ามยุทธภพออนไลน์ - ตอนที่ 81

“ก่อนที่เราจะเริ่มพูดเรื่องนี้กัน ฉันจะบอกให้คุณหนูทราบก่อนว่านี่มาจากตำรายาโบราณเล่มหนึ่งที่ฉันอ่านในอดีต เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์การแพทย์ของเรา” หมอหวังกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“ตำรายาโบราณ?” หยูรู่เลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่แน่ใจว่าควรรู้สึกอย่างไรกับเรื่องนี้

“ใช่แล้วก้อนสีดำที่ออกมาจากร่างกายของหยูเทียนเป็นสิ่งสกปรก สิ่งสกปรกที่รวมตัวกันในร่างกายเมื่อเวลาผ่านไป คล้ายกับสิ่งสกปรกที่สะสมบนใบหน้าและรูขุมขนตามธรรมชาติ แต่สิ่งสกปรกนี้สกปรกและไร้สมรรถภาพมากกว่า และเป็นสิ่งที่โดยปกติไม่สามารถทำความสะอาดจากร่างกายได้เนื่องจากมันรวมตัวอยู่ลึกๆภายในร่างกายของคุณ”

“แล้วทำไมมันเกิดขึ้นกับพี่ชายของฉัน” หยูรู่ถาม

“ฉันก็ไม่รู้แน่ชัดเหมือนกัน” หมอหวังส่ายหัวรู้สึกอับอายเล็กน้อยที่ต้องพูดคำนี้ แม้ว่าเป็นหนึ่งในแพทย์ที่ดีที่สุดในโลก

“แม้แต่ตำรายาโบราณยังไม่ได้กล่าวถึงอะไรเลยเหรอ?”

“น่าเสียดายที่มันไม่ได้บอกอะไรไว้”

หยูรู่มองไปที่พี่ชายของเธอก่อนจะพูดต่อ

“แล้วทำไมหมอถึงบอกว่ามันเป็นสิ่งที่ดีล่ะ?”

“เพราะสิ่งสกปรกนั้นเป็นอันตรายต่อร่างกายแม้ว่ามันจะไม่ฆ่าเรา แต่ก็เห็นได้ชัดว่าดีกว่าสำหรับร่างกายของเราที่จะกำจัดสิ่งสกปรกออกไป” หมอหวังกล่าว

“ทุกคนมีสิ่งสกปรกเหล่านี้ใช่ไหม?”

“ถูกต้องคุณหนู ฉัน และทุกคนในโลกนี้มีสิ่งสกปรกเหล่านี้อยู่ในร่างกายของเรา และไม่มีอะไรที่เราสามารถทำได้เว้นแต่จะเกิดอะไรขึ้นกับนายน้อย” หมอหวังพยักหน้า

“อย่างไรก็ตามนั่นคือทั้งหมดที่หมอรู้สำหรับผลลัพธ์ อย่างไรก็ตามหมอมีอีกเหตุผลที่มาที่นี่ในวันนี้ นายน้อยคุณช่วยไปโรงพยาบาลของหมอในวันพรุ่งนี้ เพื่อให้หมอสแกนร่างกายของคุณเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติได้มั้ย?”

“เธอคิดว่าไงหยูรู่?” หยวนถามเธอ

“เราจะเสียเวลาเล่นด้วยกัน แต่สุขภาพของพี่สำคัญกว่าสำหรับหนู ดังนั้นเราสามารถไปได้ในวันพรุ่งนี้” หยูรู่กล่าว

“โอเคเลย” หมอหวังพยักหน้า

“แล้วเจอกันในวันพรุ่งนี้.”

“เจอกันพรุ่งนี้หมอหวัง!”

เมื่อหมอหวังจากไปหยูรู่ก็ช่วยหยวนแปรงฟันก่อนจะจับเขาลงบนเตียงของเธอ แม้ว่าห้องของเขาเองจะสะอาดอยู่แล้ว แต่กลิ่นเหม็นก็ยังคงอบอวลอยู่ และพวกเขาจะต้องรออีก 2-3 วันเพื่อให้มันหายไปตามธรรมชาติ

ขณะที่หยวนนอนหลับอยู่บนเตียงหยูรู่ก็เล่นอินเตอร์เน็ต อย่างไรก็ตามไม่เหมือนก่อนหน้านี้ เมื่อใดก็ตามที่เธอเห็น ‘ผู้เล่นหยวน’ ถูกพูดถึงในเน็ต รอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจจะปรากฏบนใบหน้าของเธอ

‘ฮ่าฮ่าฮ่า…ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าพี่ชายของฉันคือผู้เล่นหยวน การได้เห็นคนเหล่านี้คาดเดาและพูดถึงเขาเป็นเรื่องที่สนุกสนานกว่าร้อยเท่า!’ หยูรู่หัวเราะในใจขณะที่เธออ่านทุกอย่างเกี่ยวกับผู้เล่นหยวนอย่างเข้มข้นมากขึ้นกว่าเดิม

หลังจากใช้เวลาหลายนาทีในการดูผู้คนที่พูดถึงพี่ชายของเธอ จู่ๆหยูรู่ก็มีความปรารถนาที่จะโพสต์บางสิ่งบางอย่างด้วยตัวเองเธอจึงสร้างบัญชีใหม่ภายใต้นามแฝง ‘น้องสาวของผู้เล่นหยวน’ และโพสต์ในเน็ตด้วยชื่อ ‘ฉันคือผู้เล่น น้องสาวของหยวนถามอะไรฉันหน่อยสิ ‘

“มาดูกันว่าฉันจะได้คำถามแบบไหน” หยูรู่รอด้วยความคาดหวัง

และไม่ถึงนาทีหลังจากที่เธอโพสต์ก็มีคนแสดงความคิดเห็นในโพสต์ของเธอแล้ว

[ถ้าคุณเป็นน้องสาวของผู้เล่นหยวน ฉันก็เป็นพ่อของผู้เล่นหยวนแล้ว! ฮ่าฮ่าฮ่า!]

“ก็ไม่ใช่ว่าฉันไม่ได้คาดหวังความคิดเห็นประเภทนี้ เพราะฉันจะไม่เชื่อเช่นกันหากมีคนที่มีบัญชีใหม่อ้างว่าเป็นน้องสาวของผู้เล่นหยวน” หยูรู่ส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม

และเมื่อหยูรู่อ่านความคิดเห็นแรกเสร็จก็มีการแสดงความคิดเห็นอื่นในโพสต์ของเธอ

[บัญชีใหม่เอี่ยมที่อ้างว่าเป็นน้องสาวของผู้เล่นผู้เล่นหยวน…]

แล้วอีกอย่าง

[ถ้าคุณเป็นน้องสาวของผู้เล่นหยวนจริงๆพิสูจน์สิ]

[คุณประสาทหลอนหรือเปล่า? ใครจะเชื่อคุณ?]

[ช่างเป็นอะไรที่เลวร้าย!]

หยูรู่ส่ายหัวของเธอกับคำตอบที่น่าสงสัยเหล่านี้ก่อนที่จะปิดคอมพิวเตอร์และเข้านอน

‘แม้ว่าพวกเขาจะถามคำถามที่ถูกกฎหมายฉันก็จะไม่ตอบคำถามเหล่านี้อย่างจริงจังอยู่ดี’ หยูรู่คิดกับตัวเองขณะที่เธอนอนข้างๆหยวนที่หลับสนิทแล้ว

‘ถ้าโลกนี้รู้เกี่ยวกับตัวตนของพี่ชายฉัน พวกเขาอาจจะพรากเขาไปจากฉัน และฉันก็ไม่อาจปล่อยให้สิ่งนั้นเกิดขึ้นได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น… ‘ หยูรู่คิดกับตัวเองขณะที่เธอหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจาก หยูรู่เรียนเปียโนเสร็จและป้อนอาหารเช้าให้หยวน แล้วเธอก็เตรียมตัวไปโรงพยาบาลพร้อมกับหยวน

“พร้อมมั้ยพี่ชาย” หยูรู่ถามเขาซึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นสวมชุดทางการที่เธอเลือกโดยเฉพาะ

“พร้อมเสมอ ถ้าเธออยู่กับพี่” เขากล่าว

“งั้นไปกันเถอะ” หยูรู่พยักหน้าขณะที่เธอเริ่มผลักรถเข็น

และเมื่อถึงเวลาที่พวกเขาออกจากบ้านก็มีรถลีมูซีนสีดำรออยู่ด้านหน้าโดยมีทหารรักษาการณ์สี่คนสวมเครื่องแบบสีดำยืนอยู่รอบ ๆ

“วันนี้เราจะมุ่งหน้าไปทางไหนดีคุณหนู?” ทหารรักษาการณ์คนหนึ่งถามเธอ

“โรงพยาบาลหมอหวัง” เธอตอบอย่างใจเย็น

ทหารรักษาการณ์อีกคนเปิดประตูรถลีมูซีนให้พวกเขา

เมื่อหยูรู่อุ้มหยวนเข้าไปในรถลีมูซีนแล้วทหารรักษาการณ์ก็พับรถเข็น และเก็บไว้ในท้ายรถก่อนจะเข้าไปนั่งข้างในกับพวกเขา

ไม่กี่อึดใจรถลีมูซีนก็เริ่มเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็วโดยทิ้งคฤหาสน์ไว้ข้างหลังพวกเขา

ภายในรถลีมูซีนหยวนนอนอยู่บนเบาะยาวโดยมีลำตัวรัดไว้เพื่อที่เขาจะได้ไม่ล้มลงและศีรษะของเขาวางอยู่บนตักของหยูรู่

“ตอนนี้พี่รู้สึกยังไงบ้าง?” หยูรู่ถามเขา

“เป็นเวลากี่เดือนแล้วที่พี่ไม่ได้ออกจากบ้าน พี่รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย” หยวนพูดพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

“ตื่นเต้นใช่มั้ย หนูก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน… ” หยูรู่กล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่หวานอมขมกลืนบนใบหน้าที่สวยงามของเธอ

สถานที่แห่งนี้เงียบหายไป และหยูรู่ก็ลูบไล้ผมยาวนุ่มสลวยของหยวนอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งพวกเขาไปถึงจุดหมายในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา

“เราถึงแล้วคุณหนู“ ทหารรักษาการณ์พูดกับเธอขณะที่เขาเปิดประตู

เมื่อทหารรักษาการณ์คนอื่นดึงรถเข็นออกมาได้ หยูรู่ก็อุ้มหยวนไปที่รถเข็นโดยไม่แม้แต่จะขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ ในความเป็นจริงทหารรักษาการณ์ตระหนักถึงกฎที่เข้มงวดของหยูรู่เมื่อต้องสัมผัสกับหยวน เนื่องจากเธอไม่ยอมให้ใครแตะต้องเขาเว้นแต่จะได้รับอนุญาต

เมื่อถึงเวลาหยูรู่และหยวนก็เข้าไปในโรงพยาบาลขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร หมอหวังก็รออยู่ที่ทางเข้าในชุดแพทย์ของเขา อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้อยู่คนเดียวเนื่องจากมีอีกคนยืนอยู่ข้างๆเขา หญิงสาวที่สวยงามในวัยเดียวกับหยวน

“คุณหนู นายน้อย ขอบคุณที่มา” หมอหวังกล่าวกับพวกเขาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาและเขาพูดต่อ

“หลานสาวของฉันได้ยินว่าคุณจะมาเธอจึงตัดสินใจมาเยี่ยมในวันนี้”

“สวัสดีคุณหนูหยู นายน้อย! ครั้งสุดท้ายที่เราพบกันก็ไม่นานมานี้สินะ!” หญิงสาวที่สวยงามโบกมือให้พวกเขาพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าของเธอ

“มันเป็นเวลาสักพักแล้วหวังซิ่วหยิง” หยูรู่กล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่ค่อนข้างแข็งบนใบหน้าของเธอ

“เธอค่อยพูดคุยกับพวกคุณหนูกหลังจากที่เราไปที่ที่เป็นส่วนตัวมากกว่านี้” หมอหวังกล่าว

“คุณหนูต้องการความช่วยเหลือไหม ฉันสามารถช่วยคุณเข็นนายน้อยได้หากคุณเหนื่อย” หวังซิ่วหยิงพูดกับหยูรู่เมื่อเธอเข้ามาใกล้

“ขอบคุณนะ แต่ฉันขอปฏิเสธละกัน ฉันไม่อยากรบกวนคุณด้วย” หยูรู่กล่าวพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

“ไม่ต้องกังวลว่าจะรบกวนฉัน ตอนนี้คุณหนูอยู่ที่โรงพยาบาลและฉันมีหน้าที่เป็นพยาบาลในการช่วยเหลือคนไข้” หวังซิ่วหยิงตอบ

“…”

แม้จะมีรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ แต่หยูรู่ก็รู้สึกไม่พอใจกับแนวทางของหวังซิ่วหยิง เป็นเพราะเธอรู้ว่าหวังซิ่วหยิงเป็นแฟนตัวยงของหยวนเมื่อเขายังคงเล่นเครื่องดนตรีอยู่

“ซิ่วหยิงฉันรู้ว่าคุณตื่นเต้นที่จะได้เห็นไอดอลของคุณ แต่อย่าเพิ่งตื่นเต้นไปเดี๋ยวค่อยคุยกันทีหลัง” หมอหวังส่ายหัวใส่เธอ

และเขาพูดต่ออีกสักครู่

“ยังไงก็ตามตามฉันมากก่อน”

หยูรู่ก็เข็นรถเข็นและเดินตามหมอหวังไป

อย่างไรก็ตามหวังซิ่วหยิงรอจนกระทั่งหยูรู่และหยวนตามทันก่อนที่จะเดินไปกับพวกเขา

“นายน้อยหยูเทียนจำฉันได้ไหม?” หวังซิ่วหยิงพูดขณะที่พวกเขาเดิน

“ฉันไม่ลืมเสียงที่ร่าเริงของคุณ คุณหวัง” หยวนพูดพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

“ได้โปรดคุณสามารถเรียกฉันว่าซิ่วหยิงเหมือนที่ปู่ของฉันเรียกได้” เธอกล่าว

“ฉันได้ยินมาว่าคุณจะไปเอ็กซเรย์วันนี้ คุณโอเคไหม?”

“ฉันสบายดี มันเป็นเพียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ดังนั้นเราจึงมาที่นี่เพื่อตรวจสอบให้ละเอียด” หยวนกล่าว

“ฉันเข้าใจ…ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันหวังว่ามันจะไม่มีอะไรร้ายแรง”

“ขอบคุณที่เป็นห่วงฉัน”

“ฮิฮิ ในฐานะแฟนอันดับหนึ่งของคุณแน่นอนฉันคงกังวลเรื่องความเป็นอยู่ของคุณ แม้ว่าคุณจะไม่สามารถเล่นเครื่องดนตรีได้อีกต่อไป แต่ฉันก็ยังคงเป็นแฟนหมายเลขหนึ่งของคุณไปตลอดชีวิต!” หวังซิ่วหยิงพูดกับเขาโดยไม่รู้สึกเขินอาย

“…”

ในขณะเดียวกันแม้จะมีการแสดงออกที่สงบของเธอ หยูรู่ก็จ้องมองไปที่หวังซิ่วหยิงด้วยสายตาที่เย็นชาจากมุมของดวงตาของเธอ

หวังซิ่วหยิงสังเกตเห็นแววตาเย็นชาของหยูรู่เมื่อนานมาแล้ว แต่เธอทำราวกับว่าเธอไม่รู้สึกตัวและยังคงพูดกับหยวนต่อไป

ในขณะเดียวกันหมอหวังรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่น่ากลัวจากด้านหลังเขา และเขาก็เดินต่อไปโดยไม่กล้าหันกลับไปมองข้างหลังแม้จะเดินเร็วกว่าเดิมเล็กน้อยก็ตาม