Cultivation Online อัจฉริยะข้ามยุทธภพออนไลน์ - ตอนที่ 69

ตอนที่ 69 นักฆ่าผู้เล่น

 

“ พี่เทียน สัมผัสพระเจ้าไม่ใช่สิ่งที่ใคร ๆ ก็สามารถใช้ได้ และพวกเขาต้องได้รับการฝึกฝนที่มากพอก่อนที่พวกเขาจะสามารถเรียนรู้ได้” เสี่ยวฮัวพูดกับเขา

 

“ อ๋อ … งั้นเหรอ?” หยวนพยักหน้า “ ถ้างั้นฉันจะมองหาหญ้าวิญญาณด้วยสัมผัสพระเจ้าของฉันต่อไป”

 

เมื่อหยวนออกไปหาหญ้าวิญญาณเพิ่มเติมยูรุก็หันไปมองเสี่ยวฮัวและพูดกับเธอว่า “คุณรู้หลายอย่างทั้งๆที่อายุยังน้อย … “

 

“… เสี่ยวฮัวอยู่มานานกว่าที่คุณคิด” เธอตอบด้วยน้ำเสียงสงบ

 

“ เอ๊ะ? แล้วคุณอายุเท่าไหร่?” ยูรุ มองไปที่เธอด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

 

“… “

 

อย่างไรก็ตามเสี่ยวฮัวไม่ตอบสนองเธอทำราวกับว่าเธอหูหนวก

 

“ แค่นี้คุณก็บอกเพื่อนหน่อยไม่ได้เหรอ?” ยูรุยังคงตื๊อต่อไป

 

“อายุไม่สำคัญเมื่อคุณเป็นผู้ฝึกฝน … ” เสี่ยวฮัวกล่าวโดยหลีกเลี่ยงคำถาม

 

ยูรุส่ายหัวของเธอ และถอนหายใจหลังจากเห็นความไม่เต็มใจอย่างแรงกล้าของเสี่ยวฮัว

 

 

 

“ อย่างไรก็ตามฉันไม่สามารถปล่อยให้พี่เทียนทำงานทั้งหมดคนเดียวได้ ฉันจะมองหาหญ้าวิญญาณต่อไป…” ยูรุกลับไปค้นหาหญ้าวิญญาณด้วยตาเปล่าของเธอ

 

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หยวนกลับไปหาทั้งคู่พร้อมกับหญ้าวิญญาณ จำนวนมากในวงแหวนอวกาศของเขา

 

“ ตอนนี้ฉันมีหญ้าวิญญาณประมาณ 20 กิโลในวงแหวนพิเศษของฉัน” หยวนพูดกับเธอ

 

“20 กิโล?! นั่นมากกว่าที่เราต้องการอีกนะ” ยูรุกล่าว

 

“ใช่ แต่ถ้าภารกิจนั้นทำซ้ำได้ เราก็ทำหลาย ๆ ครั้งให้เสร็จในครั้งเดียวสิ” หยวนกล่าว

 

“ โอ้ ฉลาดมากพี่ชาย ในขณะที่ฉันหาหญ้าวิญญาณได้เพียง 2 กิโลเท่านั้น…” ยูรุถอนหายใจ

 

“ พี่เทียน เสี่ยวฮัวรวบรวมหญ้าวิญญาณมาให้พี่ด้วย” เสี่ยวฮัวกล่าว

 

“ขอบคุณเสี่ยวฮัว เธอเก็บไว้กับตัวเองก่อนได้ไหม ขอส่งเควสกองนี้ให้เสร็จก่อนนะ” หยวนพูดกับเธอ

 

“อื้ม” เธอพยักหน้า

 

“เมื่อเราทำภารกิจสำเร็จแล้วกลับไปที่ร้านขายยาและส่งหญ้าวิญญาณของเรากัน” ยูรุ กล่าว

 

ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มเดินทางกลับไปที่เมืองสปริง

 

อย่างไรก็ตามระหว่างทางกลับหยวนและพวกพ้องได้พบกับผู้เล่นอีกกลุ่มที่ดูเหมือนจะมุ่งหน้าไปในทิศทางของพวกเขา

 

“ พี่เทียน มีผู้ฝึกฝนสี่คนที่ระดับวิญญาณฝึกหัดระดับห้าอยู่ข้างหน้า” เสี่ยวฮัวพูดกับพวกเขาก่อนที่ทั้งสองกลุ่มจะพบกัน

 

“พวกเขาต้องเป็นผู้เล่นที่ทำภารกิจเดียวกันกับเราแน่” ยูรุกล่าว

 

เมื่อทั้งสองกลุ่มพบกันอีกกลุ่มก็ถามพวกเขาว่า “สวัสดี พวกนายมาหาหญ้าวิญญารเหมือนกันหรอ”

 

“ใช่ เดินตรงไปทางนี้อีก 1 ไมล์หน่ะ” หยวนชี้ไปในทิศทางที่พวกเขาจากมา

 

จากนั้นผู้เล่นทั้งสี่ก็สบตากันและพยักหน้าด้วยสายตาที่มุ่งมั่นก่อนจะหันไปมองหยวนอีกครั้ง

 

“ ในเมื่อนายรู้ว่าจะหาหญ้าวิญญาณได้ที่ไหนอีก และมันอยู่ไม่ไกลเกินไปทำไมนายเอาสิ่งที่นายมีให้พวกเราแล้วล่ะ?” ผู้เล่นคนหนึ่งพูดกับพวกเขาและผู้เล่นอีกสามคนก็ชักอาวุธออกมา

 

“… “

 

หยวนพูดไม่ออก พวกเขากำลังถูกปล้น? กลางวันแสกๆ?

 

“และก่อนที่แกจะคิดโต้ตอบหรือร้องขอความช่วยเหลือใด ๆ ฉันขอเตือนแกว่ามีพวกเราสี่คนและแกมีเพียงสามคน – และหนึ่งในนั้นเป็นเด็ก!” ผู้เล่นคนนึงกล่าวว่า

 

“ เราจะทำยังไงดีพี่ชาย” ยูรุถามเขาขณะที่เธอคว้าแขนเสื้อของเขา

 

“หืม … ” หยวนหรี่ตามองผู้เล่นทั้งสี่คนและถามพวกเขาสักครู่ “พวกแกทั้งสี่คนเป็นผู้เล่นใช่ไหม”

 

“ แล้วถ้าใช่ล่ะ?!”

 

“ รีบมอบหญ้าวิญญาณของแกให้พวกฉัน ก่อนที่พวกฉันจะต้องเอามันตอนที่แกมีสภาพเป็นซากศพ!”

 

“… “

 

หยวนไม่สนใจผู้เล่นทั้งสี่คนและหันไปถามยูรุ “เธอช่วยยืนยันให้ฉันได้ไหม ว่าถ้าผู้เล่นตายพวก เขาจะเกิดใหม่ในภายหลัง”

 

เธอพยักหน้าและกล่าวว่า “ถ้าผู้เล่นเสียชีวิตพวกเขาจะไม่สามารถควบคุมตัวละครได้เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงและพวกเขาจะเกิดใหม่ในเมืองสุดท้ายที่พวกเขาอยู่”

 

“พี่จะฆ่าพวกเขาหรอ” เธอถาม

 

“ ใช่” เขาพยักหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา

 

“… “

 

เสี่ยวฮัวมองเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง เขาเต็มใจที่จะฆ่าผู้ฝึกฝนสี่คน? เกิดอะไรขึ้นกับคำพูดอันชอบธรรมของเขาเกี่ยวกับการไม่ต้องการฆ่าใครเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา?

 

หยวนหยิบกริชดำออกมาและวิ่งเข้าหาผู้เล่นทั้งสี่ด้วยสายตาเย็นชา เขาพูดด้วยเสียงต่ำ “ฉันไม่สนว่าแกอยากจะปล้นพวกเราหรอกนะ และฉันคงไม่สนใจแม้ว่าแกจะต้องการฆ่าฉันก็ตาม … การขู่ว่าจะฆ่าน้องสาวของฉันต่อหน้าฉัน … หึหึ แกได้ข้ามเส้นที่แกไม่ควรข้าม…”

 

ผู้เล่นทั้งสี่มองไปที่สีหน้าจริงจังของหยวนและเริ่มหัวเราะออกมาดัง ๆ

 

“แกจะสู้พวกเราทั้งสี่คนด้วยตัวเอง!? แกคิดว่าแกเป็นใคร?!”

 

“หยุดหล่ามและเตรียมตัวตายได้แล้ว!” ทันใดนั้นผู้เล่นคนหนึ่งก็พุ่งไปข้างหน้าและเหวี่ยงดาบไปที่หยวน ด้วยการเคลื่อนไหวที่เฉื่อยชาดูเหมือนผู้เริ่มต้นใช้ดาบอย่างสมบูรณ์

 

“… “

 

หยวนยังคงสงบแม้จะมีการโจมตีอย่างกะทันหันแม้กระทั่งมองไปที่ผู้เล่นด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

 

“ แกเรียกว่ากระบี่เย้ยยุทธจักร?” หยวนขยับร่างกายอย่างเรียบง่ายและแทบจะไม่หลบดาบ

 

วินาทีที่หยวนหลบการโจมตีของผู้เล่น หยวนเหวี่ยงมือไปข้างหน้าแทงผู้เล่นที่หน้าอกด้วย กริชดำ

 

“… “

 

ผู้เล่นจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้างเต็มไปด้วยความไม่เชื่อสักครู่ก่อนจะล้มลงบนพื้น

 

«คุณได้ฆ่าผู้เล่นคนแรกของคุณ! »

 

«คุณได้รับฉายา ‘นักฆ่าผู้เล่น’! »

 

“มันฆ่าพี่ชายของเรา! ฆ่ามันและล้างแค้นให้พี่ชายของเรา!”

 

ผู้เล่นที่เหลืออีกสามคนเริ่มปฏิบัติการทันทีหลังจากที่เห็นพี่ชายของพวกเขาถูกหยวนฆ่า  ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

 

“ เคล็ดวิชาพันมีด!”

 

อย่างไรก็ตามหยวนเหวี่ยง กริช ก่อนที่ผู้เล่นคนใดจะเข้าใกล้เขาได้และก่อนที่ผู้เล่นจะได้ตอบสนองแสงสีดำจะกะพริบตรงคอของพวกเขา

 

* ป๋อมแป๋ม * ป๋อมแป๋ม * ป๋อมแป๋ม *

 

ผู้เล่นทั้งสามคนทรุดลงกับพื้นพร้อม ๆ กันในเวลาต่อมาโดยมีบาดแผลลึกที่คอ

หลังจากสังหารผู้เล่นทั้งสี่คนแล้วหยวนก็จ้องมองไปที่ซากศพบนพื้นรู้สึกถึงความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้ในใจของเขา

 

‘ฉันคิดว่าฉันจะไม่สามารถฆ่าคนได้ แต่มันง่ายมากอย่างน่าประหลาดใจ … ‘ หยวนมองไปที่ฝ่ามือของเขาที่สั่นเล็กน้อย

 

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้กลัวและไม่ได้รับความเจ็บปวดเลย

 

“ นี่คือ…ความตื่นเต้น?” หยวนพึมพำกับตัวเองด้วยความไม่เชื่อ

 

เมื่อเขาต่อสู้กับผู้เล่นทั้งสี่เขาไม่เห็นว่ามันเป็นการต่อสู้กับมนุษย์คนอื่น แต่กลับรู้สึกไม่ต่างจากการต่อสู้กับสัตว์ประหลาด

 

“ พี่! พี่สบายดีไหม!?” ยูรุและเสี่ยวฮัวเดินเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว

 

“ เจ็บตรงไหนเหรอ” ยุรุเริ่มตบเขาไปทั่วร่างกายเพื่อตรวจสอบอาการบาดเจ็บ

 

“ไม่ต้องกังวลฉันไม่ได้รับบาดเจ็บ” เขากล่าวด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจ

 

จากนั้นเขาก็พูดต่อ “เธอคิดว่าฉันจะถูกลงโทษเพราะฆ่าผู้เล่นคนอื่นหรือเปล่า

 

“ฉันไม่คิดอย่างนั้นเนื่องจากมีนักฆ่าผู้เล่นมากมายอยู่ที่นี่ แต่ไม่มีใครถูกลงโทษสำหรับเรื่องนี้” ยูรุกล่าวกับเขา

 

“อ๋อ…”

 

“ นั่นเป็นครั้งแรกที่พี่ฆ่าผู้เล่นคนอื่นใช่ไหม พี่ชายรู้สึกยังไงบ้าง?” ยุรุถามเขา

 

“ ฉันไม่รู้ แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนก็คือฉันไม่รู้สึกแย่กับมันและการรู้ว่าพวกเขาไม่ได้ตายอย่างถาวรทำให้ง่ายขึ้นมาก” เขากล่าว “ฉันจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายน้องสาวของฉันหรอก ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นใครก็ตาม”

 

“ ขอบคุณพี่ชาย…” ยุรุพยักหน้าด้วยใบหน้าที่มีเลือดฝาดเล็กน้อย

 

“ เราจะทำอย่างไรกับศพของพวกเขาดี?”

 

“พวกเขาจะเกิดใหม่ในอีกหนึ่งชั่วโมง ดังนั้นเรามาเก็บข้าวของของพวกเขาก่อนที่พวกเขาจะเกิดใหม่” ยูรุกล่าวขณะที่เธอเริ่มคุ้ยกระเป๋าของพวกเขา

 

“เธอจะเอาของพวกเขาเหรอ?” หยวนมองเธอด้วยดวงตาเบิกกว้างเพราะเขาไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นความป่าเถื่อนเช่นนี้จากเธอ

 

“ทำไมไม่ล่ะ พี่รู้หรือไม่ว่าการพูดว่า ‘ตาต่อตา’ พวกเขาพยายามที่จะปล้นเราดังนั้นจึงเป็นเรื่องยุติธรรมที่เราจะทำแบบเดียวกันกับพวกเขาและมันก็รู้สึกไม่ต่างอะไรกับการแยกชิ้นส่วนมอนเตอร์หลังจากฆ่ามัน”

 

ในเวลาต่อมา ยูรุก็กลับมาพร้อมกับสีหน้าผิดหวังบนใบหน้าของเธอ

 

“นอกจากอาวุธของพวกเขาแล้วพวกเขายังมีเงินเพียงสิบห้าเหรียญและยาฟื้นฟูเล็กน้อย… ” เธอถอนหายใจ “ฉันเดาว่ามันดีกว่าไม่มีอะไรเลย”

 

ในเวลาต่อมาพวกเขายังคงเดินกลับไปที่ตัวเมือง

 

“ เสี่ยวฮัว เธอบอกเราได้ไหมว่ามีคนใกล้ตัวเรา ฉันไม่อยากเสี่ยงที่จะเจอคนแบบนี้แล้วน่ะ” หยวนพูดกับเธอ

 

“โอเค” เธอพยักหน้า

สองชั่วโมงต่อมาพวกเขากลับไปที่เมืองสปริงและจากนั้นร้านขายยาของมิสเตอร์เควียง

 

“ยินดีต้อนรับกลับมาหญิงสาว! คุณพบหญ้าวิญญาณหรือไม่” พนักงานต้อนรับจำใบหน้าที่สวยงามของเธอได้ทันที

 

“ใช่เรานำมามากกว่าที่คุณขอด้วยซ้ำถ้าคุณไม่รังเกียจ” ยุรุพูดกับเขา

 

“โอ้สมบูรณ์แบบ! ฉันจะจ่ายเงินให้คุณเพิ่มอีก 10 เหรียญสำหรับหญ้าวิญญาณที่คุณนามาให้ฉัน”

 

จากนั้นพนักงานต้อนรับก็วางเครื่องชั่งน้ำหนักไว้ที่เคาน์เตอร์และพูดว่า “โยนทุกอย่างที่คุณมีไว้ที่นี่”

 

ยุรุพยักหน้าและวางหญ้าวิญญาณ มูลค่า 2 กิโลของเธอลงบนเครื่องชั่ง

 

จากนั้นหยวนก็วางหญ้าวิญญาณ 20 กิโลลงในเครื่องชั่ง

 

“คุณรวบรวมหญ้าวิญญาน 22 กิโลในระยะเวลาอันสั้น ฉันประหลาดใจมาก!” พนักงานต้อนรับอุทานด้วยความชื่นชม

 

 

 

“เดี๋ยวก่อนเรายังมีอีก” หยวนพูดและหันไปมองเสี่ยวฮัว

 

“รวมตัวกันเท่าไหร่” เขาถามเธอ

 

“318 กิโล” เธอตอบอย่างใจเย็น

 

“ฮะ?”

 

ทุกคนในร้านก็หันมามองเธอด้วยดวงตาเบิกกว้างที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

 

 

………