Cultivation Online อัจฉริยะข้ามยุทธภพออนไลน์ - ตอนที่ 44

บทที่ 44: ปรากฏตัว

“ไม่ต้องคิดมาก คุณจะปวดหัวเปล่าๆ” จู่ๆเสี่ยวฮัวก็พูดกับเหลาหลี่ราวกับว่าเธอสามารถอ่านใจของเธอได้

“พี่หยวนเป็นอัจฉริยะที่ปรากฏตัวทุกๆ สองสามชั่วอายุคนครั้ง คุณจะไม่สามารถเข้าใจพรสวรรค์ของเขาด้วยตรรกะธรรมดา ๆ ”

“ เป็น…งั้นเหรอ…?” เหลาหลี่ ตัดสินใจรับคำแนะนำของ เสี่ยวฮัว และหยุดคิดถึงเรื่องนี้

ในเวลาต่อมาหยวนก็กล่าวว่า “ยังไงก็ตามฉันอยากจะดูรอบ ๆ เมืองนี้ถ้าคุณไม่รังเกียจ”

“ไม่แน่นอน! ให้ฉันคุยกับพ่อของฉันก่อนแล้วฉันจะพาคุณไปรอบ ๆ เมือง!” เหลาหลี่กล่าวอย่างรวดเร็ว

หยวนพยักหน้าและเหลาหลี่ก็ออกจากห้องไปในเวลาต่อมา

เมื่อเหลาหลี่จากไปแล้วหยวนก็มองไปรอบ ๆ ห้องด้วยความอยากรู้เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้อยู่ในห้องที่ไม่เหมือนใครและนั่นคือตอนที่เขาสังเกตเห็นกระจกบานสูงนั่งอยู่ที่มุมห้อง

“ อ้าวกระจกเหรอ?” หยวนลุกขึ้นยืนทันทีและเดินไปที่กระจกด้วยความคาดหวังและความกังวลใจ เขาหน้าตาเป็นอย่างไรในโลกนี้? เขาหล่ออย่างที่ เหลาหลี่อธิบายไว้หรือเปล่า?

“นี่ฉันเอง…?”

หยวนยืนอยู่หน้ากระจกที่สูงกว่าศีรษะเล็กน้อยด้วยใบหน้างุนงง

เขามีผมสีดำสั้น แต่นุ่มสลวยบนศีรษะรูปไข่ดวงตาสีน้ำตาลใสแวววาวราวกับคริสตัลขนตายาวที่จะทำให้ผู้หญิงอิจฉาคิ้วที่คม แต่เรียบร้อยและจมูกเล็ก โดยรวมแล้วใบหน้าของเขาดูสมมาตรและน่ามองมาก

ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นใบหน้าของตัวเองคือตอนที่เขาอายุ 7 ขวบ – ก่อนที่เขาจะสูญเสียความสามารถในการมองเห็นและกลายเป็นคนตาบอด

“ถ้าฉันจำไม่ผิด ยูรุเคยกล่าวไว้ว่ารูปลักษณ์ของคน ๆ หนึ่งในเกมจะคล้ายกับรูปลักษณ์ของพวกเขาในโลกแห่งความเป็นจริงด้วยเหตุนี้ฉันจึงเข้ามาในเกมนี้ด้วยอวตารที่สร้างขึ้นสำหรับฉันแล้วอย่างไรก็ตามฉันไม่รู้ว่าฉันหน้าตาเป็นอย่างไร ในโลกแห่งความเป็นจริงและเป็นเวลากว่า 10 ปีแล้วที่ฉันได้เห็นใบหน้าของตัวเองครั้งสุดท้ายดังนั้นฉันจึงไม่สามารถยืนยันได้ว่าใบหน้านี้คล้ายกับรูปร่างหน้าตาจริงๆของฉันจริงหรือไม่…”

นอกจากนี้เนื่องจากเขาไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาเขาจึงไม่สามารถบอกได้ว่าเขาหล่อจริงหรือไม่

ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจขอความเห็นจากคนอื่น

“ เสี่ยวฮัวฉันมีคำถามสำหรับเธอ” จู่ๆหยวนก็พูดกับเธอ

“ เป็นอะไรคะพี่หยวน”

จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ใบหน้าของตัวเองและถามด้วยสีหน้าจริงจัง “ถ้าไม่ลำเอียงเธอคิดว่ารูปร่างหน้าตาของฉันจะหล่อไหม”

“… “

เสี่ยวฮัวมองเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้างดูเหมือนจะพูดไม่ออกด้วยคำถามที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันของเขา

ไม่กี่อึดใจเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและมีแก้มที่แดงระเรื่อเล็กน้อย “เสี่ยวฮัวคิดว่าพี่หยวนหล่อมาก … “

“จริงเหรอ เธอแน่ใจหรือว่าเธอไม่ได้แค่ชมฉันเพราะเธอไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของฉันไม่เป็นไรถ้าจะบอกความจริงเสี่ยวฮัว” หยวนพูดกับเธอในขณะที่เขารู้สึกว่าการตัดสินของเธออาจไม่ถูกต้องเนื่องจากความสัมพันธ์ของทั้งคู่

“เสี่ยวฮัว กำลังพูดความจริงพี่หยวนหล่อมาก!” เสี่ยวฮัวพูดอีกครั้ง แต่คราวนี้ใบหน้าของเธอแดงก่ำไปด้วยสีแดง

“โอเคฉันจะเชื่อคำตัดสินของคุณ” หยวนพยักหน้า

“… “

เสี่ยวฮัวพูดไม่ออก ทำไมเขาถึงต้องการคำติชมแบบนี้? เมื่อกี้เขาไม่ได้ส่องกระจกเหรอ? ใครมีสมองทำงานก็เห็นด้วยว่าหยวนหล่อ หรือว่าเขาแค่อยากแกล้งเธอ?

“ ทำไมพี่ถึงถามถึงรูปร่างหน้าตาของตัวเอง หรือเป็นเพราะยัยเหลาหลี่คนนั้น?” เธอตัดสินใจถามเขา

อย่างไรก็ตามหยวนรีบส่ายหัวและพูดว่า “เปล่าฉันแค่สงสัยเพราะฉันไม่เคยสนใจรูปร่างหน้าตาของตัวเองเลย”

“ ไม่ต้องห่วงพี่หยวนในโลกแห่งการฝึกฝนรูปร่างหน้าตาไม่สำคัญตราบใดที่คุณมีความสามารถและมีอำนาจนอกจากคุณจะมีใบหน้าที่น่าเกลียดที่สุดในโลกแล้ว คุณก็จะสามารถดึงดูดสาว ๆ ได้! และพี่หยวนมีทั้งความสามารถและความหล่อเหลา พี่จะไปได้สวยในอนาคตอย่างไม่ต้องสงสัย! ” เมื่อคิดว่าหยวนกังวลเกี่ยวกับรูปลักษณ์ของเขาเสี่ยวฮัวจึงตัดสินใจที่จะให้กำลังใจเขา

“ ฮ่าฮ่าฮ่า…การปรากฏตัวของฉันสำหรับฉันเอง…” หยวนหัวเราะด้วยน้ำเสียงที่ขมขื่น

ไม่กี่นาทีต่อมา เหลาหลี่ ก็กลับมาที่ห้อง อย่างไรก็ตามเธอดูแตกต่างจากก่อนที่เธอจะจากไปเล็กน้อยราวกับว่าเธอกลับมาสวยกว่าเดิมด้วยซ้ำ

เห็นได้ชัดว่านอกจากการพูดคุยกับพ่อของเธอแล้ว เหลาหลี่ยังใช้เวลาในการปรับปรุงรูปลักษณ์ของตัวเองด้วยการแต่งหน้าแบบบางเบา

แน่นอนว่าในฐานะคนที่ไม่ได้ใส่ใจกับรูปลักษณ์ภายนอกมากนักหยวนจึงไม่ได้คิดอะไร

“เต๋าหยวน ฉันแจ้งให้พ่อของฉันทราบเกี่ยวกับความปรารถนาของคุณที่จะมองไปรอบ ๆ เมืองเราสามารถออกไปได้ทุกเมื่อที่คุณต้องการ” เธอกล่าวกับเขา

“โอเคงั้นออกไปเดี๋ยวนี้” หยวนพูด

ในเวลาต่อมาพวกเขาออกจากคฤหาสน์ของลอร์ด

“คุณต้องการไปที่ใดก่อนเต๋าหยวน” เธอถามเขาเมื่อพวกเขาออกมาข้างนอก

หยวนยักไหล่และพูดว่า “ฉันไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ในเมืองนี้ ฉันจะให้คุณเลือกว่าจะไปเที่ยวที่ไหน”

อย่างไรก็ตามเนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกของเธอที่ออกไปเที่ยวกับคนอื่น เธอก็ไม่แน่ใจว่าจะไปที่ไหน ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจที่จะเดินไปรอบ ๆ เมืองจนกว่าพวกเขาจะเจอสิ่งที่ทำให้หยวนสนใจ

“ แผงขายผลไม้ที่นั่นบริหารโดยมาดามหยิงและมีผลไม้ที่สดที่สุดในเมืองเสมอ”

“นั่นคือสมบัติของมิสเตอร์วังร้านขายอาวุธแห่งเดียวในเมืองของเรา”

“นี่คือพื้นที่ของที่พักอาศัยซึ่งประชาชนส่วนใหญ่อาศัยอยู่”

“ ตึกตรงนั้นคือคลินิกของลี่…”

เหลาลี่ให้คำอธิบายสั้น ๆ เกี่ยวกับร้านค้าและอาคารส่วนใหญ่ที่พวกเขาเดินผ่านไปและหยวนจะฟังเธอด้วยใบหน้าที่สดใสดูราวกับว่าเขาอยู่ในสวนสนุก

อย่างไรก็ตามเขาจะแสดงความสนใจมากที่สุดเมื่อ เหลาหลี่พูดคุยเกี่ยวกับอาคารที่เกี่ยวข้องกับอาหารและเมื่อสังเกตเห็นสิ่งนี้เหลาหลี่ก็ถามเขาว่า “คุณต้องการลิ้มรสกับอาหารที่ดีที่สุดของ เมือปังหรือไม่?”

“ได้หรอ?” หยวนตื่นเต้นขึ้นมาทันที แต่เมื่อเขาจำได้ว่ากระเป๋าสตางค์ของเขาแห้ง เขาก็ถามเธอว่า “ฉันมีเหรียญทองแค่สิบเหรียญเท่านั้นจะพอไหม”

เมื่อพบคำถามของเขาค่อนข้างงี่เง่า หลี่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเล็กน้อย “ด้วยเหรียญทอง 10 เหรียญคุณสามารถกินทุกอย่างในทุกเมนูในเมืองนี้และยังมีเงินเหลืออีกมาก”

“อะไรนะอาหารที่นี่ถูกขนาดนั้นเหรออาหารมื้อสุดท้ายของฉันแพงมากเมื่อเทียบกัน!” หยวนตกใจเมื่อรู้ว่าอาหารในที่นี้ถูกมากโดยเฉพาะเมื่อเขาใช้เงิน 500 เหรียญทองไปกับมื้อก่อนหน้านี้

“ พี่หยวนนั่นเป็นเพราะพี่ยัดหน้าด้วยเนื้อจิตวิญญาณราคาแพง…อาหารธรรมดาจะมีราคาเพียงไม่กี่เหรียญเงินเท่านั้น” เสี่ยวฮัวพูดกับเขา

“ อย่างนั้นเหรอ? แล้วเราจะรออะไรล่ะไปกินข้าวกันจนท้องกลมกันดีกว่า!” หยวนกล่าวอย่างรวดเร็ว

………