Cultivation Online อัจฉริยะข้ามยุทธภพออนไลน์ - ตอนที่ 27

ตอนที่ 27 อาหารอัดหน้า

เมื่อหยวนและเสียวหัวออกจากโรงประมูลพวกเขาก็เดินไปรอบๆเมืองอย่างไร้จุดหมาย 

“ตอนนี้เรามีเงินเพียงพอแล้วบางทีเราควรจะหนซื้ออุปกรณ์ไว้สำหรับอนาคตดีกว่า” 

อย่างไรก็ตามเสียวหัวเอียงคอด้วยความงงงวย “แต่เสียวหัวมีสมบัติมากมายที่พี่หยวนสามารถใช้ได้”

หยวนแสดงรอยยิ้มหวานอมขมกลืนและพูดขึ้นว่า “อันที่จริงฉันไม่สามารถพึ่งเธอไปทุกอย่างได้หรอกนะ ฉันควรจะพยายามอย่างหนักกว่านี้และหาอุปกรณ์ของตัวเองบ้าง”

เสียวหัวยังคง งง และถามขึ้นว่า “เสียวหัวสังเกตเห็นสิ่งนี้มานานแล้ว ทำไมพี่หยวนถึงอยากทำงานหนักขนาดนี้ ถ้าเป็นคนอื่นคงใช้ ประโยชน์จากสถานการณ์แบบนี้ แทนที่จะทำงานให้มาก”

หยวนหัวเราะเบาๆเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูด “แม้ว่ามันจะดูไม่เป็นอย่างนั้น แต่ฉันใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในฐานะคนพิการแม้จะเข้าห้องน้ำยังต้องพึ่งพาคนอื่นฉันเกลียดความรู้สึกแบบนั้น ไร้พลังไร้ประโยชน์ ตอนนี้ฉันสามารถใช้ร่างกายได้อีกครั้งฉันต้องการมีความสุขกับการใช้ชีวิตให้เต็มที่เพื่อสัมผัสกับความหมายของการมีชีวิต”

“พี่หยวน…ที่ผ่านมาต้องเผชิญกับชะตากรรมที่ยากลำบาก”

“ที่ผ่านมางั้นหรือ” หยวนหัวเราะด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ “ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะดูสบายดี แต่จริงๆแล้วฉันยังใช้ชีวิตไร้จุดหมายเช่นนั้นอยู่”

“……”

“แต่พี่หยวนไม่ได้พิการอีกแล้วนะ แถมยังเป็นอัจฉริยะแห่งการฝึกฝนอีกด้วย” แม้เธอจะไม่รู้ถึงสถานการณ์ของเขาแต่ก็สัมผัสได้ถึงความเหงาและสิ้นหวังจากน้ำเสียงของเขา

“นั่นอาจจะเป็นเรื่องจริงในโลกนี้ แต่เมื่อฉันออกจากระบบ ก็จะกลับไปเป็นคนพิการในโลกที่มืดมนนั่นเป็นสิ่งที่ยังคงอยู่ในโลกใบนั้นเอาหล่ะ ทิ้งเรื่องหดหู่นั่นเถอะ มีความสุขกับความมั่งคั่งตรงหน้านี่ดีกว่า” หยวนกล่าวขณะที่กำลังเดินไปรอบๆเมือง

ในขณะที่เสียวหัวมองเขาอยู่เงียบๆ ด้วยสายตาครุ่นคิดอยู่ภายใน

“อาจจะมีบางสิ่งที่เสียวหัวสามารถทำเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดของพี่หยวนได้…” เธอคิดกับตัวเอง

ในเวลาต่อมาพวกเขาก็มาถึงร้านขายอุปกรณ์

“ยินดีต้อนรับสู่คลังแสงมังกร!” ชายกลางคนหลังเคาท์เตอร์กล่าวเมื่อเห็นพวกเขา “เรามีอาวุธและชุดเกราะระดับวิญญาณทุกประเภท! ต้องการอะไรหรือท่าน”

“ฉันอยากได้……” หยวนพูดขณะมองไปรอบๆ

<ดาบกระดูก>

<ระดับ : วิญญาณ>

<คุณภาพ : ปลานกลาง>

<ความแข็งแกร่งทางกายภาพที่ต้องการ : 300>

<ความแข็งแกร่งทางจิตใจที่ต้องการ : 600>

<ความคม : 300>

<รายละเอียด : ดาบที่สร้างจากกระดูกของโครงกระดูกแห่งจิตวิญญาณ>

<ราคา : 30,000 ทอง>

……

<ชุดเกราะเกล็ดกิ้งก่าเพลิง>

<ระดับ : วิญญาณ>

<คุณภาพ : สูง>

<ความแข็งแกร่งทางกายภาพที่ต้องการ : 500>

<ความแข็งแกร่งทางจิตใจที่ต้องการ : 250>

<พลังป้องกัน : 5,000>

<รายละเอียด : สร้างด้วยเกล็ดที่ทนทานสูงของกิ้งก่าเพลิง>

<ราคา : 80,000 ทอง>

“พระเจ้า อุปกรณ์ที่นี่ราคาแพงมาก! ดวงตาของหยวนเบิกกว้าง เมื่อเห็นราคาของระดับวิญญาณเหล่านี้ มันทำให้เงิน 540 ทองของเขาไม่มีค่าไปเลย”

“มันราคาแพงใช่ไหมหล่ะ?” เสียวหัวอ่านสีหน้าของเขาและพูดด้วยรอยยิ้ม “เว้นแต่พี่จะมาจากตระกูลขุนนางหรือมีนิกายใหญ่ๆคอยสนับสนุนนอกนั้นก็ไม่มีใครเข้ามาที่นี่กันหรอก”

“ทำไมไม่บอกฉันแต่แรกหล่ะ รู้สึกเหมือนเป็นขอทานที่เดินเข้าไปในร้านเครื่องประดับอย่างไงอย่างงั้น…” หยวนพูดพลางถอนหายใจ “งั้นไปหาอะไรกินกันเถอะ”

เมื่อชายวัยกลางคนเห็นสองคนที่ดูของเพียงสองชิ้นแล้วออกไป ก็กัดฟันพูดอย่างเหยียดหยาม “ชิ! ไม่น่าเปลืองลมหายใจทักไอ้เจ้าพวกนี้เลย!”

“……”

เมื่อได้ยินคำพูดพวกนั้นหยวนก็หันกลับไปมองและขมวดคิ้ว 

“อะไรหล่ะ แกจะเล่นฉันเพราะฉันพูดความจริงงั้นรึ” ชายวัยกลางคนยังคงดูถูกเขาต่อ “ร้านนี้เป็นร้านของนิกายมังกร ก็ลองเล่นฉันสิถ้าแกกล้าพอ”

“……”

คิ้วของหยวนกระตุกด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาทของชายคนนั้น แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะเขายากจนอย่างที่หมอนั่นว่าจริง นอกจากนี้เขาไม่อยากสร้างปัญหากับ NPC เพราะไม่รู้ว่าพวกนั้นทำอะไรได้บ้าง

ถึงอย่างนั้น เสียวหัวก็ไม่ได้ใจดีเหมือนหยวน และเธอยอมไม่ได้ที่มาดูถูกหยวนอาจารย์ที่รักของเธอ ครู่ต่อมาเธอก็ดึงสมบัติสองชิ้นออกมาจากแหวนเก็บของของเธอ เป็นสมบัติระดับสวรรค์คุณภาพยอดเยี่ยมทั้งสองชิ้นออกมาที่มือเล็กๆของเธอ

เมื่อชายวัยกลางคนเห็นและรับรู้ว่าของสองชิ้นนั้นเป็นสมบัติระดับสวรรค์ เข่าของเขาก็ถึงกับทรุดลง

“นั่นคือสิ่งที่เจ้าจะได้รับ ถ้ากล้ามาแหยมกับพี่หยวน” เสียวหัวยิ้มเยาะภายในใจ ก่อนจะเก็บอาวุธสวรรค์ด้วยสีหน้าพึงพอใจบนใบหน้าที่น่ารักจิ้มลิ้มของเธอ

เมื่อพวกเขาออกมาจากร้าน หยวนและเสียวหัวก็เขาไปยังร้านอาหารใกล้ๆ เพื่อเติมกระเพาะของพวกเขาด้วย

อาหารอร่อยๆ

“พระเจ้า!! อาหารร้านนี้สุดยอดจริงๆ! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ารสชาติขนาดนี้จะเป็นแค่อาหารในเกม” พวกเขากินอาหารราวกับสัตว์ป่าที่หิวโหยหลุดออกมาจากป่ายัดอาหารเข้าปากและลงคอด้วยมือทั้งสองข้างที่ถืออาหารอยู่ตลอดเวลา ในขณะเดียวกันเสียวหัวก็มองดูสัตว์ป่าขยับขากรรไกรของเขาไม่หยุด เป็นครั้งแรกทีเธอเห็นใครกินอะไรอย่างเมามันขนาดนี้

“อาหารไม่หนีไปไหนหรอกพี่หยวนระวังจะสำลักตายเอานะ” เธอพูดกับเขา

“ฉันหยุดไม่ได้! มือมันขยับไปเองช่วงสองสามปีนี้ฉันได้กินแต่ซุปไก่มาตลอด!”  หยวนพูดขณะที่อาหารยังเต็มปากเขาอยู่และน้ำตาก็ไหลอาบแก้มตุ่ยๆของเขา

เสียวหัวถึงกับส่ายหัวก่อนที่จะกินอาหารของเธอด้วยความสง่างาม

…………