Cultivation Online อัจฉริยะข้ามยุทธภพออนไลน์ - ตอนที่ 147

อัจฉริยะข้ามยุทธภพออนไลน์ ตอนที่ 147 สถานที่แห่งนี้ไม่ถูกจํากัด

หลังจากไปถึงชั้น 21 แล้วความยากก็ปรับอีกครั้ง

<ขอแสดงความยินดีที่ผ่านด่านทั้งหมด 20 ชั้น ปรับความยากแล้ว>

<สัตว์วิเศษจะมี ‘ความต้านทานความเสียหายทางกายภาพเมื่ออ่อนแอ’>

<สัตว์วิเศษจะมีพลังความเร็วและการป้องกันเพิ่มขึ้นเล็กน้อย>

เมื่อหยวนเห็นการแจ้งเตือนในครั้งนี้เขาก็ไม่ได้ตอบสนองอะไร มากนักและอดทนรอให้สัตว์วิเศษออกมา

สิบวินาทีต่อมาสัตว์วิเศษที่มีออร่าระดับ 6 ของนักรบวิญญาณ เกิดขึ้นที่กลางห้องและหยวนก็สังหารมันทันทีด้วยกริชของเขาตามปกติ

ครึ่งนาทีต่อมาเขาเคลียร์ชั้น 22

อีกครึ่งนาทีต่อมาชั้น 23 เรืองแสงสีทอง

24.25.26…

หยวนมาถึงชั้นที่ 30 ในอีกห้านาทีต่อมา และจากนั้นก็เอาชนะสัตว์วิเศษระดับนักรบวิญญาณระดับ 7 สองตัวที่นั่นภายในหนึ่งนาทีโดยขึ้นไปที่ชั้น 31 ต่อ

<ขอแสดงความยินดีที่ผ่านด่านทั้งหมด 30 ชั้น ปรับความยากแล้ว>

<สัตว์วิเศษจะมี “ต้านทานความเสียหายทางวิญญาณที่อ่อนแอ”>

<สัตว์วิเศษจะมีพลังความเร็วและการป้องกันเพิ่มขึ้นเล็กน้อย>

อย่างไรก็ตามแม้จะมีการปรับเปลี่ยนความยาก แต่หยวนก็ไม่รู้สึกถึงผลกระทบของมันเหมือนกับว่าไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆเลยและเขายังคงขึ้นไปบนหอคอยด้วยความเร็วที่ทําลายทุกสถิติ

หลังจากใช้เวลา 30 นาทีภายในหอคอยหยวนก็สามารถไปถึงชั้นที่ 51 ได้ หลังจากเอาชนะสัตว์วิเศษบนชั้นที่ 50 ซึ่งอยู่ที่ระดับ 9 ของระดับนักรบวิญญาณ โดยปีนขึ้นไปครึ่งหนึ่งของหอคอย

<ขอแสดงความยินดีที่ผ่านด่านครบ 50 ชั้น ปรับความยากแล้ว>

<สัตว์วิเศษจะมี “การฟื้นฟูระดับปานกลาง”>

<สัตว์วิเศษตอนนี้จะมี “ความต้านทานความเสียหายทางกายภาพระดับปานกลาง” >

<สัตว์วิเศษจะมี “ต้านทานความเสียหายทางวิญญาณระดับปานกลาง”>

<สัตว์วิเศษจะมีพลังความเร็วและการป้องกันเพิ่มขึ้นในระดับปานกลาง>

หยวนคาดว่ามอนสเตอร์บนชั้น 51 และต่อไปจะอยู่ที่ระดับปรมาจารย์วิญญาณ แต่ที่น่าแปลกใจของเขาคือสัตว์ประหลาดยังคงอยู่ที่จุดสูงสุดของนักรบวิญญาณแม้ว่าจะถึงชั้นที่ 60 แล้วก็ตาม

“บางทีหอคอยอาจจํากัด เฉพาะมอนสเตอร์ที่อยู่ต่ำกว่าระดับนักรบวิญญาณ หรือนั่นก็สมเหตุสมผลแล้วเพราะศิษย์ส่วนใหญ่เป็นเพียงผู้ฝึกหัดวิญญาณเท่านั้น และมันคงจะไร้สาระถ้าหอคอยนี้ ทําให้ผู้ฝึกหัดวิญญาณต่อสู้กับปรมาจารย์วิญญาณได้…”

ดังนั้นหยวนยังคงเร่งความเร็วผ่านส่วนที่เหลือของหอคอย โดยแทบจะไม่มีการหยุดพักระหว่างชั้นใด ๆ และเขาก็เริ่มหยุดพักก่อน หลังจากขึ้นไปถึงชั้น 70 ส่วนใหญ่เป็นเพราะการท้าทายนั้นง่ายมากจนเขาเบื่อ

ในขณะเดียวกันด้านนอกหอคอยศิษย์หลายร้อยคนจ้องมองไปที่หอคอยที่มี 75 ชั้นเปล่งประกายด้วยสีทองพร้อมกับการแสดงออกที่จ้องมองบนใบหน้าของพวกเขาอย่างที่พวกเขาไม่เคยเห็นภาพที่น่าพึ่งเช่นนี้มาก่อน

ยิ่งไปกว่านั้นไม่มีศิษย์คนใดพูดแม้แต่คําเดียว หลังจากที่หยวนผ่านชั้นที่ 50 และพวกเขาจ้องมองอย่างเงียบๆ ขณะที่พวกเขาเห็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“ศิษย์หยวนคนนี้ ให้ตายเถอะ! ทําไมเจ้าถึงมีความสามารถมากขนาดนี้ นี่มันไม่ยุติธรรมเลย!” หมินลี่ร้องไห้ในใจเมื่อหยวนขึ้นไปที่ชั้น 78

การท้าทายของหยวนที่หอคอยนั้นน่าตกใจมากจนไปถึงหูของศิษย์ส่วนใหญ่ในนิกาย และแม้แต่ผู้อาวุโสในนิกายจํานวนมาก ทําให้มีคนมาปรากฏตัวที่หอคอยเพื่อชมปรากฏการณ์นี้มากขึ้น

“อะไรนะลูกศิษย์ที่ไม่รู้จักบางคนสามารถขึ้นไปได้มากกว่า 70 ชั้นในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงมันเป็นไปได้อย่างไร?” ผู้อาวุโสของนิกายคนหนึ่งอุทานขึ้นมาทันทีเมื่อเขาได้ยินข่าวนี้

ผู้อาวุโสในนิกายอีกคนพ่นน้ำชาในปากของเขาออกมาทันทีเมื่อเขารู้เกี่ยวกับสถานการณ์

“บ้าไปแล้ว! ศิษย์หลักแอบเข้าไปในหอคอยของนิกายชั้นนอกหรือป่าว ข้าไม่เชื่อว่าศิษย์ชั้นนอกจะสามารถบรรลุผลสําเร็จเช่นนี้ได้!”

ข่าวแพร่กระจายอย่างรวดเร็วจนไปถึงหูของหลงอี้จุนและผู้อาวุโสในนิกายคนอื่นๆ

“อะไรนะใครจะไปได้”

เมื่อหลงอี้จุนสงสัยว่าศิษย์คนใดที่ต้องรับผิดชอบต่อความปั่นปวนนี้ ภาพใบหน้าของหยวนก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขาทันที ทําให้เขาหันหน้าไปทางหอคอย

“เป็นศิษย์หยวนแน่ๆ! ไม่มีใครที่จะสร้างปรากฏการณ์แบบนี้ได้อีกแล้วในแถวนั้น!” หลงอี้จุนคิดกับตัวเองและเขาก็ตัดสินใจที่จะมุ่งหน้าไปยังหอคอยทันที

“นี่จะต้องศิษย์หยวนกําลังทําอยู่อย่างแน่นอน…” ผู้อาวุโสชวนถอนหายใจเมื่อทราบข่าวจากไป๋หลิง

“เราจะทํายังไงดี” ผู้อาวุโสไป๋หลิงถาม

“โชคดีสําหรับพวกเรา ดูเหมือนไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นผู้ท้าทายหอคอย ดังนั้นเราจึงยังคงสามารถหลีกเลี่ยงตัวตน และพรสวรรค์ของศิษย์หยวนไม่ให้รั่วไหลไปได้ เราไม่สามารถปล่อยให้ความจริงที่ว่ามีศิษย์ที่มีพรสวรรค์ขนาดนี้ได้ปรากฏตัวขึ้นในนิกายของเราแล้ว ดังนั้นเราจําเป็นต้องเตรียมพร้อมสําหรับสิ่งนั้น ” ผู้อาวุโสชวนกล่าว

และเขาพูดต่อ

“ข้าแน่ใจว่าผู้นํานิกายกําลังมุ่งหน้าไปที่หอคอยแล้วตามที่เราพูด แต่ข้าก็จะไปด้วย”

“ข้าจะไปด้วย” ไป๋หลงกล่าว

ดังนั้นหลงอี้จุนและผู้อาวุโสในนิกายระดับสูงหลายคนจึงมาปรากฏตัวที่หอคอยในเวลาต่อมา และเมื่อพวกเขามาถึงหอคอยที่ยังไม่เปล่งแสงก็เหลืออยู่ไม่ถึงสิบชั้น ทําให้พวกเขาพูดไม่ออก

“หืม…อย่าบอกนะว่าเขากําลังจะสร้างแบบอย่างอีกครั้งโดยการเป็นคนแรกที่เอาชนะทั้ง 100 ชั้นในหอคอย? แม้แต่ผู้ก่อตั้งก็สามารถผ่านได้เพียง 99 ชั้นเท่านั้น!” หลงอี้จนตกใจอยู่ข้างในขณะที่แสงสีทองเปล่งออกมาจากชั้น 94

เมื่อหยวนก้าวขึ้นสู่ชั้น 95 หลงอี้จุนและผู้อาวุโสในนิกายระดับสูงคนอื่นๆก็เริ่มแยกย้ายกันไปตามสถานที่นั้น เนื่องจากพวกเขาไม่ต้องการให้ตัวตนของหยวนรั่วไหลออกไป

“สถานที่แห่งนี้ถูกจํากัดแล้ว! พวกเจ้ามีเวลา 30 วินาทีในการหายไปจากสายตาของข้ามฉะนั้นข้าจะลงโทษเจ้าที่ไม่เชื่อฟังคําสั่งโดยตรงของข้า!” เสียงของหลงอี้จุนดังขึ้นในพื้นที่ทําให้ศิษย์ที่นั่นตกใจ

“พวกเจ้าได้ยินคําสั่งของผู้นํานิกายไหม! พวกเจ้าไปได้แล้ว!” ไป๋หลิงก็ตะโกนใส่พวกเขา 

อย่างรวดเร็วเหล่าศิษย์ที่นั่นเริ่มกระจัดกระจายราวกับกลุ่มมดที่หวาดกลัวและหายไปจากหอคอย และล้างพื้นที่ออกไปในเวลาที่หยวนกําลังจะเสร็จสิ้นครบ 100 ชั้นในอีกไม่กี่นาที