Cultivation Online อัจฉริยะข้ามยุทธภพออนไลน์ - ตอนที่ 142

“เจ้าที่อ้างว่าการแสดงจะเข้ของข้ามีข้อบกพร่องอะไรคือเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังการกล่าวอ้างดังกล่าว เจ้าเป็นผู้เชี่ยวชาญจะเข้ด้วยงั้นหรอ เจ้ามีคุณสมบัติอะไรถึงบอกแบบนั้น?” นางฟ้าเฟยมองไปที่หยวนด้วยดวงตาที่หรี่ลง ในขณะที่เธอยืนอยู่บนราวบางๆด้วยความสมดุลที่สมบูรณ์แบบ

“คุณสมบัติ?” หยวนเลิกคิ้วแล้วพูดว่า

“แม้ว่าข้าจะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญจะเข้ แต่ข้าก็ไม่จําเป็นต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญจะเข้ เพื่อบอกว่าเจ้าทําผิดพลาดหลายครั้งในการเล่นของเจ้าในชั่วโมงที่แล้ว และข้าก็มีประสบการณ์ด้านดนตรีมากพอข้าที่สามารถบอกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติไม่เพียงแค่โน้ต และการไหลเพียงอย่างเดียว และมีโน้ตหลายตัวที่ไม่ลื่นไหลระหว่างการแสดงของเจ้า ”

“ศิษย์คนนี้” นางฟ้าเฟยกัดฟันแน่นหลังจากได้ยินคําพูดของหยวน และคิ้วของเธอก็กระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ แต่เธอก็ไม่ได้โกรธเขา ในความเป็นจริงเธอรู้สึกประหลาดใจที่หยวนสังเกตเห็นความผิดพลาดของเธอ แม้จะรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เนื่องจากเธอไม่เคยถูกจับได้หรือถูกเรียกมาก่อนเพราะทุกคนคิดว่าเธอสมบูรณ์แบบ

อย่างไรก็ตามเธอไม่ต้องการยอมรับว่าเธอซึ่งเป็นศิษย์หลักคิดผิดต่อหน้าศิษย์ชั้นนอกสองคน

“เจ้าชื่ออะไร?” ทันใดนั้นนางฟ้าเฟยก็ถามเขาหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง

“หยวน” เขาตอบอย่างใจเย็น

“ศิษย์หยวนใช่ไหม เนื่องจากเจ้ามั่นใจมากว่าการแสดงของข้ามีข้อบกพร่อง ทําไมเจ้าไม่แสดงให้ข้าเห็นว่ามันเป็นอย่างไร” จากนั้นนางฟ้าเฟยก็วางจะเข้บนโต๊ะและจ้องมองหยวนด้วยใบหน้าที่สง่างามของเธออย่างจริงจัง

“เจ้ามี “ประสบการณ์” ทางดนตรีใช่ไหม แน่นอนว่าเจ้าจะเล่นจะเข้ได้ดีกว่าข้าถ้าเป็นเช่นนั้น”

“เอ่อ…” หยวนมองไปที่จะเข้ที่สวยงามซึ่งดูเหมือนจะทําจากไม้บางชนิดวางอยู่บนโต๊ะด้วยสีหน้างุนงง

แม้ว่าเขาจะไม่เคยเล่นจะเข้มาก่อน แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะหลีกหนีจากสิ่งที่พวกเขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันเกี่ยวข้องกับดนตรีและเครื่องดนตรี ท้ายที่สุดแล้วเขาจะเรียนรู้พวกมันได้อย่างไรถ้าไม่ได้เล่นพวกมัน?

“นั่นคือสิ่งที่ข้าคิดว่า! แม้ว่าเจ้าจะมีสัญชาตญาณที่เฉียบแหลมในการฟังเพลง แต่เจ้าก็ไม่สามารถจะเล่นจะเข้ได้! นางฟ้าเฟยยิ้มภายในใจหลังจากเห็นใบหน้ามึนงงของหยวน

แน่นอนว่าเธออยากจะให้หยวนไม่เล่นจะเข้จริงๆ เพราะเธอไม่รู้ว่าจะทําอย่างไรถ้าเขาเล่นจะเข้ได้ดีกว่าเธอจริงๆ

อย่างไรก็ตามนางฟ้าเฟยรู้เพียงเล็กน้อยว่าเธอได้ขุดหลุมลึกให้ตัวเองแล้ว โดยมอบเครื่องดนตรีให้หยวนซึ่งเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางจากคนทั้งโลกว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งในประวัติศาสตร์ในสาขาดนตรี

และเมื่อนางฟ้าเฟยเห็นหยวนเอื้อมมือไปหาจะเข้เธอก็ร้องในใจว่า

“เขาจะเล่นจะเข้จริงเหรอ?!?

นางฟ้าเฟยขมวดคิ้วก่อนจะพูดออกไปดังๆ

“เดี๋ยวก่อน!”

“อะไรงั้นหรอ?” หยวนมองเธอด้วยสีหน้าไร้เดียงสาและเขาพูดต่อ

”เจ้าอยากให้ข้าเล่นจะเข้ใช่ไหม ถึงแม้ว่าข้าจะไม่เคยเล่นมาก่อน แต่ขาก็น่าจะเล่นได้บ้าง” 

“เอ๊ะ? เจ้าไม่เคยเล่นจะเข้มาก่อนเหรอ?” นางฟ้าเฟยมองเขาด้วยดวงตาที่ชัดเจนของเธอ เธอเบิกตากว้างเช่นเดียวกับชูป๋อที่คิดว่าเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญอย่างแน่นอน

“อะแฮ่ม!”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งนางฟ้าเฟยก็กระแอมในลําคอ ก่อนจะพูดด้วยเสียงที่ค่อนข้างแข็ง

“ไม่เป็นไร! เจ้าเล่นจะเข้ได้เลย”

” ตกลง” หยวนพยักหน้าและดึงจะเข้เข้ามาใกล้ก่อนจะนั่งลง

จากนั้นหยวนก็หลับตาลงเพื่อฝึกฝนภายในหัวของเขาอีกเล็กน้อย

ไม่กี่อึดใจหยวนก็ลืมตาขึ้นอีกครั้งและหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นช้าๆเหมือนเตรียมพร้อมที่จะเล่นเปียโน

“การเคลื่อนไหวที่สงบเช่นนี้ข้าไม่เคยคิดว่านี่จะเป็นครั้งแรกของเขาถ้าเขาไม่พูด… นางฟ้าเฟยขมวดคิ้วเมื่อเธอเห็นการเคลื่อนไหวของแขนของหยวนก่อนที่เขาจะเริ่มเล่นจะเข้

นิ้วของหยวนแตะเชือกเส้นใดเส้นหนึ่งบนจะเข้เบาๆและอีกครั้งในเวลาต่อมา

ติ๊ง~

เสียงที่คมชัดและสวยงามอย่างมากดังก้องอยู่ในศาลามังกร สร้างความสงบและแรงกระเพื่อมบนผืนน้ำเบาๆในขณะที่ทําให้หัวใจของนางฟ้าเฟยเต้นไม่เป็นจังหวะในเวลาเดียวกัน

ติ๊ง~

หยวนเริ่มเล่นจะเข้ด้วยการเคลื่อนไหวที่แม่นยําราวกับผู้เชี่ยวชาญตัวจริงที่มีประสบการณ์กับเครื่องดนตรีมาหลายปี โดยเล่นซ้ำเพลงก่อนหน้าของนางฟ้าเฟย

ปากของนางฟ้าเฟยอ้าค้าง เมื่อเธอเห็นสิ่งนี้และเธอก็ร้องไห้อยู่ข้างใน

“ไอ้สารเลวคนนี้โกหกข้า! เจ้ากล้าพูดได้อย่างไรว่านี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าเล่นจะเข้ เมื่อเจ้าสามารถสร้างโน้ตที่ไร้ที่ติได้!”

ในขณะเดียวกันเมื่อแขกคนอื่นๆที่ศาลามังกรนึกว่าดนตรีกลับมาแล้ว พวกเขาก็เข้าใจผิดทันทีว่าจะเข้ที่หยวนเล่นเป็นจะเข้ของนางฟ้าเฟย

“นางฟ้าเฟยเล่นมาจากไหน ทําไมจู่ๆเธอถึงย้ายสถานที่?”

“ใครจะสนว่าเธอเล่นมาจากไหน เพลงนี้น่าทึ่งจริงๆข้าคิดว่ามันฟังดูดีกว่าเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา!”

“บางทีนางฟ้าเฟยอาจพบจุดใหม่ที่ชื่นชอบ ซึ่งช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการแสดงของเธอ”

“…”

เมื่อนางฟ้าเฟยได้ยินคําพูดของแขกคนอื่น ๆ เธอก็แทบจะกระอักเลือดออกมา แต่ก็สามารถต้านทานมันได้ด้วยการขบฟันแน่นเข้าด้วยกัน

“ศิษย์ชั้นนอกคนนี้เป็นใครกัน?! ถ้าเขาสามารถกินอาหารในสถานที่แห่งนี้ได้ เขาไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน! แต่ทําไมข้าถึงจําเขาไม่ได้เลย!? นางฟ้าเฟยครุ่นคิดกับตัวเองพร้อมกับขมวดคิ้วลึกๆ

สิ่งเดียวที่ทําให้นางฟ้าเฟยเสียอารมณ์คือการที่เธอไม่รู้จักตัวตนของหยวน แม้ว่าหยวนจะเป็นเพียงแค่ศิษย์ชั้นนอกแต่นางฟ้าเฟยก็รู้ดีว่ารูปลักษณ์ภายนอกของคนๆหนึ่งนั้นหลอกลวงได้มากที่สุด และเธอไม่ควรตัดสินใครด้วยรูปลักษณ์ของพวกเขา ท้ายที่สุดแล้วไม่มีศิษย์ชั้นนอกคนไหนที่มีสติพอที่จะสงบสติอารมณ์ต่อหน้าศิษย์หลักได้ และไม่กลัวพวกเขาแถมยังกล้าท้าทายพวกเขาในลักษณะนี้อีก!