Cultivation Online อัจฉริยะข้ามยุทธภพออนไลน์ - ตอนที่ 140

หลังจากออกจากพื้นที่หยวนก็ไปที่ศาลามังกรที่ขึ้นชื่อเรื่องอาหารอร่อย อย่างน้อยนั่นก็เป็นสิ่งที่หนังสือแนะนําบอกกับเขา

“กลิ่นนี้มันน่าอร่อยมาก!” จมูกของหยวนกระตุกด้วยความสุขเมื่อได้กลิ่นหอมหวานก่อนที่เขาจะมองเห็นศาลามังกรทําให้เขาสามารถไปถึงที่นั้นได้โดยไม่ต้องใช้สายตาเลยทีเดียว

ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็มาถึงศาลาขนาดใหญ่ที่มีโต๊ะกลมตั้งอยู่ทุกที่ ทั้งในและนอกศาลาเกือบจะเหมือนงานเลี้ยง และโต๊ะส่วนใหญ่ถูกศิษย์ยึดครองไปแล้ว

“ว้าว…นี่มันร้านอาหารเหรอไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย” หยวนพึมพําด้วยเสียงที่งุนงงเล็กน้อย หลังจากที่ได้เห็นสถานที่แห่งนี้ซึ่งมันดูเหมือนการชุมนุมสาธารณะมากกว่า

“สวัสดี เจ้ามาที่นี่เพื่อรับประทานอาหารใช่หรือไม่” จู่ๆศิษย์คนหนึ่งก็เข้ามาหาเขาและถามเขา

“ฮะ?” หยวนมองไปที่ชายหนุ่มคนนี้ที่สวมสัญลักษณ์เหนือเครื่องแบบของศิษย์ชั้นนอกที่อ่านว่า “ศาลามังกร” พร้อมกับเลิกคิ้ว

“เจ้าทํางานที่นี่เหรอทั้งๆ ที่เจ้าเป็นศิษย์?” หยวนอดไม่ได้ที่จะถามเขา

“หม? เจ้าต้องเป็นศิษย์ใหม่แน่ๆ ถ้าเจ้าถามคําถามเช่นนี้ และใช่ศิษย์สามารถทํางานในนิกายเพื่อรับคะแนนการมีส่วนร่วมได้” ศิษย์กล่าว

“ข้าเข้าใจแล้ว…” หยวนพยักหน้าในขณะที่เขาได้เรียนรู้สิ่งใหม่อีกครั้ง

“ยังไงก็ตามเจ้าต้องการจะกินอาหารที่นี่หรือไม่” ศิษย์ถามเขาอีกครั้ง

“ใช่ข้าต้องการกินอาหารที่นี่” หยวนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“เนื่องจากเจ้าเป็นศิษย์ใหม่ ข้าสามารถสันนิษฐานได้ว่าเจ้ามีคะแนนการมีส่วนร่วมไม่มากนักและอาหารที่นี่ต้องการให้เจ้าจ่ายคะแนนการมีส่วนร่วม” ศิษย์กล่าวและเขาพูดต่อ

“ถ้าเจ้าต้องการใช้เงินเจ้าจะต้องไปที่โรงอาหาร หรือเจ้าสามารถจ่ายเงินให้กับศิษย์คนอื่นๆที่มีคะแนนการมีส่วนร่วมมากๆเพื่อแลกเปลี่ยนมันมา”

“ราคาเท่าไหร่” หยวนถามด้วยดวงตาที่เบิกกว้างเล็กน้อย เขาต้องใช้คะแนนการมีส่วนร่วมแม้กระทั่งค่าอาหาร?

“อาหารทั่วไปโดยทั่วไปมีราคาประมาณ 1-5 คะแนน ในขณะที่อาหารที่แพงที่สุดอยู่ที่ประมาณ 10 คะแนนการมีส่วนร่วม” ศิษย์กล่าว

“โอ้ไม่มีปัญหา” หยวนพูดพร้อมกับมองไปที่ใบหน้าของเขาอย่างสงบ

“เจ้าจะกินที่นี่จริงๆเหรอ?” ศิษย์มองไปที่หยวนด้วยความไม่เชื่อบนใบหน้าของเขาเล็กน้อย

เนื่องจากศาลามังกรเป็นสถานที่ที่มีความหรูหราและยังเป็นสถานที่ที่ศิษยที่มีฐานะร่ำรวยที่มีคะแนนการมีส่วนร่วมมากมายมากินอาหาร และศิษย์ใหม่ส่วนใหญ่มักจะเก็บคะแนนการมีส่วนร่วม เพื่อสิ่งที่มีความหมายมากกว่าอาหาร เช่นเทคนิคการฝึกฝนหรือทรัพยากรการฝึกฝน

“ใช่” หยวนพยักหน้า

“อืม…ข้าควรจะพูดถึงเรื่องนี้ตั้งแต่เนิ่นๆ แต่เจ้าต้องมีคะแนนมากกว่า 10 คะแนนเพื่อจองโต๊ะเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง ถ้าเจ้าอยู่นานกว่าหนึ่งชั่วโมงจะต้องจ่ายคะแนนเพิ่มอีก 10 คะแนน” ศิษย์กล่าว

“ไม่เป็นไร” หยวนมอบเหรียญทองประจําตัวให้ศิษย์คนนั้น

“เหรียญทอง!” ศิษย์ปิดปากและอุทานด้วยน้ำเสียงตกใจหลังจากเห็นเหรียญทองประจําตัวของหยวน

“ข้าขอโทษอย่างสุดซึ้งที่จําท่านไม่ได้ศิษย์พี่!” ศิษย์คนนั้นรีบโค้งคํานับให้กับหยวนหลังจากที่ตระหนักได้ว่าเขากําลังอยู่ต่อหน้าคนใหญ่โตด้วยเหรียญทองประจําตัว

“เอ่อ…ไม่เป็นไรหรอก?” หยวนกล่าวด้วยความงงงวยบนใบหน้าของเขา

“โปรดติดตามข้ามา ข้าจะพาศิษย์พี่ไปที่โต๊ะที่ดีที่สุดของเรา” ศิษย์กล่าวและเขาเดินนําหยวนลึกเข้าไปในศาลา

ในเวลาต่อมาพวกเขาก็มาถึงโต๊ะเล็กๆอันเงียบสงบที่ล้อมรอบไปด้วยน้ำที่มีปลาหลากสีว่ายน้ำอยู่ภายใน และมีดอกไม้สวยงามและดอกบัวยักษ์ลอยอยู่รอบๆ

“ว้าว…ช่างเป็นสถานที่ที่เงียบสงบ” หยวนพึมพําด้วยเสียงงุนงงขณะที่เขารู้สึกได้ว่าเขาอารมณ์ดีขึ้นจากการอยู่ในบรรยากาศแบบนี้

“นี่คือเมนูครับท่าน ข้าชื่อชูป๋อ” ศิษย์กล่าวขณะยื่นเมนูทองคําให้หยวนหลังจากที่เขานั่งลง

“นี่หรอ?” หยวนรู้สึกประหลาดใจที่เห็นรายการเพียง 20 กว่ารายการในเมนู

“แม้ว่าจะมีให้เลือกไม่มากนัก แต่รับรองได้ว่าอาหารทุกจานในเมนูนี้ถือเป็น “เมนูโปรด” ของศิษย์ทุกคนที่เคยทานอาหารที่นี่มาก่อน “ ชูป๋อกล่าว

“นอกจากนี้เมนูจะเปลี่ยนไปทุกสัปดาห์”

“ถ้าอย่างนั้นข้าขอทุกอย่างในเมนูเลยได้ไหม” หยวนกล่าวโดยไม่ลังเลสักครู่ต่อมา

“ทุกอย่างเลยงั้นหรอ?” ชูป๋อมองหยวนด้วยตาเบิกกว้างและพูดต่อ

“มันจานไม่ได้เล็กเลยนะ ส่วนใหญ่ทานได้สองถึงสี่คนเลย”

“ไม่เป็นไร” หยวนพูดพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

“ข้าจัดการได้”

“ข้าเข้าใจแล้ว…นั่นจะเป็นคะแนนการมีส่วนร่วมทั้งหมด 124 คะแนน…” ชูป๋อพูดพร้อมกับรู้สึกเหงื่อไหลไปที่หลัง เขานึกไม่ถึงว่าจะใช้คะแนนการมีส่วนร่วม 124 คะแนนไปกับอาหารแม้ว่ามันจะรสชาติดีมากก็ตาม

หยวนมอบโทเค็นประจําตัวของเขาให้กับชูป๋อ เมื่อจ่ายคะแนนการมีส่วนร่วมแล้ว ชูป๋อก็โค้งคํานับให้กับหยวนและกล่าวว่า

” ขอบคุณครับ ข้าจะรีบกลับมาทันที”

เมื่อชูป่อเดินจากไป หยวนก็หันไปมองที่ผืนน้ำและดูฝูงปลาที่ว่ายไปมาอย่างสง่างามอยู่สองสามนาทีจนกระทั่งเขาสังเกตเห็นร่างๆหนึ่งกระโดดลงไปในน้ำ และตกลงมาบนดอกบัวยักษ์ที่ลอยอยู่กลางน้ำ น้ำและร่างๆนี้เป็นหญิงสาวที่สวยงามคนหนึ่ง เธอถือสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นเครื่องมือในมือของเธอ

“ว้วๆ! ข้ากําลังรอสิ่งนี้อยู่เลย!” จู่ๆก็มีคนมาจากอีกด้านหนึ่งของศาลาตะโกนขึ้น

“ข้ามาที่นี่วันนี้ เพื่อฟังเพลงของนางฟ้าเฟย!”

“ข้าด้วย! ข้าแทบรอไม่ไหวที่จะได้ยินเสียงดนตรีจากจะเข้ของนางฟ้าเฟย!”

หยวนเลิกคิ้วขึ้นหลังจากได้ยินลูกศิษย์จากรอบๆศาลา

“จะเข้ เธอจะเล่นดนตรีด้วยเครื่องดนตรีชิ้นใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ” หยวนพึมพํากับตัวเองด้วยเสียงต่ำ หลังจากเห็นเครื่องดนตรีที่ไม่คุ้นเคยนี้ เขารู้สึกถึงความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ในใจของเขาหลังจากนั้น

ครู่ต่อมาหญิงสาวคนนี้ที่สวมเสื้อคลุมสีชมพูที่รู้จักกันในชื่อนางฟ้าเฟยก็นั่งลงบนดอกบัวขนาดยักษ์ โดยมีเครื่องดนตรีที่เรียกว่าจะเข้วางอยู่บนตักของเธอ และหลังจากหายใจเข้าลึกๆเธอก็วางนิ้วลงบนเชือกเส้นเล็กๆและเริ่มเล่นดนตรี