Cultivation Online อัจฉริยะข้ามยุทธภพออนไลน์ - ตอนที่ 126

“ข้าพูดติดอ่างหรอ ผู้อาวุโสเหยา บางทีข้าจะพูดซ้ำให้อีกทีก็ได้” ไป๋หลิงพูดช้าลง แต่ด้วยเสียงที่ดังและชัดเจนกว่าเดิมมาก

“ต้องการให้ข้าแจ้งให้ผู้นำนิกายรู้ถึงความผิดพลาดของเจ้าวันนี้ หรือเจ้าจะกินรองเท้าของเจ้าเองต่อหน้าศิษย์ที่ฟังการบรรยายอยู่ที่สถานศึกษาสูงสุดในตอนท้ายของการบรรยายของเจ้า”

“ข้าจะไม่ทำอะไรที่ไร้เหตุผลเช่นการเตะเจ้าออกจากนิกายหรืออะไรแบบนั้น นี่จะถือว่าเป็นการลงโทษเจ้าแบบเบาๆ”

‘แม่งเอ้ย! เจ้ากล้าเรียกสิ่งนี้ว่าเป็นการลงโทษแบบเบาๆ?! การบอกให้ข้ากินรองเท้าต่อหน้าเหล่าศิษย์นั้นแย่ยิ่งกว่าถูกไล่ออกจากนิกาย! อย่างน้อยข้าก็ยังคงมีศักดิ์ศรีเหลือไว้สำหรับการลงโทษในครั้งหลัง!’ ผู้อาวุโสเหยาสาปแช่งผู้อาวุโสไป๋หลิงข้างใน โดยที่เขาไม่กล้าพูดคำแบบนั้นออกมาอย่างแท้จริง

“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรผู้อาวุโสเหยา เพราะเจ้าทำงานกับข้ามานานกว่า 10 ปีแล้ว แต่เจ้าไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเจ้าสร้างปัญหามากแค่ไหน และข้าก็ไม่โทษเจ้าในเรื่องนั้น นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าแจ้งให้เจ้าทราบตอนนี้ว่าเจ้าควรกินรองเท้าของเจ้าเองก่อนที่ข้าจะแจ้งให้หัวหน้านิกายรู้ เพราะเขาอาจจะไล่เจ้าออกจากนิกายจริงๆ ถ้าเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนี้” ไป๋หลิงพูดกับผู้อาวุโสเหยาในขณะที่รู้ดีว่าหลงอี้จุนจะได้ยินเรื่องนี้ไม่ช้าก็เร็ว

“สถานการณ์นี้ร้ายแรงจริงๆหรือ ข้าเข้าใจดีถ้าศิษย์ชั้นนอกคนนั้นเป็นหนึ่งในตระกูลมรดกทั้งเจ็ด แต่เขาไม่ใช่อย่างเห็นได้ชัด!” ผู้อาวุโสเหยาพูดครู่ต่อมาด้วยสีหน้าไม่ลดละ

“อย่าแม้แต่จะถามข้าเกี่ยวกับตัวตนของศิษย์ชั้นนอกคนนั้น เพราะข้าจะไม่พูดอะไรนอกจากเจ้าจะต้องตายในภายหลัง” ผู้อาวุโสไป๋หลิงมองไปที่ผู้อาวุโสเหยาด้วยสายตาของเขาที่หรี่ลงและเปล่งรังสีสังหารออกมา

ผู้อาวุโสเหยากลืนน้ำลายอย่างประหม่า หลังจากเห็นสิ่งนี้และหลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเขาก็ถอนหายใจ

“ก็ได้…ข้าจะกินรองเท้าของตัวเองต่อหน้าศิษย์เหล่านั้น…”

“เป็นทางเลือกที่ดีเจ้าสามารถออกไปได้แล้ว” ผู้อาวุโสไป๋หลิงพูดกับเขา

ผู้อาวุโสเหยาพยักหน้าและออกจากห้องไป แต่เขาไม่ลืมที่จะโค้งคำนับผู้อาวุโสไป๋หลิงก่อนจะจากไป เพราะเขาเคารพผู้นำของหอวินัยมาก

‘ไม่ใช่แค่ผู้อาวุโสสูงสุดซวน แต่ยังเป็นผู้อาวุโสไป๋และหัวหน้านิกายก็กำลังปกป้องศิษย์ชั้นนอกคนนั้นอยู่! ตัวตนของเด็กเหลือขอคนนั้นบนโลกใบนี้คืออะไรกันแน่? ถ้าเขาไม่ได้อยู่ในตระกูลมรดกทั้งเจ็ด เขาก็สามารถมาจากสี่ตระกูลโบราณเท่านั้น! ‘ ผู้อาวุโสเหยาครุ่นคิดกับตัวเองขณะกลับบ้านเพื่อเตรียมตัวสำหรับการบรรยาย

ต่อมาในวันเดียวกันผู้อาวุโสเหยาเดินไปที่อาคารการศึกษาสูงสุดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

‘นี่มันคือการประณามข้า! ตอนนั้นข้าไม่ควรพลั่งปากออกไป! ไม่! ไอ้บ้าเฉียวคังนั่นคือต้นตอของเรื่องนี้! ถ้าเขาไม่มาหาข้าข้าคงไม่มีวันได้พบกับศิษย์ชั้นนอกคนนั้น และทำให้ผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสไป๋ขุ่นเคือง! ข้าจะฆ่าเขาเมื่อเขาออกจากที่คุมขัง!’ ผู้อาวุโสเหยาสาปแช่งในใจขณะที่เขาเข้าใกล้อาคารการศึกษาสูงสุดซึ่งมีศิษย์หลายพันคนเดินไปมา

สถานศึกษาสูงสุด เป็นสถานที่ที่เหล่าศิษย์มารวมตัวกันเพื่อรับฟังการบรรยายจากผู้อาวุโสในนิกาย อย่างไรก็ตามไม่เพียงแต่ผู้อาวุโสของนิกายเท่านั้นที่จะบรรยายที่นั่น เนื่องจากศิษย์ยังสามารถบรรยายได้ หากพวกเขาได้รับการอนุมัติจากนิกาย ดังนั้นจึงมีการบรรยายให้ศิษย์เข้าร่วมเสมอ

แน่นอนว่าสถานศึกษาสูงสุดจะมีประชากรมากที่สุด เมื่อผู้อาวุโสในนิกายตัดสินใจที่จะบรรยายเนื่องจากพวกเขามักจะเป็นผู้ที่มีความรู้และประสบการณ์มากที่สุดในนิกาย ด้วยเหตุนี้เมื่อผู้อาวุโสเหยาปรากฏตัวขึ้นที่การศึกษาสูงสุดอย่างกะทันหัน เหล่าศิษย์ที่นั่นก็เริ่มเดินตามเขามาทันที

“ผู้อาวุโสเหยาไม่ใช่เหรอเป็นเวลานานแล้วที่ข้าได้ไปฟังการบรรยายของเขา!”

“ข้าก็เช่นกันครั้งสุดท้ายที่เขาบรรยายคือเกือบ 3 ปีที่แล้ว! ข้าได้ยินมาว่าศิษย์ชั้นนอกกว่าสิบคนที่ได้ฟังการบรรยายของเขา สามารถกลายเป็นศิษย์ชั้นในภายในปีเดียวกัน

“จริงเหรอวันนี้ข้าต้องฟังคำบรรยายของเขาแม้ว่าสวรรค์จะล่มสลาย!”

“เรายังไม่รู้ว่าวันนี้ผู้อาวุโสเหยากำลังบรรยายจริงๆ หรือเขาเพิ่งมาเยี่ยม เนื่องจากไม่มีการแจ้งให้ทราบล่วงหน้า! ผู้อาวุโสในนิกายส่วนใหญ่ประกาศการบรรยายล่วงหน้าอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์!”

“เขาไม่ได้บอกเราว่าเขาไม่ได้บรรยาย แม้ว่าจะมีพวกเราหลายคนติดตามเขาอย่างชัดเจนก็ตาม แน่นอนว่าเขาตั้งใจจะบรรยายในวันนี้!”

“ข้าหวังว่าเจ้าจะพูดถูก! ข้าตื่นเต้นแทบตายที่จะเข้าร่วมการบรรยายของผู้อาวุโสเหยา!”

ความตื่นเต้นระหว่างเหล่าศิษย์เพิ่มขึ้นเมื่อพวกเขาติดตามผู้อาวุโสเหยาไปยังพื้นที่ว่างเปล่าแห่งหนึ่งซึ่งออกแบบมาสำหรับการบรรยายสาธารณะ

ในเวลาต่อมาผู้อาวุโสเหยาได้นั่งลงในพื้นที่เหล่านี้และยืนอยู่ในจุดที่มีความหมายสำหรับอาจารย์

“วันนี้เขามาบรรยายจริงๆ! ดูเหมือนวันนี้เราจะโชคดีที่มาที่นี่และเป็นสักขีพยานโดยบังเอิญ! “

“เฮ้เป็นแค่ข้าหรือเปล่า ทำไมวันนี้ผู้อาวุโสเหยาดูไม่ค่อยสบายเลยนะ” ศิษย์คนหนึ่งที่นั่นสังเกตเห็นผิวซีดของผู้อาวุโสเหยาและพึมพำกับศิษย์ที่อยู่รอบตัวเขา

“ถูกต้องแล้วดูเหมือนเขาจะไม่ได้นอนหรือกินข้าวเลยใน 1 สัปดาห์หรืออะไรสักอย่าง”

ในขณะเดียวกันผู้อาวุโสเหยาสแกนฝูงชนจำนวนมากที่มารวมตัวกันเพื่อ ‘การบรรยาย’ โดยหลังของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น

‘บ้าเอ้ย…ทำไมวันนี้ถึงมีลูกศิษย์มากมายที่สถานศึกษาสูงสุดนี้ ในเมื่อไม่มีผู้อาวุโสของนิกายมาบรรยาย? ถ้าข้าไม่กลายเป็นหุ่นหัวเราะหลังจากวันนี้ข้าจะกินรองเท้าอีก! ‘ ผู้อาวุโสเหยาด่าในใจรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาดัง ๆ

มีศิษย์อย่างน้อย 3 พันคนมารวมตัวกันที่นั่นและทุก ๆ คนกำลังจ้องมองไปที่ผู้อาวุโสเหยาด้วยความคาดหวังในสายตาของพวกเขา พวกเขาดูเหมือนเด็กๆกลุ่มหนึ่งที่เจอไอดอลของพวกเขา แต่พวกเขาไม่ได้คาดหวังสักนิดว่าพวกเขาจะเป็นเพียงคนที่มีส่วนร่วมในการแสดงตลกแทนที่จะมาบรรยาย!