Cultivation Online อัจฉริยะข้ามยุทธภพออนไลน์ - ตอนที่ 115

“ทุกนิกายจะได้รับสิทธิ์จำนวนหนึ่งขึ้นอยู่กับผลการแข่งขันก่อนหน้านี้ และเราจะจัดคน 3 คนสำหรับการไปดินแดนลึกลับในปีนี้” หลงอี้จุนกล่าว

“หนึ่งในสิทธิ์ที่ได้รับมานั้นข้าจะมอบให้เจ้าแน่นอน ข้าจะไม่ขอให้เจ้าเข้าร่วมโดยไม่มีอะไรตอบแทนดังนั้นข้าจะให้เจ้าเข้าถึงศาลาที่ลึกลับของนิกายเราได้อย่างเต็มที่ ซึ่งเจ้าสามารถเรียนรู้เทคนิคต่างๆได้ ระหว่างระดับมนุษย์ไปจนถึงระดับโลก นอกจากนี้ยังมีเทคนิคระดับสวรรค์อีกสองสามอย่างที่สามารถใช้ได้ แต่เจ้าจะต้องมีหนึ่งในพวกเราไปด้วยจึงจะสามารถเข้าถึงสิ่งเหล่านั้นได้”

“นอกจากนี้สิ่งที่เจ้าได้รับจากดินแดนลึกลับ เราจะให้เจ้าเก็บไว้เลย โดยปกติแล้วศิษย์จะต้องมอบสมบัติที่พวกเขาพบในดินแดนลึกลับให้กับนิกาย แต่ข้าจะให้มันเป็นข้อยกเว้นสำหรับเจ้า”

“เจ้าคิดว่าอย่างไร เจ้ายินดีที่จะเข้าร่วมในดินแดนลึกลับสำหรับวิหารแก่นมังกรหรือไม่?” หลงอี้จุนถามเขาในภายหลัง

หยวนพยักหน้าโดยไม่ลังเล

“แน่นอน ข้าคิดจะเข้าร่วม”

เนื่องจากไม่มีเหตุผลที่เขาจะปฏิเสธ และเขาก็อยากรู้เกี่ยวกับดินแดนลึกลับนี้ หยวนจึงยอมรับคำขอของพวกเขา

“เยี่ยมมาก! ถ้าอย่างนั้นเรามาพูดถึงวิหารมังกรกันเถอะ วิหารมังกรเป็นสถานที่ในตำนานที่ผู้ก่อตั้งหลงเฉินค้นพบ และเขาได้สร้างวิหารแก่นมังกรขึ้น มันเป็นสถานที่ลึกลับที่มีการทดสอบที่ท้าทายมากมาย และเจ้าจะได้รับรางวัลสำหรับการสอบผ่าน “

“เหตุผลเดียวที่เราไม่ส่งลูกศิษย์ไปที่นั่นมาก ก็เพราะว่ามันต้องใช้ทรัพยากรและความพยายามมหาศาลในการเปิดสถานที่ให้ แม้แต่คน ๆ เดียวและมีโอกาสสูงที่วิหารมังกรอาจปฏิเสธการเข้าถึงหากเจ้าไม่มีความสามารถมากพอ ด้วยเหตุนี้เราจึงอนุญาตให้เฉพาะผู้ที่มีผลการสอบที่ยอดเยี่ยมในระหว่างการสอบศิษย์เท่านั้นที่จะเข้าสู่วิหารมังกรได้” หลงอี้จุนอธิบายให้เขาฟัง

“เจ้าต้องการเข้าวิหารมังกรใช่ไหม?”

“ใช่ ข้าต้องการ” หยวนพยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นข้าจะเริ่มเตรียมการทันที มันควรจะพร้อมสำหรับเจ้าในไม่ช้าหลังจากดินแดนลึกลับเริ่ม ถ้าข้าเริ่มตอนนี้ นั่นเป็นเพียงความพยายามในการเปิดมันออกมา”

“เจ้ามีคำถามอะไรอีกมั้ย” หลงอี้จุนถามเขาครู่ต่อมา

“ไม่ ข้าไม่มีคำถามอะไรแล้ว…” หยวนส่ายหัว

“ดีแล้ว เราก็ทำได้ในที่สุด -“

“รอสักครู่!”

ผู้อาวุโสชานก็ขัดจังหวะหลงอี้จุน

“มีอะไรเหรอผู้อาวุโสชาน”

พวกเขามองไปที่เธอพร้อมกับเลิกคิ้ว

“เรายังไม่ได้ตัดสินใจว่าใครควรจะเป็นอาจารย์ของหยวน และข้าขออาสา”

เธอพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“…”

สถานที่แห่งนี้เงียบลงอย่างรวดเร็ว เนื่องจากผู้อาวุโสในนิกายทราบดีถึงนิสัยดื้อรั้นของผู้อาวุโสชาน หากเธอต้องการให้หยวนมาเป็นศิษย์ของเธออย่างแท้จริงมันคงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำให้เธอยอมแพ้

“ทำไมเราไม่ปล่อยให้ชายหนุ่มตัดสินใจเรื่องสำคัญแบบนี้ล่ะ?”

ผู้อาวุโสซวนกล่าวและเขาก็หันไปมองหยวน

“เจ้าคิดว่าอย่างไรศิษย์หยวน แม้ว่าศิษย์จะไม่จำเป็นต้องมีอาจารย์ แต่ขอแนะนำให้เจ้ามีเพราะพวกเขาสามารถจัดหาแหล่งข้อมูล และคำแนะนำสำหรับการฝึกฝนของเจ้าได้ นอกจากนี้การมีอาจารย์ยังถือว่ามี ‘การสนับสนุน’ ภายในนิกายอีกด้วย “

“แล้วทำไมเจ้าไม่มากับพี่สาวคนนี้ ที่นี่ข้าสัญญาว่าจะไม่มีวันที่น่าเบื่อเมื่อเจ้าเป็นศิษย์ของข้า”

ทันใดนั้นผู้อาวุโสชานก็ลุกขึ้นยืน และเดินเข้ามาหาหยวนด้วยการเคลื่อนไหวของขาที่แปลกประหลาดดูเย้ายวน และเย้ายวนในทุกย่างก้าวแม้แต่ผู้อาวุโสในนิกายอื่น ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายอย่างประหม่าหลังจากได้เห็นเสน่ห์ของผู้หญิงของเธอ

“ข้าเคยยอมรับเฉพาะศิษย์หญิงมาก่อน แต่ข้าจะทำให้เป็นข้อยกเว้นสำหรับเจ้า ศิษย์ของข้ายังสวยงามมาก และเป็นที่นิยมในนิกายที่มีผู้ชื่นชมมากมาย ดังนั้นหากเจ้ามาเป็นศิษย์ของข้า เจ้าจะได้พบกับพวกเขาบ่อยๆ”

ผู้อาวุโสชานเดินตามหลังหยวน และพิงเขาโดยมีชั้นวางขนาดใหญ่ และหนักของเธอกดลงบนศีรษะของหยวน

“ข้า…”

หยวนพูดไม่ออก แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมผู้อาวุโสชานถึงทำตัวแปลก ๆ และเกาะติด แต่หัวใจของเขาก็รู้สึกถึงอันตรายอย่างไม่อาจพรรณนาได้เมื่ออยู่รอบ ๆ ตัวเธอราวกับกระต่ายตัวน้อยต่อหน้าเสือที่หิวโหย

“ลืมเธอไปเถอะชายหนุ่มมาเป็นศิษย์ของซินหมิงอย่างข้า! แม้ว่าเธออาจจะดูเด็กและน่าดึงดูดมาก แต่อย่าปล่อยให้รูปลักษณ์ของเธอหลอกลวงเจ้าเพราะเธอเป็นคนแก่อายุมากกว่า 300 ปี

“เรียกใครว่าคนแก่ ใครแก่?!” ผู้อาวุโสชานถอดรองเท้าข้างหนึ่งออกอย่างรวดเร็วและโยนไปที่ผู้อาวุโสซินพร้อมกับมองอย่างโกรธแค้น

“แกกล้าขว้างรองเท้าเหม็นใส่ข้าได้ยังไง!” ผู้อาวุโสซินร้องอุทาน

“ฮ่าฮ่าฮ่า อย่าสนใจสองคนงี่เง่า หยวนข้าเห็นความชอบธรรมที่ชัดเจนมาจากดวงตาของเจ้าและข้าเชื่อว่าเจ้าจะเข้ามาในห้องโถงวินัยของเราได้อย่างสมบูรณ์แบบ!”

ไป่หลิงหัวเราะออกมาดัง ๆ

“ศิษย์หยวนเจ้าไม่ได้จำกัด อยู่แค่ผู้อาวุโสในนิกายเท่านั้นรู้ไหม ถ้าเจ้าต้องการข้าก็สามารถรับเจ้าเป็นศิษย์ของข้าได้เช่นกัน”

หลงอี้จุนกล่าวอย่างกะทันหัน

“แม้ว่าด้วยความสามารถในการเข้าใจที่น่ากลัวของเจ้า ข้าสงสัยว่าพวกเราคนใดคนหนึ่งจะเป็นอาจารย์ของเจ้าไปอีกนาน”

เขาพูดต่อพร้อมกับรอยยิ้มที่ขมขื่นบนใบหน้าของเขา

ในเวลาต่อมาผู้อาวุโสชานถามหยวนว่า

“เจ้าต้องการใครเป็นอาจารย์”

“อื้อ…”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งหยวนก็พูดขึ้น

“เนื่องจากข้าไม่สามารถตัดสินใจได้จริงๆ ข้าจะยอมรับพวกท่านทุกคนเป็นอาจารย์ของข้าได้ไหม”

“เจ้าต้องการพวกเราทุกคนหรือ เจ้าเป็นคนโลภมาก แต่ก็ไม่เป็นไรเช่นกัน”

ผู้อาวุโสชานหัวเราะเบาๆหลังจากได้ยินคำตอบของเขา

“ข้ามีอาจารย์มากกว่าหนึ่งคนไม่ได้หรือ?” หยวนถาม

“เป็นเรื่องธรรมดาที่ศิษย์จะมีอาจารย์มากกว่าหนึ่งคน ในแต่ละครั้งเนื่องจากไม่สามารถเรียนรู้ทุกอย่างจากอาจารย์เพียงคนเดียวได้ แม้ว่าข้าไม่คิดว่าจะมีศิษย์ที่มีผู้นำนิกายและผู้อาวุโสระดับสูงมากมายในฐานะอาจารย์พร้อมกัน”

ผู้อาวุโสซวนกล่าวกับเขา

“เจ้าไม่ใช่ศิษย์ธรรมดา และจะมีครั้งแรกสำหรับทุกสิ่งเสมอ เหมือนกับที่เจ้าแสดงให้เห็นระหว่างการสอบเข้าเป็นศิษย์ใหม่”