Cultivation Online อัจฉริยะข้ามยุทธภพออนไลน์ - ตอนที่ 104

“เขาทำได้จริงๆ! เขาเดินไปได้ 100 ก้าวแล้วก็ไปถึงต้นไม้สีเงิน!”

ผู้อาวุโสของนิกายที่เฝ้าดูการสอบจากระยะไกลต่างก็ตกตะลึงกับการแสดงที่ไร้ที่ติของหยวน

“เกิดอะไรขึ้นกับต้นไม้สีเงินทำไมมันถึงเปลี่ยนเป็นสีทองสิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านี้แม้ว่าผู้ก่อตั้งจะไปได้ถึง 100 ก้าว อย่างน้อยมันก็ไม่มีการบันทึกไว้!”

“ลืมต้นไม้ไปซะ! เรามีอัจฉริยะอีกคนหนึ่งที่เป็นคู่แข่งกับผู้ก่อตั้งของเราในแง่ของความสามารถ! เราต้องแจ้งให้หัวหน้านิกายและผู้อาวุโสสูงสุดทราบเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด! เราไม่สามารถปล่อยให้ผู้มีความสามารถเช่นนี้ละทิ้งพวกเราไปได้!”

จากนั้นผู้อาวุโสของนิกายที่นั่นก็ตะเกียกตะกายออกไปข้างนอกเพื่อมองหาหัวหน้านิกายและผู้อาวุโสสูงสุด

ในขณะเดียวกันกลับมาที่ห้องสอบหลังจากข้ามสระน้ำสีเงิน และไปถึงต้นไม้สีเงินที่กลายเป็นต้นไม้สีทองในทันใดนั้น หยวนก็เดินกลับไปหาผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ อย่างใจเย็นก่อนที่จะเข้าไปหาผู้อาวุโสของนิกาย

“ข้าต้องเดิน 75 ก้าวเพื่อรับใบหยกพิเศษถูกต้องหรือไม่?” หยวนถามผู้อาวุโสของนิกายโดยไม่สนใจแม้แต่ความสำเร็จของเขาถึงที่เดินไปถึง 100 ก้าว

“ถูกต้อง…”

ผู้อาวุโสในนิกายเกือบลืมวิธีการพูดหลังจากประสบเหตุการณ์ที่น่าตกใจนี้

หลังจากตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่งในที่สุดผู้อาวุโสของนิกายก็สามารถดึงใบหยกสีขาวออกมาได้และส่งมอบให้หยวนด้วยมือที่สั่นเทา

“นี่ใบหยกของเจ้า เอาไป…” ผู้อาวุโสของนิกายลดร่างของเขาลงและยื่นใบหยกพิเศษให้กับหยวนซึ่งทำตัวเหมือนคนรับใช้ต่อหน้าเจ้านายของเขา

“ขอบคุณ” หยวนยอมรับใบหยกสีขาวก่อนที่จะโยนมันเข้าไปในแหวนมิติของเขาพร้อมกับใบหยกพิเศษที่เหลือ

หลังจากเก็บใบหยกสีขาวไปแล้วหยวนก็หันไปที่ประตูและเริ่มเดินไปที่ประตูนั้น

“เดี๋ยวก่อน! เจ้าจะไปไหน” ผู้อาวุโสของนิกายหยุดเขาทันที

“หือ ข้าไม่ผ่านการทดสอบนี้เหรอ” หยวนตอบด้วยน้ำเสียงงุนงง เนื่องจากเขาผ่านการทดสอบนี้เห็นได้ชัดว่าเขากำลังจะเข้าสู่การทดสอบครั้งต่อไป

“เจ้ากำลังจะไปทำการทดสอบครั้งต่อไปหรอ นั่นไม่จำเป็น” ผู้อาวุโสของนิกายส่ายหัวและพูดต่อว่า

“เจ้าเป็นคนเดียวนอกจากผู้ก่อตั้งวิหารแก่นมังกรที่สามารถเดินไปได้ถึง 100 ก้าวในสถานที่แห่งนี้ซึ่งหมายความว่าพรสวรรค์ของเจ้าเป็นคู่แข่งกับผู้ก่อตั้งของเรา เจ้าไม่จำเป็นต้องมีส่วนร่วมในการทดสอบครั้งต่อไปเพราะเจ้าจะได้รับการยอมรับในนิกายโดยไม่คำนึงถึงผลลัพธ์อื่นๆอีก”

“ข้าไม่จำเป็นต้องสอบครั้งต่อไป…?” หยวนเลิกคิ้ว เขาจะได้รับใบหยกพิเศษในการสอบสุดท้ายและเข้าไปในวิหารมังกรได้อย่างไร?

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งหยวนก็พูดว่า

“แม้ว่าตอนนี้ข้าจะผ่านไปได้ แต่ข้าก็ยังอยากจะเข้าร่วมการทดสอบครั้งสุดท้ายอยู่ดี ข้าก็มาไกลขนาดนี้แล้วมันคงรู้สึกไม่ดีถ้าข้าหยุดที่นี่โดยไม่จบมันทั้งหมด นอกจากนี้ข้าทำสิ่งนี้เพื่อประสบการณ์เป็นส่วนใหญ่ และข้าก็ไม่อยากเสียความรู้สึกนั้นไป “

“ทำเพื่อประสบการณ์…?” ผู้อาวุโสนิกายมองหยวนด้วยสีหน้าประหลาดใจ

อย่างไรก็ตามหลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งเขาก็พบความรู้สึกในคำพูดของหยวน ไม่มีใครในนักรบวิญญาณระดับที่ห้า เต็มใจที่จะเสียเวลามาที่นี่ เว้นแต่พวกเขาจะทำเพื่อจุดประสงค์อื่น

‘บางทีเขาอาจจะเป็นนายน้อยจากตระกูลที่มีอำนาจมากซึ่งกำลังอยู่ระหว่างการเดินทางเพื่อฝึกฝน? นั่นจะสมเหตุสมผลว่าทำไมเขาต้องปิดบังตัวตนของเขา และทำไมเขาถึงเข้าร่วมในการสอบศิษย์นี้ ‘ ผู้อาวุโสนิกายคิดกับตัวเอง

“ถ้าเจ้ายืนยันที่จะทำการทดสอบต่อไปก็ไปเถอะ ข้าจะไม่หยุดเจ้า ถ้านั่นคือสิ่งที่เจ้าต้องการจริงๆ เพียงจำไว้ว่าไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาอย่างไรเจ้าก็ยังมีคุณสมบัติที่จะเป็นศิษย์ที่วิหารแก่นมังกร” ผู้อาวุโสของนิกายเตือนหยวนก่อนที่จะปล่อยเขาไป

“ขอบคุณ” หยวนพยักหน้าและเขาก็เข้าสู่การทดสอบต่อไปในเวลาต่อมา

ในขณะเดียวกันที่ไหนสักแห่งภายในวิหารแก่นมังกรหัวหน้านิกาย และผู้อาวุโสใหญ่มารวมตัวกันที่ห้องผู้ชมซึ่งผู้อาวุโสของนิกายคนอื่นๆกำลังเฝ้าดูการทดสอบของศิษย์อยู่

“เจ้าแน่ใจเหรอว่ามีคนผ่านสอบที่สามารถข้ามสระน้ำแห่งการประเมินผลและก้าวไปได้ 100 ก้าว และยังถึงกับทำให้ต้นไม้สีเงินกลายเป็นสีทอง” หลงอี้จุนหัวหน้านิกายของวิหารแก่นมังกรถามผู้อาวุโสในนิกายที่นั่นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ดูด้วยตัวเองสิอาจารย์ ต้นไม้สีทอง”

ผู้อาวุโสของนิกายชี้ไปที่ต้นไม้สำหรับการสอบครั้งที่สาม และมีต้นไม้สีทองอยู่ในการฉายภาพอย่างชัดเจน

“อืม…” หลงอี้จุนเงียบและเริ่มครุ่นคิดพร้อมกับขมวดคิ้วลึก

“ผู้เข้าร่วมคนนี้…เขาชื่ออะไร?”

ชายชราผมสั้นสีขาวและเคราสั้นก็ถามขึ้น

ผู้อาวุโสในนิกายหันไปมองผู้อาวุโสใหญ่ที่เพิ่งพูดและหนึ่งในนั้นกล่าวว่า

“เขาเรียกตัวเองว่า ‘หยวน’ แต่เราไม่แน่ใจว่านั่นคือนามสกุลหรือชื่อของเขา นอกจากนี้เขาอยู่ในนักรบวิญญาณระดับที่ห้าแล้ว”

“หือ? เขาชื่อหยวนและเขาเป็นนักรบวิญญาณระดับห้า?” ชายชรามองไปที่ผู้อาวุโสของนิกายด้วยใบหน้างุนงง

“ผู้อาวุโสซวนมีอะไรผิดปกติหรือไม่?” หลงอี้จุนสังเกตเห็นปฏิกิริยาแปลก ๆ ของเขาและถามเขา

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งผู้อาวุโสซวนก็หัวเราะออกมาทันทีก่อนที่จะพูด

“ไม่จำเป็นต้องสอบสวนบุคคลนี้ ข้ารู้จักเขา”

“อะไรนะท่านรู้จักผู้ชายคนนี้เหรอ?”

ทุกคนในห้องมองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ

ผู้อาวุโสซวนพยักหน้าและกล่าวว่า

“ใช่เขาเป็นเพื่อนของหลานสาวของข้าเอง เพื่อนของซวนหวู่ฮั่นเธอส่งข้อความถึงข้าเมื่อไม่นานมานี้เกี่ยวกับคนที่มีความสามารถมาก และชื่อของหยวนที่อาจจะไปเยี่ยมวิหารแก่นมังกรของเราในอนาคต และบอกให้พวกเราปฏิบัติต่อเขาอย่างดี”

“เพื่อนของศิษย์หลักซวน?”

ผู้อาวุโสในนิกายไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้หลังจากที่ได้ยินข่าวนี้ เนื่องจากพวกเขาใช้เวลาทั้งวันในการก้มหน้าเพื่อพยายามค้นหาตัวตนของหยวน และคิดว่าเขาอาจจะเป็นสายลับแต่ก็มารู้ว่าเขาเกี่ยวข้องกับตระกูลซวนนั่งเอง