Complete Martial Arts Attributes – คุณสมบัติแห่งนักสู้ - ตอนที่ 54

บทที่ 54: ภูมิหลังของครอบครัว

ชายหัวล้านในชุดสูทสีดำจากไปด้วยใบหน้าที่บวมและบอบช้ำ หัวใจของมันเต็มไปด้วยความอยุติธรรมและความกลัว มันจะต้องกลับไปตอบเจ้านายของมัน

มันรู้ว่ามันจะไม่สามารถได้รับดอกเบี้ยจากเงินกู้นี้ได้

อีกฝ่ายเป็นคนที่มีพลังและยังเป็นคนที่ไร้หัวใจที่อาจทำให้คุณหัวแตกได้ถ้าเขาโกรธ ดังนั้นมันจึงไม่สามารถยั่วยุเขาได้

โชคดีที่อย่างน้อยมันก็ยังได้คืนเงินต้นคืน ทริปนี้ไม่เสียเปล่า

อย่างไรก็ตาม มันก็ต้องแลกมาด้วยใบหน้าของมันที่โดนก้อนอิฐทุบอย่างโหดร้าย… อุ๊ย! ปวด!

เฮ้อ~

…

หลังจากกำจัดชายหัวล้านไปได้ หลินซัวหานก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอพูดกับหวังเต็งว่า “ หวังเต็ง ขอบคุณที่ช่วยฉันในครั้งนี้นะ”

“ ไม่เป็นไร” หวังเต็งส่ายหัว เมื่อเขาเก็บไฟแช็กขึ้นมา เขาก็ถือโอกาสจุดบุหรี่

“ อย่าสูบบุหรี่นะ” หลินซัวหานก็พูดขึ้น

“ ห้ะ?”

“ การสูบบุหรี่ไม่ดีต่อสุขภาพนะ” หลินซัวหานตอบ

“ แต่เมื่อกี้มันทำให้ฉันกลัวนะ ขอฉันสูบบุหรี่สักหน่อยเพื่อสงบสติอารมณ์ก็แล้วกัน” หวังเต็งตอบ

หลินซัวหาน: …

“ ฉันแค่แกล้งเธอเล่น” หวังเต็งขว้างบุหรี่ลงบนพื้นและดับมันด้วยเท้าของเขา

มันเป็นเรื่องไม่เหมาะสมสำหรับเขาที่จะสูบบุหรี่ต่อหน้าผู้หญิง

“ โอ้ใช่ แล้วทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้กัน?” หลินซัวหานถามต่อทันที เธออยากรู้ว่าทำไมหวังเต็งถึงสามารถโผล่ออกมาได้จังหวะขนาดนี้

“ เธอจะเชื่อฉันไหมถ้าฉันบอกว่าฉันตามเธอมา” หวังเต็งยิ้ม

หัวใจของหลินซัวหานเต้นแรง เธอหันศีรษะและรู้สึกว่าหูของเธอร้อนขึ้น เธอรวบผมของเธอเพื่อปกปิดมัน

“ ฉันไม่คุยกับนายแล้ว ฉันจะไปดูแม่ของฉัน”

หลินซัวหานวิ่งกลับไปที่ร้านสะดวกซื้อและอธิบายทุกอย่างให้แม่ของเธอฟัง เธอบอกเธอว่าเจ้าหนี้เงินกู้นั้นไปหมดแล้ว และใบเสร็จเงินกู้ก็ถูกเผาแล้วด้วย

แม่หลินกอดหลินซัวหานและร้องไห้ด้วยความดีใจ  เธอแทยจะกลายเป็นบ้าเนื่องจากความเครียดที่สั่งสมมานาน

“ โอ้ใช่แล้ว หานน้อย ลูกไปยืมเงินใครมากัน? บอกเขาไปว่าถึงแม้เราจะไม่ได้มีเงินมากในตอนนี้ แต่เราก็จะหามาคืนเขาให้ได้โดยเร็วที่สุด” แม่หลินปาดน้ำตาของเธอ

“ หนูยืมเขามา” หลินซัวหานมองไปในทิศทางของหวังเต็ง

“ อ่า เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มแท้ๆ เขาไปเอาเงินทั้งหมดนั่นมาจากไหนกันนะ?” แม่หลินรู้สึกประหลาดใจ

“ ครอบครัวของเขาเปิดบริษัทน่ะ” หลินซัวหานอธิบาย

แม่หลินสามารถเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้ในทันที จากนั้นเธอก็นึกถึงบางสิ่งและถามด้วยความสงสัย “ หานน้อย ลูก…”

หลินซัวหานมองไปที่การแสดงออกของแม่ของเธอและรู้ได้ทันทีว่าแม่ของเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เธอกระทืบเท้าและบ่นอย่างอ่อนหวาน “ แม่~ แม่คิดอะไรอยู่กัน? เขาเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของหนูหรอก”

“ ก็ได้ ก็ได้ ก็ได้ แม่ไม่ได้คิดอะไร แม่ไม่ได้คิดอะไร” แม่หลินกล่าวอย่างรวดเร็ว

“ สาวน้อย ทำไมลูกไม่ชวนเขามาบ้านเราล่ะ? เขาช่วยครอบครัวของเราเอาไว้เยอะมากในครั้งนี้ ดังนั้นแม่จึงอยากจขอบคุณเขาเป็นการส่วนตัวเหมอืนกัน”

หลินซัวหานต้องการเรียกหวังเต็งให้เข้ามา แต่เธอก็สังเกตเห็นว่าเขาเองก็กำลังเดินเข้ามาทางนี้อยู่แล้ว

“ แม่ของฉันบอกว่าเธอต้องการขอบคุณนายเป็นการส่วนตัวน่ะ” เธอบอกกับหวังเต็ง

“ ใช่แล้ว เต็งน้อย ป้าหวังว่าเธอจะไม่รังเกียจที่ป้าจะเรียกเธอแบบนี้ ป้าต้องขอขอบคุณเธอมากจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ครอบครัวของเราก็อาจจะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป” แววตาของแม่หลินเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ

“ ผมไม่รังเกียจหรอกครับคุณป้า ซัวหานเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของผม และเธอก็ช่วยผมได้มาก ดังนั้นการที่ผมจะช่วยเธอเมื่อเธอมีปัญหานั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลก” หวังเต็งตอบ

“ ดี ดีมาก หานน้อยโชคดีจริงๆที่มีเพื่อนร่วมโต๊ะอย่างเธอ

ยิ่งแม่หลินมองไปที่หวังเต็งมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งชอบเขามากขึ้นเท่านั้น เขาเป็นเด็กดี และเขาก็แค่ซนนิดหน่อย….

แต่คุณก็สามารถบอกได้ว่าเขาเป็นคนมีความรับผิดชอบและมีอนาคตที่สดใส เขาเป็นคนสุภาพและดูแลหานน้อยเป็นอย่างดี ถ้าเขาสามารถเป็นลูกเขยของฉันได้แล้วล่ะก็…

ในยุคแห่งศิลปะการต่อสู้ เราก็สามารถแต่งงานได้ตั้งแต่อายุ 18 ปี และแม่หลินก็รู้สึกว่าเธอควรที่จะเริ่มพิจารณาเรื่องการแต่งงานของลูกสาวของเธอได้แล้ว

“ คืนนี้พักที่นี่เพื่อทานอาหารเย็นก็ได้นะ” แม่หลินเริ่มมีความกระตือรือร้น  “ ป้าจะไปซื้อวัตถุดิบเดี๋ยวนี้แหละ หานน้อย ดูแลเต็งน้อยด้วย เข้าใจไหม?”

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็ไม่ได้ให้โอกาสหวังเต็งและหลินซัวหานได้มีเวลาตอบโต้ใดๆ เธอรีบวิ่งออกจากประตูทันที

หวังเต็งและหลินซัวหานได้แลกเปลี่ยนสายตากัน บรรยากาศกลายเป็นแปลกไปเล็กน้อย

“ คิดว่าฉันควรจะ… ออกไปก่อนไหม?” หวังเต็งกล่าว

“ ออกอะไรล่ะ? แม่ของฉันออกไปซื้ออาหารแล้ว ถ้านายจากไป แล้วฉันจะอธิบายให้แม่ฟังยังไงเมื่อเธอกลับมา” หลินซัวหานกลอกตา

“ แค่หาข้อแก้ตัวแบบสุ่มๆไง เช่น เธอสามารถบอกแม่เธอว่าฉันมีเรื่องด่วนที่ต้องไปจัดการ” หวังเต็งให้คำแนะนำบางอย่างกับเธอ

หลินซัวหานมองไปที่หวังเต็ง

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงไม่ต้องการที่จะกินข้าวบ้านฉันกัน?

แน่นอนว่าเธอเองก็เขินอายเล็กน้อย แต่การแสดงออกที่ไม่เต็มใจของหวังเต็งก็ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจและไม่มีความสุขเล็กน้อย

“  นายสามารถอธิบายให้เธอฟังเป็นการส่วนตัวถ้านายต้องการ แต่ฉันจะไม่อธิบายอะไรทั้งนั้น” หลินซัวหานจ้องมองไปที่หวังเต็ง

“ เอาล่ะ ไม่เป็นไร มันเป็นแค่อาหาร ฉันหวังเต็งไม่กลัวอยู่แล้ว” นี่คือสิ่งที่หวังเต็งพูด อย่างไรก็ตาม การแสดงออกของเขาก็ราวกับกำลังจะเดินไปยังลานประหาร

ในที่สุด หลินซัวหานก็เข้าใจอารมณ์ของเขาเมื่อเธอเห็นปฏิกิริยาของเขา ผู้ชายคนนี้ไม่เต็มใจที่จะอย่กินข้าวจริงๆ ตอนนี้เขากำลังกลัวเล็กน้อยทั้งๆที่ปกติแล้วเขาก็ดูเหมือนเป็นคนที่ไม่กลัวอะไรเลยจนมันทำให้เธอเกือบจะลืมไปแล้วว่าเขาเป็นเด็กวัยรุ่น

เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะลับหลังเขา

หวังเต็งยืนอยู่ในร้าน เขาไม่แน่ใจว่าเขาควรจะทำอย่างไร เขามองดูลูกกวาดที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นแล้วเดินไปหยิบมันขึ้นมา

เมื่อหลินซัวหานคืนสติ สายตาของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างอ่อนโยนขณะที่เธอมองไปที่แผ่นหลังของหวังเต็ง  เธอนั่งลงและเริ่มเก็บลูกกวาดกับเขา

“ ฉันจะโอนเงินที่เหลือให้นายในภายหลัง” เธอนึกถึงเงินที่เหลือและพูด

“ ตกลง!” หวังเต็งพยักหน้า

“ สำหรับเงินแสนที่เหลือ ฉันก็จะทำงานพาร์ทไทม์ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนเพื่อคืนให้นาย” หลินซัวหานกล่าวต่อ

“ นั่นไม่ถูกต้อง 100,100 หยวน” หวังเต็งยิ้มและตอบ

“ ใช่ ใช่ ใช่ มันคือ 100,100 นายนี่เป็นคนขี้เหนียวจริงๆ” หลินซัวหานกลอกตา

“ ฮ่าฮ่าฮ่า…” หวังเต็งหัวเราะอย่างเป็นกันเอง เขาไม่สนใจปฏิกิริยาของเธอ

หลินซัวหานไม่ได้ตระหนักว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้คำพูดเหล่านั้นนั้นเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขาได้สานต่อความสัมพันธ์ของพวกเขาให้เหมือนกับคนปกติ

…

สักพักแม่หลินก็กลับมาพร้อมกับวัตถุดิบทำอาหาร เธอถือถุงหลายใบและซื้อเนื้อปลามาเป็นจำนวนมาก

“ ต็งน้อย เธอสามารถนั่งรอที่ชั้นบนกับซัวหานได้เลย ส่วนป้าจะไปทำอาหารก่อนนะ” แม่หลินทักทายพวกเขาก่อนที่เธอจะเข้าไปในครัว

“ เอาล่ะ ขึ้นไปกันเถอะ” หลินซัวหานพาหวังเต็งขึ้นบันได

“ คุณลุงไม่อยู่หรอ?” หวังเต็งถาม

หลินซัวหานกัดริมฝีปากของเธอขณะที่เธอพูดว่า “ เขาอยู่ที่นี่ เดี๋ยวฉันจะพานายไปพบเขาก็ได้”

หวังเต็งเห็นพ่อของหลินซัวหาน  เขาดูผอมแห้งและโทรมเป็นอย่างมาก และยิ่งไปกว่านั้น ขาทั้งสองข้างของเขาก็ได้หายไป

“ พ่อของเธอ… มันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน?” หวังเต็งตกใจมาก

“ พ่อของฉันเคยเป็นนักสู้ และแล้วอยู่มาวันหนึ่ง หลังจากที่เขากลับมาจากทวีปซินหวู่ เขาก็กลายเป็นแบบนี้ เพื่อนร่วมทีมของเขาสามารถช่วยชีวิตเขาไว้ได้ อย่างไรก็ตาม ขาของเขาก็… แม้แต่นิวเคลียสฟอร์สก็พ่อยังพัง ซึ่งนั่นก็ทำให้เขาเป็นอะไรไม่ได้มากไปกว่า… อัมพาต” หลินซัวหานอธิบายด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยว

“ นี่…” หวังเต็งรู้มาก่อนแล้วว่าโลกแห่งศิลปะการต่อสู้นั้นไม่ได้สวยงามเหมือนที่คนทั่วไปเขาพูดกัน อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่คิดว่ามันจะโหดร้ายขนาดนี้

เขารู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยเมื่อเห็นบาดแผลบนร่างกายของพ่อหลิน

นอกจากนี้แล้ว เขาก็ยังไม่คิดว่าพ่อของหลินซัวหานจะเป็นนักสู้

“ ในเมื่อเธอรู้แล้วว่าโลกแห่งศิลปะการต่อสู้นั้นโหดร้ายเพียงใด งั้นทำไมเธอถึงยังฝึกศิลปะการต่อสู้อยู่กันล่ะ? ทำไมเธอถึงยังต้องการที่จะมีส่วนร่วมในการสอบหลักสูตรศิลปะการต่อสู้” หวังเต็งอดไม่ได้ที่จะถามเธอ

“ ฉันอยากแก้แค้น!” หลินซัวหานปิดประตูและกัดฟันขณะที่เธอพูด

“ แก้แค้น?” หวังเต็งรู้สึกประหลาดใจอีกครั้ง

“ เพื่อนร่วมทีมของพ่อบอกฉันว่าเขากลายเป็นแบบนี้เพราะคู่ต่อสู้ของพวกเขาได้วางกับดักเอาไว้”  หลินซัวหานอธิบาย