Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 522 - 4 เผ่า

บทที่ 522 – 4 เผ่า

เจ่าไห่พยักหน้าแล้วพูดว่า “เป็นแบบนี้นี่เองที่อธิบายว่าทําไมเธอถึงเชื่อใจอาไทมาก แต่ทําไมเคซี่ไม่ค่อยเคารพเธอเลย”

ลอร่ายิ้มและพูดว่า “ที่จริงแล้ว อาไทไม่ได้เหมาะอะไรกับการทําเรื่องแบบนี้เลย แต่ที่เขาสามารถอยู่ในทุ่งหญ้าได้ก็เพราะว่าเขาเป็นคนที่แข็งแกร่ง และเป็นคนที่เข้มงวดมาก และที่สําคัญก็คือเขาไม่ยอมให้ฉันเรียกเขาว่าลุง เขาต้องการให้ฉันเลยเขาว่าอาไท”

เจ่าไห่ยิ้มจากนั้นเขาก็มองอาไทด้วยความซาบซึ้ง เมแกนมองอาด้าและภรรยาของเขาและพูดกับลอร่าว่า “ทําไมก็ไม่รู้ฉันคิดว่าอาไทเป็นคนที่กลัวเคซีมากๆ

ลอร่ามองพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “นั่นเป็นความจริงอาไทเป็นคนที่ซื่อสัตย์มากและเขาก็ชอบเคซี่มากด้วย อย่างไรก็ตามเนื่องจากหน้าตาของเขานั้นเขาไม่สามารถเลือกอะไรได้มากนัก”

เม็กถอนหายใจและพูดว่า “มันคงลําบากกับพวกเขามากที่พวกเขาได้มาอยู่ที่ทุ่งหญ้าแห่งนี้

แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้พวกเขาจะสามารถปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้แล้ว”

ลอร่าพยักหน้าและถอนหายใจ “จริงๆแล้วฉันตั้งใจจะให้คนอื่นมาที่นี่ แต่ฉันก็ไม่สามารถหาใครที่เหมาะสมมาที่นี่ได้เลย ฉันก็เลยต้องส่งพวกเขามาที่นี่”

ในตอนนี้อาด้าและอาอีก็เดินมาจากข้างนอก เมื่อทั้ง 2 เข้ามาในบ้านอาไทก็ดุพวกเขาทันที “เจ้า 2 คนได้เห็นนายหญิงและนายน้อยก่อนหน้านี้ แต่เจ้าไม่ได้เคารพพวกเขาเลยรีบเคารพพวก เขาเดี๋ยวนี้”

ทั้ง 2 พยักหน้าแล้วก็เดินมาหาลอร่าและเจ่าไห่ก่อนที่จะคํานับ ลอร่ามองที่ทั้ง 2 ด้วยรอยยิ้ม และพูดว่า “อาด้า อาอีพวกเจ้าโตเร็วมาก เจ้า 2 คนยังไม่โตเลยตั้งแต่ที่ฉันได้เห็นพวกเจ้าครั้งล่าสุด”

อาด้าหัวเราะและพูดว่า “ใช่แล้วนายหญิง เราได้กินอาหารที่อร่อยมากๆ เราเลยเติบโตขึ้นมาขนาดนี้” อาอีพยักหน้าเห็นด้วยความอาด้า เมื่อเจ่าไห่มองพวกเขาทั้ง 2 เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ แต่พวกเขาก็น่ารักมากๆ

ในตอนนี้เคซี่ก็มาและพูดว่า “นายหญิง นายน้อยตอนนี้อาหารพร้อมแล้ว” ลอร่ากับเจ่าไห่พยักหน้า พวกเขาลุกขึ้นยืนก่อนที่จะเดินไปที่เตาเผา

เมื่อเข้ามาใกล้ๆ เจ่าไห่ก็มีความรู้สึกที่อยากจะออกไปจากตรงนี้ เขารู้สึกเหมือนกับว่าเขาได้

กลับมาอยู่บนโลกและพวกเขากําลังจะกลายเป็นบาร์บีคิวที่ถูกย่าง

หลังจากที่ภรรยาของอาไทของให้พวกเขานั่งลงอาไทก็เอาแก้วให้พวกเขาทันทีก่อนที่จะเท

ไวน์ลงในแก้วของพวกเขา ในตอนนี้น้ํามันหมูก็หายไปแล้ว อาไทก็ได้นําเอาเนื้อไปไว้ในเตาทันที หลังจากที่เจ่าไห่และคนอื่นๆ ดื่มหมดแก้วแล้วอาไทก็พลิกเนื้อไปอีกด้าน ตอนนี้ทั้งบ้านของพวกเขามีกลิ่นหอมของเนื้อเต็มไปหมด

อาไทถือแก้วไวน์ของเขาขึ้น และจากนั้นเขาก็มองพวกของเจ่าไห่และพูดว่า “นายน้อย นายหญิง เนื่องจากข้าไม่สามารถไปพิธีแต่งงานของท่านได้ ข้าหวังว่าพวกท่านทุกคนจะมีความสุด และมีชีวิตที่ดีมากๆ”

เจ่าไห่และคนอื่นๆ รีบหยิบเอาแก้วของพวกเขาด้วยความรวดเร็ว เจ่าไห่ยิ้มให้กับอาไทและภรรยาของเขา พร้อมกับพูดว่า “ขอบคุณจริงๆ ข้าขอให้ครอบครัวของเจ้ามีชีวิตที่มีความสุดด้วยเช่นกัน” จากนั้นพวกเขาทุกคนก็ดื่มไวน์ให้แก้วของพวกเขาพร้อมกัน

ในตอนนี้เมื่ออาไทกําลังจะเติมไวน์ให้พวกเขา เจ่าไห่ก็หยุดเขาเอาไว้ก่อน เขาหยิบขวดขึ้นมา และเทให้กับทุกคน จากนั้นเจ่าไห่ก็ยกแก้วของเขาขึ้นและพูดว่า “อาไท เคซี่พวกเขาเจ้าทํางานหนักมาหลายปีแล้ว ให้ข้าได้มอบไวน์นี้แก่เจ้าเถอะ” อาไทและภรรยาของเขาไม่กล้าที่จะปฏิเสธ เจ่าไห่ พวกเขารีบดื่มไวน์ที่เจ่าไห่เทให้พวกเขาทันที

จากนั้นลอร่าก็ลุกขึ้นมาแล้วเทไวน์ใส่แก้วทุกคนอีกครั้ง ดูเหมือนว่าตอนนี้พวกเขากําลังจะดื่มไวน์แก้วที่ 3 กันแล้ว

หลังจากที่ดื่มไวน์แก้วที่ 3 พวกเขาก็หยุดแล้วอาไทก็พูดขึ้นมาว่า “นายหญิง นายน้อยดูเหมือนว่าบาร์บีคิวของเราจะพร้อมแล้ว มันจะต้องมีรสที่อร่อยมากแน่ๆ”

ลอร่ายิ้มและพูดว่า “เอาล่ะ ฉันอยากจะลองกินบาร์บีคิวของอาไทแล้ว มันจะต้องอร่อยมากแน่ๆ” จากนั้นลอร่าก็จับส้อมและมีดไปตัดเนื้อที่อยู่ในกระทะ จากนั้นเธอก็หั่นมันด้วยมีดของเธอ

อีกครั้งก่อนที่เธอจะเอามันเข้าไปในปากของเธอ

เจ่าไห่และคนอื่นๆ ก็ทําตามที่ลอร่าทํา พวกเขาเอาเนื้อมาใส่จานของพวกเขาแล้วก็กินมัน ไม่ต้องพูดถึงกลิ่นหอมของบาร์บีคิวเลย ชิ้นของมันมีขนาดที่ใหญ่และหนามากๆ แม้ว่ามันจะถูกปรุงสุก แต่มันก็ยังไม่ได้สุกอย่างเต็มที่ เนื้อมีความแดงเล็กน้อย แต่ก็นุ่มและอร่อยมาก

เมื่อเจ่าไห่กินเนื้อชิ้นแรกเขาก็พยักหน้าและพูดว่า “อร่อยจริงๆ การทําอาหารของเจ้านั้นดีมาก

ถ้าเจ้าเปิดร้านที่ขายบาร์บีคิว ข้าคิดว่ามันจะเป็นทางที่ดีมาก”

ทันทีที่ภรรยาของอาไทได้ยินเจ่าไห่ เขาก็ยิ้มออกมาและเธอก็ยังพูดอีกว่า “ถ้านายน้อยชอบมันมาก ท่านก็น่าที่จะกินมันเข้าไปเยอะๆ”

พวกเขากินและพูดคุยกันอย่างต่อเนื่อง ไม่นานนักพวกเขาก็กินกันจนอิ่ม แต่คนที่ยังกินอยู่ ตอนนี้คืออาด้าและอาอี เจ่าไห่และคนอื่นๆ กําลังดื่มและพูดคุยกันอยู่

อาไทหันไปหาเจ่าไห่และลอร่าพร้อมกับพูดว่า “นายน้อย นายหญิง มีข่าวลือไปทั่วเมืองบีสก็อดว่าชาวเผ่าอาจประกาศสงครามกับคนต่างแดนพวกเขาอาจจะขับไล่พ่อค้าที่เป็นคนจากต่าง

แดนท่านคิดยังไงกับเรื่องนี้?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “เรารู้อยู่แล้วเกี่ยวกับเรื่องนี้มั่นใจได้เลย แม้ว่าพวกเขาจะขับไล่พ่อค้าออกไป แต่ก็ไม่ใช่พวกเราเรามีธงของเผ่าเฮคัสและก็ยังมีธงของเผ่าอื่นๆ อีกด้วย”

อาไทพยักหน้าและพูดว่า “เนื่องจากเรามีธงเหล่านั้นพวกชาวเผ่าจะไม่ทําอะไรเรา แต่นายน้อยช้าขายข้าวที่ท่านให้ราคาปกติแล้วท่านจะโกรธไหม?”

เจ่าไห่หัวเราะและพูดว่า “ไม่เลย ทําไมข้าถึงต้องโกรธนั่นคือสิ่งที่เจ้าตัดสินใจท่า ดังนั้นมันก็ไม่ใช่ปัญหาของข้า ข้าจะนําเอาพืชและผลไม่ใหม่ๆ มาให้เจ้าขาย” จากนั้นจเจ่าไห่ก็เอาออกมาให้อาไทดูได้ดู

อาหารที่เจ่าไห่เคยให้อาไทขายคือข้าวไผ่แต่ตอนนี้เจ่าไห่ได้นําเอาผลขนมปังออกมาให้เขา

เมื่อเจ่าไห่เอาผลขนมปังออกมาดวงตาของอาไทและภรรยาของเขาก็เปล่งประกาย พวกเขาอยู่กับชาวเผ่ามานานดังนั้นพวกเขาจึงรู้ดีว่าพวกเขาต้องการอะไร ผลขนมปังนี้จะเป็นที่ชื่นชอบจากพวกเขาแน่นอน

เจ่าไห่ให้ผลขนมปังแก่พวกเขาแล้วให้พวกเขาลองชิมมัน และพูดว่า “สิ่งนี้มีเพียงแค่ตระกูลบูดาของเราเท่านั้นที่มีผลขนมปังนี้อยู่ ราคาของผลขนมปังนี้ราคาของมันเท่ากับครึ่งหนึ่งของข้าวไผ่”

เมื่อได้ยินแล้วอาไทก็พูดว่า “นายน้อยมันจะไม่ถูกไปเหรอ? ผลขนมปังนี้ดีกว่าข้าวไผ่มากมัน น่าจะเป็นที่นิยมและก็มีราคาที่ดีได้แน่ๆ นอกจากนี้สิ่งจําเป็นในชีวิตประจําวันเหล่านั้นคือเรายังจําเป็นต้องขนส่งอาหารไปยังทุ่งหญ้า ซึ่งจะทําให้เราต้องเสียค่าใช้จ่ายหากเราทําเหมือนกับที่ท่านพูดเราจะสูญเสียเงินจํานวนมาก”

อาไทเป็นคนที่ซื่อสัตย์ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาโง่ เขารู้ว่าเมื่อคนหนึ่งเดินทางไปยังทุ่งหญ้า คนๆนั้นจะต้องผ่านจุดตรวจมากมาย การส่งสิ่งของให้กับทุ่งหญ้าโดยทั่วไปแล้วจะทําให้ราคาสินค้าเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่าหากไม่มีการเพิ่มราคาของสินค้าพวกเขาจะต้องสูญเสียกําาไรเป็นจํานวนมากแน่

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “นั่นไม่ใช่ปัญหาข้าได้คํานนวรเงินก้อนไว้แล้ว เราจะไม่สูญเสียเงิน

นอกจากนี้ถ้าเราสร้างชื่อให้กับตัวเองในครั้งนี้ได้ เมื่อชาวเผ่าทําสงครามกับคนจากต่างแดน เราจะกลายเป็นพ่อค้าที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด”

เมื่ออาไทได้ยินเจ่าไห่พูด ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นจากนั้นเขาก็หัวเราะและพูดว่า “เอาล่ะ สิ่งที่ท่านพูดทําให้ข้ารู้สึกโล่งอกแน่นอนว่าข้าจะไม่ทําให้นายน้อยผิดหวัง”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ข้าจะบอกความจริงกับเจ้า ตั้งแต่ที่ตระกูลบูดาและตระกูลมาร์กี้รวมกันมี ผู้คนจํานวนมากที่กล้าที่จะมีปัญหากับเรา อย่างไรก็ตามอาไทเจ้าไม่ควรทําเช่นนั้น เพราะเรายังสามารถที่จะผูกขาดการค้าในทุ่งหญ้านี้ได้

อาไทยิ้มและพูดว่า “นายน้อยสบายใจได้เลย โปรดมั่นใจข้าคนนี้เข้าใจในสิ่งที่ท่านพูดแล้ว” เจ่าไห่พยักหน้าและพูดว่า “เนื่องจากตระกูลมาร์กี้อยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว เราน่าจะมีบางเผ่าที่เราจัดหาให้โดยตรงใช่ไหม? เรามีความสัมพันธ์ที่ดีกับเผ่าไหนไหม?”

อาไทพยักหน้าและพูดว่า “ก่อนการปฏิวัติตระกูลมาร์กี้ เรามีทั้งหมด 4 เผ่าใหญ่ที่มีอาหารและสิ่งจําเป็นในชีวิตประจําวันทั้ง 4 เผ่าได้แก่ เผ่าไฟฟ็อกซ์ เผ่าเสือดํา เผ่าชะนีและเผ่าอีเกิล เผ่าเหล่านี้เป็นเผ่าใหญ่ ในแต่ละปีการบริโภคอาหารและสิ่งจําเป็นของพวกเขามีขนาดใหญ่มาก อย่างไรก็ตาม การค้าของตระกูลมาร์กี้มีสัดส่วนเพียง 20 เปอร์เซ็นต์ของการจัดหาอาหารและ 10 เปอร์เซ็นต์ของการจัดหาของใช้ประจําวันของพวกเขา”

เมื่อไดเยินอาไท เจ่าไห่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทําอะไร แต่ก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “มีปัญหาอะไร ทําไมมันเป็นอย่างนั้น”

อาไทถอนหายใจและพูดว่า “นี่ไม่ใช่เรื่องที่ปกปิดเลย แม้ว่าสินค้าของตระกูลมาร์กี้จะมีคุณภาพที่ดีราคาของพวกเขาก็สูงกว่าพ่อค้าคนอื่นๆ มากหากว่าไม่มีการผูกขาดกับพวกเขา เผ่าทั้ง 4 เผ่านั้นจะไม่ซื้อของจากตระกูลมาร์กี้เลย แม้ว่าทุ่งหญ้าจะขาดแคลนอาหาร แต่เผ่าทั้ง 4 นั้น

ก็ไม่ได้ซื้ออาหารจากตระกูลเลย ของใช้พวกเขาก็ไม่ได้ซื้อด้วยเช่นกัน”

เจ่าไห่ไม่อาจจะทําอะไรได้ แต่ก็ถอนหายใจเขาไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าทําไมตระกูลมาร์กี้จึงทําเช่นนั้น พวกเขาไม่เพียงทําให้ทุกคนในทวีปมีปัญหา แต่พวกเขายังทําการค้าของพวกเขาให้เจอกับความลําบากอีกด้วย ถ้าหากว่าเจ่าไห่ไม่จัดการกับตระกูลมาร์กี้ไม่ช้าก็เร็วจะต้องมีคนมาจัดการกับเขาแน่ๆ

เจ่าไห่พยักหน้าและพูดว่า “เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้ารู้ที่อยู่ของเผ่าเหล่านั้นไหม? ข้าวางแผนที่จะไปหาพวกเขาเมื่อข้ามีเวลา”

อาไทพยักหน้าและพูดว่า “ข้ารู้ว่าทั้ง 4 เผ่านี้ค่อนข้างมีชื่อเสียงในทุ่งหญ้า มันง่ายมากที่จะหาพวกเขา เผ่าไฟฟ็อกซ์เป็นเผ่าที่รู้จักกันดีในหมู่ชาวเผ่า ความสามารถของพวกเขาพิเศษมาก พวกเขาสามารถอัญเชิญสัตว์ในตํานานและมีความสามารถในการโจมตีพวกเขาแข็งแกร่งมาก เผ่าเสือด่าเป็นหนึ่งในเผ่าที่มีนักรบน้อยมาก แต่การลักลอบโจมตีของพวกเขาก็เป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก พวกเขาเป็นเผ่าที่เป็นกําลังหลักที่น่ากลัว”

เจ่าไห่พยักหน้า “มันดีมากเลย ดูเหมือนว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมที่จะไปหาพวกเขา สงครามที่จะเกิดขึ้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะขายอาหารในเวลานี้ เนื่องจากพวกเขาจะปล้นอาหารจากคนจากต่างแดน เจ้าไม่จําเป็นต้องยุ่งเรื่องนี้แค่อยู่ที่เมืองบีสก็อด ข้าไม่คิดว่าสงครามครั้งนี้จะนานเกินไป ทันทีที่สงครามสิ้นสุดลงเราควรพยายามเป็นคนแรก

ในการสร้างการความสัมพันธ์ใหม่มันเป็นเวลาที่ดีมากที่จะสร้างพันธมิตร”

อาไทพยักหน้าและพูดว่า “นายน้อย มั่นใจได้เลยข้ารู้ว่าจะทําอย่างไรข้ามีความสัมพันธ์กับเผ่าหมูขาว แต่พวกเขาอยู่ไกลเกินไปและเป็นเพียงเผ่าทั่วๆ ไปข้าวางแผนในการติดต่อกับเผ่าเสือ

หากเราสามารถหาพันธมิตรได้ เราจะไม่ต้องกังวลว่าจะขายสินค้าของเรากับใคร”

เจ่าไห่พยักหน้าเผ่าเสือและเผ่าสิงโตถือว่าเป็นเผ่าที่แข็งแกร่ง เผ่าทั้ง 2 นี้มีเผ่าย่อยและทาส จํานวนนับไม่ถ้วน เนื่องจากพวกเขามีกําลังคนเหลืออยู่มาก พวกเขาจึงสามารถอุทิศตนเพื่อพัฒนาความทักษะในการต่อสู้ ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงกลายเป็นเผ่าที่แข็งแกร่งกว่าเผ่าอื่นๆ เมื่อเพิ่มความจริงที่ว่าเผ่าทั้ง 2 นี้รวยมาก เจ่าไห่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงเลยว่าเขาจะไม่สามารถขายสินค้าที่นี่ได้
จบบทแล้วนะครับ ขอบคุณที่ติดตามนะครับ บ๊าย…บาย