Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 516 - ธงของเผ่าหมีดํา

บทที่ 516 – ธงของเผ่าหมีดํา

ชนเผ่าเหล่านี้เป็นคนที่แปลกมากๆ แม้ว่าคุณจะให้ของขวัญพวกเขาไม่ว่ามันจะมีค่าขนาดไหน พวกเขาก็จะยอมรับมันอย่างไม่ได้คิดเลย แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าคุณกําลังทําเพื่อช่วยพวกเขา พวกเขาก็จะรับมันโดยที่ไม่ได้ลังเลเลย อย่างไรก็ตามหากคุณให้ไวน์กับพวกเขา โดยที่คุณยังไม่สนิท

กับพวกเขา พวกเขาจะมองว่าคุณกําลังดูถูกพวกเขาอยู่ สําหรับพวกเขานี่เป็นเรื่องที่ใหญ่มากๆ

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นแต่แกะย่างในครั้งนี้ก็อร่อยมากๆ แม้ว่าจะเป็นครั้งแรกที่เมแกนและลิซซี่ได้ดื่มไวน์นมแท้ของพวกเขา รสของมันก็ไม่ได้ต่างจากไวน์นมของเจ่าไห่มากนัก

อาหารในมื้อนี้ทําให้เจ่าไห่และคนอื่นๆ อิ่มมากๆ พวกเขาเมาไวน์กันทุกคน ตอนนี้พวกเขาอยู่กับเผ่าหมี พวกเขายิ่งกินและดื่มมากเท่าไหร่พวกเขาก็ยิ่งมีความสุขมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากกินอาหารเสร็จมันสายมากแล้ว ดังนั้นเจ่าไห่และคนอื่นๆ จึงกลับไปที่เต็นท์ของพวกเขา ดูเหมือนว่ามันจะเป็ฯไปไม่ได้เลยที่จะพูดเรื่องเมล็ดข้าวกับผู้เฒ่าของเผ่าหมีด่าในวันนี้

เมื่อเจ่าไห่กลับไปที่เต็นท์ของเขา เขาก็ไม่คิดว่าจะมีใครมา แต่หลังจากที่พวกเขาเข้าไปในมิติแล้ว เม็นเดสและบุฟฟ่อนก็มาหาเขา สิ่งนี้ทําให้เจ่าไห่ประหลาดใจจากนั้นเจ่าไห่ก็ให้ลอร่าและคนอื่นๆ ออกไปจากมิติอีกครั้ง

ทั้ง 2 ดูมีอะไรบ้างอย่างๆ ดูเหมือนว่าตอนนี้พวกเขาจะไม่ได้เมาแล้ว เพราะว่าเจ่าไห่ให้พวกเขาดื่มน้ําแห่งชีวิต และเขาก็มองเจ่าไห่และพูดว่า “เจ่าไห่ ข้าบอกกับเผ่าหมีดําเกี่ยวกับเรื่องที่กิลแห่งความสว่างมีส่วนเกี่ยวข้องกับการขาดแคลนอาหาร แต่ก็ดูเหมือนว่าเราจะบอกกับพวกเขาเร็วเกินไป”

เจ่าไห่มองเม็นเดสด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “ข้าบอกพวกเขาเร็วไปหน่อย เผ่าหมีด่าขาดเมล็ดข้าว แต่พวกเขาก็ไม่ได้คุยเรื่องนี้กับเราในตอนนั้น ดูเหมือนว่าพวกเขาต้องการรอจนกว่าสงคราม จะเริ่มขึ้นและไปขโมยอาหารจากในสงคราม ใครบอกว่าชาวเผ่าเหล่านี้โง่ มันไม่ใช่เรื่องจริงเลย”

เมื่อได้ยินเรื่องที่น่าเป็นห่วงนี้ เจ่าไห่ก็เข้าใจทันที แต่เขาก็ไม่อาจจะทําอะไรได้ แต่ก็ยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นอะไรหรอก เจ้าคิดมากเกินไป เผ่าหมีกําลังอยู่ในช่วงเวลาที่ลําบาก ดังนั้นจึงเป็น

เรื่องปกติที่พวกเขาจะทําการซื้อขายให้น้อยที่สุด ข้าจะบอกความจริงกับเจ้าว่าถ้าพวกเขาไม่เอาข้าว ข้าก็ไม่ขายผลขนมปังแก่พวกเขา เพราะถ้าหากว่าข้าทําผลเหล่านี้ให้เป็นไวน์ข้าจะได้รับกําไรที่เพิ่มมากขึ้นหลายเท่าจากที่ต้องมาขายพวกเขา เจ้าไม่จําเป็นต้องเป็นห่วงเรื่องนี้เลย”

เม็นเดสถอนหายใจและพูดว่า “ขอบคุณเจ่าไห่ หากมีคนเช่นเจ้าอีกเยอะ ที่นี่ก็คงจะไม่มีสงครามกับคนจากต่างแดนอย่างแน่นอน”

เจ่าไหฝทนยิ้มและพูดว่า “ผู้คนนั้นมีความทะเยอทะยาน ตราบใดที่มีความทะเยอทะยานอยู่ มันก็ซึ่งทําให้เกิดสงครามได้อยู่เรื่อยๆ ไม่ช้าก็เร็วความขัดแย้งก็จะเกิดขึ้น และด้วยความแข็งแกร่งของข้าเอง ข้าไม่สามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งได้ ข้าแค่ทําทุกอย่างเท่าที่ข้าจะทําได้เพื่อช่วยเท่านั้น

เม็นเดสและบุฟฟอนถอนหายใจ พวกเขารู้ว่าเจ่าไห่พูดเรื่องจริงๆ สิ่งที่เกิดขึ้นมันมาจากความทะเยอทะยาน ซึ่งมันก็เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะสามารถควบคุมมันได้ ไม่ต้องพูดถึงแต่คนต่างแดน ชาวเผ่าของเราก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน ไม่งั้นก็จะไม่มีสงครามที่เกิดจากเผ่าบูล

บุฟฟอนมองเจ่าไห่และพูดว่า “เจ่าไห่ เจ้าวางแผนทจะทําอะไรต่อไป?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ข้าจะไปที่เมืองของพระเจ้าเพื่อมองหาสิ่งที่ข้าต้องทํา ข้าไม่รู้ว่าพวกเขามีปัญหาเรื่องอาหารมากแค่ไหน หากพวกเขามีหูที่ดีพวกเขาก็จะรู้เรื่องเกี่ยวกับสงคราม ดังนั้นจึงเป็นไปได้ที่พวกเขาจะไม่ซื้อข้าว ข้าต้องเข้าไปดูว่าพวกเขาต้องการอะไรบ้าง เมื่อสงครามเกิดขึ้น

พวกเขาอาจจะมองว่าคนจากต่างแดนเป็นคนที่ไม่ดีต่อทุ่งหญ้าแห่งนี้”

บุฟฟ่อนตะโกนขึ้นทันที “ข้าไม่รู้เกี่ยวกับคนอื่นๆ แต่เจ้าจะไม่เหมือนคนอื่นๆ แน่นอนอย่าลืมว่า ตอนนี้เจ้าเป็นเจ้าชายแห่งเผ่าเฮคัส เจ้าก็เป็นเหมือนกับพวกเขาแล้ว หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือ เจ้าก็สามารถกลับไปเผ่าของเราได้ตลอดเวลา”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “”ลืมมันไปก่อน ถ้าทุกอย่างแย่ลงเรื่อยจนถึงที่สุดข้าจะกลับไปที่เผ่าเฮคัส ยิ่งไปกว่านั้นเขายังได้รับตําแหน่งใหม่เมื่อไม่นานมานี้ ข้ายังมีงานอีกมากที่ต้องทํา มันก็มีเรื่องที่ทําให้ข้าต้องการไปที่บ้านของข้า แต่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงข้าไม่ได้ไปไหนไกล

เม็นเดสพยักหน้าและพูดว่า “เอาล่ะ ไม่ว่าจะเป็นยังไงถ้าเกิดสงครามขึ้นจริงแล้วพวกเขาไล่ฆ่า คนจากต่างแดนที่อยู่ในทุ่งหญ้า เจ้าก็มีธงของเผ่าเฮคัส ซึ่งเมื่อถึงตอนนี้มันจะเป็นประโยชน์กับเจ้ามากเลยทีเดียว”

เจ่าไห่พยักหน้าแล้วพูดว่า “เอาล่ะ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าเลยจริงๆ ข้ากําลังจะไปที่เมืองของพระเจ้า เพื่อดูสถานการณ์ที่นั่นและดูว่าข้าจะสามารถทําธุรกิจอะไรได้บ้าง”

เม็นเดสถอนหายใจและพูดว่า “ข้าคิดว่าสงครามจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน แต่ข้าก็ไม่ต้องการต่อสู้กับจักรวรรดิโรเซ่น เจ่าไห่เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้เลย”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “นั่นไม่ใช้ดินแดนของข้า ดินแดนของข้าเป็นเพียงเกาะเล็กๆ คงเป็นไม่ได้ที่การโจใตีของทุ่งหญ้าจะไปถึงที่นั่น”

เม็นเดสพยักหน้าจากนั้นเขาก็มองไปบนท้องฟ้าและพูดว่า “ข้าคิดว่าเราควรจะกลับไปพักผ่อนได้แล้ว เจ่าไห่ข้าคิดว่าเจ้าควรส่งเมล็ดข้าวให้กับเผ่าหมาป่าโดยเร็วที่สุด เผ่าหมาป่าเป็นเผ่าที่มีมารยาท แต่ก็จะไม่ดีถ้าเจ้าไม่ตรงเวลากับพวกเขา”

เจ่าไห่พยักหน้าและพูดว่า “จริงด้วย ข้าจะไปในวันพรุ่งนี้เลย เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ไปพักผ่อนได้แล้ว” ทั้ง 2 พยักหน้าจากนั้นก็กลับไปที่เต็นท์ของพวกเขา

หลังจากนั้นเจ่าไห่และคนอื่นๆ ก็กลับไปที่มิติจากนั้นลอร่าก็มองที่เจ่าไห่และพูดว่า “ดูเหมือนว่าเราจะตัดสินชนเผ่าผิดไป ที่นี่มีการขาดแคลนอาหารจํานวนมากในทุ่งหญ้า ตอนนี้มันไม่สําคัญเลยว่าสถานการณ์นี้จะเกิดจากกิลแห่งความสว่าง ฉันคิดว่าพวกชนเผ่าจะยังคงทําสงครามโดยไม่คิดถึงเรื่องอื่น พวกเขาต้องการอาหารเอามากๆ”

เมแกนมองไปที่เจ่าไห่และพูดว่า “พี่ไห่ พวกชนเผ่าจะเข้าไปยังแดนทมิฬไหม? หากพวกเขาทําเช่นนั้นอาจจะทําให้เกิดปัญหาตามมาได้”

เจ่าไห่ส่ายหัวและพูดว่า “พวกเขาไม่น่าจะไปที่นั่น แต่ถ้าพวกเขาทําเช่นนั้นจริงๆ ความสูญเสีย มันจะไม่ใช้แค่วันเดียว คนทั้งทวีปจะให้ความสนใจกับหมอกพิษ แต่เธอก็ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้เลย พวกเราจะไม่เป็นอะไร”

เมแกนพยักหน้า แล้วลิซซี่ก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “พี่ไห่ พี่ไห่พี่คิดว่าสิ่งนี้จะมีผลกับจักรวรรดิโรเซ่นเช่นไร? จักรวรรดิไม่ได้ห้ามการค้าขายกับจักรวรรดิอาร์ซูใช่ไหม? ด้วยเหตุนี้จึงมีพ่อค้าเล็กๆที่สามารถไปทุ่งหญ้าและทําการค้ากับพวกชนเผ่า และขายอาหารให้กับพวกเขา หากเกิดเรื่อง

เช่นนี้ จักรวรรดิโรเซ่นจะเป็นคนที่มีส่วนร่วมในสงครามครั้งนี้ไหม?”

เมื่อเขาได้ยินลิซซี่พูด สีหน้าของเจ่าไห่ก็เปลี่ยนไป เจ่าไห่ก็พูดต่อว่า “นั่นมันก็อาจเป็นเรื่องจริง แต่พี่ก็ไม่คิดว่ามันเป็นความผิดของจักรวรรดิที่พ่อค้าไม่สามารถทําธุรกิจได้ คิดเหรอว่าพวกเขาจะยอมปล่อยมันไป? ไม่เลย!! โดยเฉพาะการรับผลกําไรจากพวกชนเผ่า พวกเขาไม่ต้องการ

พลาดโอกาสนี้ ดังนั้นพี่ไม่คิดว่ามันเป็นความผิดของจักรวรรดิโรเซ่น หากเราคิดดูดีๆ จะเห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้เกิดจากกิลแห่งความสว่าง”

ลอร่ากับคนอื่นๆ มองพวกเขา แต่เธอก็ไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่เจ่าไห่พูด เจ่าไห่ถอนหายใจและพูดว่า “เธอน่าจะรู้ว่าจักรวรรดิโรเซ่นไใต้องการให้กิลแห่งความสว่างอยู่ในอาณาเขตของตนเอง

สิ่งนี้ทําให้กิลแห่งความสว่างมีเรื่องกับพวกเขา หากกิลแห่งความสว่างตั้งใจทําให้เกิดสงครามที่ทุ่งหญ้านั่นก็จะทําให้พวกเขาสามารถโยนความผิดไปยังจักรวรรดิโรเซ่นได้ เมื่อถึงเวลานั้น จักรวรรดิโรเซ่นจะต้องเดือนร้อนมากแน่ๆ”

สีหน้าของลิซซี่ก็เปลี่ยนไป เธอรู้ว่าหากกิลแห่งความสว่างสามารถโยนความผิดไปยัง

จักรวรรดิโรเซ่น จักรวรรดิโรเซ่นจะถูกเกลียดไปทั้งทวีป การเคลื่อนไหวของกิลแห่งความสว่างเป็นอะไรที่น่ากลัวมากๆ

ลิซซี่เป็นคนที่ห่วงใยมากที่สุดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอหันไปหาเจ่าไห่ในทันทีและพูดว่า “พี่ไห่

พวกเราจะทําอย่างไรดี? หากว่าแผนของกิลแห่งความสว่างเป็นไปได้ด้วยดีจักรวรรดิโรเซ่นของเราจะต้องอยู่เพียงล่าพังในทวีป”

เจ่าไห่พยักหน้าและพูดว่า “เราควรเขียนจดหมายไปจักรพรรดิให้เร็วที่สุดเพื่อแจ้งให้เขาทราบถึงสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่และเตรียมตัวให้พร้อมกับสิ่งที่พวกเขาต้องเจอ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะใช้วิธีการ

นี้เพื่อจัดการกับเรา ข้าคิดว่าพวกเขาแค่รอจนกว่าพวกชนเผ่าจะประกาศสงคราม เราไม่ควรปล่อยให้เรื่องนี้นานเกินไป เราจะต้องเข้าไปช่วยจัดการเรื่องเหล่านี้ และทําให้มันกลายเป็นโชคร้ายของกิลแห่งความสว่าง วิธีจัดการกับเรื่องนี้จะต้องถูกส่งไปยังจักรพรรดิและอธิบายให้จักรพรรดิ เข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ สิ่งเดียวที่เราทําได้ในตอนนี้คือการแจ้งให้จักรพรรดิได้รู้เรื่องนี้”

ลิซซี่พยักหน้าแล้วเจ่าไห่ก็เอากระดาษให้กับลิซซี่เพื่อเขียนถึงองค์จักรพรรดิ จากนั้นเขาก็เอา มันไปที่ห้องทํางานในเกาะทองคําโดยให้คาเรทส่งไปยังตระกูลแคลซีผ่านนกอินทรีย์ไปยังแรนดอล์ฟ เพื่อไปยังจักรพรรดิ

เหตุผลที่เจ่าไห่เจอกับปัญหามากมาย ก็เพราะเขาต้องการให้คยอื่นไม่สงสัยเขา แต่คนอื่นๆ ก็รู้แล้วตั้งแต่ที่เจ่าไห่ใช้นกอินทรีย์ของเขาแล้ว

หลังจากเรื่องเหล่านี้จบลง เจ่าไห่และคนอื่นๆ ก็รู้สึกโล่งใจและพักอยู่ในเต็นท์ของเขา อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่สามารถทําอะไรได้ แต่รู้สึกกลัวอยู่ข้างใน หากกิลแห่งความสว่างประสบความสําเร็จจริงๆ จักรวรรดิโรเซ่นจะต้องเจอกับเรื่องร้ายๆ อย่างแน่นอน กิลแห่งความสว่างสามารถใช้เรื่องนี้เพื่อใส่ร้ายจักรวรรดิโรเซ่นได้ ด้วยจํานวนผู้คนที่เชื่อในพวกเขามันจะไม่ได้ใช้เวลานานเลยก่อนที่ความวุ่นวานจะเกิดขึ้นกับจักรวรรดิโรเซ่นกิลแห่งความสว่างสามารถจัดการกับจักรวรรดิโรเซ่น และอาจจะบังคับให้อาณาจักรยอมรับพวกเขาเข้าไปอยู่ในอาณาจักรพวกเขาด้วย

แม้ว่าข่าวนี้จะยังไม่ได้รับการยืนยันแต่ก็ควรระวังในกรณีที่กิลแห่งความสว่างทําให้เกิดขึ้นจริง เมื่อมาถึงจุดนี้เจ่าไห่ก็รู้สึกเบื่อมากๆ กับกิลแห่งความสว่าง ในใจของเขาเจ่าไห่มองว่ากิลแห่งความสว่างจะใช้วิธีที่ให้พวกเขาบรรลุเป้าหมายของพวกเขา ไม่ว่ามันจะเป็นผลต่อใครก็ตาม

เพื่อจัดการกับศัตรูพวกเขาไม่ลังเลเลยที่จะก่อสงครามขึ้น หากเรื่องนี้ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเกิดจากกิลแห่งความสว่าง พวกเขาจะกลายเป็นกลุ่มที่มีความชั่วร้ายที่สุดอย่างแน่นอน

เช้าวันต่อมาหลังจากกินอาหารเช้าแล้ว ผู้เฒ่าเผ่าหมีดําก็เชิญเจ่าไห่ไปที่เต็นท์ ทําให้เจ่าไห่เลื่อนแผนการของเขาที่จะไปหาเผ่าหมาป่าออกไปก่อน

เจ่าไห่เข้าไปในเต็นท์โดยที่เขาไม่ได้คิดเลยจริงๆ เม็นเดสและบุฟฟอนอยู่กับเขาด้วย จากนั้น เจ่าไห่ก็ไปหาผู้เฒ่าเผ่าหมีด่าและค่านับ เมื่อเห็นเช่นนั้นผู้เฒ่าก็พยักหน้าและบอกให้เจ่าไห่นั่งลง หลังจากที่เจ่าไห่นั่งลงแล้ว ผู้เฒ่าก็มองเจ่าไห่และพูดว่า “เจ่าไห่ ที่ข้าเชิญเจ้ามาในวันนี้ ก็เพื่อคุยกับเจ้าเกี่ยวกับอาหาร

เจ่าไห่พยักหน้าจากนั้นผู้เฒ่าเผ่าหมีก็พูดต่อว่า “ข้าคิดว่าเจ้ารู้ดีอยู่แล้ว ว่าคนจากต่างแดนเคยหลอกพวกเขาเรามาก่อนเมื่อหลายปีที่เพื่อมา เราไม่สามารถทําให้ความไว้ใจเป็นเหมือนเดิมได้ ตั้งแต่นั้นมา แต่ยังไงข้าก็ต้องการจะซื้ออาหารจากเจ้า อย่างไรก็ตามเม็นเดสบอกกับเราเมื่อวานนี้ว่าปัญหาการขาดแคลนอาหารอาจเป็นสิ่งที่ดีมากๆ หากเป็นกรณีนี้เราก็จะได้ทําสงครามกับคนจากต่างแดน ในช่วงสงครามเราจะสามารถปล้นได้”

การทําสงครามกับคนจากต่างแดนนั้น ในช่วงสงครามเราจะสามารถปล้นบางอย่างจากพวกเขาได้ ดังนั้นในตอนนี้เราจึงไม่อยากซื้ออาหารจากเจ้ามากนัก

เจ่าไห่มองไปที่ผู้เฒ่าเผ่าหมีดํา เขารู้แล้วว่าผู้เฒ่าจะไม่ซื้ออาหารจํานวนมากับเขา เจ่าไห่รู้ดีว่าผู้เฒ่าเผ่าหมีดําจะต้องหาข้ออ้างมาพูดกับเขา แต่เขาก็ไม่คิดเลยว่าผู้เฒ่าจะบอกเหตุผลจริงๆที่เขาคิดสิ่งนี้ทําให้เจ่าไห่ประหลาดใจกับสิ่งที่เขาได้พบมาก

เขาเคยชินกับการพูดโกหกของคนทั่วๆ ไปมันก็เลยทําให้เขาตกใจมากเมื่อพบกับคนที่มีความชื่อสัตย์ แม้ว่าบุฟฟ่อนและเม็นเดสก็บอกเขาว่าเผ่าหมีดําเป็นคนที่ซื่อสัตย์แต่เจ่าไห่ก็ไม่ได้คิดว่า

พวกเขาจะซื่อสัตย์มากขนาดนี้

เมื่อเห็นว่าเจ่าไห่ใช้เวลานานก่อนที่จะตอบ ผู้เฒ่าก็คิดว่าเขาไม่มีความสุข เขาพูดต่อว่า “เจ่าไห่ได้โปรดสบายใจเถอะ ในอนาคตเผ่าของเราจะต้องทําการค้ากับเจ้าอย่างแน่นอน แต่ครั้งนี้เรา

แค่ยังไม่ต้องการอาหารจํานวนมากขนาดนั้น”

เจ่าไห่ตอบกลับทันที “ผู้เฒ่าข้าไม่ได้เป็นอะไร นี่ไม่ใช่ปัญหาเลยจริงๆ ข้าเข้าใจเหตุผลของผู้เฒ่า ท่านต้องการอาหารแค่นั้นกัน?”

เมื่อผู้เฒ่าเผ่าหมีด่าเห็นว่าเจ่าไห่ไม่ได้เป็นอะไร เขาก็ยิ้มและพูดว่า “เราจะซื้อ 40 ล้านกิโลกรัมก่อน เจ้ามีสิ่งนี้มาแค่ไหน?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ข้าสามารถเอาให้ท่านได้ทันที ตราบใดที่ผู้เฒ่ามีสถานที่รับพวกมัน ข้าจะนําเอาไปยังที่นั่นเลยทันที ตอนนี้จํานวนที่ท่านต้องการมีพร้อมแล้ว”

ผู้เฒ่าเผ่าหมีด่ามองเจ่าไห่ จากนั้นเขาก็เข้าใจว่าเจ่าไห่มีกระเป๋ามิติ เขามีความสุขมากๆ และตอบว่า “ดีจริงๆ เจ้าสามารถวางพวกมันไว้ข้างนอกได้เลย ข้าจะให้คนจัดการกับมันเอง จริงสิเจ้ารับสัตว์เวทย์เป็นการแลกเปลี่ยนได้ไหม?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ท่านสามารถให้เหรียญทองและเงินให้ข้าได้แต่มันก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลยในทุ่งหญ้า เจ้าสามารถใช้สัตว์เวทย์เพื่อแลกเปลี่ยนได้หากว่าเหรียญทองของท่านไม่เพียงพอ”

นัยน์ตาของผู้เฒ่าดูมีความสุขมาก จากนั้นเขาก็หัวเราะและพูดว่า “เอาล่ะเจ้าเป็นมิตรของเผ่าของเราจริงๆ จริงสิ ลีเบนเอาธงพันธมิตรของเราให้เจ่าไห่ไป ข้าต้องการมอบธงให้กับมิตรของเผ่าเรา” ลีเบนพยักหน้าจากนั้นเขาก็ทําตามทันที

เจ่าไหมอง เขาไม่คิดว่าเขาจะได้มิตรเป็นเผ่าหมีดํา และก็ไม่คิดด้วยว่าพวกเขาจะเอาธงพันธมิตรแก่พวกเขา เจ่าไห่แน่ใจว่าเมื่อเขาได้ธงนี้เขาจะไปที่ไหนในทุ่งหญ้าก็ได้ จะมีเผ่าไม่มีที่กล้าหาเรื่องพวกเขา

จบบทแล้วนะครับ ขอบคุณที่ติดตามนะครับ บ๊าย…บาย