Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 513 - ยินดี

บทที่ 513 – ยินดี

มนุษย์หมาป่าแก่พยักหน้าแล้วพูดว่า “น้องชายของเจ้าคนที่ดี ข้ารู้ว่าความแข็งแกร่งของเผ่าบูลไม่ได้อ่อนแอเลย และยิ่งพวกเขาได้รับการสนับสนุนจากกิลแห่งความสว่างอีก มันน่าประหลาดใจที่เจ้าจัดการพวกมันได้ในเวลาสั้นๆ นั่นเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมมาก”

เม็นเดสยิ้มและพูดว่า “เราโชคดีที่ได้เผ่ามาร์ซีและความช่วยเหลือจากเจ้าชายต่างแดนของเรา เพราะเหตุนี้เราจึงสามารถรับมือกับเผ่าบูลได้ และจัดการพวกเขาได้อย่างรวดเร็ว”

มนุษย์หมาป่าแก่ๆ มองไปที่เจ่าไห่และพูดว่า “เจ้าคือเจ่าไห่เหรอ? เจ้าชายต่างแดนแห่งเผ่าเฮคัส”

เจ่าไห่รู้สึกกดดันมากจากผู้เฒ่า แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ เขาเผชิญหน้ากับเทพผู้มีพลังระดับ 9 มาก่อน ดังนั้นการให้ความสนใจกับผู้เฒ่าก็ไม่ใช่เรื่องยาก เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ข้าคือเจ่าไห่”

ผู้เฒ่าของเผ่าวูมองที่เจ่าไห่ เมื่อบุฟฟอนและเม็นเดสเห็นสายตาของเขา พวกเขาก็มีท่าทางที่กลัวเล็กน้อย เจ่าไห่กับนิ่งมากๆ สิ่งนี้ทําให้ผู้เฒ่าสนใจมนุษย์คนนี้มาก

หลังจากมองไปที่เจ่าไห่สักพัก ผู้เฒ่าก็พูดว่า “ดีจริงๆ เจ้ามนุษย์เจ้าเป็นเจ้าชายของเผ่าเฮคัส เจ้ามีความสามารถที่น่าสนใจมากๆ”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ผู้เฒ่าท่านก็พูดเกินไป ข้าไม่ได้มีความสามารถมากเช่นนั้น ข้าไม่มีอะไรมากไปกว่าพี่เวลส์ ข้าเพิ่งให้ความช่วยเหลือกับพวกเขาเมื่อพวกเขาเจอกับปัญหา ข้าทําเช่นนั้น

พวกเขาจึงตัดสินใจให้ข้าเป็นเจ้าชายต่างแดนของพวกเขา”

ผู้เฒ่ามองไปที่เจ่าไห่ด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “เด็กน้อย เจ้าไม่จําเป็นต้องดูถูกตัวเอง มันเป็นไปไม่ได้ที่ชนเผ่าจะให้ตําแหน่งเจ้าชายกับคนต่างแดน ซึ่งแน่นอนว่าเจ้าช่วยเหลือพวกเขาอย่างมากสินะ

จริง ข้าได้ยินมาว่าเจ้ามีอาหารเยอะมากงั้นเหรอ?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ใช่แล้ว แต่อาหารในมือของข้าค่อนข้างพิเศษไม่ใช่ข้าวไผ่ทั่วไป แต่เป็นผลขนมปังที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ในทุ่งหญ้าแห่งนี้”

ผู้เฒ่ามองเจ่าไห่จากนั้นก็พูดว่า “เอาออกมาให้ข้าดูหน่อยสิ” จากนั้นเจ่าไห่ก็พยักหน้าเขาโบกมือของเขา มีผลขนมปังออกมาก่อนที่เขาจะน่ามันให้กับผู้เฒ่าของเผ่า

ผู้เฒ่าชิมผลขนมปังแล้วมอบให้ฮันส์ เขาหันหน้าไปหาเจ่าไห่และพูดว่า “แล้วราคาของมันล่ะ เท่าไหร่กัน?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “หนึ่งในสี่ของราคาข้าวไผ่”

ผู้เฒ่ามองจากนั้นดวงตาของเขามองตรงไปที่เจ่าไห่ เจ้าไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ข้าไม่กล้าล้อเล่นกับผู้เฒ่าของเผ่า นอกจากนี้ข้าไม่ล้อเล่นเมื่อพูดถึงเรื่องธุรกิจ ผู้เฒ่าไม่ต้องสงสัยข้าเลย”

มี”

ผู้เฒ่ามองไปที่เจ่าไห่และพูดว่า “ถ้าสิ่งที่เจ้าพูดเป็นเรื่องจริง เราต้องการผลขนมปังเท่าที่เจ้า

เจ่าไห่มองไปที่ผู้เฒ่าด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “ข้ากลัวว่าเผ่าของผู้เฒ่าจะไม่สามารถกินพวกมันทั้งหมดได้ บอกข้าว่าท่านต้องการมากแต่ไหนแล้วข้าจะมอบพวกมันให้ท่าน”

เมื่อเขาได้ยินเจ่าไห่ท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไป เขาคิดว่าเจ่าไห่มองว่าพวกเขากินน้อย แต่เขาก็พูดว่า “10,000 กิโลน่าจะเพียงพอ”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ไม่มีปัญหาข้ามีผลขนมปังในถุงมิติของข้า ข้าสามารถให้พวกมันในภายหลังได้ ผู้เฒ่าสามารถวางใจได้ท่านสามารถมีตราบเท่าที่มีสถานที่เหมาะสมเพื่อเก็บมันไว้”

ผู้เฒ่ามองไปที่เจ่าไห่ เขารู้ว่าถึงแม้ว่าผลขนมปังเหล่านั้นจะไม่ใหญ่และหนักมาก เมื่อมันถูกเปิดออกมันจะมีขนาดที่เพิ่มขึ้นมาก ก็จะต้องมีสถานที่ที่ดีพอ เจ่าไห่สามารถเตรียมมันได้ตลอดเวลาไหม?

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ข้าจะไม่กล้าล้อเล่นกับเรื่องนี้เลยเพราะข้ามีอยู่ในตัวจริงๆ ข้าจะให้ผู้เฒ่ารู้ว่าดินแดนของข้าผลิตขนมปังเหล่านี้นอกจากนี้ผลผลิตของมันแต่ละต้นนั้นสูงมากสําหรับข้า 10,000 กิโลไม่ได้มากเลย ผู้เฒ่าต้องการมากกว่านี้ข้าก็สามารถให้ท่านได้

ผู้เฒ่ามองไปที่เจ่าไห่แล้วหัวเราะ “ดี!! เอาล่ะข้าเชื่อสิ่งที่เจ้าพูด ข้าจะซื้อผลขนมปัง 1,000 ล้านกิโลตามราคาที่เจ้าบอก แต่ข้าไม่มีแกะมากนัก ในมือของข้าข้าสามารถแลกเปลี่ยนกับเจ้า โดยใช้ทองคําและเงินเจ้าเห็นด้วยไหม?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “นั่นไม่ใช่ปัญหา แต่ข้ามีคําขอพิเศษบางอย่าง ข้าต้องการรวบรวมสัตว์เวทย์ที่ไม่เหมือนใครถ้าผู้เฒ่ามอบสัตว์เวทย์ให้ข้าแล้ว ข้าจะให้ส่วนลดที่ดีแก่ท่าน”

ผู้เฒ่ามองเจ่าไห่และพูดว่า “สัตว์เวทย์ชนิดใดที่ไม่เหมือนใครงั้นเหรอ?”

เมื่อมองไปที่สีหน้าของผู้เฒ่า เจ่าไห่รู้ว่าเขากําลังคิดอะไรอยู่ ในอดีตจะมีมนุษย์บางคนที่จะนําสัตว์เวทย์กลับมา เพื่อวิจัยการเติบโตของชนเผ่า แม้ว่าพวกเขาจะไม่ประสบความสําเร็จ แต่ชนเผ่าก็ยังเข้มงวดกับเรื่องนี้มากๆ

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “สัตว์เวทย์และพืชในทุ่งหญ้าที่มีลักษณ์บางชนิดพืชที่มีลักษณ์ของเผ่าวูก็ดีเช่นกัน”

ผู้เฒ่ามองไปที่เจ่าไห่และพูดว่า “ข้ายังต้องเตรียมสิ่งเหล่านี้ไว้สําหรับตอนนี้ ข้าสามารถจ่ายให้เจ้าด้วยเงินผ้าห่มและแกะบางอย่างไปก่อนเจ้าคิดว่าเช่นไร?”

เจ่าไห่พยักหน้าและพูดว่า “เอาเถอะ!! ข้าไม่ได้รีบข้าจะเอาออกมาก่อน 300 ล้านกิโลกรัมก่อน เพราะข่ายังต้องดูว่าเผ่าฮานะต้องการอาหารสําหรับพวกเขาหรือไม่?”

ผู้เฒ่าหัวเราะและพูดว่า “เผ่าฮานะนั้นคงจะต้องการบางอย่างแน่ๆ เด็กน้อยข้าบอกได้เลยว่า ผลขนมปังของเจ้าจะไม่ถูกปฏิเสธจากพวกเขา เอาเถอะข้าจะเอา 300 ล้านกิโลกรัมมาก่อน เมื่อเจ้ากลับมาที่นี่ในอีก 5 วันเราจะทําการแลกเปลี่ยนกันในวันนั้น”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ผู้เฒ่าสามารถพักผ่อนได้ ข้าจะกลับมาในอีก 5 วัน

ผู้เฒ่าพยักหน้าจากนั้นเขาก็หันไปหาฮันส์และพูดว่า “ฮันส์เราจะไปดื่มกับเจ่าไห่และพวกบุฟฟ่อน” ฮันส์พยักหน้าจากนั้นเขาก็มองกลุ่มของเจ่าไห่ ก่อนออกจากเต็นท์

หลังจาก 1 วันกับเผ่าวูพวกของเจ่าไห่ก็มุ่งหน้าไปยังฐานของเผ่าฮานะ แต่ครั้งนี้พวกเขามีทหารอยู่ข้างๆ พวกเขาเพิ่มมากขึ้น

เจ่าไห่ไม่ได้สนใจพวกเขา ในเวลานี้สิ่งที่เจ่าไห่สนใจคือมิติ ขณะที่เขานับผลขนมปังในที่เก็บของเขา อันที่จริงจํานวนของผลขนมปังที่เจ่าไห่มีมันเยอะมากจริงๆ มีหลายพันล้านตันพวกเขาจดบันทึกต้นไม้เหล่านั้นไว้เพื่อที่จะรู้จํานวน

หากเขาไม่กลัวที่จะกลัวพวกชนเผ่าเขาก็จะมอบทุกอย่างให้กับผู้เฒ่าคนเดียว

เพราะพวกเขาไม่จําเป็นต้องอ้อม พวกเขามาถึงฐานฮานะ 2 วันต่อมา เมื่อมาถึงที่ชายแดนทุ่งหญิงคนจากเผ่าวูก็หันหลังกลับ ถึงแม้ว่าใครๆ ก็สามารถพูดได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเผ่าฮานะกับเผ่าวูนั้นค่อนข้างดี แต่ก็ยังไม่ใช่ความคิดที่ดีที่จะบุกรุกดินแดนของพวกเขา เพราะมันอาจทําให้เกิดความเข้าใจผิด

หลังจากพูดลากับฮันส์เจ่าไห่และคนอื่นๆก็เข้ามาในฐานของเผ่าฮานะแล้ว แต่ก็ยังไม่ใช่ฐานใหญ่ของพวกเขา

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่เผ่าใหญ่ของพวกเขา แต่ความแข็งแกร่งของพวกเขาก็ยังน่าเกรงขามมาก ด้วยเหตุนี้ชื่อเสียงของชนเผ่าของพวกเขาจึงสูงมาก ไม่มีสมาชิกคนใดของชนเผ่าที่จะกล้าดูหมิ่นพวกเขา ค่าพูดของเผ่ามีความน่ากลัวมาก

เมื่อพวกเขาเข้าไปในเขตของเผ่า บัฟฟอนก็นรู้สึกผ่อนคลายทันที จากนั้นเขาและเม็นเดสก็เข้าไปหาเซอมบี้เพื่อแบ่งปันเครื่องดื่มระหว่างทาง

เจ่าไห่จะไม่ปฏิเสธพวกเขาดังนั้นเขาจึงนําไวน์และขนมที่เขาได้รับจากจักรวรรดิโรเซ่น ตอนนี้ เขาสามารถกินของว่างเหล่านี้ได้ทุกเมื่อที่ต้องการเพราะตอนนี้มีร้านค้าที่เชี่ยวชาญในการขายสินค้าเหล่านี้บนเกาะทองค่า เขาก็ได้ยินมาว่าธุรกิจของพวกเขาดี ตั้งแต่คุนบล็อคและร็อค ตระหนักถึงเรื่องของเขาเพราะมิติพวกเขามีของว่างส่งไปที่ร้านค้าของเจ่าไห่ทันที จากนั้นเจ่าไห่

ก็จะสามารถใช้มิติ เพื่อรับของว่างเหล่านั้นและให้พวกเขาเสิร์ฟกับบุฟฟ่อนและเม็นเดส

หลังจากเตรียมทุกอย่างเสร็จแล้ว พวกเขาก็เทไวน์ลงไปในแก้ว จากนั้นเจ่าไห่ก็หันไปหาบุฟฟ่อนและพูดว่า “บุฟฟ่อนเล่าให้ข้าฟังเกี่ยวกับเผ่าหมีหรือเผ่าฮานะหน่อย” ในสายตาของเจ่าไห่

เผ่าหมาป่าหรือเผ่าวูนั้นพูดได้ว่าเย็นชามาก พวกเขาปิดตาบางส่วนราวกับกลัวว่าพวกเขาจะฆ่าคน เมื่อพวกเขาเปิดพวกเขาอย่างเต็มที่ ด้วยรูปลักษณ์ที่ไม่แยแสและรูปลักษณ์ภายนอกของพวกเขา

หากมีคนพูดเช่นนั้นก็คิดได้เลยว่าน่าจะเป็นเผ่าวูหรือเผ่าหมาป่า

บุฟฟ่อนยิ้มและพูดว่า “โปรดมั่นใจว่าเผ่าหมีดํานั้นมีอัธยาศัยดีมากพวกเขาค่อนข้างเรียบง่ายและซื่อสัตย์ เมื่อเจ้าไปเยี่ยมพวกเขาพวกเขาจะให้การต้อนรับที่ดีที่สุดที่พวกเขาสามารถทําได้ ฉันกลัวจริงๆ แม้ว่าพวกมันจะหิวโหยและกําลังกิน แต่ก็ยังคงเป็นเผ่าที่จะต้อนรับเราตามธรรมชาติ เหล่านี้ทั้งหมดอยู่ในสถานที่ที่เจ้าเป็นเพื่อนของพวกเขา หากเจ้าเป็นศัตรู พวกเขาก็จะเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เจ้าเคยเห็นมาเลย”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ข้าไม่คิดว่าการเข้ากับเผ่าหมีนั้นจะเป็นเรื่องง่ายใช่ไหม พี่ชายคนที่ 6 ทําไมท่านไม่บอกผู้เฒ่าถึงข้อสงสัยของเราเกี่ยวกับมือของกิลแห่งความสว่างในปัญหาการขาดแคลนอาหารท่านกลัวว่าเขาจะไม่ช่วยเหรอ?

เม็นเดสยิ้มและพูดว่า “เผ่าหมาป่ากําลังตื่นตัวต่อเผ่าอื่น ดังนั้นเราจึงไม่สามารถบอกพวกเขาได้โดยตรง เราควรน่าเรื่องนี้ไปบอกอย่างช้าๆ” เจ่าไห่พยักหน้าและไม่พูดอะไรอีก จากสิ่งที่เขาเข้าใจเกี่ยวกับเผ่าหมาป่าหรือเผ่าวูพวกเขาจะคิดอย่างถ่อมตนต่อเม็นเดสและเผ่าอื่นๆ

Buffon ยิ้มแล้วก็พูดว่า “นั่นมันไม่สําคัญหรอกตราบใดที่เราช่วยหมีดําแล้วทุกอย่างก็จะเรียบร้อยแล้วทุ่งหญ้าหมาป่าตื่นตัวเกินไปต่อคนอื่นมันคงต้องใช้เวลานานกว่าที่พวกเขาจะเห็นคุณ ในฐานะเพื่อนดูสิแม้ว่าคุณจะให้อาหาร 1 พันล้านจินแก่พวกเขาพวกเขาก็ยังไม่ได้ให้ธงแก่พวกเขา

จ้าวไห่ยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นพี่บุฟฟ่อนทําไมเผ่าของพี่ถึงไม่ให้ธงพันธมิตรกับข้า?”

บุฟฟ่อนยิ้มและพูดว่า “เจ้าไม่จําเป็นต้องพูดเลยจริงๆ แล้วเจ้าคิดว่าเราไม่ต้องการให้ธงพันธมิตรกับเจ้างั้นเหรอ? พ่อของข้าต้องการจะให้ธงกับเจ้า แต่ท่านก็กลัวว่าคนอื่นๆ จะไม่เห็นด้วย แต่ตราบใดที่เจ้ายังอยู่และทําการค้ากับเราอีกสองสามครั้งพ่อก็จะรับผิดชอบและมอบมันให้เจ้าเอง

เจ่าไห่เองเป็นคนที่มีความรู้มากมาย เขารู้ดีว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องจริง มันทําให้เขามีความสุขมากเมื่อได้ยินเช่นนี้ เจ่าไห่ยิ้มออกมาอย่างเห็นได้ชัดว่าความมีความสุขทําให้คนอื่นๆต้องยิ้มตามเขาไปด้วย