Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 497 - ทาสช่าง

บทที่ 497 – ทาสช่าง

เจ่าไห่มองไปที่เรนจากนั้นเขาก็ยิ้มและพูดว่า “เจ้ามีตาที่ดีตจริงๆ เจ้าควรที่จะรักษาความสามารถนี่ไว้” จากนั้นเรนก็พาเจ่าไห่และคนอื่นๆ เข้าไปในร้านของเขา

หลังจากที่เข้ามาในร้านแล้ว เจ่าไห่ก็มองไปรอบๆ ข้างในดูไม่เหมือนร้านค้าเลย มันเหมือนกับห้องนั่งเล่นมากกว่า ของตกแต่งข้างในก็แสดงให้เห็นว่ามันคือห้องนั่งลงทั่วๆไปซึ่งของเหล่านี้ก็ไม่ได้เลวร้ายเลย

เรนขอให้เจ่าไห่และคนอื่นๆ นั่งลงทันทีที่เข้ามา เจ่าไห่ไม่ลังเลที่จะนั่งเลย เมื่อนั่งแล้วเรนก็นำเอาชามาให้พวกเขาดื่ม เรนคํานับเจ่าไห่ก่อนที่จะพูดว่า “ท่านเจ่าไห่ ท่านมีอะไรที่ให้ข้าน้อยคนนี้ช่วยหรือไม่?”

เจ่าไห่มองเรนด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “ข้ามาที่นี่เพื่อซื้อทาสทั้งชายและหญิง ข้าเพิ่มซื้อป้อมและต้องการเอาพวกเขาไปไว้ที่นั่นเพื่อดูแลทําความสะอาดป้อมของข้า”

เรนพยักหน้าทันทีและพูดว่า “จริงสิแล้วท่านต้องการทาสกี่คนกันล่ะ?”

เจ่าไห่โบกมือและพูดว่า “ทําไมเจ้าถึงถามเรื่องนี้กับข้า โปรดพาข้าไปหาพวกเขาข้าต้องการที่จะดูพวกเขาเสียก่อน หากว่าพวกเขาเป็นเหมือนสินค้าที่ดีข้าจะซื้อจํานวนมาก แต่ถ้าพวกเขาไม่เป็นเช่นนั้น ข้าเองก็จะไม่ซื้อเลยแม้แต่คนเดียว”

เรนยิ้มและพูดว่า “ถ้าเช่นนั้น โปรดตามข้ามาข้าเชื่อว่าจะไม่มีร้านใด ในหุบเขาแห่งนี้ที่จะขายสินค้าคุณภาพต่ํา เพราะในหุบเขาใกล้เมืองคาร์สัน แขกที่นี่ล้วนเป็นขุนนางชั้นยอด เราไม่ต้องการให้ธุรกิจของเราเกิดความเสี่ยง ดังนั้นเราจะไม่ขายสินค้าที่ไม่ดีอย่างแน่นอน”

เจ่าไห่โบกมือและพูดว่า “คําพูดมันไม่ได้มีประโยชน์ รีบไปกันเถอะ” เรนทําตามแล้วพาเจ่าไห่ไปทางด้านหลังของร้านค้า

ด้านหลังร้านเป็นถ้ําที่ใหญ่มาก ภายในมีที่มีขนาดใหญ่และขนาดเล็ก ถ้ําเหล่านี้จับผู้คนไว้ข้างในผู้คนสวมเสื้อผ้าที่ดูธรรมดามาก เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมอยู่ก็เป็นผ้าที่พอจะปิดส่วนสําคัญได้เท่านั้น

แต่ละรูมีคนประมาณ 10 ถึง 100 คนถูกแยกกันเป็นชายและหญิง ที่นี่สิที่เป็นตลาดทาส ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่ได้ดูเหมือนคนเลยแต่กับเหมือนกับสัตว์ป่าที่รอมีคนมาซื้อ

เจ่าไห่มองไปที่ทาสเหล่านี้ เขาต้องยอมรับว่าทาสเหล่านี้ดีมากจริงๆ พวกเขาเป็นคนหนุ่มสาว และจากผิวของพวกเขาเราจะเห็นว่าพวกเขามีสุขภาพที่ดีมาก

จากสายตาของพวกเขา เจ่าไห่สามารถเห็นได้ว่าทุกคนได้รับการฝึกฝนอย่างเข้มงวด ดวงตาของพวกเขาแสดงออกไม่เหมือนกับใบหน้าของคนทั่วไป พวกเขามีใบหน้าที่ไร้เดียงสามากไปที่เจ่าไห่ หากว่าเจ่าไห่ไม่รู้ว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่เขาก็คงคิดว่าคนเหล่านี้ได้ตายไปแล้ว

เจ่าไห่มองไปที่ทาสเหล่านี้อย่างใจเย็น ปัจจุบันเขาเป็นขุนนางเขาไม่อาจจะเห็นใจทาสเหล่านี้ได้ ไม่งั้นเขาจะถูกคนอื่นๆ มองเขาต่ําลง

ด้วยสถานะของทวีป ขุนนางจะไม่ใจอ่อนกับทาสของตัวเอง ด้วยเหตุนี้เจ่าไห่ก็จําเป็นต้องทําตัวนิ่งๆเข้าไว้

เมื่อมองไปที่ทาสเจ่าไห่ก็พยักหน้า หันไปหาเรนและพูดว่า “ดีจริงๆ เรนพวกเขาเก่งมาก เอาล่ะข้าจะเอาผู้ชาย 200 คนและผู้หญิง 200 คน จํานวนนี้น่าจะพอสําหรับป้อมของข้า”

เรนพยักหน้าทันทีและพูดว่า “มันไม่ใช่ปัญหาเลยมาควิสเจ่าไห่ ท่านสามารถบอกข้าได้เลยว่า ท่านต้องการให้เราส่งพวกเขาไปที่หน้าประตูของท่านตอนไหน เรามีที่อยู่ของท่านแล้วและเราจะส่งไปโดยเร็วที่สุด”

เจ่าไห่พยักหน้าแล้วหันไปหาเรนและพูดว่า “เรนร้านค้าของเจ้ามีทาสที่มีความสามารถพิเศษหรือไม่ เช่นทาสที่สามารถต่อสู้ได้ ถ้าหากว่าเจ้ามีทาสเหล่านี้เจ้าก็สามารถบอกข้าได้

เมื่อเรนได้ยินเจ่าไห่ เขาก็ตอบกลับเจ่าไห่ทันที “ข้าขอเชิญท่านไปที่ห้องนั่งเล่นนี่ไม่ใช่สถานที่ที่เราจะคุยกัน” เจ่าไห่พยักหน้าแล้วกลับไปที่ห้องนั่งเล่น เรนออกคําสั่งบางอย่างให้กับคนใช้ก่อนที่เขาจะเทชาถ้วยใหม่ให้กับเจ่าไห่

พูดตามตรงแล้วเรนรู้สึกผิดหวังในตอนแรกที่เจ่าไห่จะซื้อทาสชาย 200 คนและทาสหญิง 200 คนซึ่งมันเป็นการค้าที่น้อยมากๆ สําหรับธุรกิจของเขา แต่โดยรวมแล้วก็มีค่าใช้จ่ายเพียง 300- 400 เหรียญทางเท่านั้น ร้านค้าของพวกเขาสามารถทําเงินได้เล็กน้อยเท่านั้น แต่โดยทั่วไป ขุนนางจะซื้อทาสจากพวกเขารวมแล้วมีค่าใช้จ่ายประมาณ 1,000 เหรียญ แต่ถ้ามีมากกว่านั้น พวกเขาก็จะได้เหรียญทองเป็น 100,000 เหรียญเมื่อเทียบกับเจ่าไห่แล้วมันไม่ได้คุ้มค้าที่จะพูดถึงเลย

แต่เมื่อเขาได้ยินเจ่าไห่ต้องการทาสที่เป็นช่างฝีมือและทาสที่มีความสามารถในการต่อสู้เรนก็มีความสุขมากๆ ทาสที่เป็นช่างฝีมือและทาสที่ต่อสู้ได้มีราคาแพงกว่าทาสทั่วไปหลายเท่าบางคนก็มีราคาที่แพงกว่าหลายเท่า

ถ้าเจ่าไห่ต้องการทาสช่างและทาสที่ต่อสู้ได้หลาย 10 คนแน่นอนว่ามันจะไม่ถูกเรียกว่าการซื้อขายเล็กๆ แต่เขาไม่เชื่อว่าเจ่าไห่จะซื้อของช่างจํานวนมาก ช่างฝีมือและทาสต่อสู้ที่ร้านของพวกเขามีมูลค่านับล้านเหรียญทอง จํานวนเงินดังกล่าวมันก็ไม่น้อยเลย แต่เมื่อคิดแล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องที่มาควิสจะใช้เงินจํานวนมากกับทาส

หลังจากที่เจ่าไห่และคนอื่นๆ มาถึงที่ห้องนั่งเล่นและนั่งลงเรนก็มองไปที่เจ่าไห่และพูดว่า “มาควิสเจ่าไห่ เรายังมีช่างฝีมือและทาสต่อสู้ที่ร้านค้า แต่ท่านต้องรู้ว่าราคาของพวกเขาเหล่านี้สูงมาก”

เจ่าไห่พยักหน้าแล้วมองที่เรนและพูดว่า “เรน ข้าไม่สนใจราคาตรายเท่าที่พวกเขาคุ้มค่าข้าเชื่อว่าเจ้ารู้ว่าข้าเป็นเจ้าของเกาะทองคํา สิ่งที่ข้าต้องการมากที่สุดคือ ทาสช่างฝีมือเราสามารถพูดกันเรื่องราคาของพวกเขาได้ นอกจากนี้หากเจ้ามีทาสที่เป็นทั้งตระกูลข้าต้องการพวกเขาเช่นกัน ทาสที่อายุน้อยมากๆ ก็ดีแต่ข้าต้องการส่วนลดสําหรับพวกเขา”

เรนเข้าใจเจ่าไห่ ในขณะที่เขาพยักหน้าและพูดว่า “คําพูดของมาควิสทําให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างแน่นอนร้านนี้มีทาสต่อสู้ที่มีคุณภาพดีมากมายรวมถึงทาสช่างฝีมือ ทาสของช่างฝีมือมีหลายประเภทตามสาขาการผลิตที่พวกเขามีทักษะ ราคาของพวกเขาขึ้นอยู่กับว่าพวกเขามีฝีมือเพียงใด เรายังมีทาสต่อสู้จํานวนมากที่มีจุดแข็งที่แตกต่างกันยิ่งทาสแข็งแกร่งยิ่งแพง”

เจ่าไห่พยักหน้าแล้วพูดว่า “ไปดูทาสช่างฝีมือกันก่อน”

เรนพยักหน้าจากนั้นก็ไปที่ด้านหนึ่งของห้องนั่งเล่นและหยิบหนังสือเล่มใหญ่จากชั้นวางหนังสือ จากนั้นเขาก็วางหนังสือไว้หน้าเจ่าไห่ในขณะที่เขาพูดว่า “มาตวิสนี่มีชื่อทั้งหมดของทาส ช่างฝีมือของร้านค้าของเรา สถานการณ์ของพวกเขาอยู่ในปัจจุบันเช่นกันมาควิสก็สามารถดูได้

เจ่าไห่พยักหน้าแล้วจึงหยิบหนังสือและอ่าน ทาสช่างฝีมือในร้านของเรนนั้นดีมากพวกเขาทั้งหมดมีจํานวนมากกว่า 200 คนพวกเขาส่วนใหญ่เป็นช่างไม้และช่างก่อสร้างทาสเหล่านี้ค่อน ข้างน้อยเป็นช่างตีเหล็กและไม่ชอบสิ่งที่ทําให้เจ่าไห่ประหลาดใจที่สุดก็คือมีช่างฝีมือ 2 คนที่สามารถชงแอลกอฮอล์ได้

เจ่าไห่วางหนังสือเล่นนี้ลงแล้วมองไปที่เรนและพูดว่า “ท่านมีนักปรุงยาหรือไม่ พวกเขาจะมีความสามารถเช่นนั้นหรือไม่?”

เรนยิ้มและพูดว่า “ข้ามีทาสที่มีความสามารถปรุงยา เขาไม่ใช่คนธรรมดาเขาเคยเป็นหัวหน้านักปรุงยาที่มีชื่อสียง แต่ต่อมาในชีวิตของเขา เขาพัฒนายาพิษที่ระเบิดได้กระจายผลกระทบภายนอกห้องทดลองของเขา และได้ฆ่าผู้คนจํานวนมากด้วยเหตุนี้เขาถูกลดระดับเป็นทาสเราจึงใช้เงินจํานวนมากเพื่อซื้อเขา”

เจ่าไห่พยักหน้า เขาไม่ได้ตื่นเต้นมากเกี่ยวกับทาสที่สามารถปรุงยาคนนี้ นี่เป็นเพราะเขามีเครื่องจักรในการทํายาให้เขาอยู่แล้ว หากเขาต้องการยาพิษเขาก็สามารถให้เครื่องทํายาที่ดีกว่ายาต้นแบบที่ทําได้

สิ่งที่เจ่าไห่สนใจคือทาสคนอื่นๆ บ้างคนก็มีตระกูลของตัวเองอยู่แล้ว พวกเขามีอายุเท่ากับ 3 ชั่วอายุคน

เจ่าไห่ส่งหนังสือให้กับลอร่าและคนอื่นๆ ลอร่าไม่ได้สุภาพและเอาหนังสือและมองมัน ในขณะเดียวกันท่าทางของเจ่าไห่ทําให้เรนประหลาดใจ แต่เมื่อเธอจ๋าได้ว่าลอร่าเป็นใครเขาก็สงบลงอีกครั้ง

ในเมืองคาร์สันไม่ใช่แค่เจ่าไห่ที่มีชื่อเสียงลอร่าและคนอื่นๆ ก็มีชื่อเสียงเช่นกัน ลอร่าและเมแกนมีชื่อเสียงมากที่สุด ไม่จําเป็นต้องพูดถึงเมแกนเธอ
เป็นหนึ่งในดอกไม้ของจักรวรรดิ มันเป็นไปไม่ได้ที่คนทั่วไปจะไม่รู้จักเธอ เนื่องจากความสัมพันธ์ของลอร่ากับเจ่าไห่ ผู้คนจึงไปดูภูมิหลัง
ของเธอ เมื่อพวกเขาได้รับรายงานพวกเขาพอว่าลอร่าน่าเกรงขามมากในอดีต

เธอเป็นดอกไม้แห่งเพอร์เซลล์ เธอเริ่มต้นจากศูนย์และจัดการเพื่อสร้างสถานะทางธุรกิจของเธอเองในขุนนาง เธอยังสามารถเป็นพ่อค้าที่ทรงพลังที่สุดของขุนางในคราวเดียว

แม้แต่เม็กที่ไม่ได้ดังก็ยังมีชื่อเสียงในขณะนี้ เม็กเป็นนักเวทย์ที่มีพรสวรรค์ ตอนนี้เธออยู่ในระดับที่ 6 นี่ก็หมายความว่าเธออาจจะได้เป็นนักเวทย์ที่ไร้ขีดจํากัด ด้วยเหตุนี้ชื่อเสียงของเธอจึงไม่ต่ํากว่าคู่หมั้นของเจ่าไห่

ลอร่าอ่านหนังสือแล้วก็พยักหน้าก่อนที่จะส่งให้เมแกน เมแกนดูและส่งให้เม็กดูด้วย เจ่าไห่ดู ทั้งสาม ทุกคนก็พยักหน้า

เจ่าไห่หันไปหาเรนและพูดว่า “เรนข้าต้องการทาสเหล่านี้ทั้งหมดในหนังสือเล่มนี้ข้าต้องการทาส 4 คนที่ข้าพูดถึงก่อนหน้านี้นอกจากนี้เจ้ามีทาสหนุ่มบ้างไหม? ข้าต้องการซื้อทาสบางคนเพื่อฝึกฝนตัวเอง”

เรนมองจากนั้นเขาก็ดีใจมากเขาไม่ได้คิดว่าเจ่าไห่จะซื้อทาสเหล่านี้ทั้งหมดไป นี่เป็นการทําซื้อขายครั้งใหญ่ แน่นอนว่าราคาโดยรวมของทาสทั้ง 200 คนนี้อยู่ที่ประมาณ 200,000 เหรียญ ทาสผู้เชี่ยวชาญเพียงอย่างเดียวมีค่า 20,000 เหรียญทอง

การซื้อขายมีมูลค่า 200,000 เป็นธุรกิจขนาดใหญ่สําหรับแม้แต่ร้านค้าเช่นพวกเขา เรนพูดอย่างรวดเร็ว “เราไม่มีลูกทาสที่นี่เพราะนี่เป็นเพียงสถานที่ขายพวกเขาเท่านั้นทาสจะถูกส่งมาที่นี่

หลังจากผ่านการฝึกอบรมมีเพียงช่างฝีมือทาสที่มีครอบครัวของพวกเขาเท่านั้นที่มีลูก”

จบบทแล้วนะครับ ขอบคุณที่ติดตามนะครับ บ๊าย…บาย