Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 469 - ข้อแก้ตัว

บทที่ 469 – ข้อแก้ตัว

ลอร่ากับคนอื่นๆ มองเจ่าไห่ด้วยสายตาที่หลงไหล พวกเธอรู้สึกว่าเจ่าไห่เป็นคนที่น่าสนใจที่สุด แม้จะยืนอยู่ท่ามกลางคนจํานวนมาก เจ่าไห่ดูงดงามมากๆ แม้ว่าเขาจะไม่ได้มีหน้าตาที่ดีมาก แต่เสน่ห์ของนั้นโดดเด่นมากๆ

ลอร่ากับคนอื่นๆ ไม่ได้มองเจ่าไห่ เพราะรูปร่างหน้าตาของเขา มีคนมากมายที่หน้าตาดีกว่า เจ่าไห่เยอะมากๆ สิ่งที่พวกเขาเห็นในตัวของเจ่าไห่ ชายคนนี้เป็นคนนี้มีนิสัยที่ไม่เหมือนกับคนอื่นๆ เลยเขาเป็นชายที่น่าสนใจมากๆ

นิสัยของเจ่าไห่แตกต่างจากคนที่อยู่ในจักรวรรดิ เขามีนิสัยที่ต่างออกไป ความแตกต่างของเจ่าไห่นั้นมันก็เป็นเพราะว่าเขามาจากโลก โลกที่ไม่ได้มีพลังเวทย์กับพลังฉี แต่กลับมีการพัฒนาทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอยู่ที่นั่น แนวคิดของสัมคมก็มาจากโลก สิ่งเหล่านี้มันทําให้เจ่าไห่มีความคิดที่ต่างจากคนในจักรวรรดิ สิ่งนี้ทําให้เขามีลักษณะที่แตกต่าง ซึ่งมันทําให้เขามีเสน่ห์อยู่ในตัวของเขา

ในจักรวรรดิอาร์คคนที่มีนิสัยใกล้เคียงกับเจ่าไห่ที่สุดก็น่าจะเป็นเจสัน แต่นิสันนี้ก็เกิดขึ้นเพราะความดื้อรั้นของเจสันเท่านั้นไม่ใช่ความคิดของคนที่มาจากโลก อย่างไรก็ตามด้วยนิสัยของเขา เจสันก็ถูกมองว่าเป็นเหมือนสิ่งแปลกประหลาดในจักรวรรดิโรเซ่น ก็ไม่ต้องพูดถึงเจ่าไห่เลย ก็น่าจะรู้กันอยู่แล้วว่ามันจะเป็นเช่นไร

นิสัยของเจ่าไห่นั้นแตกต่างจากของเจสัน นิสัยของเจ่าไห่ค่อนข้างอ่อนโยน เขายังทํางานอย่างหนักเพื่อปรับให้เข้ากับทุกสิ่งในจักรวรรดิ นอกจากนี้เขายังมีความทรงจําของอดัมอยู่ในตัวบุคลิกที่แตกต่างกันทั้งสองนี้หลอมรวมเข้าด้วยกันเพื่อเป็นสิ่งที่เขาเป็นในตอนนี้

คนของเจ่าไห่ทั้งหมดเมากันมากๆ ในเย็นวันนี้ทั้งชายและหญิงทุกคนเมากันหมด ท่าทางของแต่ละคนไม่ได้เหมือนกันเลย บางคนหัวเราะ ขณะที่ยืนบ้างนั่งบ้างและยิ้มขณะที่คนอื่นๆ กําลังร้องไห้

เจ่าไห่พร้อมกับกรีนและคนอื่นๆ กําลังนั่งอยู่ข้างๆ กันพวกเขาไม่ได้เมา พวกเขามองดูคนของเขาที่กําลังเมาโดยที่รู้ว่าจะต้องทําอะไร แต่ก็รู้สึกแย่ ไม่จําเป็นต้องพูดเลย เมื่อเทียบกับชีวิตของพวกเขาก่อนหน้านี้ของพวกเขามันเหมือนกับพวกเขาไม่ใช่คนเลย ชาวเผ่าเล็กๆ เช่นพวกเขาจะถูกเอาเปรียบได้ง่ายมากๆ จากชนเผ่าที่มีอํานาจ ในช่วงฤดูหนาวพวกเขาจะต้องทนทุกข์ทรมานอย่างมาก บางคนก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้เลย

เจ่าไห่ให้ชีวิตที่แตกต่างกับพวกเขา มันก็เลยทําให้พวกเขาหัวเราะในวันนี้ และร้องไห้ให้กับสิ่งที่พวกเขาได้รับด้วยความดีใจ พวกเขารู้ว่าเจ่าไห่ทําให้พวกเขามีชีวิตที่ดีขึ้น ในใจของพวกเขาคิดที่จะขอบคุณเจ่าไห่ตลอดเวลา

ในใจของเจ่าไห่เขารู้สึกว่าเขาจะต้องดูแลคนเหล่านี้ให้ดีมากกว่าเดิม พวกเขาทั้งหมดเป็นคนของตระกูลบูลดา เขามีข้อผูกมัดที่จะทําให้ชีวิตของผู้คนเหล่านี้ดีขึ้น นี่คือภารกิจที่เจ่าไห่ตั้งไว้สําหรับตัวเขาเอง

ลอร่ากับคนอื่นๆ ก็นิสัยดีเหมือนกัน เมื่อพวกเขาเห็นทาสเหล่านี้ร้องไห้และหัวเราะพวกเธอก็รู้สึกซึ้งมากๆ เมแกนน้ําตาไหลออกมา เธอมองเห็นถึงความอบอุ่นที่คนเหล่านั้นส่งให้กับเจ่าไห่

หลังจากที่ทุกคนนอนหลับแล้ว เรียกเหล่าซอมบี้ออกมาเพื่อทําความสะอาด ในเวลาเดียวกัน

เจ่าไห่ก็เห็นว่าอาหารทุกที่อยู่ในจัตุรัสอย่างไม่เหลือเลย

เจ่าไห่รู้ว่าพวกเขาสามารถกินได้เยอะมากจริงๆ ไม่เพียงแต่ปลาวาฬที่ตัวใหญ่เท่านั้นที่พวกเขากินเข้าไป อาหารทุกจานก็ถูกกินไปจนหมดเหมือนกัน แม้แต่แกะและกระต่ายก็ยังไม่เหลือเลย

เรื่องนี้มันทําให้เจ่าไห่ประหลาดใจมาก พวกเขาเหล่านี้สามารถกินของทั้งหมดจนหมดได้จริงๆด้วย

หลังจากที่ทําความสะอาดแล้ว เจ่าไห่ก็กลับไปที่ห้องนั่งเล่นของป้อมแล้วก็นั่งลง หลังจากที่นั่งลงแล้วเจ่าไห่ก็พูดกับกรีนสองเรื่อง เรื่องแรกคือเรื่องที่เขาจะต้องเป็นศัตรูกับเทอร์รี่ ส่วนอีกเรื่องหนึ่งคือว่าเขาจะตอบโต้ตระกูลของเทอร์รี่

หลังจากที่ฟังเจ่าไห่พูดกรีนก็ไม่ได้ตอบทันที หลังจากนั้นตรู่หนึ่ง เขาพยักหน้าและพูดว่า “นายน้อย ท่านวางแผนจะจัดการกับตระกูลโรเบิร์ตอย่างไร ท่านต้องการกําจัดพวกเขาจริงๆเหรอ?”

เจ่าไห่ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่ๆ ถ้าข้าจะกําจัดพวกเขาโดยตรง มันจะบอกกับทุกคนในจักรวรรดิโรเซ่น การทําเช่นนั้นข้าคิดว่ามันจะเป็นอันตรายต่อพวกเราในอนาคต ข้าไม่สามารถทําเช่นนั้นได้ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาตระกูลโรเบิร์ตมีศัตรูอยู่สองถึงสามตระกูล สิ่งที่เราต่อการคือทําลายพวกเขา และศัตรูของพวกเขาจะทําต่อจากเราเอง แม้ว่าพวกเขาจะฟื้นฟูตระกูลพวกเขาจะไม่อาจอยู่อย่างมีความสุขเลย

คาเรทพยักหน้าและพูดว่า “ข้าก็ว่าวิธีนี้เป็นแผนที่ดี ทําลายพวกเขาและให้ศัตรูของพวกเขาจัดการต่อ เมื่อตระกูลเจอกับเรื่องแบบนี้ตระกูลเหล่านี้ก็จะมองว่ามันเป็นโอกาสที่ดี เราอาจไม่จําเป็นต้องทําอะไรเลย ตระกูลอื่นๆ จะจัดการเรื่องนี้ให้เรา แต่ข้าคิดว่าเราจะต้องเริ่มให้เร็วที่สุด หากเจ้าคิดที่จะจัดการกับตระกูลผู้ยิ่งใหญ่อย่างตระกูลโรเบิร์ตแม้แต่คนพิการก็ยังสามารถทําให้เจ้าเดือดร้อนได

เจ่าไห่พยักหน้าและพูดว่า “ข้ารู้ นี่คือเหตุผลที่ข้าไม่ได้เริ่มทันที ในตอนนี้ข้ามีแผนที่ให้นกอินทรีย์บินไปทั่วจักรวรรดิโรเซ่น ตราบใดที่ข้ามีแผนที่ของจักรวรรดิทั้งหมดข้าก็สามารถเริ่มการ

เคลื่อนไหวของข้าได้ ในตอนนี้ข้าได้วางแผนที่จะทําลายร้ายค้าทุกแห่งของตระกูลโรเบิร์ต”

ตอนนี้ความสามารถของมิติได้อัพเกรดแล้ว ดังนั้นท่านและคนอื่นๆ ที่วางใจในเจ่าไห่จงตามมา สิ่งที่เจ่าไห่บอกไม่ได้ทําให้พวกเขาประหลากใจพวกเขารู้เรื่องนี้สามารถทําได้ง่ายมากๆ

หลังจากนั้นไม่นานกรีนก็พยักหน้าและพูดว่า “มันน่าจะเป็นไปได้ ตอนนี้อยู่ในช่วงของวันขอบคุณพระเจ้า มันจะไม่มีใครสงสัย เพราะทุกคนก็กล้าที่จะทําเรื่องแบบนี้ แน่นอนว่าเราสามารถหาได้แน่นอน”

คาเรทพยักหน้าและพูดว่า “แต่มันจะดีที่สุดถ้าเราเคลื่อนไหวอย่างลับๆ เราไม่ควรให้ใครรู้ว่า เราเป็นคนทํา หากพวกเขารู้ว่าเราเป็นศัตรูกับตระกูลโรเบิร์ตมันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ๆ ใช่นายน้อยเจ่าไห่ระหว่างที่เราทําควรมีคนอื่นไปด้วย ใช้เวลาอยู่กับพวกเขาทําให้พวกเขารู้ว่าเราไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”

เจ่าไห่พยักหน้าเขารู้ว่าลักษณะของตระกูลบูลดานั้นค่อนข้างยากในตอนนี้ หากพวกเขาทําให้

คนอื่นๆ รู้พวกเขาก็จะไม่มีอิสระอีกเลยในอนาคต

ข้อเสนอของคาเรทค่อนข้างดีมาก ฆ่าคนในตระกูลโนเบิร์ตและทําลายร้านค้าโดยที่ไม่ให้ใครรู้ว่าเราเป็นคนทํา แม้ว่าพวกเขาจะสงสัยเจ่าไห่ เขาก็จะมีข้อแก้ตัวในตอนนั้น คนอื่นๆจะรู้สึกกลัวและสงสัย แต่พวกเขาจะไม่คิดว่าตระกูลบูดาเป็นคนท่า นี่เป็นสิ่งที่เจ่าไห่จะต้องทําให้ได้

กรีนมองไปที่เจ่าไห่และพูดว่า “นายน้อยหลังจากวันขอบคุณพระเจ้า ข้ากลัวว่าท่านจะต้องไปที่ทุ่งหญ้า เรื่องของท่านในทุ่งหญ้ายังไม่ได้ถูกจัดการอย่างสมบูรณ์ ถึงแม้ว่าเผ่าเฮคัสจะเอาชนะเอาบูลไปได้ แต่สถานะของพวกเขาก็ยังอยู่ เพื่อที่เราจะได้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันในอนาคต

ท่านต้องช่วยรักษาตําแหน่งของเผ่าเฮคัส

เจ่าไห่พยักหน้าและพูดว่า “พักผ่อนเถอะ โปรดมั่นใจในตัวข้า ข้ายังต้องคิดเรื่องการค้ากับชาวเลอีก แต่ข้าก็คิดว่าข้าจะต้องมีเวลาในการทําการค้าของเราในอนาคตอาจเป็นเดือนละครั้งหรือหลายครั้งในหนึ่งปี ท้ายที่สุดเราไม่สามารถไปทําการค้ากับพวกเขาได้ตลอด ถ้าเราไปหาพวกเขาบ่อยๆ ข้าก็เกรงว่าคนอื่นๆจะพบพวกเขา และให้ความสนใจกับเรื่องการค้า”

กรีนพยักหน้าและพูดว่า “นายน้อยท่านจะไปหาเผ่าเอลฟ์ไหม? ท่านว่าแผนที่จะไปหาพวกเขาเมื่อไหร่? พวกเขายังมีสัตว์และพืชที่ไม่ธรรมดาอยู่มากมาย มันอาจจะเป็นสิ่งที่สามารถอัพเกรดมิติของเราได

เจ่าไห่คิดอยู่ครู่นึ่งและถอนหายใจ “ข้ากลัวว่าข้าจะอาจจะต้องไปในภายหลังมีเรื่องมากมายที่ข้าจะต้องดูแลในวันต่อไป ก่อนอื่นเราจะต้องหยั่งรากให้มั่นคงในจักรวรรดินี้ ข้าจะทําให้คนในจักรวรรดิยอมรับในตระกูลบูดาของเรา เมื่อถึงเวลานั้นพวกเราก็จะสามารถทําอะไรก็ได้”

กรีนพยักหน้าและพูดว่า “เอาล่ะ รอกันก่อน ความสามารถของมิติในตอนนี้มันก็ดีมากอยู่แล้ว เราไม่จําเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับการอัพเกรดเลยในตอนนี้”

เจ่าไห่ก็พูดต่อว่า “ข้าไม่อยากรอเพราะเมื่อมิติไปถึงระดับที่ 50 มันอาจจะสามารถปลูกพืช ระดับสูงได้ทําให้การที่จะเป็นเทพผู้มีพลังระดับ 9 ของปู่จะง่ายมากขึ้น แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเราจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรอ”

กรีนหัวเราะและพูดว่า “ไม่จําเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้นเลย ข้าเป็นคนเฒ่าคนแก่แล้ว คงจะไม่ตายในวันพรุ่งนี้ไม่จําเป็นต้องเป็นกังวลเลย ใช้เวลาของเจ้าเถอะข้าพอใจแล้วกับสถานะ

ในปัจจุบันของพวกเรา นายน้อยไม่จําเป็นต้องใส่ใจเรื่องนี้แล้ว”

เจ่าไห่พยักหน้า ดูเหมือนว่ามันจะเป็นแบบนี้ได้ เขาได้ค้นหาวัสดุที่เครื่องแปลงผลต้องการในการปรุงยาสําหรับการเลื่อนระดับไปยังระดับ 9 ส่วนผสมไม่ได้มีแต่พืชเท่านั้น แต่ยังมีเลือกสัตว์กระดูกและสิ่งอื่นๆ โดยปกติแล้วสัตว์ป่าเหล่านี้ก็มีระดับที่ค่อนข้างสูงอยู่แล้ว

นอกจากนี้จากระดับปัจจุบันของมิติ เจ่าไห่ไม่สามารถทําการผสมยาได๋ในตอนนี้ เจ่าไห่ยังตรวจดูสินค้าในร้านค้าของมิติด้วย เขาสามารถเห็นระดับของพืชและสัตว์ในระดับสูง ระดับสูงสุด คือระดับ 100 มันเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจมากทั้งสัตว์และพืช สิ่งเหล่านี้ทําให้เจ่าไห่คิดว่าจะทํางานหนักเพื่ออัพเกรดมิติ

หลังจากที่พวกเขาพูดคุยกัน ซักพักเจ่าไห่ก็หันไป ตอนนี้เขาอยู่ที่ป้อมภูเขาเหล็กกันทั้งหมด แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้อาศัยอยู่ที่ลานบ้านพวกเขาก็ยังต้องอยู่ในมิติไม่เช่นนั้นพวกเขาจะไม่

สามารถตอบสนองได้หากมีบางสิ่งเกิดขึ้นภายในป้อม

ลอร่ากับคนอื่นๆ ก็กลับไปที่ห้องของพวกเขา พวกเขาเหนื่อยมาทั้งวัน เพียงแค่การบูชาบรรพบุรุณเหล่าสาวๆ ก็เหนื่อยมากแล้ว แม้ว่าลอร่ากับเม็กจะไม่สามารถเข้าร่วมพิธีได้ แต่พวกเธอก็ต้องรอที่ด้านข้างจนกว่าพิธีจะจบลง

จากนั้นพวกเธอก็ไปฉลองในป้อมภูเขาเหล็ก แม้ว่าพวกเธอจะมีความสุขพวกเธอก็ค่อนข้างเหนื่อยล้าจากการเฉลิมฉลอง จนทําให้พวกเธอปวดไปทั้งตัวเลย

จบบทแล้วนะครับ ขอบคุณที่ติดตามนะครับ บ๊าย…บาย