Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 454 - ไวน์

บทที่ 454 – ไวน์

กานซูคิดตั้งแต่แรกแล้วว่าเจ่าไห่เป็นเด็กที่เกิดจากตระกูลขุนนาง เขาจะไม่คุ้นเคยกับการดื่มไวน์และกินข้าวไปด้วย อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้คิดว่าเจ่าไห่จะมีความสุขในท่าทางของเขา เขาพูดคุยกันพร้อมกับดื่มไวน์และก็กินอาหารไปด้วย เมื่อเห็นเจ่าไห่ไม่ได้อะไรกับเรื่องอะไรแบบนี้ มันก็ทําให้ความชอบของกานซูที่มีต่อเจ่าไห่เพิ่มมากขึ้น

หลังจากที่ดื่มไวน์เข้าไป 1 แก้วแล้วกานซูก็พูดกับเจ่าไห่ว่า “นายน้อยเจ่าไห่ ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นเด็กที่ดี แต่ข้าก็อยากจะบอกกับเจ้าว่าข้าได้ดูเมแกนโตขึ้นมาแม้ว่าผู้หญิงตัวเล็กคนนี้จะมีตระกูลที่ยิ่งใหญ่ แต่ตั้งแต่เกิดมาเธอก็เป็นคนที่นิสัยดี เธอเป็นที่บริสุทธิ์เหมือนน้ําใส ถ้าเจ้ากล้าที่จะทํากับเมแกนไม่ดี เมื่อถึงเวลานั้นจริงๆ ข้าจะสั่งสอนบทเรียนให้กับเจ้าเอง”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “คุณปู่กานซูท่านคงจะคิดมากเกินไป ข้ามีความสัมพันธ์ที่ดีมากกับเมแกน มันจะต้องไม่เป็นเช่นนั้นแน่นอนที่ข้าจะทํากับเธอไม่ดี ถ้าทําเช่นนั้นข้าก็คงเป็นคนที่ไม่ดีเลย”

หลังจากได้ยินเจ่าไห่พูด กานซูก็พยักหน้าและพูดว่า “ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นในอนาคตจงให้คนส่งจดหมายมาให้ข้า มี 2-3 ในตระกูลแคลซีที่ข้าเองไม่สามารถจัดการได้ จักรวรรดิจะไม่หักหน้าของข้า เจ้าไม่จําเป็นต้องสนใจพวกเขา ถ้าพวกเขาทําให้เจ้าเดือดร้อน ข้าจะดูแลเจ้าเอง”

เจ่าไห่ยิ้ม แม้ว่าเขาจะไม่ได้กลัวตระกูลแคลซี แต่เขาก็ยังไม่ต้องการที่จะตกลงกับพวกเขา เพราะความสัมพันธ์ของเขากับเมแกน ด้วยเหตุนี้เขาจึงมีความสุขกับสิ่งเหล่านี้

กานซูมองไปที่เจ่าไห่และมองเหมือนพอใจมาก เขายิ้มและพูดว่า “เจ่าไห่เจ้าเป็นคนที่มีความสามารถในอนาคตเจ้าจะไม่ใช่คนที่ธรรมดาเลย แต่ก็อย่าลืมปู่คนนี้ของเจ้าเมื่อเจ้าได้ดี ข้าเองไม่ได้ต้องการอะไรมากเลยเพียงแค่ต้องการดื่มไวน์ของเจ้า”

เจ่าไห่มองเขาไม่ได้คิดว่ากานซูจะขออะไรอย่างอื่นนอกจากไวน์ดีๆ เรื่องนี้ทําให้เขาประหลาดใจเขาชื่นชมป์คนนี้จริงๆ เจ่าไห่ยิ้มและในมือของเขาก็มีไวน์อยู่ 2 ขวด ขวดแรกเป็นเบียร์ดําและอีกขวดเป็นไวน์ขาวที่ดี

สองขวดนี้ไม่ได้ถูกหมักโดยพวกของเจ่าไห่ แต่ถูกทําขึ้นโดยเครื่องแปรรูป แน่นอนว่าเจ่าไห่ไม่ได้วางแผนที่จะผลิตไวน์เพื่อให้ผู้คนได้รับวิธีทํา หลังจากการทดลองนับไม่ถ้วนและในที่สุดก็ผลติไวน์สองขวดนี้ขึ้นมาได้

กานซูมองไปที่สองขวดที่อยู่ในมือของเจ่าไห่ เขาที่อยู่นั้นใสมากๆ มันทําให้เขาสามารถมองเห็นน้ําที่อยู่ข้างในได้ และอีกขวดก็เป็นสีดําทําให้เขาไม่อาจจะมองเห็นน้ํา

เจ่าไห่เปิดขวดสีดําก่อน ตามธรรมชาติแล้วน้ําสีดํานี้คือเบียร์ดํา มันดูเข้มขันมากๆ เจ่าไห่จะได้รับเงินเป็นจํานวนมาก ถ้าเขาขายเบียร์นี้ เพราะว่าแค่ฟองของมันก็ครึ่งขวดแล้ว

เจ่าไห่ยกแก้วของเขามองไปที่กานซูด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “คุณปู่กานซูนี่เป็นไวน์ใหม่ของข้าที่คิดขึ้นมา แต่อันนี้ไม่ได้มีวิธีทําอะไรเลย”

กานซูมองแก้วที่เต็มไปด้วยเบียร์ดํา เขาได้กลิ่นของมัน แต่ถึงอย่างไรเขาก็อดไม่ได้ที่เขาอยากจะเห็นมัน เขาจิบเข้าไปเล็กน้อย เมื่อดื่มเข้าไปแล้วเขาก็รู้ทันทีว่าเขารู้สึกเหมือนกับกินฟองเข้าไป เจ่าไห่หัวเราะและพูดว่า “ปู่กานซู เบียร์นี้ไม่ได้แรงเกินไปหลานคนนี้อยากจะให้ปู่ดื่มมันจนหมดเลย”

กานซูไม่ได้พูดอะไร แต่เขากับทําตามสิ่งที่เจ่าไห่บอกกับเขาและดื่มมันเข้าไปในครั้งเดียว เขาอดไม่ได้ที่จะมองลงไปในแก้วที่ไม่เหลือเบียร์แล้ว เขาพูดขึ้นทันทีว่า “ว้าววว มันเป็นเบียร์ที่ดีมากจริงๆ รสชาติของเบียร์นี้ไม่ได้แรกเลยจริงๆ มันมีรสที่แตกต่างจากเบียร์ที่ข้าเคยดื่มมากๆ มันไม่ใช่สิ่งที่ข้าเคยดื่มเลยก็ว่าได้”

เจ่าไห่มองกานซู เขารู้ว่าปู่ชอบดื่มเบียร์มากๆ เขาไม่ได้พูดอะไรเลยและก็เพิ่งเอาไวน์ให้กับกานซู

ไวน์นั้นแบ่งได้หลายแบบ ไวน์ข้าวที่ผลิตโดยชาวนาโดยทั่วไปแล้วมันจะไม่มีกลิ่น ด้วยเหตุนี้ มันจึงไม่แรง แม้แต่เด็กๆ ก็สามารถที่จะดื่มมันได้ 1 หรือ 2 แก้ว

แต่ไวน์ที่ผลิตโดยเกษตรกรส่วนใหญ่พวกเขาจะทําให้กลิ่นมันแรงมากและไวน์ของพวกเขาก็แรงมากๆ แม้ว่ามันจะหวานเล็กน้อยแต่รสของมันก็แรงมากๆ สิ่งที่เจ่าไห่เอาออกมาคือไวน์แบบที่ 2 มันคือไวน์ที่แรงมากๆ

เนื่องจากสภาพอากาศทางตอนเหนือโดยทั่วไปอากาศหนาวมากๆ ผู้คนที่นั่นถึงชอบที่จะดื่มมากๆ เนื่องจากไวน์ข้าวไม่ได้แรงเท่าที่พวกเขาพอใจ พวกเขาจึงตัดสินใจหมักไวน์ของพวกเขาเองในสวนหลังบ้าน พวกเขาไม่ชอบดื่มไวน์ที่อ่อนเกินไป เพราะเมื่อพวกเขาดื่มแล้วมันไม่สามารถ ทําให้พวกเขามีความสุขเท่าไหร่ พวกเขาต้องการดื่มไวน์ที่แรงมากๆ ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นนักดื่มที่ดื่มเป็นประจําก็ไม่อาจจะแข่งดื่มกับพวกเขาได้แน่นอน

ไวน์ข้าวของเจ่าไห่นําออกมานั้นมีดีกกว่า 40 ดีกสําหรับคนที่อยู่ภาคเหนือนั้นแค่นี้ก็เป็นเรื่องธรรมดาของพวกเขาเลย เมื่อเพิ่มรสหวานเข้าไปผู้ที่ดื่มมันจะไม่ได้รับผลมากนักจากการดื่ม

กานซมองแก้วของเขาและดมมัน นี่ไม่ใช่ไวน์นมมันไม่มีกลิ่นของน้ํานมเลย ไวน์ข้าวนี้มีกลิ่นของไวน์ทั่วไป

หลังจากดมไวน์แล้วกานซูก็ลองชิมดูแล้วดวงตาของเขาก็โตขึ้น เขาก็ยกแก้วและดื่มเข้าไปจนหมด เขารู้ทันทีว่าไวน์นี้เป็นไวน์ที่แรงกว่าไวน์นมมากๆ
หลังจากที่ดื่มแล้วกานซูก็หัวเราะและพูดว่า “มันเป็นไวน์ที่ดีมากๆเลยทีเดียว นายน้อยเจ่าไห่ ถ้าเจ้ามีไวน์นี้อีก เจ้าจะต้องเอาไว้ให้ข้าบ้างนะ”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ตอนนี้ข้าเองก็ยังไม่มีวิธีที่จะผลิตไวน์นี้ได้ ตอนนี้เราเหลือขวดนี้แล้วข้าจะให้ไว้กับปู่ ถ้าหากว่าข้าสามารถทําได้ข้าจะบอกท่านเป็นคนแรกเลย”

เมื่อกานซูได้ยินสิ่งที่เจ่าไห่พูด เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะในขณะที่เขาพูดว่า “ดีจริงๆ ข้าจะรอไวน์ของเจ้า แต่วันนี้เราก็มาดื่มกันก่อนเถอะ”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายต้องการ เจ่าไห่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเขาและกานซูยังคงกินกับข้าวในขณะที่ดื่มไวน์ไปด้วย อีกไม่นานจะเห็นกันขวดแล้ว ด้วยความสามารถในตอนนี้ของเจ่าไห่ตอนนี้เขารู้สึกเวียนหัวมากๆ เขาหยุดดื่มและพูดขอตัวที่จะกลับไปก่อน

เจ่าไห่ดื่มน้ําทันทีเมื่อมาถึงที่ลาน ความจริงแล้วแม้ว่าไวน์ที่เขาดื่มนั้นจะธรรมดาแต่มันก็เป็นไวน์ที่ดีที่สุดแล้ว

ในตอนนี้บล็อกและร็อกอยู่กับเจ่าไห่ด้วย เจ่าไห่มองที่พวกเขาและพูดว่า “พรุ่งนี้เราจะไปที่เมืองและซื้อของบางอย่างและส่งมอบให้กับป้อมปราการเหล็ก ไม่ว่าจะมีอะไรเรามีคนมากกว่า 1,000 คนในป้อมปราการนี้ วันขอบคุณพระเจ้าเราต้องช่วยเหลือพวกเขาในงานฉลอง”

บล็อกและร็อกพยักหน้าแล้วเจ่าไห่ก็พูดต่อว่า “เมื่อพวกเจ้ากลับไปที่ป้อมในวันพรุ่งนี้เจ้าไม่จําเป็นต้องกลับมาที่นี่ สถานที่น่าจะยุ่งมาก เจ้าทั้งสองสามารถช่วยคุณปู่กรีนและคนอื่นๆได้ แม้ว่าชาวเผ่าจะไม่ได้ฉลองวันขอบคุณพระเจ้า แต่พวกเขาบางคนก็ยังรอคอยที่จะฉลองไปพร้อมกับคน อื่นๆ”

บล็อกและร็อกพยักหน้าอีกครั้ง คนเหล่านี้มากกว่า 1,000 คนถือได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลบูดา โดยธรรมชาติแล้วพวกเขาจะปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างเหมาะสมที่สุด

หลังจากนั้นครู่หนึ่งเมแกนและคนอื่นๆ ก็กลับมา เมื่อเธอเห็นเจ่าไห่ เมแกนก็ไม่อาจะทําอะไรได้ แต่ก็ยิ้มและพูดว่า “พี่ไหฉันไม่คิดว่าพี่ไห่จะคอแข็งขนาดนี้ ฉันเพิ่งเห็นคุณปู่กานเป็นเช่นนี้ดูเหมือนว่าเขาจะเมามากๆ”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “พี่ก็คิดอยู่แล้วว่ามันจะต้องเป็นเช่นนั้น เพราะไวน์ของพี่มันไม่ได้เหมือนกับไวน์ทั่วๆ ไปตอนนี้เจ่าไห่จะไม่กลับไปดื่มแล้วเพราะว่าเขาได้ดื่มน้ําจากมิติเข้าไปแล้ว”

เมแกนก็รู้ว่าน้ําจากมิติสามารถทําให้สติกลับมาได้ เมื่อเธอได้ยินเจ่าไห่เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เจ่าไห่ไม่สนใจมันเมื่อเขามองดูท้องฟ้าและพูดว่า “ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีดําแล้วฉันดื่มกับปู่กานมาตลอดเวลาตระกูลของเธอจะไม่มองหาพวกเราเหรอ? วันนี้ไม่ทําอะไรอย่างอื่นนอกจากกิน”

เมแกนและลอร่ายิ้มจากนั้นเมแกนตอบว่า “ไม่เป็นไรฉันมีคุณปู่บอกแม่และพ่อไม่ให้เตรียมอาหารในวันนี้”

เจ่าไห่พยักหน้าแล้วเขาพูดว่า “เยี่ยมมาก ฉันค่อนข้างเหนื่อย ฉันจะกลับไปที่พื้นที่และพักซักครู่ เธอออกไปเล่นข้างนอกและเมื่อเสร็จแล้วเธอก็สามารถคุยกับเจ่าฉินอี้ ถ้าเธอต้องการไปมิติ” จากนั้นร่างกายของเขาก็พุ่งเข้าใส่มิติ

ลอร่าหันหน้าของเธอไปที่เมแกนและยิ้มพร้อมกับพูดว่า “ดูเหมือนว่าพี่ไห่จะเหนื่อยมากจริงๆ เมแกนเราจะไปที่เมืองในวันพรุ่งนี้เพื่อซื้อสิ่งของต่างๆ นอกจากนี้ป้อมภูเขาเหล็กก็จะฉลองด้วย”

บล็อคยิ้มและพูดว่า “นายหญิงลอร่าไม่ต้องเป็นห่วงนายน้อยบอกเราแล้วว่าเราจะซื้อของบางอย่างสําหรับป้อมในวันพรุ่งนี้จากนั้นข้าจะกลับไปที่นั่นเพื่อช่วยเหลือพร้อมกับร็อก”

ลอร่าพยักหน้า “ดูเหมือนพี่ไห่คิดเรื่องนี้อยู่แล้วตอนนี้ป้อมภูเขาเหล็ก ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหาร และน้ําฉันคิดว่ามันจะดีถ้าเรามีบางอย่างที่ไม่ได้ผลิต”

เมแกนพยักหน้า “ใช่ เราจะไปที่ตลาดตะวันออกในวันพรุ่งนี้ตลาดตะวันออกขายของหายาก เราสามารถไปที่นั่นและดูสินค้าต่างๆ ที่ใช้ในจักรวรรดินี้ฉันกําลังคิดที่จะซื้อของบางอย่าง เพื่อผู้คนของเรานี้เป็นปีแรกที่ตระกูลบูดาของเราปรากฏขึ้นอีกครั้งในจักรวรรดินี้

ลอร่ามองเมแกน “เมแกนค่อนข้างดีใจมาก ตอนนี้เธอเริ่มพูดถึงตระกูลบูดาของเราดูเหมือนว่า เธอใจร้อนมากที่จะแต่งงานกับพี่ไห่”

เมื่อเมแกนได้ยินลอร่าหน้าของเธอก็ได้แสดงสีหน้าอะไร แต่กลายเป็นสีแดงเธอหันไปหาลอร่าแล้วพูดว่า “ทําไมเธอถึงพูดกับฉันเธอเป็นของพี่ไห่มานานแล้ว เธอไม่รีบเหมือนฉันเหรอ?”

ใบหน้าของลอร่าเปลี่ยนเป็นสีแดงเธอหันไปหาเม็กและพูดว่า “ฉันเทียบไม่ได้กับเม็กเธอติดตามพี่ไห่ตั้งแต่ยังเด็กเธอต้องอดทนมากที่สุดในหมู่พวกเรา”

จากนั้นใบหน้าของเม็กเปลี่ยนเป็นสีแดงเธอมองไปที่อีกสองคนแล้วพูดว่า “หืมฉันเคยอยู่กับนายน้อยตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็กฉันคุ้นเคยกับการรออยู่แล้ว ฉันบอกปู่และยายต้องเลื่อนงานแต่งงานออกไปสองปี”

ลอร่ากับเมแกนโยนตัวเองเข้าหาเธอทันทีพร้อมกับเต้นอย่างร่าเริงขณะที่พูดว่า “เธอกล้า!” พวกเธอร่าเริงมาก เมื่อร็อคและบล็อคถอยกลับอย่างช้าๆ ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

จบบทแล้วนะครับ ขอบคุณที่ติดตามนะครับ บ้าย…บาย