Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 427 - การค้า

บทที่ 427 – การค้า

เมแกนนั่งอยู่ภายในสระน้ําพุร้อนและเธอก็รู้สึกได้ถึงความสบายที่ไม่เคยได้พบมาก่อน นี่น่าจะเป็นครั้งแรกเลยที่เธอได้สัมผัสกับบ่อน้ําร้อนเช่นนี้ เมืองสกายตั้งอยู่บนพื้นที่ชายฝั่งทะเลจึงทําให้ไม่มีบ่อน้ําพุร้อน

การได้แช่น้ําร้อนในฤดูใบไม้ผลิมันทําให้เธอรู้สึกดีมากๆ มันเป็นอะไรที่สบายมากเมื่อนั่งอยู่ในบ่อน้ําพุร้อนขณะที่ได้กินผลไม้และดื่มไวน์ไปด้วย นี่เป็นเรื่องที่เธอคิดว่าน่าจะมีเพียงนางฟ้าเท่านั้นที่จะทําเช่นนี้ได้

หลังจากที่ได้รับไวน์หนึ่งแก้ว เธอก็จบแล้วเมแกนก็หันไปหาลอร่าและเม็กซึ่งกําลังแช่อยู่ในบ่อน้ําพุร้อนขณะที่จิบไวน์ เมแกนทําท่าทางไม่พอใจและพูดว่า “เธอสองคนเป็นพี่สาวที่ดีจริงๆ ฉันอยากที่จะมีความสุขเช่นนี้ในทุกๆวันเลยแต่มันก็อาจจะเป็นได้เพียงแค่วันนี้”

ลอร่ากับเม็กหัวเราะทั้งคู่ หลังจากนั้นลอร่าก็พูดว่า “ไม่ใช่ว่าเราไม่ต้องการที่จะบอกเธอ สถานที่แห่งนี้มีความสําคัญมากกับตระกูลบูดา ถ้าที่นี่ถูกรู้จักโดยคนนอกมันก็อาจจะหายไป ดังนั้นพวกเราจึงไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับเธอในวันที่เรารู้จักกัน แต่เรื่องที่ฉันได้บอกเธอในวันนี้ก็เป็นความคิดของพี่ไห่” แม้ว่าลอร่าจะต้องการให้เจ่าไห่บอกเมแกนเกี่ยวกับมิติ แต่เธอก็ไม่ได้พูดออกไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมันก็เป็นการตัดสินใจของเจ่าไห่ นอกจากนี้ลอร่ายังบอกอีกว่านี้อาจจะทําให้เมแกนยิ่งชอบในตัวเจ่าไห่มากขึ้นและก็เพื่อให้เมแกนยอมรับเจ่าไห่มากขึ้นด้วย

เราต้องรู้ว่าลอร่านั้นคิดเช่นไรกับเจ่าไห่ แม้แต่รายละเอียดเล็กๆน้อยๆ ก็ถูกนํามาคิดอย่างดี เพราะลอร่ารู้ว่าเธอต้องการใช้ชีวิตกับผู้ชายคนนี้ มันจะช่วยให้เธอทําทุกอย่างได้ถ้าเธอสามารถแก้ปัญหาทั้งหมดได้ เธอจึงจะสามารถตัดสินใจกับเรื่องนี้ได้

เมื่อเมแกนได้ยินลอร่าพูด เธอก็พูดออกมาว่า “ฉันต้องขอโทษด้วย ฉันจะไม่บอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้ สบายใจได้เลยเธอจะต้องมีความสุขในตอนนี้”

ลอร่ายิ้มและพูดว่า “ก็อยากให้เป็นเช่นนั้น แล้วสิ่งเหล่านี้เป็นความคิดของพี่ไห่ เขาแค่ไม่สนุกกับมัน เขามีหลายสิ่งที่ต้องทํา เขาเป็นชายที่ยุ่งมาก”

เมแกนถอนหายใจเเธอเห็นด้วยว่าเจ่าไห่จัดการกับสิ่งเหล่านี้ได้เพียงแค่ไม่กี่วันเท่านั้น แม้ว่าเจ่าไห่จะไม่ได้ใช้กระดาษเหมือนพ่อของเมแกน แต่เจ่าไห่ก็มีเรื่องมากมายเกี่ยวกับตระกูลบูดาให้คิดถึงอยู่ เช่นเดียวกับลอร่าที่พูดว่าเจ่าไห่ยุ่งมาก ซึ่งมันก็เป็นความจริง

หลังจากที่ทุกคนที่กลังแช่น้ําพุร้อนอยู่พักหนึ่ง พวกเธอก็ไปนอนที่ชั้นบน ที่ชั้นบนนั้นมีห้องพักมากกว่า 20 ห้องในคฤหาสน์ของมิติ ดังนั้นจึงมีห้องว่างมากมายเลย เมื่อเมแกนไม่ได้พักผ่อนมานาน เมื่อเข้าไปภายในห้องเธอก็หลับไปทันทีหลังจากที่แช่น้ําพุร้อนมา

เมแกนไม่คิดว่าเธอจะหลับยาวไปจนบ่ายโมง เมื่อเธอลุกจากเคียงก็ไม่มีคนอื่นอยู่ในมิติแล้ว หลังจากที่เธอสวมเสื้อผ้าของเธอ เมแกนก็อยู่ภายในเรือแล้ว

เธอมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะเข้าใจว่าน่าจะเป็นการทําของเจ้าฉินอี้ เจ่าไห่ได้แนะนําให้เมแกนรู้จักกับเจ่าฉินอี้เมื่อวานนี้ แต่เจ่าไห่ก็ไม่ได้บอกเมแกนว่าเจ่าฉันนั้นเป็นเทพผู้มีพลังระดับ 9 

เมื่อเมแกนมาถึงที่เรือลอร่าก็เห็นเธอ ลอร่าเดินไปและทักทายเธอด้วยรอยยิ้มทันทีและพูดว่า “เธอตื่นแล้ว จริงสิฉันคิดว่าเธอนอนไปนานขนาดนี้แล้วตอนดึกเธอจะนอนได้ไหม?”

เมแกนพูดกับลอร่าทันทีว่า “ฉันไม่ได้นอนอย่างนี้มาตลอด 3-4 วันที่ผ่านมา มันก็เลยทําให้ฉันนอนหลับยาวไปหน่อย แต่คืนนี้ฉันก็อาจจะนอนไม่หลับก็ได้”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “เราสามารถกลับไปที่มิติได้ในตอนกลางคืนและก็ไปพักผ่อน เพราะที่นั่นเงียบและอากาศดีมาก มันก็เลยทําให้ที่นั่นเราสามารถนอนหลับได้สบายมาก”

เมแกนพยักหน้าและมองไปที่ทะเล เธอยิ้มและพูดว่า “หญ้าในมิติเหมือนกับน้ําทะเลในขณะที่มองอยู่บนเรือ ซึ่งเป็นชีวิตที่ดีมาก” คําพูดของเธอทําให้เจ่าไห่และคนอื่นยิ้ม

เมแกนหันไปหาเจ่าไห่และพูดว่า “พี่ไห่เรากําลังจะทําอะไรงั้นเหรอ? ฉันเห็นว่าพวกเรากําลังมุ่งหน้าไปยังทะเลลึกใช่ไหม? พี่ไห่ตั้งใจที่จะไปที่นั่นงั้นเหรอ?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ใช่..เรากําลังจะมุ่งหน้าไปยังทะเลลึก ไปยังเกาะเอพีเรามีฐานอยู่ที่นั่น”

เมื่อเมแกนอ่านหนังสทอเมื่อ 2-3 วันก่อนเธอก็เจอข้อมูลเกี่ยวกับเกาะเอพีด้วย ดังนั้นเมื่อได้ยินเท่าไห่เธอก็อดไม่ได้ที่จะต้องตกใจ พร้อมกับพูดว่า “เกาะเอพีงั้นเหรอ? ในหนังสือเขียนไว้ว่าเป็นเกาะที่มีแนวปะการังล้อมรอบ และก็ยังรวมไปถึงสัตว์ที่มีความแข็งแกร่งมากด้วย”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ใช่แล้ว บนเกาะเกาะเอพีเราได้จัดการกับสัตว์ที่นั่นไว้แล้วหนึ่งในนั้นเรียกว่าจินน้อย ฉันแน่ใจว่าเธอจะต้องชอบเขา นอกจากนี้เกาะแห่งนี้ยังอุดมด้วยต้นขนมปัง”

เมแกนก็รู้เรื่องผลขนมปังพวกนี้ด้วย เธอไม่คิดว่ามันจะโตอยู่ในเกาะแห่งนี้

หลังจากผ่านไปหลายวัน เจ่าไห่และคนอื่นๆ ก็มาถึงเกาะเอพี เมื่อมาถึงกลุ่มของจินน้อยก็ได้มารับเจ่าไห่และคนอื่นๆ อย่างไรก็ตามเจ่าไห่ไม่ได้วางแผนที่จะอยู่ที่นั่นานในตอนนี้ เขาคิดว่าจะมาอยู่เพียง 2 วันแล้วก็จะไปต่อ แต่ตอนนี้ก็มาหาพวกเขาแล้ว เจ่าไห่ไม่ได้เป็นห่วงที่นี่มาก เพราะในเกาะมีทางเข้าออกของมิติอยู่แล้ว ซึ่งมันสามารถเข้าออกได้ทุกเมื่อ

เมแกนชอบจินน้อยมาก แม้ว่าเจ่าไห่และคนอื่นๆ จะบอกเธอว่าจินน้อยนั้นน่ากลัว แต่เมแกนก็มองว่าจินน้อยไม่ได้น่ากลัวอย่างที่พวกเจ่าไห่บอก เธอไม่ได้เชื่อคําพูดของพวกเขาเลยว่าจินน้อยจะน่ากลัวเหมือนที่พวกเขาพูด

หลังจากออกจากเกาะเอพี่แล้ว กลุ่มของเจ่าไห่ก็มุ่งหน้าไปค้าขายกับชาวเงือก เจ่าไห่ยังบอกเมแกนเกี่ยวกับเรื่องนี้ซึ่งทําให้เธอตกใจมาก เธอไม่ได้คิดว่าเจ่าไห่จะทําการค้าขายกับชาวเงือกเช่นนี้

เมแกนจะต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับด้วยเช่นกัน แม้ว่าพวกเขาจะสามารถร่วมมือกับตระกูลแคลซีได้ เกี่ยวกับสินค้าทางทะเล แต่พวกเขาก็ไม่สามารถบอกตระกูลแคลซีเกี่ยวกับการทําการค้าขายกับชาวเงือกได้

เมแกนไม่ได้คิดขัดคําสั่งเจ่าไห่ ที่จะเปิดเผยมิติให้ผู้คนรู้ เธอรู้ว่าต่อไปเธอจะต้องเป็นคนของตระกูลบูดาเธอจะต้องทําสิ่งต่างๆ เพื่อที่จะทําให้ตระกูลบูดาพัฒนาขึ้นไป การที่ไม่ได้พูดถึงเรื่องของเจ่าไห่มันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อตระกูลแคลซีอยู่แล้ว ในทางกลับกันถ้าเธอให้ความร่วมมือกับตระกูลแคลซี ตระกูลก็อาจจะได้รับประโยชน์มากมายในอนาคต

การเปลี่ยนแปลกของเมแกนก็เป็นเพียงส่วนเล็กๆ ที่มิติกําลังทําอยู่ แม้ว่าอิทธิพลของมิตินั้นจะน้อยมากแทนไม่มีอะไรเลย นับตั้งแต่เมแกนเริ่มอยู่ในมิติทุกเย็นเธอเปลี่ยนไปทีละนิด

โดยปกติแล้วอิทธิพลนี้มีต่อบุคคลจํากัดมากดังนั้นเจ่าไห่จึงไม่สนใจประเด็นนี้มากนัก อีกไม่นานพวกเขาก็มาถึงอาณาเขตของเงือก เผ่าเงือกมาพบพวกเขาทันทีและพาพวกเขาไปยังแนวปะ การังที่เผ่าอาศัยอยู่

แต่เมื่อเจ่าไห่มาถึงเขาก็หวั่นไหวนี่เป็นเพราะมันไม่ใช่แค่เผ่าเงือกที่ซื้อขายกับเขาเท่านั้นยังมีเผ่าอื่นๆด้วย ข้อตกลงกับทั้งสองเผ่าก็เป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อเจ่าไห่ ไม่มีความจําเป็นที่จะพูดเกี่ยวกับเผ่าหอยใหญ่เนื่องจากเป็นเผ่าที่มีไข่มุก แต่เผ่าปูก็ทําการแลกเปลี่ยนกับเจ่าไห่ด้วยสัตว์จําพวกปู ปูเหล่านี้ใหญ่มากจริงๆ

โดยรวมแล้วสิ่งที่เจ่าไห่ได้รับจากการค้าในครั้งนี้คือไข่มุก 100 ลูก, ปะการัง100 , ปูยักษ์ 200 ตัว, กุ้งยักษ์อีก 100 ตัวรวมถึงพืชทะเลและสัตว์อื่นๆ อาจบอกได้ว่าการเก็บเกี่ยวของเจ่าไห่นั้นยอดเยี่ยมมาก

นอกจากนี้ในเบนยังบอกเล่าไห่ว่าเขายังคงติดต่อกับเผ่าอื่นๆ เพื่อดูว่าใครต้องการค้าขายกับเจ่าไห่ โดยปกติแล้วเจ่าไห่จะรู้สึกดีใจอย่างยิ่งกับสิ่งนี้ ดังนั้นเขาจึงให้ผลไม้ขนมปังรวมทั้งไวน์นมด้วย สําหรับวิธีที่พวกเขาจะดื่มไวน์มันไม่ได้อยู่ภายใต้ความกังวลของเจ่าไห่

เมื่อเจ่าไห่ออกจากอาณาเขตของชาวเงือกและมุ่งหน้าไปยังทะเลน้ําตื้นเมแกนก็อดไม่ได้ที่จะปล่อยลมหายใจออกมา เธอมองไปยังดินแดนของเผ่าเงือกและหันไปหาเจ่าไห่พร้อมกับพูดว่า “พี่ไห่ พี่ไม่กลัวชาวเงือกงั้นเหรอ?”

เล่าไม่ได้เคยเห็นเผ่าเงือกมาก่อนแล้ว ตอนนี้เขาเห็นเผ่าป ร่างกายส่วนบนของพวกมันคล้ายกับกุ้ง แต่ไม่มีแขนเหมือนพวกมันพวกปก็เหมือนมนุษย์ อย่างไรก็ตามดวงตาของพวกเขาไม่ปกติตั้งแต่พวกเขาเหยียดขาออกพวกเขาอาจหมุน 360 องศาเพื่อดูทั่วร่างกาย แขนของพวกเขาเหมือนมนุษย์ แต่มือของพวกเขาถูกแทนที่ด้วยกรงเล็บขนาดใหญ่ ร่างกายท่อนล่างของพวกเขามีเท้าเหมือน

ในทางตรงกันข้ามเผ่าหอยนั้นเหมือนมนุษย์มาก แต่บนหลังของพวกเขาเป็นหอย หอยที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ตราบใดที่เผ่าหอยหยิกร่างกายของพวกเขา เมื่อเจ่าไห่เห็นรูปลักษณ์ของหอยเขาก็อดคิดไม่ได้ที่จะคิดถึงหญิงที่เป็นหอย อย่างไรก็ตาม ชาวเผ่าหอยไม่ได้สวยงามมาก

มันเป็นเพราะรูปร่างหน้าตาที่แปลกประหลาดของชาวเงือกที่เมแกนถามคําถามเจ่าไห่ เขายิ้มและพูดว่า “ทําไมเราต้องกลัว พวกเขายังเป็นสัตว์ที่มีปัญญาไม่น้อยไปกว่าพวกเรา พวกเขามีรูปร่างหน้าตาที่ดูแปลกสําหรับเราเหมือนกับมนุษย์เราดูแปลกๆ พวกเขาเมแกนเธอมี ในการจําสิ่งนี้ในฐานะสมาชิกผู้เฒ่าในอนาคตของตระกูลบูดา เธอจะต้องดีถ้าเธอพบกับเผ่าพันธุ์ต่างๆ สิ่งที่เกลียดที่สุดสําหรับเผ่าพันธุ์นี้คือเมื่อมนุษย์มองดูสิ่งที่ปรากฏดังนั้นแม้ว่าคุณจะกลัวพวกเขาก็ตาม ไม่แสดงมันการแสดงออกของความกลัวหรือความชิงชังจะทําให้โกรธพวกเขาพวกเขาอาจจะออกไปและโจมตีเธอ”

เมแกนมองแล้วเธอก็หันไปหาลอร่า ลอร่ายิ้มแล้วพูดว่า “ในอีกไม่กี่วันเราจะพาเธอไปที่ป้อมปราการที่นั่นเธอจะได้เห็นกลุ่มชนเผ่าวัวยักษ์ พวกเขามีขนาดใหญ่และมีเขายักษ์เรารู้สึกแปลกเมื่อเราเห็นพวกเขาเป็นครั้งแรก แต่ให้เวลาสักสองสามวันแล้วเธอจะชินกับมันเธอจะเข้ากับพวกเขา และเห็นว่าพวกเขามีปฏิสัมพันธ์ได้ง่ายกว่ามนุษย์คนอื่นๆ”

แม้ว่าพวกเขาจะบอกเมแกนเกี่ยวกับเข้าออกมิติแล้ว แต่เจ่าไห่ก็ยังไม่ได้พาเมแกนไปที่ป้อมปราการ เขาเพิ่งเชิญกรีนและคนอื่นๆ มาที่มิติเพื่อพบกับเมแกน

จบบทแล้วนะครับ ขอบคุณที่ติดตามนะครับ ป้าย…บาย