Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 416 - ความแข็งแกร่ง

บทที่ 416 – ความแข็งแกร่ง

เมื่อพวกเจ่าไห่เข้าไปยังคฤหาสน์ เทสโบก็หันไปหาคนใช้และพูดว่า “เจ้าไปจัดเตรียมที่พักในลานไผ่สีม่วงให้หน่อย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจ่าไห่ก็พูดขึ้นมาทันทีว่า “ไม่จําเป็นต้องทําเช่นนั้นหรอก ตอนนี้ข้าเองก็มีร้านค้าในเมืองแล้ว ไม่จําเป็นต้องอยู่ในลานไผแล้ว นอกจากนี้ที่นั่นยังมีมิติส่วนตัวของข้า ข้าคิดว่าถ้าข้าอยู่ที่นี่นานๆ”

เทสซีโบหัวเราะและพูดว่า “นายน้อยไม่ต้องเป็นห่วงเลย ชาร์ลีไม่ได้ใช้ที่นั่นตลอดทั้งปี ยิ่งไปกว่านั้นชาร์ลียังสั่งให้นายน้อยอยู่ที่นั้นด้วย นายน้อยสามารถพักผ่อนได้ที่นั่น”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเจ่าไห่ก็ไม่ได้มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอยู่ที่ลายไผ่ต่อไป เขาให้คนอื่นไปที่ร้านก่อนเพื่อไปบอกกับมิวว่าเขาคงไปอยู่ที่นั่นไม่ได้แล้ว บอกพวกเขาว่าไม่ต้องรอ

เมื่อเจ่าไห่มาถึงที่ห้องอาหารแล้ว เขาก็เห็นว่าในห้องนั้นมีที่นั่งเพียงแค่สองที่เท่านั้น สิ่งนี้ทําให้เจ่าไห่มองเทสซีโบด้วยความสับสน เทสซีโบก็ยิ้มและพูดว่า “ในภรรยาของข้ากับลอร่าและคนอื่นๆ วันนี้เจ้ามากินข้าวกับข้า เพียงสองคนเพื่อที่เราจะได้พูดคุยเรื่องต่างๆกัน”

เจ่าไห่พยักหน้าและไม่ได้พูดอะไรต่อ หลังจากที่ทั้งสองนั่งลง คนใช้ก็ลงเริ่มที่จะเสิร์ฟไวน์พร้อมกับจัดจานไปด้วย

ในขณะที่พวกเขานั่งลง เทสซีโบก็ยกแก้วไวน์ของเขาขึ้นมา แล้วพูดว่า “แก้วนี้มีไว้สําหรับเจ้า สําหรับการเดินทางในทะเลที่น่าเบื่อ ทะเลที่มีแต่สายลม และแดดที่เผาอยู่ตลอดเวลาในตอนกลางวัน

เจ่าไห่ก็ยกแก้วไวน์ขึ้นและพูดว่า “ท่านเป็นคนที่สุภาพดีจริงๆ แล้วข้าจะไม่ได้ทําอะไรเลยมันก็เป็นเรื่องที่ไม่ควร” จากนั้นพวกเขาก็ชนแก้วกัน และก็ดื่มเข้าไปจนหมดในครั้งเดียว

หลังจากดื่มไวน์แล้ว เทสซีโบก็มองไปที่เจ่าไห่และพูดว่า “เมื่อข้าได้มองร่างกายภายนอกของเจ้าแล้ว ข้าก็คิดว่าการเก็บเกี่ยวของเจ้าไม่ได้น้อยเลยใช่ไหม? เจ้าคงได้รับสิ่งที่ดีในตอนนี้ใช่ไหม?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “สิ่งที่มีค่าที่สุดคือสิ่งนี้” เขาโบกมือของเขา เมื่อปะการังขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นในห้อง และก็มีเปลือกหอยออกมาอยู่บนโต๊ะด้วยเช่นกัน

เจ่าไห่เปิดเปลือกหอยออกเบาๆ เมื่อเปิดแล้วทั้งสองก็เห็นไข่มุกที่มีขนาดใหญ่มาก เทสซีโบ มองที่ไข่มุกด้วยความว่างเปล่า แม้ว่าเขาจะได้เห็นสิ่งที่ดีๆมามากมาย แต่เขาก็ไม่เคยเห็นไข่มุดที่มีขนาดใหญ่เท่านี้มาก่อนเลย

นี่เป็นเพราะไข่มุกและปะการังในจักรวรรดิอาร์คนั้นมีค่ามากไม่เพียงเพราะพวกมันสวยงามเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะพวกมันเป็นวัสดที่มีพลังเวทย์ที่มีค่ามากด้วย

โดยปกติแล้วไข่มุกและปะการังเหล่านี้ก็เป็นที่ชื่นชอบของผู้หญิงด้วยเช่นกัน ในปัจจุบันมีเพียงไม่กี่คนที่จะใช้สิ่งเหล่านี้เป็นส่วนผสมที่มีพลังเวทย์ ส่วนใหญ่ถูกใช้โดยขุนนาง เพื่อตกแต่งบ้านของพวกเขา

เมื่อเห็นไข่มุกที่งดงาม เทสซีโบสูดหายใจเข้า เพื่อสงบสติอารมณ์ของเขา ในขณะที่หันหน้าของเขาไปที่เจ่าไห่และก็พูดว่า “ข้าไม่ได้คิดว่าเจ้าจะได้รับของที่ดีเช่นนี้ ข้าไม่ได้คิดเลย”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “สิ่งเหล่านี้มีค่ามากที่สุด ข้ายังมีสัตว์อีกเป็นจํานวนมากและก็ส่วนมากก็น่าจะเป็นกุ้ง ข้าได้แช่แข็งพวกมันไว้แล้ว และกําลังขนไปยังคลังสินค้าของร้านค้าของข้า และสุดท้ายข้าก็ยังมีสาหร่ายที่กินได้และสิ่งที่คล้ายกัน แต่ก็ไม่ได้คุ้มกับเงินจํานวนมาก”

เทสซีโบพยักหน้าและพูดว่า “ไม่เป็นไร อุปทานของจักรวรรดิเหล่านี้ลดน้อยลงทุกปี เนื่องจากการทําลายล้างของนักเวทย์เลห่านั้นอย่างโหดเหี้ยม พวกเขาเกือบก่จัดทรัพยากรชายฝั่งทะเลทั้งหมดในบริเวณชายฝั่ง แม้ว่าเราจะเป็นเมืองท่า แต่มันก็ยิ่งยากขึ้นสําหรับเราที่จะกินอาหารทะเล สินค้าของเจ้าน่าจะได้รับความนิยมอย่างมาก

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “มันก็คงจะดีถ้าของเหล่านี้ถูกขายจนหมด แต่ข้าก็กลัวว่าจะไม่มีใครซื้อมันเลย ชาร์ลีน่าจะสามารถรับสิ่งเหล่านั้นได้ในอีกสองวันหลังจากทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ข้าสัญญากับท่านว่าข้าจะส่งของเหล่านั้นให้ จากนั้นก็มาตัดสินใจกันว่าจะขายกันยังไง”

เทสซีโบหัวเราะ “ไม่ต้องเป็นห่วงชาร์ลีได้เตรียมไว้แล้ว ตอนนี้เขาก็กําลังรอเจ้าอยู่ ใช่..แล้วปลาไฟจะมาถึงเมื่อไหร่กัน? ตอนนี้ทางข้าพร้อมแล้ว เจ้าเริ่มส่งได้เลย”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “สบายใจได้เลย พวกมันน่าจะมาถึงในอีกสองวัน เจ้าจะได้รับทันทีเมื่อมาถึง ใช่แล้วเกิดอะไรขึ้นกับชาร์ลี? ทําไมท่านถึงกลับไปที่เมืองคาร์สัน? มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”

เทสซีโบยิ้มและพูดว่า “ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นหรอก ที่ต้องกลับไปก็เพราะว่าชาร์ลีออกจากเมืองมานานแล้ว เขากลัวว่าประชาชนของเขาจะลืมความยิ่งใหญ่ของเขา”

เจ่าไห่พยักหน้าแล้วถอนหายใจ “การเป็นเจ้าชายนี่มันลําบากจริงๆ”

เทสซีโบยิ้มแล้วพูดว่า “ไปพักผ่อนเถอะ คงไม่มีอะไรที่จะต้องทําอีกแล้ว”

เจ่าไห่พยักหน้า “เมื่อสิ่งต่างๆ จะมาพร้อมกับเรือในอีกสองวัน มีบางคนมารับมัน ข้าก็คิดว่าเจ้าชายควรจะต้องใช้เงินจํานวนมากแน่”

เทสซีโบถอนหายใจแล้วก็พูดว่า “นี่เป็นสิ่งเดียวที่เราทําได้ตอนนี้ อย่างไรก็ตามร่างกายของจักรพรรดิในปัจจุบันยังคงมีสุขภาพดีอยู่”

เจ่าไห่เห็นด้วย “เจ้าบอกเจ้าชายว่าถ้ามีอะไรที่ข้าต้องทําไม่ต้องเกรงใจกับข้า บอกข้าได้เลยตามตรง ถ้าเขาต้องการสร้างรายได้ข้าสามารถให้สินค้าเหล่านี้ไม่กี่อย่างที่ข้ามได้ อย่างไรก็ตาม หากมีเรื่องอื่นให้บอกเขาว่าข้าจะพยายามอย่างดีที่สุด”

เทสซีโบยิ้มและพูดว่า “นายน้อยไปพักผ่อนได้แล้ว ถ้ามีอะไรจริงข้าจะไม่เกรงใจท่านแล้ว ใช่..นายน้อยจะอยู่ที่นี่นานไหม? มันจะมีงานขอบคุณพระเจ้าที่จักรวรรดินี้”

เจ่าไห่ยิ้ม “ใช่มันเป็นวันที่จักรวรรดิฉลองวันที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่ดีที่สุดในการทําธุรกิจใช่ไหม ข้าจะกลับไปที่ทะเลลึกในสองวันและรับสินค้าทางทะเลเพิ่ม ข้าเชื่อว่ามันเป็นฤดูกาลที่เหมาะสมที่สุดสําหรับการขายสินค้าเหล่านี้”

เทสซีโบยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “นายน้อยเป็นพ่อค้าที่เก่งจริงๆ ยังคงคิดถึงธุรกิจเมื่อมันเป็นวันขอบคุณพระเจ้า คงเป็นไปไม่ได้ที่คนอย่างนายน้อยจะไม่รวย”

เจ่าไห่ยิ้ม “ข้าไม่มีทางเลือกข้ามีตระกูลให้การสนับสนุน หากข้าไม่คิดว่าจะได้รับเงินมากขึ้น เราจะไม่มีรายได้เลย”

แววตาของเทสซึโบมีแววเล็กน้อยในขณะที่เขามองเจ่าไห่ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับมัน และเพียงแค่ยิ้มแล้วก็พูดว่า “ใครล่ะไม่ได้”

เจ่าไห่ยิ้มและไม่ได้พูดอะไรอีก เขาแค่ดื่มไวน์ต่อไป เนื่องจากเจ่าไห่จะไม่ต้องการพูด เทสซีโบก็ไม่ได้ถามอะไรเขาอีก เขาพูดถึงการดื่มไวน์มากขึ้นและชิมอาหารมากขึ้น นอกจากนี้เขายังได้พูดคุยกับเจ่าไห่เกี่ยวกับคนอื่นๆ ในฝั่งของชาร์ลี

เจ่าไห่คิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เทสซีโบพูดไว้ ตอนนี้เขาอยู่ฝ่ายชาร์ลีโดยปกติแล้วเขาอยากจะรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับกลุ่มของชาร์ลี

ส่วนที่เหลือของมื้ออาหารก็ใช้เวลากับการคุยกันแบบสบายๆ หลังจากกินอาหารแล้วเจ่าไห่กลับไปที่ลานไผ่ ลอร่ากับคนอื่นๆ อยู่ที่นั่นแล้ว เมื่อพวกเขาเห็นเจ่าไห่กลับมาพวกเขาก็ต้อนรับเท่าไห่ทันที ลอร่าถามว่า “พี่ไห่ พี่พูดเรื่องอะไรกับเทสซีโบ?”

เจ่าไห่ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่มีอะไรเลย เราแค่พูดคุยกันเรื่องทั่วไป ลอร่าวันขอบคุณพระเจ้ากําลังใกล้เข้ามา พี่กลัวว่าเราจะไม่ได้อยู่เฉยๆ พี่วางแผนที่จะกลับไปที่ทะเลในอีกสองวัน”

ลอร่าตอบ “วันขอบคุรพระเจ้างั้นหรอ? เราควรเดินทางและอาจกลับไปที่ป้อมภูเขาเหล็ก พี่มีแผนอย่างไรเมื่อเราไปทะเลในครั้งนี้”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ปกติแล้วเราจะต้องไปทําธุรกิจกับเผ่าเงือก ในวันขอบคุณพระเจ้า ผู้คนจะใช้จ่ายเงินทุกที่ขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ทุกคนต้องการที่จะกินอาหารอร่อยในช่วงเวลานั้น เมื่อเรากลับ ไปค้าขายกับชาวเงือกเราน่าจะได้วัตถุดิบอาหารทะเลมากมายสิ่งเหล่านี้เป็นที่ต้องการอย่างมากในทุกวันนี้”

ลอร่าคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เป็นเรื่องดี เราจะได้กําไรมหาศาลแน่นอน เราควรให้เทสซีโบ เตรียมสิ่งดีๆให้เราเพื่อเป็นการตอบแทน”

เจ่าไห่พยักหน้า “ใช่แล้ว เราควรจะได้รับสิ่งที่ดีเพราะเรายังต้องกลับไปที่ป้อมภูเขาเหล็ก บางทีพี่อาจส่งจดหมายผ่านทางนกอินทรีย์ไปหาพี่เวลส์สักหน่อย พร้อมกับของขวัญบางอย่างด้วย”

ลอร่ายิ้มแล้วพูดว่า “พี่ไห่ พี่ลืมไปแล้วหรอว่า ชนเผ่าเหล่านั้นไม่ได้ฉลองวันขอบคุณพระเจ้า พวกเขาจะเข้าร่วมเทศกาลรวมชนเผ่า”

เจ่าไห่จ้องมองด้วยความว่างเปล่าและตบหัวของเขา “ใช่..พี่ลืมไปเลยว่าพี่เวลส์เป็นคนของชนเผ่าเขาคงไม่ได้ฉลองวันขอบคุณพระเจ้าเช่นพวกเรา นอกจากนี้ยังเป็นสิ่งที่น่าสนใจที่จะคิด เมื่อวันขอบคุณพระเจ้าครั้งนี้เป็นปีแรกที่เราได้พอกัน”

ตอนนี้มันเป็นช่วงปลายฤดูหนาว เมื่อเจ่าไห่ตื่นขึ้นมาครั้งที่แล้วมันยังเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ตราบใดที่ขอบคุณพระเจ้ามาถึง ฤดูใบไม้ผลิก็จะมาถึงในไม่ช้าหลังจากนั้น เวลาผ่านเร็วจริงๆ

ลอร่ามองไปที่เจ่าไห่ไห่และพูดว่า “เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ เรารู้จักกันมาเกือบปีแล้ว” เธอกับเจ่าไห่ได้พบกันในช่วงฤดูใบไม้ผลิมันก็เป็นเวลาหนึ่งปีแล้ว

เจ่าไห่ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “หลังจากช่วงเวลานี้ ถ้าเราไม่ยุ่งเราน่าจะขอให้ปู่กรีนเตรียมเรื่อง ของเรา เธอสองคนคิดยังไง?”

ใบหน้าของเม็กและลอร่าเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันที พวกเธอรู้ว่าสิ่งที่เจ่าไห่พูดถึงคืองานแต่งงานของพวกเขา พวกเขาสองคนนี้ไม่รู้ว่าจะตอบยังไง แต่พวกเธอก็เห็นด้วยกับเจ่าไห่

เมื่อเห็นท่าทางของทั้งคู่ เจ่าไห่ก็ไม่อาจจะทําอะไรได้ แต่ก็ยิ้มและพูดว่า “อย่าทําให้พ่ออึดอัดใจเลย พี่ไม่ได้แต่งงานมาจนถึงเวลานี้เพราะว่าต้องมีอีกหลายเรื่องที่พี่ต้องจัดการ อย่างแรก เป็นเพราะพี่ยังคงอยู่ภายใต้ผลของน้ําแห่งความว่างเปล่า ประการที่สองพี่ไม่ต้องการให้พวกเธอทั้งสองคนต้องแต่งงานกับพี่อย่างลับๆ พี่ต้องให้ทั้งจักรวรรดิรู้เกี่ยวกับผู้หญิงที่พี่จะแต่งงาน พี่ต้องบอกให้จักรวรรดิรู้ว่าเผ่าบูดายืนขึ้นอีกครั้ง โดยที่มีเธอทั้งสองคนเป็นผู้หญิงของตระกูลบูดา พี่จะทําให้ทุกคนในจักรวรรดิหยุดมองพวกเธอ”

ลอร่ากับเม็กมองไปที่เจ่าไห่อย่างอ่อนโยน ลอร่าพูดออกมาว่า “พี่ไห่ เราไม่รังเกียจจริงๆ ตราบใดที่บูดาของเราแข็งแกร่ง มันไม่สําคัญว่าถ้าจะไม่มีใครรู้จักงานแต่งงานของเรา”

เจ่าไห่มองไปที่พวกเขาและพูดว่า “การแต่งงานเป็นเหตุการณ์สําคัญครั้งใหญ่ในชีวิตของเรา เราไม่สามารถประมาทได้ เอาล่ะเราจะถือเรื่องนี้ไว้จนกว่าเราจะคุยกับปู่เขียวและคนอื่นๆ เราควรหาเวลาที่เหมาะสมในการเปิดเผยพลังของตระกูลบูดา”

ณ จุดนี้ลอร่าขมวดคิ้วและพูดว่า “พี่ไหนเป็นความคิดที่ดีจริงๆเหรอ? หากเราเปิดเผยตัวตนของเราแล้ว จะไม่มีปัญหามาถึงป้อมภูเขาเหล็กใช่ไหม? ถ้าเราแสดงความลับของป้อม ฉันคิดว่ามันจะไม่ดีสําหรับเรา”

เจ๋าไห้ตอบด้วยน้ําเสียงจริงจัง “พี่รู้ แต่ตอนนี้หมอกพิษในดินแดนทมิฬนั้นไม่น้อยไปกว่าบึง ซากศพแม้แต่เทพผู้มีพลังระดับเก้าก็ยากที่จะเข้าถึง ด้วยการที่มีพิษเพิ่มมากขึ้นของมิติ และเมื่อพวกเขาเข้ามาพวกเขาก็จะอ่อนแอลงและกลายเป็นอาหารของสัตว์ และก็จะพบกับความตายจาก เจ๋าฉินอี้และและอินทรีย์มาดูกันว่าใครจะกล้าเข้ามาในดินแดนของเรา”

ลอร่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง และเธอคก็คิดว่าเรื่องที่เจ่าไห่พูดนั้นมันเป็นเรื่องจริง พวกเขาประเมินความสามารถในปัจจุบันต่ําเกินไป ในปัจจุบันตระกูลบูดาไม่ได้อ่อนแอเช่นแต่ก่อน ตอนนี้แดนทมิฬได้กลายเป็นเหมือนบึงซากศพแล้ว พวกเขาสามารถจัดการกับผู้ที่กล้าเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

เม็กหัวเราะและพูดว่า “พี่ไห่ พี่ลืมใส่ยุงในมิติ เรามียุงจํานวนมาก ยุงเหล่านั้นไม่มีจํานวนที่สามารถอธิบายได้ มาดูกันว่าเทพผู้มีพลังคนไหนที่สามารถต้านทานการโจมตีที่มาจากสิ่งเหล่านั้นได้ นอกจากนี้หากพวกเขากล้าทําสงครามกับเราจริงๆ เราก็สามารถทําสิ่งที่เราทําในเพอร์เซลล์ได้ เพียงแค่ปล่อยศัตรูพืชในดินแดนของพวกเขามาดูกันว่าพวกมันจะดีแค่ไหน”

เมื่อได้ยินสิ่งที่เม็กพูด เจ่าไห่ก็ไมาอาจจะทําอะไรได้ แต่หัวเราะและพูดว่า “พี่ต้องบอกว่าเม็ก เธอมีความคิดที่ค่อนข้างน่ากลัว แต่ความคิดของเธอมันดีมาก ก่อนหน้านี้พี่ไม่สามารถทําอะไรอย่างประมาทได้ เพราะร่างกายของพี่ แต่ตอนนี้พี่ได้รับการรักษา เราจะเห็นว่าใครจะกล้าเผชิญหน้ากับเรา หวังเพียงว่าผู้คนในจักรวรรดิอาร์ซูจะไม่มายุ่งกับพี่”

ลอร่ายิ้มในความคิดของเม็ก เมื่อมาถึงจุดนี้ลอร่าคิดว่าพลังของพวกเขานั้นน่ากลัวอยู่แล้ว ไม่มีศัตรูที่พวกเขาไม่สามารถจัดการได้

ในความคิดของเจ่าไห่หลงลืมอยู่เสมอถึงความแข็งแกร่งของซอมบี้ของเขา ใครน่าจะรู้ว่า ในปัจจุบันเจ่าไห่มีซอมบี้ทั้งหมด 700,000 ตัว และเหล่าซอมบี้ 700,000 ตัวนี้ทุกตัวมีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับเทพผู้มีพลังระดับ 8 ถ้าเจ่าไห่ปล่อยซอมบี้ทั้ง 700,000 ตัวเองมา จักรวรรดิอาร์ซูอาจจะถูกทําลายไปเลยก็ได้

แม้ว่าเจ่าไห่จะรู้เรื่องนี้ด้วย แต่เขาก็ไม่ได้คิดถึงความคิดนี้ในจิตใจของเขา นี่เป็นเพราะเขารู้ว่าเขาไม่สามารถปล่อยซอมบี้จํานวนมหาศาลเพื่อทําสงครามกับมนุษย์ได้ นี่เป็นตั๋วเครื่องบินทางเดียวที่จะเป็นศัตรูกับทุกคนและเจ่าไห่ก็ไม่ต้องการให้เกิดขึ้น เขาไม่ใช่คนบ้าที่ต้องการควบคุมโลกทั้งใบ เขาเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่มีความขุ่นเคืองใดๆ ในเผ่าพันธุ์มนุษย์ทั้งหมดเขาไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับสงคราม

อย่างไรก็ตามสวรรค์ดูเหมือนจะคิดเป็นอย่างอื่น ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ชอบเจ่าไห่ เมื่อเจ่าไห่กับคนอื่นๆ กําลังคุยกันเสียงจากนกอินทรีย์ก็ได้ดังขึ้น ขณะกําลังมุ่งหน้าไปยังลานไผ่สีม่วง

จบบทแล้วนะครับ ขอบคุณที่ติดตามนะครับ บ้าย…บาย