Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 414 - ข้อตกลงทางการค้า

เจ่าไห่มองเห็นว่าเมื่อสินค้าที่ถูกทิ้งลงทะเลไป พวกมันจะถูกรับโดยพวกเงือกเท่าที่และพวกเขาก็จะเอาไปยังแนวปะการัง

ชาวเงือกเหล่านี้บางคนนั้นมีดวงตาที่เป็นสีแดง พวกเขารู้ดีว่าสินค้าของมนุษย์นั้นมีค่ากับพวกเขามากแค่ไหน

สังคมของชาวเงือกนั้นเป็นหนึ่งในชนเผ่าที่มีระดับชั้น เหมือนกับชนเผ่าในทุ่งหญ้าพวกเขาเห็นค่าของความแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก เมื่อเอาชาวเงือกไปรวมกับชนเผ่าในทุ่งหญ้ามันก็เหมือนว่าพวกเขาได้ไปอยู่ยังสถานะที่ต่ําที่สุด ไม่ก็เป็นเหมือนกับทาส มันจึงทําให้พวกเขามาอยู่ใกล้กับมนุษย์

สําหรับชนเผ่าอย่างพวกเขา พวกเขาจะต้องส่งส่วยในชาวเงือกที่แข็งแกร่งในแต่ละปี ไม่งั้นพวกเขาอาจจะถูกลดระดับให้เป็นทาสหรือถูกฆ่า

เมื่อพูดถึงความแข็งแกร่งของชนเผ่าในทุ่งหญ้าแล้วชาวเงือกก็ไม่ได้มีอะไรที่จะไปสู้ได้เลย แต่ชนเผ่าเหล่านั้นก็จะไม่ฆ่ากันเอง เพราะว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกัน แต่สําหรับชาวเงือกแล้วนั้นเมื่อใครบางคนกลายเป็นทาสแม้ว่าคุณจะเป็นเพื่อกันคุณก็จะกลายเป็นคนที่อาจจะถูกสังหารได้

พวกชาวเงือกนั้นยุ่งอยู่ตลอดทั้งปี แม้ว่าพวกเขาจะมีมบัติมากมายในทะเล แต่ส่วยที่พวกเขาจะต้องจ่ายในแต่ละปีมันก็มีจํานวนมากเช่นกัน บางครั้งสิ่งที่พวกเขาต้องการก็ไไม่อาจจะหาเจอได้ง่ายๆ พวกเขาจึงไม่มีทางเลือกที่จะต้องโจมตีมนุษย์ที่ผ่านเข้ามาในเขตของพวกเขา เพื่อที่จะได้รับของที่เรือนั้นเอามาด้วย

สําหรับชาวเงือกนั้น สินค้าของมนุษย์มีค่ากับพวกเขามาก สินค้าจํานวนไม่มากของมนุษย์ก็เพียงพอที่พวกเขาจะเอาไปส่งส่วยตลอดทั้งปีของพวกเขา สิ่งนี้มันทําให้พวกเขาคิดที่จะโจมตีเรือของมนุษย์มากยิ่งขึ้น

อย่างไรก็ตามพวกเขาจะไม่สามารถทําเช่นนี้ได้เป็นประจํา เนื่องจากชาวเงือกและมนุษย์มีข้อตกลงกัน หากการจู่โจมของพวกเขาก่อให้เกิดสงครามกับมนุษย์ มันก็อาจจะเป็นเหตุให้พวกเขาต้องถูกฆ่าตายก็ได้

เนื่องจากริสเบนได้ติดต่อกับมนุษย์มากบ้างแล้ว เขาจึงรู้ว่าของที่มาจากมนุษย์สิ่งไหนที่มีค่ามาก สิ่งที่เขาให้เจ่าไห่ก็คือสิ่งที่มีค่ามากที่สุดที่พวกเขามี การผลิตมุกจําเป็นจะต้องใช้เปลือกหอยเป็นสิ่งสําคัญ เกือบทั้งหมดของไข่มุกที่ผลิตออกมาจากมือของพวกเขา ไข่มุกอันนี้ที่ริสเบนนําเสนอเป็นสิ่งที่เขาอยากจะดูว่าเมื่อเจ่าไห่เห็นไข่มุกนี้แล้วเขาจะมีอาการเช่นไร หากราคาที่เจ่าไห่ให้นั้นเป็นที่ยอมรับ เขาก็จะเป็นพ่อค้าของพวกเขา แต่ถ้าเขาไม่ทําเช่นนั้นพวกเขาก็จะจู่โจม เขาและจมเรือ พวกเขาจะทําสิ่งนั้นก่อนที่พวกเขาจะถูกหลอก

สิ่งนี้จะสะท้อนให้เห็นถึงท่าทางของพวกเขา เพื่อที่จะจัดว่าพวกเขาเป็นคนดีหรือคนชั่ว ซึ่งมันเป็นสิ่งที่แบ่งกันได้ง่ายและชัดเจนมากๆ การที่จะเป็นมิตรหรือศัตรูนั้นมันใช้คําพูดกับท่าทางเพื่อไม่กี่ท่าเท่านั้น

โชคดีที่สิ่งที่เจ่าไห่ทํานั้นเป็นที่พอใจกับริสเบน เขาตัดสินใจแล้วว่าพวกเขาจะเป็นพันธมิตรกับเจ่าไห่ไปยาวๆ เขาบอกการติดสินใจในครั้งนี้กับชนเผ่าของเขาทันที่ที่พวกเขายังลอยอยู่เหนือผิวน้ําทะเล

เจ่าไห่หยิบไข่มุกแล้วปิดมัน หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งทุกอย่างในเรือก็หายไปหมดแล้ว จากนั้น เจ่าไห่ก็หันไปหาริสเบนและพูดว่า “หัวหน้าข้ายังมีเมล็ดข้าวของมนุษย์อยู่บ้าง ท่านอยากจะได้มันหรือไม่?”

ริสเบนยิ้มและพูดว่า “แน่นอน เราจะทําการค้าขายกับสิ่งเหล่านี้ จากนั้นเขาก็โบกมือเมื่อชนเผ่าของเขาหยิบสิ่งต่างๆ ออกมามากมาย”

เจ่าไห่มองสิ่งเหล่านี้ด้วยรอยยิ้ม นี่คือจุดประสงค์หลังของเขาในการมาที่นี่ สัตว์น้ํา พืชทะเล และปะการังที่แปลกๆมากมาย

เจ่าไห่พูดในขณะที่มองดูสัตว์เหล่านั้น “สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ดีมาก ข้าจะแลกกับพวกมัน หัวหน้าข้าจะเอาสิ่งเหล่านี้ขึ้นเรือก่อน” จากนั้นชาวเงือกก็น่าเอาสัตว์น้ําและภาชนะของพวกเขาไปไว้บนเรือของเจ่าไห่

จากนั้นเจ่าไห่ก็โบกมือของเขาในขณะที่มีเม็ดปริมาณมากปรากฏบนทะเล ในขณะที่ชนเผ่ากำลังขนส่งเมล็ดข้าว เจ่าไห่ก็หันไปหาริสเบนและพูดว่า “หัวหน้าข้าคิดว่าการค้าของเราในวันนี้ก็น่าจะเสร็จแล้ว ข้าต้องการที่จะรู้ว่าท่านต้องการที่จะทําการค้ากับข้าอีกหรือไม่?

ริสเบนยิ้มและพูดว่า “เราจะทําการค้ากับเจ้าในครั้งต่อไป โปรดมั่นใจกับพวกข้าได้เลย”

เจ่าไห่พยักหน้า “ดีจริงๆ ข้าจะมาที่นี่ในภายหลัง” จากนั้นเจ่าไห่ก็เอาเรือของเขากลับไปอย่างช้าๆ

ตอนนี้แคนก็มาอยู่ที่ด้านข้างของริสเบน ด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้น “หัวหน้าสิ่งเหล่านี้มีมากเกินพอที่เราจะจ่ายส่วย ดูเหมือนว่ามนุษย์จะไม่ได้หลอกเรา”

ริสเบนมองแคนและยิ้ม “เด็กน้อย ตอนนี้ข้าต้องการขอขอบคุณที่เจ้าพามนุษย์ผู้ซื่อสัตย์มาหาเราที่นี่ ตอนนี้เขาจะทําการค้าขายกับเราต่อไปแจ้งเผ่าอื่นๆ และทําให้พวกเขาเข้าร่วมการค้าของเรากับมนุษย์”

แคนมองด้วยความงง “หัวหน้า ข้าไม่เข้าใจ? สินค้าของเรามีราคาถูก?”

ริสเบนถอนหายใจและพูดว่า “เด็กน้อยเอ๋ย เจ้ามันชั่งไรเดียงสาจริงๆ แม้ว่าสินค้าเหล่านี้จะดีมาก มันก็จะไม่ดีถ้าเราเป็นคนเดียวที่ได้รับมัน เราไม่อาจจะเก็บสิทธิประโยชน์อันยิ่งใหญ่นี้ไว้คนเดียวได้ เมื่อเราได้เป็นพันธมิตรกับชนเผ่าโดยรอบมันก็จะเป็นการตีต่อพวกเรา ยิ่งไปกว่านั้นเราก็ยังคงต้องการสิ่งที่จะค้าขายเพื่อรักษาการค้าให้ยาวนานมากขึ้นๆของชาวทะเลกับมนุษย์

แคนพยักหน้า ซึ่งดูเหมือนว่าจะอยู่ภายในความเข้าใจและไม่เข้าใจ ริสเบนไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม เติม เขาโบกมือขณะที่พาคนของเขากลับไปในทะเล

เจ่าไห่อยู่ในมิติ ตอนนี้เขาเห็นว่าต้นไม้ที่ชาวเงือกให้แก่เขานั้น มันไม่ธรรมดาเลย พวกมันกินได้ เจ่าไห่ยังเห็นสาหร่ายทะเลในนั้นด้วย สัตว์น้ําต่างๆ ส่วนใหญ่คือกุ้ง ดูเหมือนว่าเผ่าเงือกนั้นจะมีความสามารถในการเลี้ยงกุ้งมาก

เมื่อเจ่าไห่เอาเข้าสิ่งเหล่านี้ไปยังมิติ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ดูเหมือนว่าระดับของพวกมันจะต่ําเกินไป

อย่างไรก็ตาม เจ่าไห่ได้รับสิ่งที่ดีมากๆในครั้งนี้ เนื่องจากเขาได้รับไข่มุกที่มีขนาดใหญ่เท่ากับกําปั้นของเขาเอง มันไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถค้าขายกับเรือทั่วไปได้ และก็ยังได้รับสิ่งที่มีราคาสูงมากอย่างปะการังด้วย

นี่เป็นเพราะแม้ว่าราคาที่เขาซื้อขายกับชาวเงือกนั้นยุติธรรม แต่เขาก็สามารถเพิ่มราคาของพวกมันได้ ของเหล่านี้เป็นสิ่งที่หายากมากในทวีป เจ่าไห่มองดูปะการัง แม้แต่ลอร่าก็มีความรู้สึกที่ว่าสิ่งเหล่านั้นสวยงามมากจริงๆ

เจ่าไห่มองดูท่าทางของลอร่าด้วยรอยยิ้ม “ถ้าเจ้าชอบ เจ้าก็เอาไปได้เลย พี่ยังมีอีกมากไม่ต้องเป็นห่วง

เมื่อลอร่าได้ยินเจ่าไห่พูดเช่นนั้น เธอก็มีความสุขมากจากนั้นเธอก็ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่เป็นไร พวกเราจะต้องมอบสิ่งนี้ให้กับชาร์ลี แม้ว่าเราจะไม่ได้เงิน แต่เราก็ต้องใช้พวกมันเพื่อสร้างความสําพันธ์ของเรากับเขาได้ พี่ไห่แผนการของพี่เกี่ยวกับสัตว์เหล่านี้คืออะไร? กุ้งเหล่านี้ไม่ได้มีขนาดเล็ก พวกมันน่าจะหายากมาในทวีปนี้”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “พี่จะให้พวกมันผสมพันธุ์ในมิติก่อน จากนั้นเมื่อพวกมันถึงจํานวนที่พี่ต้องการ พี่จะเอาพวกมันออกไปและขายพวกมัน”

ลอร่าพยักหน้า “แต่เราก็ไม่ควรกลับไปที่นั่นตอนนี้ ไม่งั้นชาร์ลีจะสงสัยเรา ฉันคิดว่าเราอาจจะไปที่ที่ไม่มีใครอยู่เพื่อที่จะไม่มีใครรู้ ครั้งสุดท้ายที่เราวางแผนที่จะทํา เราถูกขัดกับเรื่องของเผ่าเงือก เพราะเช่นนั้นเราจึงไม่อาจจะทําสิ่งนั้นได้”

เจ่าไห่ยิ้ม “พี่ก็คิดเช่นนั้น ลองมองหาเกาะเล็กๆ และขุดรูในหินไว้ ไปกันเถอะ และเราก็น่าจะไปดูจินน้อยด้วย”

แม้ว่าจินน้อยจะยังคงอยู่บนเกาะเอีพ ชีวิตของเขาก็สบายขึ้นกว่า แต่ก่อน เนื่องจากเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับเจ่าฉัน ดังนั้นเธอจึงเก็บที่ดินไว้ในมิติ สําหรับผลไม้ที่จินน้อยชอบเล่าไฟไม่ได้คัดค้านการตัดสินใจครั้งนี้ เพราะเขาชอบลิงตัวน้อยนี้มาก

เจ่าไห่ยังไม่ต้องการให้จนน้อยออกจากเผ่าของเขา หัวหน้าทุกคนไม่สามารถออกจากกลุ่มของเขาได้ และเนื่องจากตอนนี้เกาะเอพี่มีจุดเข้าออกอยู่ในนั้น พวกเขาสามารถไปเยี่ยมเขาได้ทุกเวลา

ไม่กี่วันผ่านไป เจ่าไห่ก็เจอเกาะเล็กเกาะหนึ่ง ที่ไม่มีใครอยู่ตามที่พวกเขาต้องการ เกาะไม่มีอะไรอื่นนอกจากก้อนหินและวัชพืชและโชคดีที่ก้อนหินนี้เป็นที่ถูกใจของเจ่าไห่มาก

เจ่าไห่หยุดเรือที่ด้านข้างของเกาะเล็กๆ จากนั้นเจ่าไห่ก็ปล่อยซอมบี้ออกมา เพื่อขุดหินและในขณะที่ซอมบี้นั้นกําลังขุดเขาก็ไปยังเกาะเอพีพร้อมกับลอร่าและคนอื่นๆ

แม้ว่าลิงเหล่านั้น จะดูน่ากลัวมากและไม่ค่อยน่ารักเท่าจินน้อย แต่พวกเขาก็เข้ากลุ่มของเจ้า ไม่ได้แล้ว กลุ่มลิงเหล่านั้นมีสติปัญญาเท่ากับเด็กอายุ 5-6 ปี พวกเขาเล่นกับเจ่าไห่อย่างมีความสุข

เจ่าไห่ยังต้องการที่จะหาสถานที่ที่ปลอดภัยบนเกาะเพื่อสร้างบ้านด้วย ดังนั้นเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาพวกเขาก็ได้เดินไปรอบๆ ของเกาะ

นอกเหนือจากการหาสถานที่ที่ดี พวกเขาเห็นถ้ําที่มีอุโมงค์น้ําเชื่อมต่อกับถ้ําที่ผลไม้ทองค่าอยู่ภายในถ้ําแห่งนี้ ซึ่งเป็นที่ที่ซ่อนตัวได้ดีมาก แม้แต่จินน้อยก็ยังไม่รู้ นี่เป็นเพราะทางเข้าของถ้ำแห่งนี้ถูกปกคลุมด้วยต้นขนมปังขนาดใหญ่ ต้นไม้ถูกวางไว้ที่รอบนอกของเกาะนี่คือเหตุผลว่า ทําไมจีนน้อยถึงไม่ไปที่นั่น เส้นผ่าศูนย์กลางของต้นไม้คือ 50 เมตรและครึ่งหนึ่งของมันปิดทาง เข้าถ้ําเป็นหลุมขนาด 30 เมตร นอกจากทางเข้าถ้ําแล้วยังมีช่องเปิดสู่ทะเลอีกทั้งยังเอาเรือขนาดใหญ่เข้ามาจากด้านนอกได้ อย่างไรก็ตามทางเข้านี้ยังอยู่ใต้น้ํา เจ๋าไห้ไม่สามารถทําอะไรกับมันได้ในตอนนี้

แม้ว่าทางเข้าของถ้ําจะเชื่อมต่อกับทะเลจริงๆ แต่มันก็แห้งมาก เนื่องจากถ้ํามีขนาดใหญ่จึงไม่มีปัญหาหากมีคนหลายร้อยคนเข้ามาอยู่ สถานที่นี้เป็นสถานที่ที่ดีที่สุดสําหรับการซ่อนสมบัติลับ