Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 413 - เผ่าเงือก

มีเด็กมากมายที่มีสายเลือด บางคนมีความสัมพันธ์กันที่ใกล้ชิด บางคนก็มีความสัมพันธ์ที่สามารถสืบทอดได้ แต่บางคนก็ไม่อาจจะทําเช่นนั้นได้

จหวันอยู่ในความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้เฒ่าของตระกูลแคลซี พวกเขารักจหวันมากกว่าที่รักสมิท และด้วยเหตุนี้ที่จหวันบอกให้พวกเขาจัดการกับเจ่าไห่ พวกเขาก็ไม่ได้ต่อต้านแต่อย่างใด

สําหรับตระกูลผู้ยิ่งใหญ่อย่างตระกูลแคลซี พวกเขาไม่ได้ให้ความสําคัญกับเทพผู้มีพลังระดับที่ 8 มากนัก ดังนั้นจูหวันก็เลยคิดว่าการทิ้งพวกเขาลงน้ํามันก็จะเป็นการดี ตราบใดที่ไม่มีใครรู้ และพวกเขาก็จะให้การสนับสนุนจากตระกูลเพื่อดูแลการจากไปของเทพผู้มีพลังระดับที่ 8 ของแต่ละครอบครัว

นี่คือเหตุผลว่าทําไมมันถึงเป็นเรื่องที่ดี ถ้าเจ่าไห่สังหารเทพผู้พลังระดับที่ 8 ของตระกูลไป การที่สังหารเทพผู้มีพลังระดับที่ 8 มันก็จะทําให้เจ่าไห่เป็นศัตรูของตระกูลโดยตรง

แต่ถ้าเจ่าไห่จัดการกับจูหวัน ตระกูลก็คงจะเอาเรื่องพวกเขาถึงที่สุดแน่นอน มีคนเคยบอกไว้ว่าถ้าฝ่ายใดไม่ยอมกันและกัน เรื่องที่จะมีสงครามมันก็ใกล้เข้ามาหาพวกเขาทั้งสอง และลูกหลานที่ไม่ร้อะไรก็จะต้องถูกฆ่าไปด้วย เรื่องเกิดเพียงแค่ไม่ได้ไว้หน้าซึ่งกันและกันแค่นั้นเอง

เพราะเช่นนี้เจ่าไห่จึงปล่อยให้จหวันกลับไป ขณะที่เจ่าไห่ได้ส่งนกอินทรีย์เพื่อคอยดูแลเขาด้วย เจ่าไห่เข้าใจว่าตราบใดที่เขายังมีบันทึกที่เขาถ่ายไว้ของจูหวันเกี่ยวกับเทพผู้มีกลังระดับที่ 8 จูหวันก็มีความเป็นไปได้ที่เรื่องที่เขาจะทําคงไปไม่ถึงผู้เฒ่าของตระกูล

สําหรับเจ่าไห่แล้ว การบันทึกนั้นมันไร้ค่ามาก แต่สําหรับจุหวันแล้ว มันเป็นเรื่องที่สําคัญมากๆ ถ้าสมิทรู้เรื่องนี้จหวันก็มีโอกาสที่จะชนะน้อยมาก และสมิทก็มีโอกาสที่จะได้สืบทอดเพิ่มมากขึ้น

จูหวันเป็นเด็กที่ชอบแต่งเรื่อง แต่ผู้เฒ่าในตระกูลก็ยังชอบเขามากๆอีกด้วย และเนื่องจากเรื่องนี้ของจูหวันมันจะทําให้ชื่อของสมิทไปอยู่ภายในใจของผู้เฒ่าภายในตระกูล

อย่างไรก็ตาม เจ่าไห่ไม่ได้คิดเช่นนั้นในตอนนี้ เจ่าไห่ปล่อยซอมบี้ไว้บนเรือรบของจหวัน เพื่อแล่นไปยังสถานที่ที่ไม่มีใครสามารถมองเห็นพวกเขาได้แล้ว เจ่าไห่จะเก็บไปยังมิติ หลังจากนั้นเจ่าไห่จะไปยังที่ที่เขาได้นัดกับเผ่าเงือกไว้ในตอนแรก

เจ่าไห่ไม่ต้องการไปยังพื้นที่อื่นของทะเลลึก เขาสามารถเลือกสถานที่และรอที่นั่นได้ แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าสถานที่นั้นเป็นของชาวเมือกไหม หากอาณาเขตของเผ่าเงือกมีขนาดที่เล็กมาก มันจะง่ายที่จะพบกับสถานที่ของเผ่าอื่น

อีกไม่นานเจ่าไห่ก็จะไปถึงบริเวณที่เขาพบกับเผ่าเงือกครั้งสุดท้าย แต่เขาก็ไม่ได้หยุดเขา ค่อยๆแล่นเรือต่อไปขณะที่ไปด้วยความระมัดระวัง เขาเตรียมพร้อมสําหรับความเป็นไปได้ที่จะถูกโจมตีโดยผู้อยู่อาศัย เส้นแบ่งระหว่างพื้นที่ชายฝั่งทะเลและทะเลลึกค่อนข้างชัดเจน แต่ลูกเรื่อรู้ว่าพื้นที่ที่อยู่เหนือเกาะเอพีและเกาะโดยรอบคืออาณาเขตของเผ่าเงือก ดังนั้นพวกเขาจึงเข้ามาเพื่อทําให้อาณาเขตตรงนั้นเป็นเขตของพวกเขา ตราบใดที่คุณยังคงอยู่อาณาเขตนี้พวกเขาน่าจะปลอดภัยจากการโจมตีของเผ่าเงือก หากกล้าแล่นเรือผ่านจุดนี้ อาจจะต้องเตรียมพร้อมที่จะพบกับการโจมตีจากเทพผู้มีพลังระดับที่ 9 ของจักรวรรดิและไม่มีใครที่อยากจะพบกับเรื่องแบบนั้น

เรือของเจ่าไห่ค่อยๆ แล่นไปตามทะเลลึก แต่สิ่งที่ทําให้หประหลาดใจก็คือความจริงที่ว่าพวกเขาไม่ได้ถูกโจมตีเลย ทุกอย่างดูปกติมากราวกับว่าพวกเขากําลังแล่นเรืออยู่บนชายฝั่งของจักรวรรดิ

เจ่าไห่มองที่หน้าจอขณะที่เขาขมวดคิ้ว นี่เป็นเพราะว่าเขาไม่ได้เห็นชาวเงือกแม้แต่ตัวเดียวเลย และเมื่อเจ่าไห่ไม่ได้เห็นพวกเขา มันก็เลยทําให้เจ่าไห่รู้สึกงงมาก

ในตอนนี้เจ่าไห่ยังสังเกตเห็นบางสิ่งเคลื่อนไหวบนพื้นทะเล เจ่าไห่สังเกตอย่างละเอียดและเห็นว่ามีปลาอยู่ในโคลน มันเป็นปลาแปลกๆ มีสีเดียวกับก้นทะเล นี่ต้องเป็นเหตุที่เจ่าไห่ไม่สามารถมองเห็นได้แต่แรกแน่นอน

แต่ปลานี้ก็ไม่ได้ถึงว่าเป็นสัตว์ที่อยู่ที่ทะเลนี้ และเนื่องจากความกังวลของเจ่าไห่เกี่ยวกับชาวเงือก เขาจึงไม่ได้ใช้โอกาสดูดปลาเข้ามิติ

อย่างไรก็ตามเจ่าไห่ไม่ได้คิดว่าอีกสักพักอาจจะมีชาวเงือกออกมาบนจอ ชาวเงือกดูน่ากลัวมากเหมือนกับว่าพวกเขาจะมาจมเรือ

เมื่อถึงเช่นนั้น เจ่าไห่ใช้พลังเวทย์น้ําแจข็งทันที และทําให้น้ําบริเวณนั้นแข็ง สิ่งนี้ทําให้ชาวเงือกที่กําลังจะมาถึงมองพวกเขา พวกเขาไม่คิดว่านี่จะเป็นเจ่าไห่

ชาวเงือกเหล่านี้เข้าใจดีว่าเจ่าไห่ต้องการจะติดต่อกับพวกเขา ไม่งั้นเขาก็คงจะไม่ใช่เวทย์น้ําแข็ง สิ่งนี้ทําให้พวกเขาหยุดและมองที่น้ําที่กําลังเป็นน้ําแข็งด้วยท่าทางที่ดูสับสน

เจ่าไห่เห็นปากของพวกเขาเคลื่อนไหว แต่เขาก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย สิ่งนี้ทําให้เจ่าไห่งงมากขึ้น แต่เขาก็ทําให้ทะเลคืนสภาพทันที และก็พูดว่า “เพื่อนชาวเงือก ข้าได้รับคําเชิญจากแคน ข้าต้องการทําธุรกิจกับพวกเจ้า ข้าต้องการที่จะพบกับแคน”

หลังจากที่เจ่าไห่แสดงความตั้งใจของเขา เขาก็สังเกตท่าทางของชาวเงือก พวกเขาเข้าใจในคําพูดของเจ่าไห่เป็นอย่างดี จากนั้นชาวเงือกทั้งหมดก็เอาหัวขึ้นมาจากน้ํา

หนึ่งในเผ่าเงือกที่เอาหัวขึ้นมามองเจ่าไห่และถามว่า “เจ้าตั้งใจจะทําธุรกิจกับพวกข้าจริงๆเหรอ?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ข้าบอกกับแคนไว้ก่อนหน้านี้ว่าข้าจะค้าขายกับเขา หากเจ่าไห่เชื่อข้า เจ้าก็ลองไปถามแคนดูได้เลย”

ชาวเงือกตอบด้วยน้ําเสียงที่มีความสุข “เจ้ารอที่นี่ แม้ว่าเราจะเคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้มาจาก แคน แต่เราไม่แน่ใจว่าเจ้าใช้เท่าไห่จริงๆ หรือไม่? ข้าจะเร่งไปตามแคนขึ้นมาทันที” หลังจากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็หายไปทันที

เมื่อมองที่ชาวเงือกเหล่านี้ เจ่าไห่ก็ไม่อาจะทําอะไรได้แต่ก็ยิ้ม สําหรับมนุษย์ที่เรียกพวกเขาว่าามนุษย์เงือกนั้นตลกมาก เงือกเหล่านี้ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่ได้มีจิตใจที่สงสัยอย่างที่สุดของมนุษย์ ถ้าพวกเขาเห็นว่าคุณเป็นเพื่อนคุณก็จะเป็นเพื่อน ถ้าพวกเขาคิดว่าคุณเป็นศัตรูคุณก็จะ เป็นศัตรู ความคิดของพวกเขานั้นง่ายมาก พวกเขาเป็นคนประเภทที่เจ่าไห่ชอบ

ไม่นานนักชาวเงือกอีกกลุ่มก็ปรากฏตัวต่อหน้าเจ่าไห่ ซึ่งอาจรวมถึงแคนด้วย ทําไมถึงเป็นเช่นนั้น? นี่เป็นเพราะสายตาของเจ่าไห่เงือกเหล่านี้ดูคล้ายกันมาก มันเหมือนในสายตาของชาวจีนกับชาวต่างชาติดูคล้ายกันมาก นี่เป็นความจริงสําหรับชาวต่างชาติ พวกเขาพบว่ามันยากที่จะแยกแยะคนจีนคนหนึ่งจากคนอื่น

หลังจากเงือกปรากฏตัวบนผิวน้ํามีเงอกตัวหนึ่งมองเจ่าไห่และพูดว่า “ในที่สุดเพื่อนมนุษย์ของ ข้าก็มา!! ฮ่าๆๆๆ ทุกวันนี้ข้าคิดว่ามันจะเป็นเรื่องตลกแล้วที่ได้คําขายกับมนุษย์”

เจ่าไห่ยิ้มเบาๆ แล้วพูดว่า “เอาล่ะเพื่อน ให้คําแนะนําแก่ข้าด้วย แต่ก็ขออยู่แบบนี้เถอะ ไม่เช่นนั้นข้าก็ไม่อาจจะทําเช่นพวกเจ้าได้”

เงือกตัวนั้นก็คือแคน เขามองไปที่เจ่าไห่และพูดว่า “นั่นไม่ใช่ปัญหาเพื่อนของข้า เจ้าสามารถไปยังภูเขาของข้าได้” จากนั้นเขาก็ดําตัวลงสู่ทะเลก่อนที่กุ้งตัวใหญ่จะปรากฏขึ้น กุ้งตัวนี้มีขนาดใหญ่เท่ากับกุ้งที่ถูกดูดเข้าไปในมิติของเจ่าไห่

หลังจากกุ้งตัวใหญ่ปรากฏขึ้นบนผิวน้ํามันก็ด่าลงอีกครั้ง แต่ก่อนที่จะหายไปมันก็ทิ้งหนวดไว้เหนือน้ํา เจ่าไห่ก็ยิ้ม ดูเหมือนว่าชาวเมือกเหล่านี้จะฉลาดกว่าพวกสัตว์ร้ายทั่วไป

เจ่าไห่เอาเรือไปอยู่บนหนวดของกุ้ง แม้ว่าเขาจะสามารถเห็นทะเล แต่เขาก็ไม่ต้องการจะตกลงไปในทะเล

เจ่าไห่ไม่ได้คิดว่าสถานที่ซึ่งเขาจะพาเขาไปอยู่ห่างไกลเรือของเขาล่องเรือเป็นเวลา 3 วัน ก่อนที่กุ้งจะหยุด ในเวลานี้เจ่าไห่กําาลังอาบแดดอยู่ขณะที่อยู่บนดาดฟ้าของเรือ เขาไม่สนใจจอมอินเตอร์ ตอนนี้เรือหยุดเขาลุกขึ้นทันที

ในเวลานี้แคนก็ปรากฏตัวและยิ้มในขณะที่เขาโค้งคํานับ “เพื่อนหัวหน้าของเราต้องการพบเจ้า โปรดรอสักครู่” เจ่าไห่คืนคันธนูอย่างเร่งรีบ เขาไม่ต้องการทําให้ดูไม่ดีกว่าชาวเงือกเหล่านี้

เช่นเดียวกับแคนพาเจ่าไห่และทั้งสองขั้นกลับเข้าไปในเรือก่อนที่จะเปิดจอภาพ เมื่อเห็นหน้าจอเจ่าไห่ก็ตกตะลึงกับลอร่าและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังเขา พวกเขาไม่คิดว่าจะได้เห็นอะไรแบบนี้

ตอนนี้มีแนวปะการังขนาดใหญ่มากอยู่ใต้ทะเล ไม่มีใครสามารถจินตนาการได้ว่าแนวปะการังนี้มีขนาดใหญ่เพียงใด เห็นได้ว่ามันเป็นชาวเงือกว่ายน้ํารอบๆ เขายังสามารถเห็นผลิตภัณฑ์ทางทะเลรวมถึงปลาทุกชนิด สิ่งนี้ทําให้เจ่าไห่มองมันด้วยความว่างเปล่า

อีกไม่นานเจ่าไห่จะได้เห็นหัวหน้าของชาวเงือกชายผู้ดูแลเงือกเหล่านี้ที่เขาไม่ได้ออกมา เพราะเขาแก่มาแล้ว บนใบหน้าของเขามีรอยย่น ในมือของเขามีไม้เท้าอยู่ ภาพนี้ทําให้เจ่าไห่หัวเราะออกมา

เพราะเจ่าไห่คิดว่าชาวเงือกเหล่านี้สามารถอยู่ได้ในทะเลและเขาก็ไม่เข้าใจว่าทําไมต้องใช้ไม้เท้า ในขณะเดียวกันเท่าไห่ก็รู้สึกประหลาดใจว่าไม้เท้ามันสามารถใช้ได้ในทะเลด้วยเหรอ?

อย่างไรก็ตามเจ่าไห่ก็อยู่บนเรือและรอการมาถึงของอีกฝ่าย หลังจากนั้นไม่นานก็มีกลุ่มหนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเงือกเฒ่าตนนั้น เงือกมองเจ่าไห่และไอสองครั้งก่อนที่จะพูดว่า “สวัสดีเพื่อนมนุษย์ของข้า ข้าที่ลิสเบนหัวหน้าเผ่าเงือก”

เจ่าไห่คํานับอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ข้าเป็นพ่อค้าที่เป็นมนุษย์ นามว่าเจ่าไห่ ข้าดีใจมากที่ได้พบท่าน”

ลิสเบนพอใจมากกับเจ่าไห่เขามองด้วยยิ้มแล้วพยักหน้า “เด็กหนุ่ม เจ้าทําให้ข้าประหลาดใจมาก ข้าไม่เคยเห็นมนุษย์ที่กล้าพูดกับพวกเราอย่างที่เจ้าทํา”

เจ่าไห่ตอบว่า “ข้าก็คิดเช่นนั้น คงไม่มีใครที่กล้าพูดคุยกับชาวเงือกเลย ข้าคิดว่าข้าเองก็เป็นคนแรกที่เข้ามาพูดคุยกับเผ่าเงือกของท่าน

ลิสเบนยิ้มและพูดว่า “ข้าแค่พยายามที่จะโต้ตอบกับมนุษย์ แต่ในที่สุดมันก็ล้มเหลวมาโดยตลอด เมื่อพวกเขาเห็นเรา พวกเขาก็จะตะโกนออกมาด้วยความตกใจ มันทําให้ข้ารู้สึกอึดอัด เพื่อนของข้า ข้าได้ยินมาว่าเจ้ามาค้าขายกับเรา เจ้าต้องการอะไร?”

หลังจากได้ยินลิสเบนพูด เจ่าไห่ก็ตอบทันทีว่า “หัวหน้าที่น่านับถือข้าเป็นพ่อค้า ข้าอยากได้ผลิตภัณฑ์จากทะเล ตัวอย่างเช่นสัตว์เวทย์น้ํา พืชทะเล ไข่มุกบางชนิด ปะการังที่ไม่เหมือนใครรวมถึงแร่ทะเลที่หายาก หากท่านมีผลิตภัณฑ์พิเศษ ข้าต้องการสิ่งเหล่านั้นด้วย ในด้านของ ข้า ข้ามีข้าว เซรามิกส์และเครื่องโลหะ

ลิสเบนมองไปที่เจ่าไห่ “เพื่อนมนุษย์ของข้า มาดูกันเถอะว่าสิ่งนี้มันมีค่าเท่าไหร่” จากนั้น หัวหน้าชาวเงือกก็หยิบหอยเชลล์ออกมานั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่และมอบมันให้กับเจ่าไห่

เจ่าไห่ได้รับหอยและเปิดมันเบาๆ อย่างเห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้คิดว่าเขาจะได้เห็นหอยที่แท้จริงอยู่ข้างในนี้ นี่น่าจะเป็นรูปแบบของกระเป๋าของมนุษย์เงือก และสิ่งที่อยู่ข้างในคือสิ่งที่ทําให้เจ่าไห่สะดุ้งแล้วก็มีไข่มุกเม็ดใหญ่อยู่ภายใน

ไข่มุกนั้นมีขนาดประมาณเท่ากําปั้นของเจ่าไห่ เจ่าไห่จําไม่ได้ว่าครั้งหนึ่งเขาเห็นไข่มุกใหญ่กว่าที่เขาถืออยู่ในขณะนี้ ยิ่งไปกว่านั้นไข่มุกนี้มีสารเคลือบเงาสีเหลืองอ่อนมันดูสวยงามมาก

ลอร่าซึ่งยืนอยู่ด้านหลังเจ่าไห่พูดขณะที่เธอหยิบไข่มุกจากมือของจ้าวไห่ “พี่ไหนี่เป็นสมบัติ! ไข่มุกเม็ดนี้ เพียงเม็ดเดียวมันก็มีค่าเท่ากับของที่ชาร์ลีให้กับเรามา”

เจ่าไห่พยักหน้าจากนั้นเขาก็หันไปหาลิสเบนและพูดว่า “หัวหน้าไข่มุกของท่านมีค่ามาก มันสามารถแลกเปลี่ยนของทั้งหมดที่ข้าเอามาได้เลย ท่านจะเห็นด้วยกับการแลกเปลี่ยนนี้หรือไม่?”

ลิสเบนมองไปที่จ้าวไห่และหัวเราะ “เจ้าเป็นชายหนุ่มที่ซื่อสัตย์ข้าเห็นด้วยกับการค้า เจ้าควรรู้ว่าเมื่อข้าเป็นหัวหน้าเผ่าเงือกนานมาก ข้าก็มีสัญชาตญาณที่จะบอกความคิดของคนๆนั้น ข้ารู้ว่า เจ้าไม่ได้โกหก เอาล่ะเจ้าสามารถหยิบไข่มุกได้”

เมื่อเจ่าไห่ได้ยินเช่านนั้น เขาก็ตกใจ เขาไม่คิดว่าลิสเบนจะมีความสามารถเช่นนั้น เจ่าไห่ไม่อาจทําอะไรได้ แต่เช็ดเหงื่อออกจากคิ้วของเขา แม้ว่าไข่มุกเม็ดนี้จะมีค่ามาก แต่มันสามารถแลกกับสินค้าได้สูงสุดสล่าเรือ หากชาวเงือกไม่พอใจกับการค้าขายมันคงไม่ดีแน่

เจ่าไห่ต้องการเป็นหุ้นส่วนในระยะยาวกับเผ่าเงือก ดังนั้นเขาจึงไม่ได้วางแผนที่จะหลอกลวงพวกเขา เขารู้ว่าเงือกเหล่านี้อ่านจิตใจของมนุษย์ได้หากว่าเขาทําเช่นนั้นมันก็จะไม่เป็นสิ่งที่ดีกับพวกเขา และจุดนี้มันก็จะไม่ได้คุ้มค่ากับสิ่งที่จะได้เลย

เจ่าไห่โบกมือเรือ 4 ละก็ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของทะเล การกระทํานี้ทําให้ชาวเงือกกลัว พวกเขาไม่คิดว่าเจ่าไห่จะสามารถปล่อยเรือจํานวนมากเหล่านี้ได้ อาจเป็นไปได้ว่าชาวเงือกไม่มีเวทย์มิติ ดังนั้นเมื่อพวกเขาเห็นการเคลื่อนไหวของเจ่าไห่มันก็เลยทําให้พวกเขากลัวมาก

ในทางกลับกันลิสเบนอยู่ในความสงบ ทําไมพวกเจ้าถึงโวยวายกันเช่นนี้? นั่นคือมนตร์มนตร์ของมนุษย์ที่ลึกลับมาก เพื่อนมนุษย์ช่วยส่งสินค้าของเจ้าลงทะเลคนของข้าไปรับพามันเอง”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “เอาล่ะ” จากนั้นเขาโบกมือขณะที่ซอมบี้บนเรือเริ่มทิ้งสิ่งของลงทะเล