Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 398 - ความคิด

หลังจากที่เจ้าไห่และชาร์ลีกลับไปยังห้องนั่งเล่นในเรือ ชาร์ลีก็ยิ้มให้กับเจ้าไห่ “นายน้อยเจ๋าไร่สิ่งที่เจ้าเพิ่งทําไปเมื่อกี้มันแสดงให้เห็นว่าเจ้าเลือกที่จะอยู่ฝั่งตรงข้ามกับพี่ชายที่สองของข้า พี่ชายที่สองของข้าไม่ได้เป็นคนใจกว้างเหมือนกับข้า ข้าคิดว่าในอนาคตเจ้าอาจจะเจอกับอันตราย”

เจ้าไห่ยิ้มและพูดว่า “นี่มันเป็นสิ่งที่ผู้คนทั่วไปเป็น คนสามารถเป็นเพื่อนกับบ้างคนได้ และก็ต้องเป็นศัตรูกับบ้างคนด้วย คนที่เป็นมิตรอย่างแท้จริงจะอยู่เคียงข้างของเรา”

เมื่อได้ยินสิ่งที่เจ้าไห่พูดว่า เขาก็เข้าใจว่าเจ้าไร่เชื่อมั่นในตัวของเขา แม้ว่าเจ้าไห่จะสัญญาว่าจะช่วยเหลือเขา แต่เขาก็ไม่ได้เหมือนกับคนอื่นๆ เจ้าไห่ต้องการที่จะมีอิสระในการทํางานของเขา รวมถึงค่าพูดของเขาด้วย เจ้าไห่ต้องการที่จะได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียบกัน

ชาร์ลีรู้ว่าเจ้าไห่เป็นคนที่มีความสามารถ เจ้าไห่มีความภาคภูมิใจในตัวเองมาก เจ้าไฟไม่ต้องการให้คนอื่นๆ มองเขาว่าเขาเป็นทาสหรือเรียกเขาแบบนั้น เรื่องนี้เองที่ทําให้เจ้าไห่ต้องพูดเรื่องแบบนี้ไป

ชาร์ลีพยักหน้า “เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอกเจ้าไห่ ข้ารับประกันความปลอดภัยของเจ้าได้เลย พี่ชายของข้าดูเหมือนว่าเขาจะมองไม่เห็นความสามารถที่แท้จริงของเจ้าได้จริงๆ”

เจ้าไห่ยิ้มและพูดว่า “ข้าไม่ได้เป็นห่วงเรื่องนั้น ด้วยความสามารถของข้าตอนนี้ พี่สองของเจ้าชายจะไม่อาจทําอันตรายกับข้าได้ เจ้าชายชาร์ลีไม่ต้องเป็นห่วงตัวข้าเลย”

เมื่อได้ยินเท่าไห่พูด ชาร์ลีก็ไม่รู้ว่าจะต้องทํายังไง แต่ก็ขมวดคิ้วของเขา “นายน้อยเจ้าไห่ เจ้าต้องระวังไม่ประมาทในความสามารถของพี่สองของข้า ความสามารถของเขาไม่ได้เหมือนกับลิออน”

เจ้าไห่ยิ้มและพูดว่า “มันไม่สําคัญหรอก ตราบใดที่เขาไม่ส่งเทพผู้มีพลังระดับ 9 มาจัดการกับข้า มันจะไม่เป็นปัญหาเลย ท่านไม่ต้องเป็นกังวล”

เมื่อชาร์ลีได้ยินเช่นนั้น เขาก็พยักหน้า ในความเป็นจริงมันไม่ได้ง่านเลยที่จะขออะไรจากเทพผู้มีพลังระดับ 9 เมื่อลออนถูกไตามล่าโดยตระกูลแคลซีและตระกูลเซรี่ที่ส่งเทพผู้มีพลังระดับ 9 ทั้งหมด 4 คนเพื่อสังหารเทพผู้มีพลังระดับ 9 ของลิออน ทั้งสองตระกูลต้องจ่ายเงินเพื่อจ้างคนเหล่านั้นด้วยเงินที่มากพอสมควร

เมื่อเห็นความมั่นใจของเจ้าไห่ ชาร์ลีก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาอาจจะได้เห็นความสามารถของเจ้าไฟในเรื่องนี้ ที่จริงแล้วถ้าดูที่ซอมบี้ที่อยู่บรนเรือของเขา ก็เห็นได้แล้วว่า เท่าไห่นั้นแข็งแกร่งมาก น่าเสียดายที่ซอมบี้เหล่านั้นไม่ได้แสดงความแข็งแกร่งของพวกมัน แต่เมื่อเห็นที่เล่าไม่เห็นเขารู้ทันที่ว่าไม่ควรที่จะประมาทในตัวของเจ้าไห่

เมื่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ก็เห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาอาหารกลางวันแล้ว เจ้าไหก็ชวนชาร์ลีไปทานอาหาร สิ่งที่พวกเขาจะได้กินนั้น เป็นอาหารที่ดีที่สุดเช่น เนื้อวัว เนื้อแกะ ปลาไฟและผักต่างๆ

ชาร์ลีมองที่โต๊ะและเห็นอาหารที่เขาไม่เคยกินมาก่อนอยู่บนโต๊ะ มันทําให้เขาอยากรู้ว่ามันคืออะไร ในจักรวรรดิโรเซ่นเป็นจักรวรรดิที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งมีอาหารมากมายที่กินกันในเมือง แต่ตอนนี้เมื่อเห็นอาหารของเจ้าไห่ มันเป็นเหมือนจานที่พิเศษมาก มันทําให้เขาอยากรู้อยากเห็นมากยิ่งขึ้น

แน่นอนว่าต้องมีไวน์ผลไม้และไวน์นมมาเสิร์ฟด้วย ในทางกลับกันอาหารหลังถูกแทนที่ด้วยผลไม้ เจ้าไห่ต้องการให้ชาร์ลีได้ลองกินอาหารที่เขาไม่เคยกินมาก่อน

ชาร์ลีสงสัยผลไม้ที่เห็นอยู่ตรงหน้าเขามาก เมื่อเขาเริ่มกินอาหาร เขาก็ตกใจมาก เพราะอาหารเหล่านี้มีความอร่อยมาก

และโดยเฉพาะผลไม้ที่เหมือนกับขนมปังมันมีรสที่อร่อยมาก ชาร์ลีเห็นว่าผลนี้น่าจะมาจากต้นไม้ แต่ชาร์ลีก็ไม่ได้รู้จักกับต้นไม้นั่น

หลังจากกินผลขนมปังแล้ว ชาร์ลีก็วางมันลงแล้วมองเจ้าไห่ “นายน้อยเจ้าไห่ ผลไม้นี่..มันคือผลอะไรงั้นเหรอ? ข้าคิดว่ามันแปลกมากๆ เลย”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ผลนี้เรียกว่าผลขนมปัง ข้าเป็นคนที่ให้ชื่อกับมันเอง ดูเหมือนว่าในตอนนี้จะมีเพียงข้าเท่านั้นที่มีมัน อย่างไรก็ตามตอนนี้ข้ายังไม่ได้มีผลผลิตที่เพียงพอ ข้าเลยยังไม่สามารถขายส่งให้กับใครได้เลย สิ่งที่สําคัญกว่าเกี่ยวกับผล ขนมปังนั่นมันเป็นส่วนประกอบหลักของการหมักเบียร์ของข้า นี่เป็นเหตุผลที่ว่าทําไมข้าถึงไม่ได้ผลิตมันออกมาเพื่อขาย”

ชาร์ลีไม่ได้คิดว่าผลไม้นี้จะเป็นผลขนมปังที่เป็นส่วนประกอบของเบียร์จริงๆ เขาพยักหน้าและพูดว่า “ข้าก็คิดเช่นนั้น เราไม่ควรนําามันออกมาขายในแบบนั้น มันจะมีค่ามากกว่าถ้าหากท่าเป็นเบียร์”

เจ้าไห่ยิ้มและพูดว่า “ที่จริงแล้ว ผลผลิตของต้นนั้นมีการออกผลเป็นจํานวนมาก แต่ต้นไม้ขนมปังนี่มันก็มีความต้องการเกี่ยวกับสภาพอากาศมาก มันไม่อาจจะเติบโตได้ในทุกที่ เรื่องนี้เป็นปัญหาอยู่มากจริงๆ”

ชาร์ลีพยักหน้า “นายน้อยเจ้าไห่ แล้วเรื่องที่เจ้ากําลังพูดนั้นมันจะไม่ส่งผลต่อการ ผลิตเบียร์ของเจ้างั้นหรือ?”

เจ้าไห่ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่เลย ข้าเองก็กําลังคิดค้นวัตถุดิบทางเลือกเพื่อทด แทนผลไม้ขนมปัง และถ้าข้าสามารถทําเช่นนั้นได้ ผลไม้ขนมปังมันจะไม่สูญเปล่าไป เราก็จะขายมัน เพราะมันเป็นสินค้าที่หายากมากๆ”

ชาร์ลีพยักหน้า “น่าเสียดายจริงๆ สิ่งนี้จะเป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่จะนําไปใช้เป็นอาวุธของกองทัพ ไม่เพียงแต่จะเพิ่มความเร็วในการเดินทางของการขนส่ง แต่มันก็ยังมีรสชาติที่ดีมากด้วย”

เจ้าไห่ยิ้ม แต่ไม่ได้เห็นด้วยกับความคิดนั้น เขาไม่คิดว่าจะใช้ผลไม่ขนมปังเป็นอาหารของกองทัพ และคิดถึงข้อดีของมันต่อกองทัพ แต่ชาร์ลีก็คิดเช่นนั้น

หลังจากกินอาหารกลางวันหมดแล้ว เจ้าไหก็กลับไปที่ห้องของเขาเอง ซึ่งแน่นอนมาก ห้องที่ชาร์ลีได้พักก็เป็นห้องที่ดีที่สุดของเรือ

เมื่อเข้ามาในห้องเขา เจ้าไห่ก็กลับไปที่มิติทันที และไปที่โรงงานแปรรูป เขามองดูสถานการณ์และรู้สึกดี ภายในไม่ถึงสิบชั่วโมง ยาล้างพิษก็จะเสร็จสมูรณ์แล้ว

เจ้าไห่นั่งอยู่ห้องที่อยู่ในเมืองของมิติกับลอร่าและก็คนอื่นๆ ที่อยู่ด้วย เมื่อเห็นว่าเจ๋าไร่กําลังจิบชาของเขา ลอร่ามองเจ้าไห่และพูดว่า “พี่ไห่ การที่เราทําแบบนั้น มันจะไม่ได้ทําให้พี่ชายที่สองของชาร์ลีโกรธในสิ่งที่พวกเราท่าในวันนี้งั้นหรือ?”

เจ้าไหยิ้มและพูดว่า “ที่พี่ต้องทําแบบนั้น พี่ก็อยากจะเห็นว่าท่าทีของเขาจะเป็นเช่นไร พี่ต้องการจะเห็นว่าเขาจะเป็นคนเช่นไรเลยลองทําให้เขาโกรธดู หากว่าเขาโกรธกับสิ่งที่พี่ทําไปนั้น นั่นก็หมายความว่าเขาไม่ใช่คนดีอย่างที่คิด แม้ว่าพี่จะอาสาที่จะช่วยเขา พี่ก็จะทําเท่าที่จําเป็นเท่านั้น แต่ถ้าเขาไม่ได้เป็นเช่นนั้น พี่ก็จะคอยสนับสนุนเขาอย่างเต็มที่ในการขึ้นครองบัลลังก์

เจ่าไห่วางถ้วยน้ําชาและถอนหายใจของเขา “คนที่เป็นเช่นนั้นก็ไม่มีเหตุอะไรที่เราจะต้องไปช่วยเขา และพี่ก็ไม่อาจจะไปควบคุมให้เขากลับมาเป็นคนที่ดีได้ พี่ทําได้เพียงแค่วัดเขากับสิ่งเหล่านี้เท่านั้น”

ลอร่าพยักหน้าและไม่ได้พูดอะไร สิ่งที่เจ้าไห่พูดนั้นมันเป็นอะไรที่สมเหตุสมผล มาก ถ้าชาร์ลีได้ครองบัลลังก์ในขณะที่จิตใจของเขาเหมือนกับพี่ชายที่สองของเขาการที่เราจะสนับสนุนเขามันก็เป็นความคิดที่ผิดมากเลย

ในเวลาเดียวกัน เม็กก็มองไปที่โรงงานแปรรูปและถอนหายใจ “ช้จริงๆ เลยเหลืออีกตั้ง 10 ชั่วโมง ทําไมเวลามันถึงดูเดินชจัง เพียงแค่ 1 นาที ก็เหมือนกับ 10 ปี”

เจ้าไห่ยิ้มและพูดว่า “เจ้าก็พูดเกินความจริงมากไปเม็ก อีกไม่นานหรอกก็เพียงแค่บ่ายวันนี้ ตอนเย็นและก็นอน หลังจากที่ตื่นขึ้นมายาก็น่าจะพร้อมแล้ว”

เม็กไม่เข้าใจและตอบกลับทันที “พูดง่ายจัง นายน้อยไปดูสิ่งที่เจ้าชายที่สามพูดเถอะ” เจ้าไหยิ้มและเปิดจอภาพ หน้าจอแสดงไปที่ห้องของเจ้าชายที่สามทันที ชาร์ลีนั่งอยู่ภายในนั้นขนะที่กําลังดื่มอยู่กับลิล

ชาร์ลีดูเหมือนว่าจะหิวนมาก ในเวลาเดียวกันเขาก็พักผ่อนไปด้วย ชาร์ลีไม่คิดว่าพี่ชายของเขาจะรู้ถึงการปรากฏตัวของเขาที่เมืองน้ํามรกต นี่มันไม่ใช่ข่าวดีสําหรับเขาเลย

เมื่อเห็นท่าทางของชาร์ลี ลิลูก็รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เขาไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย แต่ก็พูดว่า “เจ้าชาย ตอนนี้เจ้าชายที่สองได้พบกับเราแล้ว เราควรรีบแจ้งออนัส เขาอาจจะตกอยู่ในอันตราย”

ชาร์ลีวางถ้วยลงและส่ายหัว “ไม่ต้องหรอก ครั้งนี้เราไปที่เมืองเพื่อที่จะทําอะไรบางอย่าง พี่ชายของข้าน่าจะไม่รู้เรื่องของออนัส”

ลิลพยักหน้าและมองไปที่ชาร์ลี “เจ้าชาย เจ้าไร่ไม่ได้เป็นคนที่ไม่มีเหตุผลจริงๆ เขาได้แสดงความตั้งใจที่ชัดเจนมากที่จะอยู่กับท่าน เขาไม่ได้วางตัวของตัวเองเห็นเหมือนหัวหน้า แต่กับมองว่าตัวเขาเองเป็นคู่กับท่าน”

ชาร์ลียิ้มและพูดว่า “มันไม่ดีงั้นเหรอ? ลิลจ่าเอาไว้ว่าคนที่มีความสามารถย่อมมีความภาคภูมิใจในระดับหนึ่งอย่างแน่นอน ข้าไม่สามารถทําอะไรที่ละเลยของเจ้าไห่ ได้”

เจ้าไห่นั้น เขาไม่ต้องการให้ให้เราเข้าร่วมตั้งแต่แรก แม้ว่าเขาจะกําาลังจะอยู่ในช่วง ที่มีปัญหากับตระกูลแคลซี แต่ข้าก็แน่ใจว่าเจ้าไห่จะไม่ยอมปล่อยตระกูลแคลซีไป นอกจากนี้แม้ว่าเขาจะสูญเสียการสนับสนุนของตระกูลแคลซี แต่ตระกูลเซี่ก็ยังคงเป็นมิตรกับเขาอยู่ แล้วทําไมเขาจะต้องมาสนใจเจ้าชายอย่างข้ากัน?

ลิลูคิดและก็เห็นด้วยกับชาร์ลี ตระกูลเซี่นั้นมีเทพผู้มีพลังที่มีอิทธิพลมาถึงทั้งจักรวรรดิ ตระกูลเซรี่จึงเป็นตระกูลที่น่ากลัวมาก ถ้าเจ้าไห่ยังคงรักษาความสันพันธ์ของเขากับตระกูลเซรี่ไว้ แม้ว่าเขาจะถูกไล่จากจักรวรรดิโรเซ่น เขาก็ไม่ต้องเป็นห่วงเลยว่าเขาจะใช้ชีวิตอยู่ที่อื่นได้ไหม ตราบใดที่เขาเป็นมิตรกับตระกูลเซรี่ เขาก็จะไม่เจอกับปัญหาอะไรเลย

ไม่ว่ากิลที่ทรงพลังมากเพียงใด แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะจัดการกับนักเวทย์แห่งความมืดทั้งหมดได้ นอกจากนี้พวกเขากําลังไปตามนักเวทย์แห่งความมืดที่มีชื่อเสียงและโด่งดัง พวกเขาไม่มีเวลาที่จะจัดการกับเจ่าไห่แน่นอน

ชาร์ลีถอนหายใจพร้อมกับเอนบนเก้าอี้ “การที่ให้เจ้าไห่ช่วย ข้าคิดว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดที่ข้าสามารถทําได้ เจ้าเห็นท่าทางของพี่สองหรือไม่? มันดูเหมือนว่าเขามีใครบ้างคนที่คอยสนับสนุนหลังของเขาอยู่แน่ๆ พี่ชายที่น่าสงสารทําไมพี่ไม่รู้ว่าพ่อยังมีชีวิตอยู่และแข็งแรงมาก พี่จะไกลจากบังลังก์ออกไปเรื่อยๆ”

หลังจากที่เขาพูดอย่างนั้น เขาก็หลับตาลงอย่างช้าๆ ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงลม ชาร์ลีก็หลับไป ลิลห่มผ้าห่มให้กับชาร์ลีทันที
หลังจากที่เจ้าไห่เห็นเรื่องนี้ เขาก็ปิดจอทันที เขาหายใจเข้าแล้วหันไปที่ลอร่า “พี่ไม่คิดว่าชาร์ลีจะมีความคิดเช่นนั้นกับพี่ แต่ทําไมเขาถึงพูดว่า พี่สองของเขาน่าจะมีใครบ้างคนที่สนับสนุนหลังเขาอยู่ เขาจะเป็นภัยของเราหรือไม่? พวกเขาไม่ใช่พ่อกับลูกงั้นเหรอ?”

ลอร่ายิ้มให้และพูดว่า “แล้วถ้าพวกเขาเป็นพ่อกับลูกล่ะ พ่อและลูกชายที่ฆ่ากันเป็นเรื่องธรรมดาในตระกูล ไม่ต้องพูดถึงกองทัพของราชวงศ์ แม้แต่บ้านของขุนนางก็มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นตลอดเวลา คนจะคลั่งไคล้ในตําแหน่งที่สูง แม้ว่าจักรพรรดิ โรเซ่นจะเป็นพ่อ เขาก็จะไม่ให้อภัยคนที่คุกคามตําแหน่งของเขา ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นพี่น้องหรือลูกชายของเขาก็ตาม พวกเขาทั้งหมดจะต้องตาย!”

เจ้าไห่ถอนหายใจแล้วพยักหน้า “ฉันเชื่อว่ามีจักรพรรดิจานวนมากที่ไม่ได้อยู่ที่ปราสาทตลอดชีวิต พวกเขาจะใช้คนของพวกเขา อยู่ที่ปราสาท และแค่รายงานเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใครจะคิดว่าคนที่น่าสงสารที่สุดในจักรวรรดินี้จะเป็นราชาจริงๆ”

ลอร่ายิ้มแล้วพูดว่า “หากคนอื่นได้ยินพี่พวกเขาก็จะหัวเราะเยาะ แม้ว่าราชาจะไม่สามารถออกไปจากวังของเขาได้ แต่อย่าลืมว่าอาณาจักรทั้งหมดเป็นของเขา ทุกๆชีวิตที่อยู่ข้างในนั้นอยู่ในมือของเขา เขาให้ชีวิตเช่นเดียวกับการใช้มัน การมีอานาจเหนือชีวิตของคนเหล่านั้นจะทําให้ทุกคนไม่เข้าใจ ไม่อย่างนั้นทําไมพี่ถึงคิดว่าผู้คนมากมายอยากเป็นราชา?”

เจ้าไห่หัวเราะเบาๆ และพูดว่า “ใครจะไปรู้ล่ะ พี่ไม่ต้องการเป็นเช่นนั้น พี่ต้องการให้สถานการณ์ในอนาคตของพี่เป็นเหมือนตอนนี้ คือการเดินไปรอบๆ และเดินเล่นเราสามารถดื่มไวน์และนั่งขณะคุยกันได้ นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ดีกว่าเหรอ?”

ลอร่ายิ้ม “มีเพียงพี่เท่านั้น ที่จะคิดถึงชีวิตเช่นนี้ มีผู้คนจํานวนมากในจักรวรรดิที่ไม่ต้องการ แต่นี่ก็ดีฉันเคยยุ่งอยู่กับธุรกิจของฉันทุกวันในอดีต แต่ตอนนี้ฉันไม่จําเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ มากมาย”

เจ่าไห่ยิ้มอย่างและตอบว่า “เรามุ่งมั่นที่จะมีอาณาจักรของตัวเอง หัวของพ่อดไม่ได้ที่จะปวดหัวเมื่อคิดถึงวันที่จะได้รับรู้ ยังไงก็ตามลอร่าลูกน้องของเธอจะมารวมตัวกันเพื่อที่เราจะได้นําพวกเขากลับมา?”

ลอร่าคิดแล้วพูดว่า “ฉันให้เวลาพวกเขาสิบวันในการเตรียมตัว ตอนนี้ฉันมีพวกเขาเกือบทั้งหมดที่จะมา บางคนอยู่ไกลมากในขณะที่บางคนอยู่ใกล้ พวกเขายังต้องการเวลาในการรวบรวม รู้ไหมว่าลงอีวานทําเช่นไร?”

เจ้าไห่ส่ายหัวแล้วพูดว่า “เขาบอกฉันว่าเขาไม่ต้องการให้คนเหล่านั้นจากไป แต่เขายังคงเป็นนําของตระกูลเพอร์เซลล์ เขาต้องคํานึงถึงตระกูลด้วย ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือก พี่คิดว่าลุงอีวาน คงไม่มีความสุข”

ลอร่าทําได้แค่ยิ้ม “แน่นอนว่าเขาไม่มีความสุข อารมณ์ของลุงอวานก็เหมือนนักรบ เขาต้องการวางความภักดีก่อน แต่ตอนนี้เขาถูกผูกมัดกับความสนใจของตระกูล ซึ่งขัดแย้งกับตัวตนของเขาอย่างสิ้นเชิง มันคงจะแปลกถ้าเขาจะมีความสุข ในทางกลับกันเขาจะมารับลูหยางไปเมื่อไหร่?”

เจ้าไห่ยิ้ม “ลูหยางอยู่บนเรือแล้ว พี่พบว่าสถานการณ์ของลูหยางเป็นเรื่องตลกมาก ย้อนกลับไปตอนที่พี่เป็นอดัม เธอก็อยากจะยุติการหมั้นของเธอกับพี่ ตอนนี้พี่เป็นเจ้าไห่ เธอพยายามทําให้ดีที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงพี่ มันน่าสนใจจริงๆ”