Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 396 - ธุรกิจ

บทที่ 396 – ธุรกิจ

ชาร์ลืมองไปที่เจ่าไห่ เขารู้ดีว่าเจ่าไห่เพิ่งจะได้ข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้มา ชาร์ลืมองและถามว่า “ทําไมเจ้าถึงบอกเรื่องนี้กับข้า?”

เจ่าไห่ยิ้มและตอบว่า “ข้ามีพักพวกที่เป็นศัตรูกับกิลแห่งความสว่าง พวกเขาต้องการให้ข้าหนีไปให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะรักษาชีวิตของข้าไว้ ข้าต้องการที่จะเอาผู้คนจํานวนมากเข้ามาร่วมมือกับข้าเพื่อต่อต้านกิลแห่งความสว่าง และด้วยข้อมูลที่ข้าบอกกับเจ้าชาย ก็หวังว่าเจ้าชายจะร่วมมือกับข้าด้วย”

ชาร์ลีมองเจ่าไห่ จากนั้นเขาก็หัวเราะและพูดว่า “ได้เลยสิ!! ฮ่าๆๆ มันจะไม่เป็นอะไรแน่ เจ้ามั่นใจข้าได้เลยว่าถ้ากิลแห่งความสว่างทําอะไรกับเจ้าข้าจะเป็นคนที่ช่วยเหลือเจ้าเอง เพื่อเจ้าบอกข้ามา หน้าที่ในการจัดการกับเขาขอให้เป็นของข้าเอง แต่บัดนี้ข้ายังเป็นเพียงเจ้าชาย อำนาจของข้าเองยังไม่ได้มากขนาดนั้นที่จะจัดการ”

เจ่าไห่มองชาร์ลี ในขณะที่ชาร์ลีก็มองเจ่าไห่เหมือนกัน เจ่าไห่ก็ยิ้มและพูดว่า “เจ้าชาย ถ้าท่านต้องการความสามารถของข้า ข้าจะพยายามให้ดีที่สุดเพื่อที่จะช่วยเหลือท่าน”

เมื่อคนที่ฉลาดสองคนคุยกัน พวกเขาไม่ได้พูดอะไรมากนัก ชาร์ลืมองไปที่เง่าไห่และพูดว่า “เจ่าไห่ ข้าขอขอบคุณเจ้ามากๆ ตอนนี้ข้าต้องการเงินสักหน่อย ท่านมีธุรกิจที่ท่านสามารถทําร่วมกับข้าหรือไม่?”

เจ่าไห่หัวเราะและพูดว่า “ฝ่าบาทท่านสุภาพมากจริงๆ ข้าชอบที่ท่านมีความตรงไปตรงมา และไม่ได้เสแสร้งแกล้งทําเลย เจ้าชายต้องการธุรกิจแบบไหน? ตอนนี้ข้ากําลังคิดที่จะร่วมมือกับชาวเงือก เช่นพวกไข่มุก แล้วเจ้าชายคิดยังไงกับเรื่องนี้?”

ชาร์ลืมองไปที่ดวงตาของเจ่าไห่ ดวงตาของเขากลายเป็นเหรียญทองขึ้นมาทันที ไม่มีใครกล้าที่จะตําหนิของของพวกเขา เพราะสิ่งของเหล่านั้นมีค่ามากในโลกของคน

จักรวรรดิหลายแห่งมีชายฝั่งทะเลที่ค่อนข้างยาว ยังไงก็ตามมันก็เป็นเป็นเรื่องที่ง่ายมากที่ผู้คนจะลืมว่านักเวทย์สามารถใช้พลังเพื่อเก็บของจากทะเลขึ้นมาได้ มันทําให้ของพวกนี้มีราคาที่สูงมากเมื่อเทียบกับราคาของกะหล่าปลี

แต่เมื่อเวลาผ่ายไปทรัพยากรทางทะเลเหล่านั้นล้วนแต่ไร้ค่าจนหมดไป สถานที่เดียวที่พวกเขามีอยู่นั้นเป็นของชาวเงือกและมนุษย์ก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปเก็บของจากที่แห่งนั้น เมื่อของเหล่านี้ขาดแคลนไปทําให้ของที่มาจากทะเลมีราคาที่พุ่งสูงขึ้นมาก ในปัจจุบันเกือบจะไม่มีเมืองในจักรวรรดิที่มีตลาดสําหรับของจากทะเลเหล่านี้ ผู้คนลังเลที่จะขายในส่วนที่พวกเขามี

ตอนนี้ชาร์ลีก็ได้ยินเจ่าไห่พูดว่า เขาจะเสนอธุรกิจทางทะเลนี้กับเขา ชาร์ลืมอง เห็นกําไรและเงินที่จะได้จากการทําธุรกิจนี้ทันที เขาคิดด้วยความรวดเร็ว เขามองไป

ที่เจ่าไห่และพูดว่า “นายน้อยเจ๋าไร่ชาวเมืองของข้าไม่ชอบคนที่โกหก เจ้าบอกว่า เจ่าไห่มาจากทะเลลึกใช่ไหม? เจ้าจัดการพวกชาวเงือกแล้วใช่ไหม? การทําแบบนั้น ไม่ใช่เรื่องที่ฉลาดเลย มันอาจจะเกิดปัญหาได้เมื่อพวกนั้นมีปัญหากับเรา”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก สบายใจได้เลยทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ดีแล้ว ท่า นลืมไปเหรอว่าข้าเป็นนักเวทย์แห่งความมืด คนของข้าไม่จําเป็นต้องกินอาหารได้ นาน ในเวลานั้นขาสามารถไปที่ทะเลลึกและให้ซอมบี้ของข้าดําดิ่งลงไปหาทรัพยากร เหล่านั้นได้ ไม่จําเป็นที่ข้าจะต้องลงไปหาเอง”

เมื่อได้ยินเจ่าไห่พูด ชาร์ลีไม่ได้พูดอะไรเพิ่มอีก ในอดีตจะมีคนที่ไปหาทรัพยากรเหล่านั้นจากทะเลพวกเขาก็คือนักเวทย์ แต่ตอนนี้พวกเขาไม่อาจจะใช้พลังเวทย์ของพวกเขาเพื่อที่จะหาของเหล่านั้นและทําเงินได้อีกต่อไป
แต่สําหรับนักเวทย์ที่แข็งแกร่งจริงๆ พวกเขาไม่ได้กลัวอะไรเลย นักเวทย์เหล่านี้ ได้รับเชิญจากขุนนางที่รวยมากๆ

นอกจากนี้นักเวทย์ที่ไม่ได้แข็งแกร่งพวกเขาจะหาได้มีแต่ของที่ถูกจากทะเลที่ไม่ ได้มีคุณค่าอะไรเลย ดังนั้นโดยทั่วไปพวกเขาจะเข้าไปในทะเลลึก และด้วยเรือของ พวกเขาที่ไม่สามารถไปที่นั่นได้ แต่พวกเขาก็หาปลาบางชนิดออกมาได้เหมือนกัน

หลังจากนั้น ชาร์ลีก็พูดว่า “ดีจริงเลย ข้าสามารถร่วมมือกับเจ่าไห่กับธุรกิจนี้ เจ้าต้องการร่วมธุรกิจกับข้าแบบนั้น ข้าคิดว่าถ้าเจ้าเอาของพวกนั้นมา และให้ข้านําเอาไป ขายและเราก็แบ่งผลกาไรกันมันจะไม่ดีกว่างั้นหรือ? เจ้าคิดว่ายังไง?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “แบบนั้นก็ได้ ข้าจะให้สินค้าเหล่านั้น ถ้าเจ่าไห่ขายได้ข้าก็ขอกําไรเพียงแค่ครึ่งนึ่งก็พอแล้ว”

ชาร์ลีตอบเจ่าไห่ว่า “ข้าคิดว่ามันไม่ค่อยยุติธรรมกับเจ้า พวกเจ้าเป็นคนที่ทํางานหนักมากว่าข้าที่ทําได้แค่ขายเท่านั้น ถ้าให้แบ่งกันคนละครึ่ง ข้าก็คิดว่ามันจะไม่ดีสําหรับตัวเจ้า”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นอะไรหรอก ตอนนี้เราทุกคนพร้อมแล้ว ข้าไม่อาจจะให้ ปลาไฟให้กับเจ้าชายได้ เพราะข้าเห็นว่าเมื่อมีคนขายมาก มันจะทําให้พ่อค้าที่ค้าปลา ไฟจะขายไม่ค่อยดีนัก ข้าอยากให้เจ้าชายปล่อยธุรกิจนี้ไปก่อน แต่ข้าก็มีธุรกิจที่ดีกว่า นั้นให้ท่านเหมือนกัน”

ชาร์ลีถามขึ้นมาทันทีว่า “ธุรกิจอะไรงั้นเหรอ?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ตอนนี้ข้ามีธัญพืชและผักอยู่มากมาย ถ้าเจ้าชายต้องการสินค้าประเภทนี้ข้าก็สามารถหาให้ท่านได้ทันที ข้าจะขายให้เจ้าชายในราคาตลาด และข้าก็สาบานว่าคุณภาพของสินค้าจะเป็นสินค้าที่ดีที่สุดในจักรวรรดิ”

ชาร์ลีก็พูดต่อทันทีว่า นายน้อยเจ่าไห่ ธุรกิจของข้าส่วนใหญ่นั้นเป็นการค้าแบบส่ง ถ้าเพียงแค่มีคุณภาพที่ดีมันจะยังไม่อาจสร้างความแตกต่างได้ ถ้าเพียงแค่นั้นและเพิ่มราคาพวกพ่อค้าก็จะไม่ซื้อของพวกเขาเลย”

เจ่าไห่จับหัวของเขา เขาลืมไปเลลยว่าชื่อเสียงของเขาใช้ได้เพียงแค่เพอร์เซลล์เท่านั้น สําหรับคนในจักรวรรดิอื่นพวกเขาไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของสินค้าของเขา ถ้าหากเจ่าไห่ต้องการจะใช้ชื่อเสียงที่เคยมีมา ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลอะไรเลย

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “เจ้าชาย ข้าจะทําเครื่องหมายการค้าชื่อว่า เถาหยวนของข้าด้วยวิธีนี้ผู้คนจะได้รู้จักในสินค้าของข้า”

ชาร์ลีพยักหน้า “ข้าเคยได้ยินเกี่ยวกับสินค้าเถาหยวนของนายน้อย เมื่อเจ้ายังอยู่ในเพอร์เซลล์ ถ้าเจ้าเริ่มสร้างเครื่องหมายนั่น มันจะทําให้เป็นประโยชน์สําหรับเราทั้ง

เจ่าไห่เห็นด้วยกับความคิดนี้ “ถึงแม้ว่าข้าจะยังไม่มีธุรกิจที่ดีในตอนนี้ แม้ว่าข้าจะได้ขายสินค้าบางอย่าง พวกนั้นก็เป็นสินค้าที่ไม่ดีนัก สินค้าเหล่านั้นไม่ได้ทําเงินได้มากนัก”

ชาร์ลียิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นไร ข้าได้ยินมาว่าสินค้าที่เป็นอาหารแห้งของเจ้าได้รับความนิยมจากทหารรับจ้างเป็นจํานวนมาก”

เจ่าไห่มองชาร์ลี เมื่อเห็นชารผู้มีความพยายาม เจ่าไห่ก็ยิ้มได้ และก็พูดว่า “เจ้าชาย ท่านต้องล้อเล่นกับข้าแน่ๆ การขายอาหารแห้งเหล่านั้นเพิ่งขายเมื่อเร็วๆ นี้ เราคงไม่ได้รู้ข้อมูลเหล่านั้นได้เลย มันไม่อาจจะทํากําไรได้มากมายในพวกเขา เจ้าชายจะไม่อาจรับประโยชน์ได้มากมาย ไม่ต้องห่วงข้าจะไม่ปิดบังเจ้าชายเลย และตอนนี้ข้าก็กําลังจะพัฒนาเบียร์แบบใหม่ หากการพัฒนาประสบความสําเร็จ มันจะเป็นธุรกิจที่มีขนาดใหญ่มากอย่างแน่นอน โรงแรมเองก็จะขายในราคาที่ไม่แพงมาก มันจะเหมาะสมสําหรับทุกคน เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะมีธุรกิจนี้เพื่อเจ้าชายเพียงคนเดียว ท่านคิดเช่นไร?”

ชาร์ลีดูดีใจมาก เขาพูดกับเจ่าไห่ว่า “จริงเหรอ? เจ้ามีเบียร์ที่ว่าจริงๆ ใช่ไหม?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “แน่นอน ข้าทําเบียร์อยู่ มันมีกลิ่นหอมมาก เหมือนกับไวน์นมของข้า แต่ให้ผลตอบแทนที่สูงกว่าทําให้ราคาถูกลง ถ้าเราทําสิ่งนี้มันจะได้รับความนิยมอย่างมากแน่นอน”

ลอร่าพยักหน้า ขณะที่เธอเอาเบียร์มาให้ชาร์ลี ชาร์ลี่มากไปที่เบียร์ที่อยู่ข้างหน้าเขา สีของมันแปลกมากจนเขาคิดว่าจะไม่ดื่มมัน แต่เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาเชื่อมั่นในเจ่าไห่ เขาก็ดื่มในขณะที่หลับตาลง

เมื่อเบียร์เข้าไปในปากเขา ชาร์ลีรู้สึกถึงรสเปรี้ยวแปลกๆ เขาไม่ต้องการกลืนมันลงไป แต่เพื่อความเกรงใจ เขาจึงต้องกลืนมันลงไป

หลังจากที่ดื่มเบียร์ ชาร์ลีก็สังเกตได้ว่ามันมีกลิ่นแปลกๆ กลิ่นนั่นมันค่อนข้างแปลก มันไม่ใช่กลิ่นที่ดีเลย แต่มันก็ทําให้อยากจะดื่มมันอีก

ชาร์ลีไม่ได้คิดอะไร เขาดื่มไปอีกครั้ง จากนั้นกลิ่นก็กลับมาอีกครั้ง ชาร์ลีทําได้เพียงหยุดตัวเอง เมื่อเขาวางถ้วยลง และพูดว่า “มันมีรสชาติที่พิเศษจริงๆ แต่ข้าเกรงว่าคนทั่วไปจะไม่ชอบเลย”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “นี่เป็นเพราะยังอยู่ในระหว่างการพัฒนารสชาติที่เป็นกรด ยังคงอยู่ที่นั่นเมื่อหมดรสชาตินั้น จะไม่อยู่ที่นั่นอีกต่อไป”

เมื่อชาร์ลีได้ยินถึงความมั่นใจของเจ่าไห่ เขาก็เริ่มให้ความสนใจมากขึ้น “ถ้าเป็นเช่นนั้น ธุรกิจนี้ก็จะดีมากอย่างแน่นอน แต่เขาก็ดูเหมือนจะรู้สึกว่าเหล่านี้จะไม่อาจเก็บได้เป็นเวลานาน”

เจ่าไห่ส่ายหัว “เจ้าชายเรื่องนั้นมันเป็นเรื่องง่ายมาก ถ้าสิ่งนี้ถูกเก็บไว้ในภาชนะที่ปิดสนิทแล้วมันจะถูกเก็บรักษาไว้เป็นเวลานาน ถ้าฝาที่ถูกปิดไม่ดีมันก็จะมีรสชาติไม่ดีเลย”

ชาร์ลีพยักหน้า “ก็เป็นอย่างนั้นมันก็ดีแล้วการปิดผนึกภาชนะไม่ใช่เรื่องยาก จากนั้นฉันจะเป็นแบบที่คิดไว้”

เจ่าไห่ยิ้มแล้วพูดว่า “เอาล่ะ ถ้างานนี้สําเร็จข้าจะส่งให้เจ้าชายทันที”

ชาร์ลียิ้ม “วันนี้ ข้าจะต้องขอขอบคุณ เจ้ามากธุรกิจการทําเงินทั้งหมดเหล่านี้จะเป็นประโยชน์กับข้ามาก”

เจ่าไห่หัวเราะเบาๆ และพูดว่า “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ข้ายังต้องขายพวกมันที่ไหนสักแห่ง ฮ่า ฮ่า”

ชาร์ลียิ้มกลับมาและพูดว่า “คงไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้”

เจ่าไห่หัวเราะในขณะที่เขาพูดว่า “ข้ายังสามารถจัดหาวัวและแกะให้ได้ แต่พวกมันยังคงต้องรอจนกว่าจะถึงฤดูใบไม้ผลิ”

ชาร์ลียิ้ม “ดี แม้ว่าวัวและแกะจะไม่ได้ต้องการมากนัก ยอดขายของพวกมันก็ยังดีมาก ตราบใดที่เรามีพวกมัน เราก็ไม่ต้องกังวลกับการขายมัน”
เจ่าไห่พยักหน้า “ธุรกิจเหล่านี้เพียงพอสําหรับบางคนที่จะเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ข้าขอแนะนําให้เจ้าชายระวังตัวให้ดี อย่าให้คนกลุ่มหนึ่งไม่เห็นด้วยกับท่าน ไม่งั้นเจ้าชายจะเดือดร้อนอย่างมาก”

ชาร์ลีขมวดคิ้ว แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเขาจะต้องทํายังไง แต่เห็นด้วยกับคําแนะนําของเจ่าไห่ เรื่องแบบนี้มันอาจจะเกิดขึ้นได้ง่ายมากๆ

จบบทแล้วนะครับ ขอบคุณที่ติดตามนะครับ บ้าย…บาย