Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 394 - ความจริงใจ

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ข้าไม่ได้เป็นห่วงเรื่องนั้นเลย แต่ฝ่าบาทจะให้ข้าไปส่งของให้ที่ไหน? ข้าคิดว่าฝ่าบาทคงไม่สะดวกที่เมื่องสกายใช่ไหม?”

ชาร์ลียิ้มและพูดว่า “มันต้องไม่ใช่ที่เมืองสกาย ข้าอยากให้เจ่าไห่ส่งที่เมืองน้ําหยกจะได้หรือไม่เจ่าไห่?”

เจ่าไห่พยักหน้า “แน่นอนมันก็ต้องได้อยู่แล้ว ข้าจะส่งของในเดือนหน้าและก็จ่ายเงินให้ข้าเมื่อของมาถึงชาร์ลีท่านคิดเช่นไร?”

ชาร์ลียิ้มและพูดว่า “ขอบคุณมากที่เข้าใจข้า แต่ข้าก็ยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องการเจ้ามีอะไรที่ขายบ้าง? ข้าเห็นว่าเจ้ามีไวน์นมด้วยใช่ไหม? ข้าคิดว่าเจ้ามีคนรู้จักในทุ่งหญ้าใช่ไหม?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ใช่แล้ว เหมือนกับที่ท่านพูดเลย เพราะข้ามีคนที่รู้จักกันดีจากเผ่าเฮคัส ตอนนี้ข้าเองก็มีสินค้าที่เป็นผ้าขนสัตว์ ฝ่าบาทสนใจของชิ้นนี้ไหม?”

เมื่อชาร์ลีได้ยินสิ่งที่เจ่าไห่พูด เขาก็พยักหน้ากับตัวเองด้วยความสับสน เขาเห็นว่าเจ่าไห่เป็นคนที่มีไหวพริบมาก เขารู้ว่าสิ่งที่เจ่าไห่ได้รับนั้น ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้รับมัน ชาร์ลียิ้มและพูดว่า “มันก็น่าสนใจดี และตอนนี้เจ้ามีผ้าขนสัตว์อยู่มากน้อยแค่ไหน?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ที่ข้าเคยนับก็น่าจะมีประมาณ 10,000 ชิ้น ซึ่งรวมไปยังพรมที่ทําจากขนสัตว์ด้วย แต่นั่นก็ไม่ใช่ความสามารถในการผลิตสูงสุดของข้า ถ้าอยู่ในฤดูใบไม้ผลิมันน่าจะได้มากกว่านี้มาก”

ชาร์ลีพยักหน้าและพูดว่า “ดีจริงๆ ข้าต้องการสิ่งนั้นด้วย เจ้าโอเคกับราคาที่ขายทั่วไปหรือไม่?”

เจ่าไห่ตอบทันที “แน่นอน!! เดือนหน้าเมื่อข้ามาส่งปลาไฟ ข้าจะส่งผ้าขนสัตว์และพรมขนสัตว์ด้วย ฝ่าบาทพอใจกับสิ่งเหล่านี้ไหม?”

ชาร์ลียิ้ม “ข้าพอใจมาก ถ้าข้าจะถามอะไรเจ้าจะได้ไหม? เจ้ามาที่เมืองแห่งนี้เพื่อทําอะไร หากเจ้าต้องการความช่วยเหลืออะไร เจ้าสามารถขอความช่วยเหลือจากลิลได้เลย”

ลิลูกพูดด้วยความรวมว่า “ใช่แล้ว ข้าสามารถช่วยเหลือนายน้อยได้ทุกอย่างใน เมืองน้ํามรกตเลย และข้าเองก็มีอิทธิพลเล็กน้อยที่นี่”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ที่ข้าต้องการมันไม่ได้มีอะไรใหญ่เลย ข้าแค่อยากจะซื้อของบางอย่าง และเปิดร้านในเมืองนี้”

เมื่อได้ยินที่เจ่าไห่พูด สายตาของชาร์ลีก็ตื่นเต้นมาก แล้วเขาก็พูดว่า “เจ้าไปเปิดร้านที่เมืองน้ําหยกได้ไหม? ไปขายสินค้าและบริการที่นั่นเถอะ”

เมืองน้ําหยกเป็นเหมือนกับเมืองน้ํามรกต นอกจากนี้ ข้ายังสามารถยกเว้นภาษีให้เจ้าได้ด้วย เจ้าคิดว่ายังไงเจ่าไห่?

เจ่าไห่ก็มอง เขาไม่คิดว่าชาร์ลีจะอยากให้เขาไปอยู่ด้วย เขารู้ว่าเขาอาจทําให้ชาร์ลีไม่พอใจถ้าเขาปฏิเสธ เจ่าไห่ไม่รู้ว่าชาร์ลีนั้นเป็นคนแบบไหน ถ้าชาร์ลีเป็นคนที่ไม่ดี มันอาจจะทําให้เขาต้องมีปัญหาในอนาคตแน่ๆ

นอกจากนี้ หากเจ่าไห่เห็นด้วยและเปิดร้านที่เมืองน้ําหยก เจ่าไห่อาจจะเจอปัญหาในอนาคต ถ้าชาร์ลีไม่ชอบเขาขึ้นมา มันจะเป็นความเสี่ยงของเจ่าไห่ถ้าเขาเลือกทาง

เลือกนี้

เมื่อมองไปที่เจ่าไห่ที่ไม่ได้ตอบสนองอะไร ชาร์ลีไม่ต้องการให้เจ่าไห่คิดมาก เขาจึงพูดต่ออีกว่า “นายน้อยเจ่าไห่ โปรดอย่าเข้าใจผิด ข้าไม่ได้ตั้งใจที่จะบังคับเจ้า ถ้าเจ้าต้องการไปที่นั่นมันก็เป็นเรื่องที่ดี แต่ถ้าเจ้าไม่เห็นด้วยก็ไม่เป็นไร เรื่องนี้มันจะไม่มีผลอะไรที่เราต้องทําธุรกิจด้วยกัน”

เจ่าไห่มองชาร์ลีด้วยรอยยิ้ม “เจ้าชาย ข้าขอโทษที่เข้าใจเช่นนั้น เจ้าชายให้ประโยชน์กับข้ามากมาย ข้าจะต้องมุ่งหน้าไปยังเมืองน้ําหยก และตอนนี้ที่ข้ามาที่เมืองน้ํามรกตก็เพราะว่าเมืองนี้ใกล้กว่า พร่งที่ข้าจะไปที่เมืองน้ําหยก ข้าสงสัยว่าเมื่อไหร่เจ้าชายจะกลับไปที่เมืองน้ําหยก?”

ชาร์ลีมองเจ่าไห่และพูดว่า “ข้าจะกลับไปที่เมืองน้ําหยกในวันพรุ่งนี้ด้วย ข้าอยากจะถามเจ้าด้วยว่า จะให้ข้าคนนี้ลงเรือไปด้วยได้หรือไม่?”

เจ่าไห่มองครูนึ่งก่อนที่เขาจะยิ้มและก็พยักหน้า “การที่เจ้าชายให้เกียรติเป็นแขกบนเรือของข้า ข้าก็ยินดีอย่างมาก ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ข้าและคนของข้าจะไปรอที่เรือของข้า เมื่อเจ้าชายพร้อมก็ไปที่ท่าเรือและมองหาเรือที่มีชื่อว่า เถาหยวน”

ชาร์ลียิ้ม “ได้เลย ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว นายน้อยเจ่าไห่ไปพักผ่อนก่อนเถอะ พรุ่งนี้ เรายังต้องออกจากเมืองไปโดยที่ไม่มีใครรู้ด้วย”

เจ่าไห่ลุกขึ้นยืนในขณะที่เขายิ้มเล็กน้อย “ขอขอบคุณเป็นอย่างสูง” จากนั้นเขาก็ค่านับให้กับชาร์ลี ก่อนที่จะมีคนพาออกไปจากที่นี่ ก็ไม่ใช่ใครนั่นคือลิล

ชาร์ลีก็ไปกับเจ่าไห่ด้วย จากนั้นเขาก็แยกออกไป ลิลพาพวกเจ่าไห่ไปยังรถม้า ชาร์ลีกลับไปที่ห้องนั่งเล่น

อานัสมองชาร์ลีและพูดว่า “ฝ่าบาททําไม ท่านถึงทําดีกับเขา? ทําไมเขาถึงได้รับการยกเว้นภาษี? เป็นเพราะปลาไฟและไวน์นมงั้นเหรอ?”

ชาร์ลียิ้มและส่ายหัว “ไม่ใช่เลย เจ้าก็น่าจะเข้าใจหนิ ตั้งแต่ที่ข้าได้ยินชื่อของเจ่าไห่ ข้าไม่คิดว่าเขาจะมีอะไรมากมายขนาดนี้ เมื่อเห็นแบบนั้นแล้วข้าก็ยิ่งต้องเอาเขามาอยู่ข้างเราให้ได้ เพราะว่าชายคนนี้เป็นคนที่น่ากลัวมาก ไม่ใช่เพราะแผนการของเขา แต่เขาเป็นคนที่ตรงไปตรงมา เจ้าจะเห็นได้เลยว่าเขากําลังคิดอะไรอยู่ นี่เป็นเหตุผลที่ข้าต้องให้เขาทุกอย่าง เราอาจจะต้องใช้ความแข็งแกร่งที่ตัวของเขามี เจ้าก็น่าจะเห็นได้จากท่าทางของเขาแล้ว ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ข้าไม่เคยเห็นจากใครมาก่อน”

อานัสมองชาร์ลีแล้วก็ยัง งงอยู่ ชาร์ลียิ้มเมื่อเขาพูดต่อว่า “มีหลายอย่างบนโลกนี้ที่ยากจะเข้าใจ ทําไมข้าต้องร่วมมือกับเขา ก็เป็นเพราะว่าคนอย่างเจ่าไห่นั้นจริงใจ ถ้าเจ้าดีต่อเขาและไม่หักหลังเขา เขาก็จะไม่หักหลังเจ้า เพื่อผลประโยชน์ที่สูงจากคนอื่น”

อานัสยังไม่เชื่อที่ชาร์ลีพด เขามองชาร์ลีและพดว่า “ทําไมข้าถึงไม่เข้าใจเรื่องนี้?”

ชาร์ลียิ้มและพูดว่า “จําได้ไหมว่าเมื่อข้าได้ให้ประโยชน์กับเขา คนส่วนใหญ่ก็จะเห็นด้วยกับเรื่องนี้ในฐานะที่ข้าเป็นเจ้าชาย ข้ามีตําแหน่งที่สูงกว่าตระกูลแคลซีหรือตระกูลเซรี่มาก แต่โดยปริยายเขาบอกข้าถึงส่วนแบ่งของทั้งสองตระกูล ในขณะที่เขาบอกว่าเขาสามารถจัดหาได้อีกมา ดูเหมือนว่าเจ่าไห่จะดูท่าทางของข้าที่มีต่อเรื่องนี้ ถ้าข้าต้องการส่วนแบ่งของทั้งสองตระกูล เขาจะไม่ทําธุรกิจของกับเราแน่นอน อย่างไรก็ตามเจ้ารู้เรื่องของตระกูลแคลซีไหม? การสูญเสียลูกคนที่ห้าของตระกูลไปและก็โทษไปที่เท่าไห่ อย่างไรก็ตามเจ่าไห่ก็ไม่ได้ให้ส่วนของตระกูลแคลซีกับข้า นี่แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนที่สามารถเชื่อใจได้ ถ้าเจ่าไห่มาอยู่กับเรา เจ่าไห่จะเป็นประโยชน์กับข้าอย่างแน่นอน”

ในที่สุดอานัสก็เข้าใจหลังจากที่ได้ฟังค่าอธิบายของชาร์ลี เขาพยักหน้าและพูดว่า “แล้วทําไมที่เจ้าชายเชิญให้เขามาที่เมืองน้ําหยก ดูเหมือนว่าเขาจะลังเล?”

ชาร์ลียิ้มและพูดว่า “นี่เป็นอีกประเด็นที่ทําให้ข้าชอบเขา เจ้าคิดว่าถ้าเขาตั้งร้านในเมืองน้ําหยก เขาจะอยู่ที่นั่นนานไหม? ไม่แน่นอนเขาอาจจะส่งคนของเขาให้อยู่ที่นั่น ข้าให้การยกเว้นภาษีกับเขา คนทั่วไปจะเห็นด้วยอย่างแน่นอน เหตุผลที่เขาลังเลเพราะถ้าเขาส่งคนของเขาไปที่เมืองน้ําหยก และเราเกิดไม่ชอบเขาในอนาคต เขากลัว ว่าข้าจะทําร้ายคนของเขา เจ่าไห่เป็นห่วงคนของเขามาก มันเป็นลักษณะที่ดีมากที่จะทําธุรกิจด้วย”

อานัสมองชาร์ลีด้วยท่าทางที่ตื่นเต้น “เจ้าชาย ดวงตาของท่าเหมือนกับไฟที่กําลังลุกอยู่เลย แต่ถ้าเจ่าไห่เป็นคนที่มีความเชื่อมั่วจริงๆ แล้วทําไมเขาถึงไม่มอบส่วนแบ่งทั้งหมดของตระกูลแคลซี่ให้กับท่าน? ข้าจําได้ว่าตระกูลแคลซี่ช่วยเหลือเขามามากมาย

ชาร์ลีตอบว่า “นี่เป็นเพราะเขาระมัดระวังและต้องการออกจากเส้นทางเพื่อตัวเอง ข้าคิดว่าเจ่าไห่มีลูกน้องมากมายที่ไว้ใจ เขาให้ใช้ทรัพยากร หากเขามอบส่วนแบ่งทั้งหมดให้กับตระกูลแคลซี เขาจะต้องทนทุกข์ทรมานมาก หากตระกูลตัดสินใจหยุดทําธุรกิจกับเขา นี่เป็นที่เข้าในของมนุษย์ขั้นพื้นฐาน ข้ายังเชื่อด้วยว่าประโยชน์ของปลาไฟประมาณ 100,000 ตัวและไวน์นม 100,000 ขวดที่เขาบอกไม่ได้เป็นปริมาณสูงสุดของเขา เขาจะให้ทางออกตัวเองอยู่เสมอ”

อานัสพยักหน้า ตอนนี้เขามีแผนสํารองคือสิ่งที่ควรจะเป็น แม้ว่าเขาจะได้เตรียมเส้นทางหลบหนีให้กับตัวเอง แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ชาร์ลีมองอานัสและยิ้ม “เจ่าไห่มีเรื่องกับลิออน แต่เขาก็ยังสามารถได้รับบาดเจ็บยิ่งกว่านั้นขาได้ยินมาอีกว่า ในจักรวรรดิอาร์ซูเขาได้มีเรื่องกับกิลแห่งความสว่าง และก็ทําให้เขาหนีไปยังทุ่งหญ้า จากนั้นเขาก็ใช้ชื่อปลอมเพื่อหนีไปยังจักรวรรดิโรเซ่น เขาเป็นคนที่น่ากลัวจริงๆ ที่สําคัญเขาได้ให้คําแนะนําแก่ตระกูลแคลซีที่จะจัดการกับกิลแห่งความสว่าง สิ่งนี้ทําให้ข้าต้องการที่จะเอาเขามาอยู่ด้วย”

อานัสถามต่ออีก “เจ้าชาย ท่านไม่ได้มีความคิดเหมือนตระกูลแคลซีใช่ไหม? อะไรท่าให้ท่านคิดว่าเจ่าไห่จะมาอยู่กับเรา”

ชาร์ลีตอบกลับว่า “ถ้าตระกูลแคลซี่มีความคิดที่ดีมาก พวกเขาน่าจะใช้มันมานานแล้ว พวกเขาถูกกดดันจากกิลแห่งความสว่างตลอกหลายปีที่ผ่านมา และความคิดของเจ่าไห่ก็มาถึงเมืองสกายนี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรือ? ดังนั้นข้าจึงตัดสินว่าเรื่องนี้น่าจะเป็นการกระทําของเจ่าไห่ มันเป็นเรื่องที่ดีที่สมิทและน้องของเขามีความสามารถจริงๆ และพวกเขาก็มีดวงตาที่ดี มันเป็นแค่เห็นคนที่ห้าที่เป็นเหมือนขยะ หากเจ้ามีโอกาสลองรับความช่วยเหลือจากสมิท ถ้าเราสามารถรับการสนับสนุนจากพวกเขา บัลลังก์ก็จะอยู่ในมือของข้า” อานัสไม่ได้คิดว่าชาร์ลีจะมีความคิดที่ดีแบบนี้กับสมิท

ชาร์ลีหันไปหาอานัส ซึ่งเป็นคนที่สําคัยมากับเขา ความสามารถของอานัสนั้นน่ากลัวและภักดีต่อเขา มันเป็นประเด็นที่ทําให้อานัสหาคนอื่นมาเปรียบไม่ได้ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ชาร์ลียิ้มและพูดว่า “ไปช่วยข้าเตรียมตัวที่จะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้พร้อมกับเรือของเจ่าไห่ เพื่อกลับไปยังเมืองน้ําหยก เรื่องต่างๆ ในเมืองน้ํามรกตข้ามอบให้เจ้าจัดการ อย่าลืมตอนนี้เจ้าเป็นพ่อค้าแล้ว เรื่องสําคัญอย่างยิ่งอย่าติดต่อข้า เจ้าทําเป็นแค่พ่อค้ก็พอแล้ว” อานัสพยักหน้า