Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 392 - เรียกพวกเขา

เจ่าไห่ยืนอยู่หน้าเรือและมองไปที่เมืองน้ํามรกต ซึ่งที่อยู่ไกลออกไป มองผ่านๆ แล้วเมื่องแห่งนี้ก็น่าจะใหญ่เท่ากับเมืองสกาย และที่นี่ก็ยังมีการแล่นเรืออยู่เป็นจํานวนมากๆ

เจ่าไห่ก็ยิ้มและพูดว่า “ดูเมืองนั่นสิ ดูเหมือนว่ามันนี้น่าจะแย่กว่าเมืองสกาย แต่ดูเหมือนว่าที่นี่ก็ดูคึกคักดี เป็นความคิดที่ดีเลยที่จะสร้างร้านค้าที่เมืองแห่งนี้ แล้วที่นี่จะมีโรงแรมเซี่ไหม? บางทีเราอาจจะทําธุรกิจกับพวกเขาได้”

ลอร่ายิ้มและพูดว่า “จะเป็นไปได้งั้นเหรอที่เมืองดีๆ แบบนี้จะไม่มีโรงแรมเซรี่ ฉันคิดว่าพวกเราน่าจะไปหาพวกเขาและติดต่อกับเขา ฉันเชื่อว่าพวกเขาน่าจะมีความสุขมากแน่นอนๆ พี่ไห่เราควรลดปริมาณปลาไฟและไวน์ที่เราส่งให้กับพี่สมิท เพื่อส่งค่าเตือนไปถึงตระกูลแคลซีได้ยังไง?”

เจ่าไห่ส่ายหัวแลพูดว่า “ฉันได้เก็บมาคิดแล้ว ฉันจะยังไม่ทําอะไรเพราะฉันก็ยังคงคิดถึงหน้าของพี่สมิทอยู่ แต่ถ้าตระกูลแคลซียังคงทําแบบนั้นอยู่ ฉันจะเลิกทําธุรกิจกับพวกเขา มาดูกันว่าพวกเขาจะทํายังไงกับเรื่องนี้”

ลอร่าพยักหน้าและพูดว่า “ดีมาก เราควรเห็นแก่หน้าของพี่สมิทให้โอกาสที่สมิทไปพูดกับตระกูลในชื่อของเราไว้ก่อน เราจะต้องดูสิ่งที่ตระกูลแคลซีจะทําต่อไปก่อน ถ้ายังไงหากพวกเราไปไกลเกินไปแล้ว ก็อย่าโทษพวกเราเหมือนกัน!”

เจ่าไห่มองไปที่ท่าทางของลอร่าและก็ยิ้มพูดว่า “นี่สิ ลอร่าที่ฉันรู้จัก เป็นผู้หญิงที่มีความสามารถมากๆ ฮ่าฮ่า ถ้าพวกเขายังต้องการจัดการกับเรา พวกเราก็จะไม่ทําดีกับพวกเขาอีกต่อไป”

ในขณะที่พวกเขากําลังพูดอยู่ เรือก็ค่อนๆ เข้าใกล้เมืองน้ํามรกต ท่าเรือของเมืองนั้นแย่กว่าเมืองสกายมาก ท่าเรือที่นี่ดวุ่นวายมาก เทียบจะหาที่เทียบเรือได้เลย

เล่าไม่รู้ว่านี่น่าจะเป็นท่าเรือสถานะ ที่นี่ไม่จําเป็นต้องจ่ายเงินเพื่อที่จะเทียบท่า มันจึงทําให้ที่นี่มีเรืออยู่มากมาย และนี่ก็เป็นท่าเรือที่เล็กและวุ่นวายมากที่สุดในเมืองด้วย

แต่ที่นี่ก็ยังมีท่าเรืออื่นๆด้วย ท่าเรือเหล่านั้นค่อนข้างใหญ่และก็มีความปลอดภัยสูงด้วย ที่ท่าเรือมีพนักงานขนกระเป๋า แต่ก็ต้องจ่ายเงินเพื่อที่จะเทียบเรือที่นั่น

นี่คือวิธีการของโรเซ่น พวกเขาจะลดราคาในบางพื้นที่เพื่อดึงดูดผู้คน เมื่องมาถึงก็จะได้รับการยกเว้นราคาต่างๆ แต่มันก็ยังมีที่ที่ต้องจ่ายเงินด้วยเหมือนกัน

เจ่าไห่มองไปที่ท่าเรือนี้แล้ว เจ่าไห่รู้ทันทีว่าพวกเขาจะไม่อาจหาที่เทียบเรือที่นี่ได้เลย เจ๋าไฟจึงสั่งให้จี้หนานเอาเรือไปที่ท่าเทียบเรือที่ต้องจ่ายเงิน

ท่าเรือที่จ่าเงินนั้นดีกว่ามาก ท่าเรือนี่สะอาดมาก มีคนที่ดูเหมือนจะเป็นคนรวยอยู่เป็นจํานวนมาก และที่นี่มันก็ดีมากกว่าจริงๆ

เมื่อเจ่าไห่เห็นท่าเรือนี้เขาก็ไม่ได้ทําอะไร แค่ยิ้มและก็คิดถึงร้านค้าใหญ่ที่อยู่บนโลก พวกเขาจะยอมลดราคาของสินค้าของตัวเอง เพื่อที่จะส่ขเสริมการขายที่จะได้กําไรมากขึ้น เจ่าไห่ไม่ได้คิดว่าจะมีใครในจักรวรรดิอาร์ซูทําเรื่องแบบนี้ด้วย

กลุ่มของเจ่าไห่ได้เทียบที่ท่าเรือ พวกเขาจ่ายเงินให้หัวหน้าท่าเรือ สําหรับค่าที่เทียบท่า และก็ขึ้นรถเพื่อไปยังเมือง

เมื่อเข้าสู่เมืองน้ํามรกตแล้ว เจ่าไห่และคนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆ พวกเขาไม่อาจจะพูดได้ว่าถนนในเมืองนั้นใหญ่กว่าเมืองสกายอีก อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าร้านค้าทั้งสองข้างทางนั้น พวกเขาดูมีความสุขมากและดูมีชีวิตชีวามาก เหมือนกับเมืองสกาย

นี่คือเมืองท่าเมือง ธุรกิจน่าจะเป็นอะไรที่ดีมาก เจ่าไห่คุ้นเคยกับเรื่องนี้แล้ว เขามองไปที่ร้านค้าทั้งสองฝั่งถนนและหันไปหาซูกะและพูดว่า “ซูกะไปดูร้านค้าเหล่านั้น และดูว่าพวกเขาขายอะไรกันบ้าง ที่นี่มันคุ้มค่าที่จะไปสังเกตเรื่องเหล่านี้ และเจ้าก็ไปจดราคาของสินค้าที่นี่มาด้วย ซิวไปที่โรงแรมกันเถอะ” ทั้งสองทําตามที่เจ่าไห่สั่งการทันที ซิวขับรถมุ่งหน้าไปยังโรงแรมเซรี่ ขณะที่ซูกะออกไปหาข้อมูลที่เง่าไห่สั่ง เจ่าไห่ได้ขอทางที่จะไปโรงแรมแล้ว พวกเขาไม่จําเป็นเลยที่จะต้องกลัวว่าพวกเขาจะหลงทาง

เจ่าไห่และคนอื่นๆ ก็มาถึงอย่างรวดเร็วที่โรงแรมเซรี่ แม้ว่าเมืองน้ํามรกตแห่งนี้จะดูไม่ค่อยดีนัก แต่มันก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิดเลยโรงแรมเซรี่ก็เหมือนกันด้านนอกของ โรงแรมสะอาดมากเหมือนกับภายในก็ด้วย นอกจากนี้ก็ยังเห็นว่ามีคนที่คอยดูแล ความปลอดภัยอยู่ข้างนอกด้วย ภายนอกนั้นแสดงให้เห็นว่าโรงแรมแห่งนี้ดีแค่ไหน

เมื่อรถลากของเจ่าไห่หยุดที่หน้าโรงแรม ก็มีชายคนนึ่งสวมผ้าไหมออกมาต้อนรับพวกเขาทันที ชายคนนี้ดูแล้วน่าจะมีอายุมากกว่า 50 ปี เขาดูสูงและผอมมาก ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ใครๆ ก็สัมผัสได้ถึงความใจดีรอบๆตัวเขาได้

เมื่อเจ่าไห่ลองจากรถชายคนนั้นก็เดินไปที่เง่าไห่และทักทายว่า “ข้าชื่อรินิโด้ผู้จัดการโรงแรมเซรี่ของเมืองน้ํามรกต ข้าเองขอต้อนรับนายน้อยเจ่าไห่”

เจ่าไห่มองที่รินิโด้และพูดว่า “เจ้ารู้จักเรางั้นเหรอ?”

รินิโนยิ้มและพูดว่า “ใช่แล้ว ไม่มีผู้จัดการของโรงแรมเซรี่คนไหนในจักรวรรดิที่ไม่รู้จักนายน้อยเท่าไห่ โปรดเข้าไปข้างในก่อน นายน้อยเป็นแขกผู้มีเกียรติของโรงแรมเรามาก”

เจ่าไห่หัวเราะและพูดว่า “ข้าจะไม่เกรงใจแล้วนะ” เมื่อเห็นทั้งสองคนได้พูดคุยกัน และได้เดินเข้าไปในโรงแรมแขกคนอื่นๆก็ตกใจ สิ่งแรกที่ต้องรู้เลยก็คือโรงแรมนี้ไม่เพียงมีไว้สําหรับคนรวยเท่านั้น แต่ก็มีราคาที่แพงมาก และก็อีกเรื่องหนึ่งคือโรงแรมเซนี่ได้ขับไล่ธุรกิจของลิออนออกไปแล้ว เมื่อไม่นานมานี้ผู้จัดการของโรงแรมของพวกเขาได้กลายเป็นคนที่ไม่สนใจลูกค้าทั่วไป แต่จะเอาแต่ลูกค้าที่มีเงินเท่านั้น

เมื่อผู้คนเห็นรินิโด้มีความสุขมากเมื่อได้คุยกับเจ่าไห่ พวกเขาไม่ได้เข้าใจว่าทําไมถึงเป็นแบบนี้ นี่ก็เป็นเพราะว่าพวกเขาไม่ได้รู้ว่าเจ่าไห่นั้นเป็นอะไรกับโรงแรมเซรี่

ในตอนนั้นคนที่อยู่ในโรงแรม มีขุนนางคนนึ่งได้ยินสิ่งที่รินิโด้พูดคุยกับเจ่าไห่ เมื่อได้ยินสิ่งที่ทั้งสองคุยกัน ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ชายคนนั้นรีบเดินไปที่รถของเขาและมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของอาฟลอร์ทันที

หลังจากที่เจ่าไห่ข้ามาในห้องโถง หนักงานต้อนรับของโรงแรมก็เอาชามาให้ทันที รินิโด้กับเจ่าไห่จิบชาเข้าไป “เมื่อข้าได้ยินว่านายน้อยกาลังมาที่นี่ ข้าก็อยากจะไปทักทายที่ท่าเรือ แต่ข้าไม่คิดว่านายน้อยจะมาถึงโรงแรมเร็วแบบนี้ มันเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจจริงๆ”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ผู้จัดการรินิโด้เจ่าไห่ต้องทําขนาดนั้นหรอก ข้าเองไม่ใช่คนที่มีอิทธิพลมากขนาดนั้น การที่จะมีต้อนรับข้าไม่ต้องทําอะไรถึงขึ้นนั้นหรอก”

รินิโด้ยิ้มและพูดว่า “นายน้อยท่านก็พูดเกรงใจเกินไป นายน้อยได้เข้ามาช่วยตระกูลเซี่ของเราตั้งหลายครั้ง มันเหมาะสมแล้วที่จะได้รับการดูแลเช่นนั้น แล้วทําไมนายน้อยถึงมาที่เมืองน้ํามรกตกันหล่ะ? มีอะไรที่โรงแรมจะช่วยนายน้อยได้มั้ย?”

เจ่าไห่ยิ้มและตอบว่า “ที่ข้ามาที่มันก็มีเหตุผลอยู่บ้าง ข้าต้องการที่จะมีสร้างร้านค้า ในเมืองน้ํามรกตแห่งนี้ ข้าคิดว่าเรื่องนี้อาจจะต้องใครสักคนช่วยข้า”

รินิโด้ยิ้มและพนักหน้า “นายน้อยซึ่งเป็นคนดีจริงๆ เรื่องนี้มันไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไรเลย ข้ามีคนที่พอรู้อยู่บ้าง นายน้อยตั้งราคาที่ไว้เท่าไหร่งั้นเหรอ?”

เจ่าไห่ก็พูดว่า “เรื่องราคามันไม่ได้เป็นปัญหากับข้าเลย ข้าแค่ต้องร้านค้า ในตอนนี้และเปิดให้เร็วที่สุด ข้าจะขายสินค้าทั้งปลีกและส่ง ดังนั้นที่ต้องของเราก็น่าจะต้องดี และก็ต้องสามารถเก็บสินค้าได้ด้วย และถ้าการเดินทางสะดวกมันก็จะดีมาก”

รินิโด้พยักหน้าและพูดว่า “ได้เลย เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องยากสําหรับข้าเลย นายน้อยไปพักผ่อนก่อนได้เลย ข้าจะไปหาทําเลที่ดีที่สุดให้เร็วที่สุด ใช่ ถ้านายน้อยต้องการที่จะเปิดร้านที่นี่ นายน้อยจะต้องทําการกฏที่นี่ ข้าไม่รู้ว่านายน้อยพร้อมหรือไม่? ถ้านายน้อยไม่พร้อม โรงแรมเซรี่จะช่วยนายน้อยเอง”

เจ่าไห่หัวเราะและพูดว่า “ขอบคุณผู้จัดการนิริโด้จริงๆ พูดตามความจริงเลย ข้าเองก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเมืองน้ํามรกตเท่าไหร่ ข้าต้องขอให้ผู้จัดการช่วยข้าหน่อย ข้าจะให้ปลาไฟ 5,000 แก่ตระกูลเซรี่ในแต่ละเดือน ผู้จัดการคิดยังไงกับเรื่องนี้”

รินิโด้มองเจ่าไห่ด้วยความประหลาดใจ ขณะที่พูดว่า “นายน้อยใจดีเกินไปแล้ว แม้ว่านายน้อยจะไม่ให้อะไรกับตระกูลเรา พวกเราก็พร้อมที่จะช่วยนายน้อย นอกจากนี้ปลาไฟพวกนั้นจะไม่ได้ถูกแบ่งมาจากตระกูลแคลซีใช่ไหม? มันจะทําให้นายน้อย อึดอัดหรือเปล่า?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ไม่เลย ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะได้ยินเรื่องข้าเกี่ยวกับตระกูลแคลซีแล้ว ตอนนี้ข้ากําลังรอการเคลื่อนไหวของตระกูลแคลอยู่ หากพวกเขากลายเป็นคนที่ไม่ต้องการข้า ข้าก็จะไปหาคนอื่นที่จะทําธุรกิจด้วย”

ดวงตาของรินิโด้ก็เป็นประกายมากขึ้น เพราะเขาไม่ได้รู้เรื่องของเจ่าไห่และตระกูลแคลซี่ นอกจากนี้มันทําให้เขารู้สึกอยากทําเพื่อเง่าไฟมากขึ้น เพราะถ้าหากตระกูลแคลซี่ไม่สามารถทําสิ่งที่เจ่าไห่ต้องการได้ ปลาไฟทั้งหมดมันก็จะเป็นของโรงแรมเซรี่ และมันจะทําเงินให้พวกเขาเป็นจํานวนมากเลย

ตระกูลเซี่ไม่กลัวตระกูลแคลซี แม้ว่าตระกูลแคลซีจะน่ากลัวมาก แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะถอนรากถอนโคนตระกูลเซรี่ได้ทั้งหมด และก็นอกจากนี้ตระกูลเซี่มีอิทธิพลมากกว่าตระกูลแคลซี

อย่างไรก็ตามคนที่ต้องการจะค้าขายก็ต้องการความมั่นคั่ง ดังนั้นหากพวกเขาสามารถป้องกันไม่ให้มีเรื่องกับตระกูลแคลซี พวกเขาก็จะทํา และเมื่อเปรียบเทียบกับธุรกิจทั้งหมดของตระกูลเซรี่ ปลาไฟก็ยังคงเป็นธุรกิจที่ไม่ใหญ่มากนัก

แต่รินิโด้ก็เข้าใจว่าเจ่าไห่หมายถึงอะไร มันก็เหมือนกับสิ่งที่แมริออทบอกว่าเจ่าไห่คนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาเลย

ในความคิดของรินิโด้เกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็ลุกขึ้นยืนและคํานับเข่าไห่ “ถ้าอย่างก็ขอเชิญนายน้อยไปที่ห้องของนายน้อยก่อน ข้าได้เตรียมห้องไว้แล้ว รวมถึงอาหารของนายน้อนด้วย นายน้อยไปพักผ่อนก่อนเลย และข้าจะได้ไปจัดการเรื่องของนายน้อยให้เอง”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ข้าขอขอบคุณผู้จัดการสาหรับเรื่องนี้ของข้าด้วย” จากนั้นเขาก็เดินไปกับรินิโด้ รินิโด้พาคนของเจ่าไห่ไปที่พักของพวกเขา

รินิโด้ได้พากลุ่มของเจ่าไห่ไปที่ห้องที่ดีที่สุดของโรงแรม นอกจากนี้เขายังสั่งให้พนักงานคอยดูแลเจ่าไห่ หากใครกล้าที่จะสร้างปัญหากับเจ่าไห่ รินิโด้ก็จะไม่ให้อภัยแก่เขาเลย

หลังจากที่เจ่าไห่และคนอื่นๆ นั่งอยู่ในห้องของพวกเขาก็ได้ยินเสียเคาะประตู เจ่าไห่ก็ไปที่ประตูเปิดออกทันที และก็เห็นว่ามีอาหารที่รินิโด้ได้จัดไว้ให้พวกเขา อาหารดูน่าอร่อยมากและมันก็ดูน่ากินด้วย

เจ่าไห่และคนอื่นๆ ไม่ได้เกรงใจ พวกเขาเอาอาหารไปและกินอาหารที่โรงแรมเตรียมไว้สําหรับพวกเขาทันที ในตอนนี้ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูอีกครั้ง เมื่อชิวไปเปิดประตูสิ่งที่เขาเห็นก็คือซุกะ

หลังจากเข้ามาแล้ว ซูกะก็ให้ธนูกับเจ่าไห่และพูดว่า “นายน้อยข้าได้ไปถามที่เมืองรอบๆ แล้วมีสินค้ามากมายที่นี่ แต่เมื่อเทียบกับเมืองสกายแล้ว สินค้าก็มีคุณภาพที่ต่ามาก และสินค้าในเมืองนี้ก็ขายถูกกว่าเมืองสกายเอามากๆด้วย”

เจ่าไห่พยักหน้าและพูดว่า “ดีมากเลย มากินอาหารก่อนเถอะ หลังมื้ออาหารเราจะไปสํารวจสถานที่ร้านค้าที่ดีและหาของที่เหล่าเงือกต้องการ จากนั้นเราจะกลับไปที่ทะเลเพื่อทําการค้ากับพวกเขา”

ซูกะให้พยักหน้าแล้วก็เข้าไปร่วมในโต๊ะเพื่อกินอาหาร ลอร่าผู้ซึ่งนั่งนิ่งเงียบและถามว่า “พี่ไห่ แล้วพี่จะต้องหาคนมาดูแลที่ร้านค้าหรือเปล่า? พวกทาสที่ป้อมคงจะไม่ทําแบบนั้น พวกเขาสามารถจัดการเรื่องที่ป้อมได้ แต่ไม่ใช่ที่นี่ ฉันคิดว่าเราต้องหาคนที่น่าเชื่อถือมาสักสองสามคน”

เมื่อเจ่าไห่ได้ยินสิ่งที่ลอร่าเพิ่งพูด เจ่าไห่ก็ไม่ได้ทําอะไร แต่ยิ้มแล้วพูดว่า “อะไรนะ? เธอไม่มีใครที่เราสามารถไว้ใจได้เลยเหรอ? และคนที่อยู่ในเพอร์เซลล์หล่ะ พวกเขาที่ดูแลร้านของเราอยู่ เราน่าจะเอาพวกเขามาที่นี่”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “หลังมื้ออาหารนี้ เราจะเขียนจดหมายไปหาพวกเขา และให้พวกเขาออกจากเมืองคาซ่า และฉันจะไปพบกับพวกเขา”

ลอร่าพยักหน้าและพูดว่า “พี่ไห่ ฉันคิดว่าพี่ควรส่งจดหมายถึงลงอีวานและเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟัง เพื่อให้เขาได้รู้เรื่องด้วย”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ไม่ต้องเป็นห่วง พี่จะจัดการเอง พี่คิดว่าลงอีวานคงไม่ยอมเพราะเขาได้ควบคุมร้านค้าอย่างสมบูรณ์ไปแล้ว”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น ลอร่าก็ถอนหายใจ ร้านค้าที่เป็นสิ่งที่เธอสร้างขึ้น มันน่าเสียดายที่เธอต้องมอบมันให้กับคนอื่น

เมื่อมองดูหน้าตาของเธอ เจ่าไห่ก็ยิ้ม “ไม่ต้องเสียใจร้านที่เธอสร้างไม่ได้เป็นร้านที่ใหญ่ที่สุดของคุณอย่างไรก็ตามเป็นคนที่ได้รับการเลี้ยงดูภายใต้อิทธิพลของคุณ คนเหล่านั้นเป็นทรัพยากรที่ดีเราต้องจัดเตรียมเวทีเพื่อแสดงความสามารถของพวกเขาจนถึงขีดจํากัด อย่าลืมบอกให้พวกเขานําครอบครัวทั้งหมดมาด้วย”

ลอร่ายิ้มแล้วตอบว่า “ไม่ต้องกังวลฉันจะบอกพวกเขา พี่จะแจ้งให้พวกเขารู้ด้วยว่านี้ จะไม่ใช่ร้านค้าเดียวที่เราจะเปิด หากเรื่องที่เมืองสกายได้รับการแก้ไข เราจะต้องมีคนจัดการร้านของเราที่นั่นเช่นกัน ใช่พี่ไห่ พี่ไม่คิดว่าป้อมภูเขาเหล็กที่ต้องการพนักงานเพิ่มอีกนิดใช่มั้ย แล้วเราจะส่งคนของฉันไปที่นั่นด้วย”

เจ่าไห่พยักหน้า แต่ในเวลานี้ได้ยินเสียงเคาะประตอีกครั้ง